Σάββατο, 17 Μαρτίου 2018

Το MEGA σκάνδαλο

Το MEGA σκάνδαλο

Αποτέλεσμα εικόνας για mega channel
Όποιος πιστεύει ή λέει ότι το μαύρο στο κανάλι είναι απόφαση των μετόχων του δεν ξέρει πόσο βρώμικο είναι το πολιτικό παρασκήνιο που κρύβεται από πίσω. Και που έχει τη σφραγίδα της παρέας που κατοικεί στο Μέγαρο Μαξίμου. Όχι σήμερα. Πριν από το 2015.

Όπως έχουμε ξαναπεί και όπως το ζούμε, ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνησή του δεν ασχολείται με την ουσία των πραγμάτων. Ασχολείται με σύμβολα. Όταν πάει να ασχοληθεί με ο,τιδήποτε τα κάνει μαντάρα. Εκτός αν πρόκειται για προπαγάνδα και καταστροφή. Σ αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και το MEGA. Το MEGA ως σύμβολο, όχι σαν κανάλι, όχι σαν επιχείρηση, όχι σαν εργασιακός χώρος, όχι σαν δημοσιογραφικός κόμβος, όχι σαν παραγωγός προγραμμάτων. Όλα αυτά δεν υπάρχουν για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Όπως δεν υπάρχει και Δημοκρατία για τον ΣΥΡΙΖΑ. Η στοχοποίηση κάθε τινός που «δεν είναι μαζί μας» και η εκστρατεία συκοφάντησης και εξαφάνισής του εφαρμόζεται κατά κόρον. Μ' αυτό τον τρόπο δεν πλήττεται μόνο ο «αντίπαλος». Πλήττεται πρώτα η έννοια της δημοκρατίας. Η οποία θέλει την ελευθεροτυπία. Δηλαδή να διακινούνται γεγονότα και απόψεις, ακόμα κι αν δεν μας αρέσουν. Ακόμα κι αν δε συμφωνούμε. Αντικειμενική αλήθεια δεν υπάρχει. Παρά μόνο σε φασιστικά καθεστώτα.

Με την ανάληψη της εξουσίας ο ΣΥΡΙΖΑ στόχευσε σε δύο στόχους που τους έκανε σημαία του: Το MEGA και τον ΔΟΛ. Ορκίστηκε ότι θα τα κλείσει. Θα ήταν τα σερνάμενα θύματα στο θρίαμβο του ΣΥΡΙΖΑ επί της διαπλοκής και της ολιγαρχίας των διαπλεκόμενων. Θα ήταν ο θρίαμβος του ηθικού πλεονεκτήματος επί του ανήθικου ελληνικού καπιταλισμού.

Και θα περιλαμβάνεται η εξόντωσή τους στήν προεκλογική ρητορεία του πρωθυπουργού, όποτε δεήσει να κάνει τις επόμενες εκλογές. Η εκτέλεση έγινε και η δικαιοσύνη αποδόθηκε! Ποια δικαιοσύνη; Στην ουσία, εκτός από τη σημειολογία θα είχαν εξαφανιστεί οι δύο μεγαλύτερες φωνές στα Media, που δεν ελέγχονταν από τον ΣΥΡΙΖΑ και που ήταν ισχυρές και εναντίον του.

Με την εξαφάνισή τους θα επικρατούσαν όλοι οι μικροί και πιο εύκολα ελεγχόμενοι μιντιάρχες και θα υποβαθμιζόταν κάθε ποιότητα ειδησεογραφίας. Επειδή, όσο κι αν διαφωνούσε κανείς με το μεγάλο κανάλι ή τον ΔΟΛ για τις φανερές συμπάθειές τους σε κόμματα και πολιτικούς, δεν ήταν φτηνιάρικα. Ήταν απολύτως επαγγελματικά και πρόσφεραν ποιότητα. Και όποιος πολίτης δεν ήθελε, άλλαζε κανάλι ή εφημερίδα.

Με την ανάληψη της εξουσίας, η παρέα του Μαξίμου έβαλε μπρός το σχέδιο εξόντωσης του MEGA σε δύο επίπεδα. Στο πρώτο θα γινόταν διάσπαση των μετόχων. Στο δεύτερο θα μπλοκάρονταν τα δάνεια της επιχείρησης.
Το πρώτο μέρος του σχεδίου μπήκε μπρός με στόχο τον αδύναμο κρίκο της τριάδας των μεγαλομετόχων του καναλιού: Τον κ. Φώτη Μπόμπολα. Ο οποίος δεν έκρυβε ούτε τις διαφωνίες του με τον πατέρα του, ούτε την απαρέσκειά του με την εκδοτική ενασχόληση, ούτε την επιθυμία του για ευνοϊκότερη οικονομική μεταχείριση. Παράλληλα, η οικογένεια αγωνιούσε για την εμπλοκή της εργοληπτικής της επιχείρησης στην Κύπρο σε νομικές περιπέτειες.

