Τρίτη, 22 Μαρτίου 2016

Σκέψεις.


Το 1961 Ο Γεώργιος Παπανδρέου παίρνει μαζί του, στην Ένωση Κέντρου, το κόμμα των Φιλελευθέρων.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου μετατρέπει τους Κεντρώους ψηφοφόρους (ΕΔΗΚ) σε Σοσιαλιστές. Τα ποσοστά ανεβαίνουν κερδίζει τις εκλογές και κάνει κυβέρνηση το 1981.
Ο ΓΑΠ αναλαμβάνει το 2009 στο ΠΑΣΟΚ και…
- Κάνει άνοιγμα προς τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ. Στα συνέδριά του καλείται ο Τσίπρας όπου έχει συμμετοχή και προνομιακή μεταχείριση.
- Η ομάδα Αρσένη προσχώρησε στον Τσίπρα ενισχύοντας έτσι το προφίλ ως κόμμα εξουσίας.

- Ακολουθούν τα «παιδιά» του Τσοχατζόπουλου (Κοτσακάς κλπ) που ανεβάζουν το προφίλ του ΣΥΡΙΖΑ.
- Η ομάδα «Σικάγου» από το Υπ. Οικονομικών (Βαρουφάκης κλπ) προβάλλουν έντονα την αλλαγή πολιτικού σκηνικού πλέον.
- Ο ΓΑΠ ιδρύει 3-1-2015 το ΚΙΔΗΣΟ. Σφήνα στο ΠΑΣΟΚ μειώνοντας τα ποσοστά του (από 12,28% το 2012 σε 4,68% το 2015). Μειώνοντας όμως ταυτόχρονα και την πολιτική προσωπικότητά του, στους ψηφοφόρους, που πλέον με τη συνθηματολογία του ΣΥΡΙΖΑ θεωρείται ως κόμμα δεινών και καταστροφών για την Ελλάδα.
- Η Γεννηματά καλεί στις 18-3-2016 τον Σ. Θεοδωράκη και τον ΓΑΠ για τη «συγκρότηση μεγάλης προοδευτικής παράταξης».
Ο ΓΑΠ αποδέχεται με τον όρο να συμμετέχει και ο Τσίπρας.
Καλημέρα σας

Γιάννης Τζανίδης

Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2016

Θέλουμε φυσικό αέριο στη Καβάλα

Ένα μεγάλο αναπτυξιακό έργο για τη Καβάλα, είναι η κατασκευή δικτύου παροχής φυσικού αερίου στα σπίτια και τις επιχειρήσεις.
Ήδη η Περιφέρεια ΑΜΘ ξεκίνησε και έχουν ενταχθεί στη κατασκευή δικτύου οι πόλεις Δράμας, Κομοτηνής και Αλεξανδρούπολης.
Η Καβάλα; Τι κάνει η Δήμαρχος;
Που βρίσκονται οι σχεδιασμοί για την κατασκευή δικτύου μέσα στη πόλη της Καβάλας;
Ξέρουμε ότι είναι δύσκολο και δαπανηρό έργο για τη Καβάλα λόγω εδάφους. Δεν είναι όμως δικαιολογία αυτή. Με την ίδια λογική δεν θα έπρεπε να έχουμε υπογεια καλώδια του ΟΤΕ, ούτε υπογειο δίκτυο νερού και υπονόμων.
Και η υψηλή δαπάνη εγκατάστασης δικτύου για τη Καβάλα, πρέπει να συνυπολογιστεί και συμψηφιστεί οικονομικά, από την κατασκευαστική εταιρία, στην πολύ χαμηλή δαπάνη εγκατάστασης που έχει γιά τις άλλες πόλεις (λόγω εξαιρετικά ομαλού εδάφους).
Η ευκαιρία δεν πρέπει να πάει χαμένη. 
Και η Καβάλα πρέπει να αποκτήσει παροχή φυσικού αερίου.
Όχι μόνο λόγω χαμηλού κόστους, αλλά και για ένα πιο καθαρό περιβάλλον.
Εκτός και αν θέλει η κ. Τσανάκα να περάσει στην ιστορία ως "καλή διαχειριστής του Δήμου" χωρίς κανένα έργο.

Παρασκευή, 12 Ιουνίου 2015

Μια χαρούμενη Δήμαρχος

Με παρασκηνιακές, δόλιες και χωρίς ενημέρωση του κόσμου ενέργειες, προσπαθεί η Δήμαρχος Καβάλας κ. Δήμητρα Τσανάκα να μετονομάσει την οδό Ομονοίας σε Αποστόλου Παύλου.
Ντροπή και ασέβεια.
Ντροπή γιατί χωρίς να ενημερώσει κανένα πολίτη πριν ξεκινήσει τις διαδικασίες μετονομασίας, θέλει να περάσει την απόφαση έχοντας (απ' ότι διαβάζω) και τις σύμφωνες γνώμες μέρους της αντιπολίτευσης του Δήμου.
Ασέβεια γιατί τον πρώτο λόγο τον έχει ο κόσμος που κατοικεί που ζει και εμπορεύεται στον κεντρικότερο και εμπορικότερο δρόμο της πόλης μας.
Αν υπήρχε στοιχειώδης ευγένεια, ή έστω η παραμικρή κοινωνική ευαισθησία, θα έθετε πρώτα το ερώτημα στους ανθρώπους αυτούς. Θα το έθετε στη κοινωνία της Καβάλας. Θα συμβουλευόταν τον Εμπορικό Σύλλογο. 
Με ένα απλό ερωτηματολόγιο θα μάθαινε τις γνώμες των πολιτών. 
Με 2-3 ημερήσιες επισκέψεις σε ανθρώπους της αγοράς.
Και δεν θα εξέφραζε την «χαρά της» μόλις της το είπαν οι δυο ιερείς που ουσιαστικά εξέφρασαν την επιθυμία του Μητροπολίτη και η επίσκεψη έγινε με δική του εντολή και όχι… έτσι από καλή προαίρεση.
Με μια απόφαση που δεν ήταν ούτε καν στις προεκλογικές της δεσμεύσεις η Δήμαρχος προσπαθεί να περάσει ξαφνικά από το Δημ. Συμβούλιο μια απόφαση που στην πραγματικότητα είναι μια παλιά πρόταση του Μητροπολίτη που έσπευσε η Δήμαρχος να υλοποιήσει.
Απλά οι δυο ιερείς ήταν η έναρξη του στημένου σκηνικού.
Και τρέχοντας την αποδέχονται οι λοιποί συγγενείς πιστεύοντας πως έτσι θα αποκτήσουν την εύνοια για μελλοντική άγρα ψήφων από τους εκκλησιαστικούς κύκλους.
Όλα για τις επόμενες εκλογές.
Όλα για λίγες εκκλησιαστικές ψήφους.
Εκεί φτάσαμε. Να ξεπουλάμε την ιστορία μας για να μαζέψουμε ψήφους στις επόμενες εκλογές! Η οδός Ομονοίας έχει τη δική της εκατοντάχρονη ιστορία. Και η ιστορία γράφεται στις καρδιές όσων την έζησαν.
Όμως...
Ο Απόστολος Παύλος δεν έχει καμιά σχέση με την οδό Ομονοίας. Η διαδρομή του ήταν διαφορετική και δεν πέρασε ποτέ από την Ομονοίας.
Είναι παραχάραξη της εκκλησιαστικής ιστορίας, να λέμε στον επισκέπτη της πόλης μας, ότι η οδός αυτή ανήκει στα… βήματα του Απ. Παύλου.
Και δεν ανήκει βεβαίως αφού όταν ήρθε ο Απ. Παύλος η οδός αυτή δεν υπήρχε ούτε στις σκέψεις των τότε κατοίκων της Καβάλας.
Θέλουν να οδηγούν τον κόσμο από την οδό Ομονοίας στην εκκλησία του Απ. Παύλου, ώστε οι επισκέπτες να ανάβουν κεριά. Θέλουν να εμπορευματοποιήσουν την ιστορία της πόλης. Αυτός είναι ο λόγος και ας αφήσουν κατά μέρος τα μισόλογα περί «τιμής και δόξας» στον άγιο. Ο άγιος τιμάται ποικιλότροπα. Και οδός Αγίου Παύλου υπάρχει. Και μνημείο στην Κουντουριώτου. Και το λιμάνι της πόλης φέρει το όνομά του. Και στη γιορτή του η πόλη σημαιοστολίζεται. Οι αρχές και ο κόσμος τον τιμά με δοξολογίες. Και τα καταστήματα είναι κλειστά. Φτάνει.
Συγνώμη που επεμβαίνουμε στη χαρά της Δημάρχου μας, όμως οι πολλές τιμές και δόξες άρχισαν να αγγίζουν τα όρια του κιτς.


Καλημέρα σας.

Σημείωση: Στη φωτογραφία η οδός Ομονοίας στη περίοδο της κατοχής.

Σάββατο, 7 Μαρτίου 2015

Υπάρχει αξιοπρέπεια;

Ουρές ανθρώπων στοιβαγμένες σε διαδρόμους. Κατάλοιπο μιας άλλης εποχής. Μιας παρηκμασμένης εποχής που δεν λέει να τελειώσει και στη χώρα μας.
Ουρές ανθρώπων, για το τίποτα.
Όπως κάποτε στη Κατοχή που μοίραζαν ψωμί.
Τώρα ουρές για μια υπογραφή! Όπως κάποτε στις Εφορίες. Ουρές ανθρώπων που στοιβάζονται σε υπηρεσιακούς διαδρόμους για μια θεώρηση Βιβλιαρίου Υγείας!
Σιγά τα ωά. Μη σπάσουν και τι θα απογίνουμε.
Αυτό το Βιβλιάριο Υγείας γιατί πρέπει να θεωρείται κάθε χρόνο;  Σε τι εξυπηρετεί η ετήσια θεώρηση;
Στην εποχή της ηλεκτρονικής κοσμογονίας, εμείς μείναμε να δημιουργούμε ανθρώπινες ουρές, για να βρεθούμε μπροστά σε έναν υπάλληλο, να δει στον υπολογιστή ότι έχουμε το προνόμιο να δικαιούμαστε Βιβλιάριο Υγείας και για φέτος, να το σφραγίσει και έτσι να έχουμε πρόσβαση στην υγεία.
Μια βδομάδα τώρα ταλαιπωρούνται οι ασφαλισμένοι του ΙΚΑ γι’ αυτή τη θεώρηση.
Από τις 2 τα χαράματα στήνονται έξω από το ΙΚΑ για να πάρουν σειρά. Εκατοντάδες άνθρωποι. Ανθρώπινη ουρά. Και η ουρά το πρωί έφτασε να τελειώνει στον κάτω μαχαλά!
Βλέπεις τον κόσμο να ταλαιπωρείται σε ατελείωτες ουρές. Χρόνια τώρα. Να περιμένει ο άλλος για μια υπογραφή, για μια συναλλαγή, για μια δουλειά ενός ή δύο λεπτών. Και χάνονται εργατοώρες. Αισθάνεται ο άλλος σαν ζώο στη σειρά.  Όλη η κατάντια μιας υπηρεσίας σε μια ανθρώπινη ουρά.
Πού είναι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια;
Και όχι μόνο στο ΙΚΑ. 
Και στον ΟΑΕΕ. 
Και στον ΟΑΕΔ.
Όπου κρατική υπηρεσία και ουρές. Και ανοργανωσιά. Και ανθρώπινος εξευτελισμός της προσωπικότητας του συναλλασσόμενου.
«Μπορούν οι ασφαλισμένοι να το θεωρούν και ηλεκτρονικά» μας λέει ο Διοικητής του ΙΚΑ, στα ρεπορτάζ.
Αυτό μεγάλε το είπες πριν ξεκινήσει η διαδικασία; 
Αυτή η ταλαιπωρία των πελατών σου;
Των ασφαλισμένων σου;
Ενημέρωσες με ένα σποτ στη τηλεόραση τους ανθρώπους αυτούς;
Και οι δημοσιογράφοι δείχνουν αυτάρεσκα τις ουρές. Και ακούς υπέροχους διαλόγους:
- Από τις δύο το πρωί περιμένω!
- Έτρεξαν όλοι μαζί και έριξαν τον υπάλληλο που μοίραζε τα χαρτάκια!
- Τρεις μέρες έρχομαι και δεν μπορώ να κάνω τη δουλειά μου.
- Κάλεσαν την αστυνομία γιατί άρχισαν να δέρνονται μεταξύ τους. Να. Δείτε εκεί και το περιπολικό.
Για μια δουλειά δύο λεπτών κοντέψαμε να σκοτωθούμε!!!
Και όμως…
Δεν θα μπορούσε να ΜΗΝ θεωρείται αυτό το κωλοβιβλιάριο,  όσο ζεις, και να διακόπτεται η χρήση του από το σύστημα όταν δεν είσαι ταμειακά εντάξει ή όταν αποχαιρετήσεις τον μάταιο αυτό κόσμο;
Ένα σκασμό λεφτά πληρώσαμε για την μηχανογράφηση του ΙΚΑ του ΟΑΕΕ του ΟΑΕΔ.
Αυτό δεν προβλέφθηκε;
Η μεγάλες ηλικίες, πράγματι δεν έχουν καλές σχέσεις με υπολογιστές. Και δεν μπορούν να το θεωρήσουν ηλεκτρονικά.  Συμφωνώ.
Ένας εγγονός δεν υπάρχει που θα μπει να το κάνει;
Ένας νεαρός στη πολυκατοικία τους δεν θα μπορούσε να εξυπηρετήσει αυτούς τους λίγους;
Αν όλοι αυτοί που συνωστίζονται στα σκαλάκια από τα χαράματα, πήγαιναν στο λογιστή τους θα τελείωνε η δουλειά τους, με μια αμοιβή των 5 ευρώ.
Κι’ αν κάποιοι είναι πένητες, είμαι σίγουρος, πως δεν θα τους ζητούσε ούτε αυτή τη μικρή αμοιβή το λογιστικό γραφείο.
Πάντως ο αρμόδιος υπουργός όταν βγήκε, δήλωσε δημόσια: «Μειώθηκε το προσωπικό του ΙΚΑ και θα λυθεί το θέμα αυτό. Θα κάνουμε προσλήψεις προσωπικού»
Από έναν κρατικοδίαιτο συνδικαλιστή υπουργό, ειλικρινά δεν περίμενα να ακούσω κάποια πιο έξυπνη…  λύση.

Καλημέρα σας.



Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014

Το ΔΕΤΕ της Λ.Κατσέλη

Άνοιξε έναν λογαριασμό της ΔΕΗ και διάβασε:
Υπάρχει μια χρέωση με τα περίεργα αρχικά: ΕΤΜΕΑΡ
Είναι ένα σύνολο 5 ενσωματωμένων φόρων:
- Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης - ΕΦΚ (Ν. 3336/05)
- Ειδικό Τέλος Τελωνειακών εργασιών ΔΕΤΕ 5‰ (Ν. 2093/92)
- Ειδικό Τέλος Μείωσης Εκπομπών Αερίων Ρύπων (ΕΤΜΕΑΡ)
- Τέλος Ακίνητης Περιουσίας (ΤΑΠ) Υπέρ Δήμων.
- ΝΕΡΙΤ (Ν.4173/26.07.13)
Πάμε πίσω στο 2010. Τότε Υπουργός Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας (2009-2010) ήταν η κ.Λούκα Κατσέλη.

Το 2010 όταν άρχισαν οι περικοπές στα ειδικά προνόμια Εφοριακών και Τελωνειακών, ξεκίνησαν οι Τελωνειακοί συνεχόμενες απεργίες.
Τα προϊόντα στα τελωνεία έμεναν ατελώνιστα.
Το κράτος έχανε δασμούς.
Και η κ. Λούκα Κατσέλη βρήκε... λύση!!!
Επανέφερε τον (ήδη καταργηθέντα) νόμο του 1992 (Κυβέρνηση Μητσοτάκη) που αφορούσε • Xρέωση Δικαιωμάτων Εκτέλεσης Τελωνειακών Εργασιών (ΔΕΤΕ)  , 5‰ σύμφωνα με το Ν.2093/92 άρθρο 9 παρ. 5,6,7."
 Ήταν ένας φόρος 0,5% (5‰) στις εισαγωγές και το ποσό μοιραζόταν ως ΔΕΤΕ στους Τελωνειακούς. (έξτρα μπόνους) Από τότε οι κυβερνώντες φρόντιζαν για την καλή επιβίωση των υπαλλήλων τους.
Όμως με την κατάργηση των προνομιακών μπόνους το 2010, καταργήθηκε και ο ΔΕΤΕ. (Τι τραγικό)
Η κ. Κατσέλη όμως, τον επανέφερε με πλάγιο τρόπο.

Φόρτωσε το ΔΕΤΕ στους λογ/σμούς της ΔΕΗ.
Τον πρώτο χρόνο αναγραφόταν κανονικά ως ΔΕΤΕ Μετά επειδή προστέθηκαν κι'άλλοι 4 φόροι στους λογ/σμούς της ΔΕΗ, ενσωματώθηκε στον ΕΤΜΕΑΡ.
Και έτσι όλοι οι καταναλωτές πληρώνουμε (μέσα στο ΕΤΜΕΑΡ) και ένα φόρο 0,5% υπέρ Τελωνειακών.
Δεν είναι και μεγάλο το ποσό. Κάπου 2 ευρώ ανά λογαριασμό μας πέφτουν.
Δηλαδή περίπου 3 εκατ ευρώ κάθε μήνα.
Που μοιράζονται οι 3.000 Τελωνειακοί. Και τους πέφτουν 1.000 ευρώ στο μισθό τους κάθε μήνα εξτραδάκι.
Δεν είναι και άσχημα.
Τα χρόνια πέρασαν και η κ. Λ.Κατσέλη άλλαξε πολιτικό μετερίζι. Τώρα δεν είναι ΠΑΣΟΚ πλέον.
Η κ. Λ.Κατσέλη τώρα μας κουνάει το δάκτυλο από τον ΣΥΡΙΖΑ ότι θα μας σώσει από τα… κακά μνημόνια, αλλά και κανείς από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν μιλάει για το χαράτσι υπέρ των Τελωνειακών που πληρώνει ο κόσμος.
Θα βρείτε πληθώρα ενεργών Φιλοζωικών Οργανώσεων.
Που στη παραμικρή κακοποίηση ζώου είναι έτοιμες να επέμβουν.
Δεν θα βρείτε παρά ελάχιστες ανενεργές Οργανώσεις Προστασίας του Καταναλωτή.
Η προστασία του καταναλωτή, δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία μάλλον.


Καλημέρα σας.

Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2014

20 πράγματα που θα ήθελα να μου είχαν πει για το πένθος

 της συγγραφέως Shannon Kaiser

Το πρόβλημα με τον θάνατο είναι ότι ανεξαρτήτως με το πόσο προετοιμασμένοι είμαστε, πάντα θα μας σοκάρει. Η διαδικασία του πένθους είναι ένας τρόπος να μάθουμε ποιοί είμαστε πραγματικά. Όσο πιο πολύ αγαπούσαμε κάποιον, τόσο πιο πολύ υποφέρουμε. Ο θάνατος, η τραγωδία και η απώλεια μας επιτρέπουν να κοιτάξουμε πιο βαθιά στην ψυχή μας και να δούμε τι αξίζει περισσότερο κι αυτό δεν είναι πάντα κακό.
Ακόμα κι έτσι, θα ήθελα κάποιος να μου έχει πει τι να περιμένω. Αλλά μέχρι να συμβεί σε μας του ίδιους, δεν μπορούμε να το καταλάβουμε. Μέσα από την καρδιά μου, γράφω αυτά που έμαθα εγώ και αφιερώνω αυτό το κείμενο σε όποιον νιώθει θλίψη ή βιώνει μια απώλεια, έναν χωρισμό, ένα διαζύγιο ή τον θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου.
1. Στην πραγματικότητα δεν ξεπερνάμε ποτέ μια απώλεια. Την αφομοιώνουμε, κι αυτή μας οδηγεί σε έναν τρόπο ζωής με πιο ουσιαστικές προτεραιότητες.
2. Θα ανακαλύψετε το βάθος της αγάπης που διαθέτετε, κάτι που ποτέ πριν δεν γνωρίζατε ότι υπήρχε.
3. Ποτέ να μην λυπάστε για τον τρόπο που αγαπήσατε. Η αγάπη πάντα έχει αξία.
4. Οι άνθρωποι μερικές φορές λένε πράγματα που μπορεί να σας φανούν ανόητα ή να σας πληγώσουν. Μην το πάρετε προσωπικά. Συνήθως απλώς προσπαθούν να βοηθήσουν.
5. Δεν υπάρχει πάντα μια κατάλληλη στιγμή ή κάποια αιτία. Μερικές φορές τα πράγματα απλώς συμβαίνουν.
6. Να ξέρετε ότι κάνατε ό,τι καλύτερο μπορούσατε τη στιγμή που έπρεπε. Συγχωρήστε τον εαυτό σας. Δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο που θα μπορούσατε να κάνετε ή να πείτε.
7. Είναι φυσιολογικό να νιώθετε θυμό. Αγκαλιάστε αυτό το συναίσθημα κι αφήστε το να λειτουργήσει μέσα σας.
8. Ένας θάνατος μπορεί να φέρει στην επιφάνεια τα καλύτερα στοιχεία σε μια οικογένεια, μπορεί όμως να βγάλει και τα χειρότερα. Να είστε προετοιμασμένοι για όλα.
9. Η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου μπορεί να σας κάνει να αναζητήσετε τον δικό σας σκοπό και τους στόχους σας κι αυτό είναι κάτι θετικό.
10. Θα βρείτε παρηγοριά στα πιο απρόσμενα μέρη.
11. Οι ξαφνικές συναισθηματικές εκρήξεις αποτελούν μέρος της όλης διαδικασίας. Αφήστε τον εαυτό σας να τις βιώσει.
12. Δεν υπάρχει φυσιολογική ή μη αντίδραση όταν πρόκειται για πένθος. Να είστε υπομονετικοί και ελαστικοί με τον εαυτό σας.
13. Οι άνθρωποι γύρω σας θα σας δείξουν ποιοί πραγματικά είναι. Στις δυσκολίες θα δείτε το πραγματικό τους πρόσωπο.
14. Ποτέ δεν θα γίνετε όπως ήσασταν παλιότερα.
15. Δεν υπάρχει συγκεκριμένο χρονικό διάστημα που θα πρέπει να κρατήσει η θλίψη σας.
16. Η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου μας υπενθυμίζει αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία στη ζωή.
17. Μια μεγάλη απώλεια είναι μια ευκαιρία να πάψετε να σκέφτεστε το εγώ σας και να ζήσετε περισσότερο με το συναίσθημα.
18. Μην αποφεύγετε τον πόνο, διότι θα κάνετε τα πράγματα χειρότερα και θα παρατείνετε τη διαδικασία. Αφήστε τα συναισθήματά σας ελεύθερα.
19. Η ζωή σας ήταν πιο πλούσια και όμορφη χάρη στην αγάπη που είχατε.
20. Αυτό που νομίζετε ότι είναι το τέλος συχνά αποτελεί μια καινούρια αρχή.


Read more: http://enallaktikidrasi.com/2014/10/20-pragmata-pou-tha-ithela-na-gnorizo-gia-to-penthos/#ixzz3FY3a1GLn

Δευτέρα, 25 Αυγούστου 2014

55 Όμηροι ενός σαράβαλου



Πριν λίγες μέρες θέλησα με την οικογένειά μου, να κάνουμε ένα μικρό ταξίδι στη Κωνσταντινούπολη.
Έχουμε πάει κι' άλλες φορές. Και απολαύσαμε και τη διαδρομή αλλά και την παραμονή μας εκεί.
Όμως αυτή τη φορά ήταν λίγο διαφορετικά.
Ήρθε το λεωφορείο από Θεσ/νίκη για να παραλάβει και τους Καβαλιώτες. (εμάς δηλαδή μαζί με άλλους).
Ο οδηγός ράθυμος, μας ρώτησε: "Έχετε και βαλίτσες;"
(Την άλλη φορά θα πάρω ένα σλιπάκι στη τσέπη μου για να μην σε βάζω σε κόπο)
Μπήκαμε σε ένα λεωφορείο τρισάθλιο. Βρώμικο (λάσπες στα παράθυρα) σπασμένα κάποια καθίσματα (έπεφταν πίσω οι πλάτες μόλις ακουμπούσες να ξεκουραστείς) και βρώμικο στο πάτωμα.
Και ως ένα σημείο κάποια είναι ανεκτά.
Όμως να ταξιδεύεις με το σώμα σου σε ορθή γωνία, 10 ώρες, γιατί αν ακουμπούσες στη πλάτη του καθίσματος, θα βρισκόσουν στην αγκαλιά του πίσω σου, δεν είναι και ότι καλύτερο.
Γιατί δεν άλλαζα κάθισμα; Γιατί το λεωφορείο ήταν φουλ!!!
Δεν υπήρχε ούτε μια θέση κενή.
Μπήκαμε και στη Ξάνθη. Μπήκαμε και στη Κομοτηνή και γέμισε το... βαπόρι.
Όταν άνοιξε το μικρόφωνο ο ξεναγός (Ο Άρης ένας πολύ έμπειρος ξεναγός Κωνσταντινουπολίτης) άρχισε το μικρόφωνο να τσιρίζει και να σφυρίζει. Δήλωνε την ταλαιπωρία του κι' αυτό...
Κάθε φορά που θα μας μιλούσε, το μικρόφωνο σφύριζε δαιμονισμένα.. Τρέλα! Νυχτερινό εγερτήριο!!!
Και ανάμεσα στα σφυρίγματα προσπαθούσες να ακούσεις τι λέει.
Ευτυχώς στη Πόλη αγόρασαν ένα καινούργιο μικρόφωνο και ηρέμησαν τα αφτιά μας. Εκεί το λεωφορείο πλύθηκε και είχε πλέον μια καλή όψη.
Συντήρηση που έπρεπε να είχε γίνει πριν ξεκινήσει αυτό το σαράβαλο, με κόσμο, το ταξίδι του.
55 όμηροι μέσα σε ένα βρώμικο, ταλαιπωρημένο και ασυντήρητο λεωφορείο, κατασκευασμένο από την ΕΛΒΟ (όταν λειτουργούσε) με αμάξωμα που προοριζόταν για φορτηγά, εμείς το κάναμε λεωφορείο...
Με προβληματική ανάρτηση, αφού όσοι καθόταν μετά τη μέση του λεωφορείου, σε κάθε μικρή λακκούβα πετόντουσαν στο κάθισμά τους. Είχα τη τύχη να κάθομαι στην προτελευταία σειρά και το ένιωθα έντονα.
Στην Εγνατία δεν είχαμε πρόβλημα. Όταν όμως περάσαμε στην "απέναντι πλευρά" εκεί το κατάλαβα!!!
Μόλις προσπαθούσες να χαλαρώσεις, στο θύμιζε το σαράβαλο που βρισκόσουν μέσα του.
Και όταν είχε κάπως έντονη κακοτεχνία ο δρόμος τότε άκουγες να τρίζει η ανάρτηση... Χρουπ Χρουπ...
Στην επιστροφή περίμενα να φτάσουμε στα σύνορα. Να πιάσουμε "Εγνατία" να ηρεμήσουμε λίγο.
Όμως ο οδηγός είχε άλλη άποψη. Πήραμε την παλιά Εθνική. Για να βρούμε βενζινάδικο να βάλουμε πετρέλαιο. Και συνεχίσαμε να χορεύουμε στα καθίσματα...
Στη διαδρομή το λεωφορείο σταματούσε. Έσβηνε και τη μηχανή και μετά από 10 λεπτά έβαζε μπρος και συνέχιζε το μαρτυρικό του δρομολόγιο.

- Που το βρήκατε αυτό το λεωφορείο; ρώτησα με αφέλεια τον οδηγό.
- Του "Ζορπίδη" είναι. Το νοίκιασε το "Άθως".
- Δεν είχε ποιό σαβούρα να δώσει στο 'Άθως" ο "Ζορπίδης" ;
- Τι να σου πω;
"Τι να μου πεις Τι να σου πω Μαρτυράμε και οι δυό" που λέει και το τραγούδι.

Όταν φτάσαμε επιτέλους στη Καβάλα, οι συνταξιδιώτες μας αποχαιρέτησαν... "Α ρε τυχεροί. Τελείωνει το μαρτύριό σας Εμείς έχουμε μέχρι τη Θεσ/νίκη ακόμη..."
Μη με ρωτάτε αυτές τις μέρες γιατί περπατώ μονόπαντα.
Ακόμη πονάει ο σβέρκος μου από τα τινάγματα του λεωφορείου.

ΥΓ Το σαράβαλο με ωραία όψη μετά το πλύσιμό του.

Παρασκευή, 6 Ιουνίου 2014

Λέανδρος Φωκάς. Από το δύσκολο ξεκίνημα στο ζενίθ και το ναδίρ.


Μια διδακτική ιστορία!
OLYMPUS DIGITAL CAMERAΗ οικογένειά Φωκά, που έμελλε να γράψει την δική της ιστορία στην αγορά της Θεσσαλονίκης ήρθε στην Ελλάδα το 1930, διωγμένη από το Βατούμ της σημερινής Γεωργίας. «Εκεί ο πατέρας μας έκανε εμπόριο ψιλικών» θυμάται ο κύριος Λέανδρος Φωκάς. Το μικρόβιο του εμπορίου πέρασε και στους τρεις γιους της οικογένειας, τον Απόστολο, τον Οδυσσέα και τον Λέανδρο. Ο πατέρας προσβάλλεται από φυματίωση  και μέσα στην κατοχή, το 1942, πεθαίνει η μητέρα τους σε νεαρή ηλικία. Τα τρία παιδιά αναγκάζονται να βγουν στο μεροκάματο. Με τάβλες γεμάτες ψιλολόγια κάνουν τα πρώτα τους εμπορικά βήματα, στη γωνία Βενιζέλου με Σπανδωνή. «Πουλούσαμε φανέλες, κάλτσες… Αργότερα μας έδιωξε ο δήμος και νοικιάσαμε ένα μέρος στη Στοά Σαούλ, όπου στήσαμε το καροτσάκι μας και πουλούσαμε κάλτσες νάιλον, αμερικάνικες». Λίγα μέτρα παραπέρα, γωνία Ερμού και Βενιζέλου, λειτουργούσε από το 1936 το κατάστημα Βεργόπουλος. Το 1957, οι αδελφοί Φωκά κατάφεραν να γίνουν μέτοχοι στου Βεργόπουλου- «τότε ήταν πέντε, έξι τέτοια καταστήματα όλα κι όλα που πουλούσαν ένδυση, Καραδήμος και Σταμούλης, Αθηναϊκή Αγορά…» Λίγο αργότερα όταν αποσύρθηκε από την ενεργό δράση ο ιδρυτής της επιχείρησης, την εξαγόρασαν και άλλαξαν την επωνυμία σε «Φωκάς». «Από το μαγαζί μας πέρασαν όλοι, το Α και το Ω της κοινωνίας. Δουλεύαμε καλά. Στην Ελλάδα έχουμε τέσσερις εποχές, και οι τέσσερις εποχές έχουν καταναλωτάς» λέει, σκεπτόμενος πάντα εμπορικά. Το 1974 η εταιρία μετονομάζεται σε Οδυσσεύς Φωκάς Α.Ε, προς τιμήν του πρόωρα χαμένου συνιδρυτή της, που σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό ατύχημα.

ΕΚΤΙΣΕ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΣΤΗΝ ΤΣΙΜΙΣΚΗ
Την ίδια χρονιά, το 1974, αρχίζει η κατασκευή του δεύτερου πολυκαταστήματος, στην Τσιμισκή 48-50, εκεί όπου παλιότερα λειτουργούσε ο κινηματογράφος Τιτάνια.  Ο εργολάβος που είχε αναλάβει την αντιπαροχή από την μονή Αγίας Θεοδώρας, είχε παρατήσει την οικοδομή στα μπετά και το κτίριο ολοκληρώθηκε με έξοδα της εταιρείας «Φωκάς». «Δεν μας το δίναν, δεν θέλαν (σ.σ. η μονή). Τελικά, μετά από τρεις διαγωνισμούς, το πήραμε, με ενοίκιο 200.000 δρχ., πέρα από ό,τι ξοδέψουμε για το χτίσιμο του κτιρίου». Αρχικά κτίστηκε υπόγειο, ισόγειο και ημιόροφος και μετά από κάποια χρόνια, όταν η μονή θέλησε να κτίσει και τον «αέρα» της οικοδομής, ανεγέρθηκαν και οι υπόλοιποι όροφοι και πάλι από την «Φωκάς». «Θέλαν να το δώσουν αντιπαροχή για να γίνουν γραφεία και διαμερίσματα. Τους λέω, ότι ‘’θα χάσετε ένα μερίδιο, θα ‘ρθει ένας τρίτος να κάνει κουμάντο και στο τέλος δεν θα μείνει για σας τίποτα’’. Στη δημοπρασία έδωσα την καλύτερη προσφορά, και κτίζοντάς το επέμεινα πάλι, να το κάνουμε ένα ενιαίο ακίνητο». Σαράντα χρόνια μετά, ο «Φωκάς» καλείται να εγκαταλείψει το κτίριο που έκτισε, λόγω οφειλομένων μισθωμάτων προς τη μονή Αγίας Θεοδώρας. Στις 3 Νοεμβρίου θα ανοίξουν οι φάκελοι των προσφορών, για να εγκατασταθεί ο νέος ενοικιαστής.
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
ΔΕΝ ΜΕ ΠΙΚΡΑΙΝΕΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ,
ΑΛΛΑ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟ ΤΗΣ
Έχοντας κάνει δεκάδες δωρεές, μεταξύ των οποίων και για την ολοκλήρωση δύο πτερύγων της μονής αγίας Θεοδώρας, τον ρωτούμε αν αυτή η στάση της Εκκλησίας τον πικραίνει (σ.σ. η συνέντευξη έγινε μερικές ημέρες αφότου κοινοποιήθηκε η έξωση). «Η Εκκλησία δεν με πικραίνει, οι άνθρωποί της με πικραίνουν» λέει.
Τον ρωτάμε για την πιο δύσκολη στιγμή όλα αυτά τα χρόνια. «Η έλλειψη των αδελφών μου» απαντά χωρίς δεύτερη σκέψη. «Όλα τα άλλα προβλήματα ξεπερνιούνται». Πως ένιωσε όταν, λόγω της κρίσης, έκλεισε το πρώτο κατάστημα «Φωκάς», στην Ερμού και Βενιζέλου; Ήταν κι αυτό μια απώλεια; «Συγκινήθηκα βέβαια, αλλά ο Θεός μου δίνει δύναμη και αντέχω. Και σήμερα, στην περίπτωση αυτή δοξάζω το Θεό που μου δίνει δύναμη και αντέχω». Μιλώντας για τους διοικούντες τη μονή λέει: «Θα πρέπει να ξυπνήσουν, γιατί κοιμούνται, να συνέλθουν, να δουν τη διαδοχή τους, τι παράδειγμα δίνουν σε τόσους ιερείς, στη νεολαία. Γιατί κι όλος ο κόσμος θα τους κατηγορήσει, δεν είναι κρίμα; Τόσοι εργαζόμενοι, προμηθευτές… πάνω από 2000 ανθρώπους καταστρέφουν».
Τι έφταιξε και έφτασε η επιχείρηση «Φωκάς» σε αυτή τη δύσκολη θέση; «Κάναμε ένα άνοιγμα πιστεύοντας ότι θα πάμε καλά. Άλλαξαν οι όροι, άλλαξε η εποχή, άλλαξαν όλα από τη μια μέρα στην άλλη. Όλοι οι συνάδελφοί μας δυσκολεύονται».
Έχοντας ζήσει την προσφυγιά, την κατοχή και τα δύσκολα χρόνια της δεκαετίας του ’50 πιστεύει ότι σήμερα η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη. «Γιατί δεν υπάρχει σκέψη, απόφαση, ενέργεια. Λείπει η σκέψις για το τι θα κάνουν, κανείς δεν τολμά να πάρει απόφαση. Αυτό θα αργήσει να φύγει από πάνω μας.  Εμείς ξεκινούσαμε επί πιστώσει, χωρίς κεφάλαιο. Σήμερα δεν πιστώνει κανείς κανέναν και δεν αποφασίζει κανείς να αναλάβει μια ενέργεια». Από τότε που άρχισε να δουλεύει μέχρι σήμερα η εικόνα της αγοράς έχει αλλάξει εντελώς.  Σε τι διαφέρει ο σημερινός έμπορος από τον παλιό; «τότε ήταν όλα δύσκολα. Υπήρχε μια βάση των γονέων για να προχωρήσουν τα παιδιά σε εργασία αλλά σήμερα χάθηκε. Η αγορά έχει μαραζώσει. Στεναχωριέμαι που τα βλέπω…»
«ΖΟΥΣΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ»
«Έτσι μάθαμε από τους γονείς και τον παππού μας» μου λέει, όταν τον ρωτώ για το πλήθος των δωρεών που έκανε στην πόλη. «Το 1966 παραχωρήσαμε στην εκκλησία 220τμ σε μια πολυκατοικία, για να γίνει κέντρο ψυχαγωγίας για τα παιδιά». Τη δεκαετία του ’70 ο Απόστολος και ο Λέανδρος Φωκάς αποφασίζουν να κτίσουν ένα πρότυπο σχολείο στην Ξηροκρήνη, στην πρώτη γειτονιά της οικογένειας, εις μνήμην του αδελφού τους, Οδυσσέα. «Θέλαμε να κάνουμε κεραμοσκεπή για να μην τρώει το σχολείο ο ήλιος και η υγρασία, αλλά ο διευθυντής εδώ δεν μας άφηνε, έλεγε ότι πρέπει να γίνει πλάκα. Πήγαμε στον υπουργό Παιδείας για να το καταφέρουμε. Από τότε όλα τα σχολεία γίνονται με κεραμοσκεπή, γιατί είδαν ότι οι δαπάνες συντήρησης μειώθηκαν πολύ». Στη μεγάλη λίστα των δωρεών προστέθηκαν 12 παιδικές χαρές στη Θεσσαλονίκη, ένας παιδικός σταθμός στον Εύοσμο, ένα σπίτι στο παιδικό χωριό Φιλύρου, ένας ναός στην Τορώνη Χαλκιδικής. Το καμάρι του κυρίου Λέανδρου Φωκά είναι ένα πρότυπο παιδιατρικό κέντρο στο Ιπποκράτειο, για παιδιά με ειδικές ανάγκες, όπου εξετάζοντα 6.000-7.000 παιδιά το χρόνο- «όμοιό του δεν υπάρχει στην Ελλάδα». Ως επιχειρηματίας σκέφτηκε ποτέ ότι αυτά ήταν «πεταμένα λεφτά;». «Δεν ήταν πεταμένα, γιατί αξιοποιήθηκαν. Δεν ζούσαμε μόνο για μας, ζούσαμε για το σύνολο».
 Η «ΜΙΣ ΦΩΚΑ», ΤΑ ΠΡΟΞΕΝΙΑ
ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΥΛΜΑΝ ΓΙΑ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ
Κάποτε το να δουλεύεις στου «Φωκά» ήταν σαν να δουλεύεις στο δημόσιο, λεν οι παλαιότερες εργαζόμενες, θέλοντας να δείξουν το πόσο καλές ήταν οι συνθήκες εργασίας. «Αν χρειαζόμασταν χρήματα, δεν παίρναμε δάνειο από τράπεζα, μας έδινε ο Φωκάς, χωρίς συμφωνητικό και χωρίς τόκο και τα κρατούσε λίγα λίγα από το μισθό μας. Κάθε μήνα είχαμε μπόνους πωλητή, μας έδιναν δωροεπιταγές στη γιορτή μας και δώρα τα Χριστούγεννα, διοργάνωνε παιδικές γιορτές για τα παιδιά μας…» αναφέρουν. Βουρκώνουν όταν θυμούνται τον κύριο Λέανδρο να ρωτάει για τα προβλήματα κάθε εργαζόμενης, να στέκεται σαν πατέρας δίπλα τους αν ήταν χήρες ή χωρισμένες με παιδιά… Μια κοπέλα που αντιμετώπισε σοβαρό πρόβλημα υγείας νοσηλεύτηκε με την οικονομική βοήθεια της επιχείρησης στην Αγγλία και αν και δεν μπορούσε πια να εργαστεί συνέχιζε να πληρώνεται για 15 χρόνια. «Δύο φορές παραιτήθηκα για να γίνω μητέρα και για να μεγαλώσω τα δύο παιδιά μου και τις δύο φορές επέστρεψα και επαναπροσλήφθηκα κανονικά» λέει η υπάλληλος του ομίλου, Κυριακή Τσολοζίδου. «Όταν έμεινα άνεργη στα 45 μου φοβήθηκα ότι δεν θα βρω δουλειά, με προσέλαβε την ίδια μέρα» λέει η κ. Μαρία Τσαπακίδου. Πολλά ζευγάρια γνωρίστηκαν στου Φωκά, συχνά μάλιστα το «προξενειό» το έκανε ο ίδιος ο κύριος Λέανδρος. Η επιχείρηση φρόντιζε και για τη διασκέδαση του προσωπικού. Την πρωτοχρονιά έκοβαν την πίτα σε διάφορα ξενοδοχεία της πόλης, έκαναν χορούς, κληρώσεις, κ.α. Τα μεσημέρια του Ιουλίου, που η αγορά ήταν κλειστή, ο «Φωκάς» έβαζε λεωφορείο για να την πλαζ του ΕΟΤ στην Αγία Τριάδα, ενώ τις Κυριακές η παρέα πήγαινε μέχρι τη Χανιώτη. «Μαζί μας ερχόταν συχνά και ο κ. Λέανδρος και η σύζυγος του» θυμάται η κυρία Ισμήμη, μια από τις πιο παλιές υπαλλήλους της επιχείρησης. «Μέχρι και καλλιστεία ‘’Μις Φωκάς’’ κάναμε και το δώρο ήταν είτε ένα ταξίδι, ή κάποιο μπόνους. Νοιώθαμε σαν μια οικογένεια, όλα αυτά τα χρόνια» προσθέτει. Το ίδιο θα πεί και ο κύριος Λέανδρος Φωκάς: «Είχαμε μεγάλη αγάπη»
(Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο τεύχος Νοεμβρίου του περιοδικού “Επιλογές” που κυκλοφόρησε στις 25/10/2013

Σάββατο, 31 Μαΐου 2014

Ελεύθερος επαγγελματίας. Ο… “εγκληματίας” της Ελλάδας.



Για όσους δεν το γνωρίζουν, ο ελεύθερος επαγγελματίας στην Ελλάδα, θεωρείται κάτι σαν συνώνυμο του “εγκληματία”. Αυτό στην ουσία εξάγεται από τον ίδιο το φορολογικό νόμο. Ο άνθρωπος που επέλεξε στην Ελλάδα να κάνει μια δική του δουλειά και να μην γίνει δημόσιος ή ιδιωτικός υπάλληλος, αντιμετωπίζεται ως οιονεί “εγκληματίας” και έχει περιορισμένα δικαιώματα. Η δε Δικαιοσύνη κάνει τα στραβά μάτια, παρά τις σχετικές προσφυγές που γίνονται.
Για τον ελεύθερο επαγγελματία δεν ισχύει η βασική αρχή του δικαίου, δηλαδή η συνταγματική αρχή της ισότητας. 
1) Δεν ισχύει γι’ αυτόν η φοροαπαλλαγή που ισχύει για τους μισθωτούς και φυσικά και για τους δικαστές, βουλευτές, κ.λ.π. Φορολογείται από το πρώτο ευρώ.
2) Δεν ισχύει γι’ αυτόν η έκπτωση με τη συλλογή αποδείξεων.
3) Υποχρεωτικά οι συναλλαγές του γίνονται μέσω τραπέζης πάνω από ένα ορισμένο ποσό.
4) Φορολογείται με διαφορετική φορολογική κλίμακα από το πρώτο ευρώ.
5) Ισχύουν γι’ αυτόν τεκμήρια εισοδήματος, για τα οποία φορολογείται και οφείλει ΦΠΑ, άσχετα αν πέτυχε τα τεκμαρτά εισοδήματα.
6) Το κράτος του αρπάζει το 55% ως προκαταβολή επί του φόρου της χρήσεως, κάτι που δεν συμβαίνει σε κανένα κράτος του πλανήτη.
7) Τηρεί μόνος του τα φορολογικά βιβλία, γιατί δεν έχει να πληρώσει λογιστές και φυσικά κάνει μικρολάθη, στον απίθανο κόσμο του φορολογικού λαβύρινθου και των 1.500 εγκυκλίων μέσα σε τρία χρόνια. Έτσι αναγκάζεται να κάνει αυτοπεραίωση, να φορολογείται περισσότερο και να αναγκάζεται, όποτε επιθυμεί η κυβέρνηση, να υποβάλλεται και σε γενική φορολογική περαίωση, οπότε και καταβάλει και νέα ποσά.
8) Πληρώνει χαράτσια υπέρ των ανέργων υπαλλήλων, χωρίς να νοιάζεται κανείς για το εάν αυτός έχει να ζήσει.
9) Πληρώνει επιπρόσθετο τέλος ανάλογα με τα έσοδά του.
10) Είναι εκτεθειμένος σε οποιαδήποτε καταγγελία του κάθε «κουκουλοφόρου» υφιστάμενος έναν απίστευτο προσωπικό, οικογενειακό και περιουσιακό Γολγοθά. 
11) Ο ελεύθερος επαγγελματίας δεν μπορεί να απεργήσει, ούτε να κλείσει τους δρόμους για να εκβιάσει την κυβέρνηση. Τα δε συνδικαλιστικά του όργανα είναι πλήρως κομματικοποιημένα και εκτελούν πιστά τις κομματικές εντολές.
12) Πληρώνει φυσικά μόνος του τα ασφαλιστικά ταμεία (και όχι κάποιος εργοδότης) άσχετα με τα εισοδήματά τους ή τις ζημιές του και αν δεν τα πληρώσει θα του γίνει κατάσχεση και θα πάει φυλακή. Χιλιάδες ελεύθεροι επαγγελματίες αυτή τη στιγμή, δεν μπορούν να πληρώσουν τα ασφαλιστικά τους ταμεία, με αποτέλεσμα να μην έχουν ασφάλιση υγείας και να καταφεύγουν στους “Γιατρούς του Κόσμου”. Όμως η φορολογική εξόντωσή τους συνεχίζεται αμείωτη.
Αυτές είναι λίγες μόνο από τις πολλές διαφοροποιήσεις των ελευθέρων επαγγελματιών από τους υπόλοιπους πολίτες στην Ελλάδα, που καταργούν πλήρως την αρχή της ισότητας μεταξύ των ανθρώπων.
Γιατί λοιπόν υποβάλλεται σε όλη αυτή τη εξοντωτική φορολογική μεταχείριση ο ελεύθερος επαγγελματίας; Διότι η «τίμια» άρχουσα τάξη στην Ελλάδα, τον θεωρεί οιονεί “απατεώνα” και εκ προοιμίου “φοροκλέπτη”, εκθέτοντάς τον στην Κοινή Γνώμη και υποβάλλοντάς τον σε ένα ειδικό φορολογικό καθεστώς, που παραβιάζει άμεσα την συνταγματική αρχή της ισότητας, προκειμένου να του αρπάξει αδιαμαρτύρητα τα πάντα.  
Πέτρος  Χασάπης
http://olympia.gr/2014/02/06/%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%8D%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%BF-%CE%B5%CE%B3%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CE%BC%CE%B1/

Τρίτη, 27 Μαΐου 2014

«Έναρξις τον Σεπτέμβριον»

Μια ενδιαφέρουσα τοποθέτηση του φίλου Θεόδωρου Θεοδωρίδη που δημοσιεύτηκε στην τοπική εφημερίδα "Πρωϊνή".


Κέρδισε η Τσανάκα ή έχασε ο Σιμιτσής;
Οι περισσότεροι δίνουν στην παραπάνω ερώτηση την εύκολη, προβλέψιμη και εν πολλοίς διπλωματική απάντηση «και τα δύο».
Εγώ πάλι νομίζω ότι τις εκλογές τις έχασε καθαρά ο Σιμιτσής και δεν τις κέρδισε η Τσανάκα. Και θα τις έχανε, νομίζω, ο Σιμιτσής όποιον αντίπαλο κι αν είχε απέναντί του.
Διότι είχε καταφέρει τα τελευταία χρόνια, με τις αστοχίες του, τις λάθος επιλογές του αλλά κυρίως με τη συμπεριφορά του και την δημόσια εικόνα που επέλεξε να προβάλλει, να συγκεντρώσει στο πρόσωπό του όλη την συσσωρευμένη δυσαρέσκεια της τοπικής κοινωνίας όχι μόνον από τα έργα και τις ημέρες του ιδίου αλλά και την αγανάκτηση, το θυμό, την οργή και την απόγνωση ενός λαού που βιώνει μια πρωτόγνωρη οικονομική και κοινωνική κρίση.
Στο πρόσωπο του Σιμιτσή, που εκφράζει κατά κάποιον τρόπο την πιο απτή εικόνα της εξουσίας που ο καθένας μας έχει την ευκαιρία να συναντά κάθε μέρα στο δρόμο του, οι Καβαλιώτες αποδοκίμασαν γενικότερα όλα όσα τα τελευταία χρόνια ισοπέδωσαν τις ζωές τους. Μνημόνια, φόρους, χαράτσια, μειώσεις μισθών και συντάξεων, ανεργία κ.λ.π.
Αν συνυπολογίσει κανείς και την απουσία μεγάλου έργου στα επτά και πλέον χρόνια της διοίκησής του είναι επόμενο να φτάσει τελικά στο πικρό για τον ίδιο και την παράταξή του αποτέλεσμα της Κυριακής.
Ασφαλώς ρόλο έπαιξε και ο κατακερματισμός του ιδεολογικοπολιτικού χώρου από τον οποίο προέρχεται και η διεκδίκηση της Δημαρχίας από οκτώ συνδυασμούς, γεγονός που συμβαίνει για πρώτη φορά στα αυτοδιοικητικά πράγματα της Καβάλας τουλάχιστον τα τελευταία 50 χρόνια.
Την χαριστική βολή στην διαφαινόμενη από καιρό ήττα Σιμιτσή έδωσε φυσικά και η απαράδεκτη για το ήθος και την κουλτούρα του ενέργεια της ολοσέλιδης διαφήμισης που επέλεξε να κάνει στον τοπικό τύπο την εβδομάδα ανάμεσα στην πρώτη και δεύτερη Κυριακή των εκλογών. Μια εντελώς αχρείαστη ενέργεια, μια άνευ λόγου και αιτίας άθλια επίθεση στα όρια της πιο ακραίας ρατσιστικής συμπεριφοράς, που με πρόσχημα μια τάχα πολιτική αντιπαράθεση, επιλέγοντας προσεκτικά δύο φωτογραφίες των αντιπάλων, πρόβαλε τα φυσικά προσόντα του Σιμιτσή απέναντι στην κ. Δήμητρα Τσανάκα και σκοπό είχε να την μειώσει όχι πιθανόν για το πρόγραμμά της ή τις ικανότητές της να διοικήσει τον δήμο αλλά για την εξωτερική της εμφάνιση και τον σωματότυπό της!!!
Αυτό έφερε τελικά το εντελώς αντίθετο αποτέλεσμα από εκείνο που επιδίωξαν οι εμπνευστές του και προκάλεσε οργή και αγανάκτηση στην τοπική κοινωνία. Έτσι ακόμη και κάποιοι που είχαν αποφασίσει να στηρίξουν Σιμιτσή την δεύτερη Κυριακή άλλαξαν γνώμη και είτε απείχαν είτε ψήφισαν Τσανάκα.
Οι αριθμοί είναι αποστομωτικοί: Από τους 20.000 περίπου συμπολίτες μας που είχαν ψηφίσει στον πρώτο γύρο τους άλλους συνδυασμούς και έπρεπε την δεύτερη Κυριακή να επιλέξουν ανάμεσα σε Σιμιτσή και Τσανάκα οι 5 περίπου χιλιάδες απείχαν ή ψήφισαν άκυρο ή λευκό και από τους υπόλοιπους 15.000 οι 10.000 πήγαν με την Τσανάκα και μόνον οι 5.000 με τον Σιμιτσή.
Έτσι η πόλη μας θα έχει από τον Σεπτέμβριο για πρώτη φορά στην ιστορία της δήμαρχο γυναίκα και μάλιστα την στιγμή που για πρώτη φορά στα 101 χρόνια ελεύθερης Καβάλας θέτει υποψηφιότητα για τον Δήμο γυναίκα, είναι τελικά και νικήτρια.
Φυσικά θα έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον ο τρόπος που θα διοικήσει τον δήμο η κ. Τσανάκα, ποιους συνεργάτες θα επιλέξει, ποιον ρόλο θα παίξουν οι «ανεξάρτητοι» Βαγγέλης Παππάς και Νίκος Κιοσσές που έσπευσαν μετά την πρώτη Κυριακή να την υποστηρίξουν όπως και η συνεργασία π.χ. των κ.κ. Γραμμένου και Λυχούνα όταν ο πρώτος συμμετέχει στις διαμαρτυρίες ακραίων στοιχείων ενάντια στην αναστύλωση του Μεντρεσέ στις Καμάρες ενώ ο δεύτερος έχει ταχθεί με αρθογραφία του στον τοπικό τύπο αναφανδόν υπέρ του έργου αυτού.
Όρεξη να ‘χουμε και θα παρακολουθήσουμε ενδιαφέρουσες σκηνές στο προσεχές μέλλον.
«Έναρξις τον Σεπτέμβριον»…