Ως δια μαγείας, πριν ο ΣΥΡΙΖΑ κλείσει χρόνο στην εξουσία, το «Έθνος» έκανε στροφή 90 μοιρών και έγινε φιλοκυβερνητικότερο της κυβέρνησης, ενώ ταυτόχρονα ο κ. Φώτης Μπόμπολας έδειχνε απρόθυμος να συνεργαστεί με τους άλλους δύο μεγαλομέτοχους του καναλιού κ.κ. Βαρδινογιάννη και Ψυχάρη για αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου, απαραίτητη για να συνεχίοει να ζει κανονικά το κανάλι/

Εντελώς συμπτωματικά (!) μπήκε μπρος η επιχείρηση διάλυσης του ΔΟΛ από την κυβέρνηση, με στοχοποίηση των οικονομικών του συγκροτήματος και της περιουσίας του ουσιαστικού ιδιοκτήτη του Α. Ψυχάρη. Την ίδια ώρα, εκδότες και ιδιοκτήτες άλλων καναλιών, εφημερίδων και ραδιοσταθμών που ήταν επίσης χρεωμένοι στις τράπεζες, χωρίς ταυτόχρονα να έχουν και την οικονομική αξία του ΔΟΛ και του MEGA ως εγγυήσεις, έμεναν στο απυρόβλητο! Δεν ήταν σύμβολα! Δεν ήταν οι ισχυρότεροι, που έπρεπε να γονατίσουν.

Η επίθεση κατά του ΔΟΛ είχε σαν αναπόφευκτο αποτέλεσμα να βρεθεί σε θέση αδυναμίας έναντι των άλλων μετόχων και των υποχρεώσεών του ο ιδιοκτήτης του ΔΟΛ. Το σχέδιο «μαύρο στο MEGA» ήταν σε καλό δρόμο. Η οικογένεια Βαρδινογιάννη είχε μείνει ουσιαστικά μόνη της και ακάλυπτη από την πλευρά των συμμετόχων της.
Ταυτόχρονα με το σχέδιο κατά των μετόχων του καναλιού εξαπολύθηκαν απειλές σε στελέχη τραπεζών για την αντιμετώπιση των δανείων του καναλιού. Κάθε ευνοϊκή αντιμετώπιση (όχι χαριστική, απλά ευνοϊκή) θα αντιμετώπιζε τον εισαγγελέα με την κατηγορία της απιστίας! Η απειλή έπιασε. Και έπιασε σε τέτοιο βαθμό, που ακόμα και οι εισπράξεις του καναλιού από τη λειτουργία του χωρίς ειδήσεις εδώ και 1,5 χρόνο από τους ηρωικούς εργαζόμενούς του, δεσμεύονται! Παρ όλο που ξεπερνάνε τα 50.000.000 ευρώ και μπορούν κάλλιστα να πληρώσουν χρέη και προς τράπεζες και προς εργαζόμενους και προς προμηθευτές!

Η θηλειά της παρέας του Μαξίμου στο λαιμό του MEGA έκλεισε. Στο μεταξύ, με την ουσιαστική διάλυση του ΔΟΛ και την πώληση της σκιάς του στον κ. Μαρινάκη μαζί με τις αναλογούσες μετοχές του MEGA άλλαξε το τοπίο, αλλά όχι ουσιαστικά. Κυρίως γιατί από την άλλη μεριά ο υιός Μπόμπολας ξεπούλησε τον «Πήγασσο» με το «Έθνος», εντελώς συμπτωματικά (!) στον Ιβαν Σαββίδη, μαζί με τις αναλογούσες μετοχές του MEGA. Με μια συμφωνία που ακόμα τα παρασκήνιά της παραμένουν γκρίζα στο ευρύ κοινό, αλλά όχι για πολύ.

Η νέα σύνθεση των μετόχων του καναλιού είχε έναν μόνο ένθερμο και δηλωμένο οπαδό του. Τον κ. Βαρδινογιάννη. Ο οποίος δεν θα μπορούσε να βάλει και τα λεφτά των υπολοίπων για να αυξηθεί το μετοχικό κεφάλαιο του καναλιού, προκειμένου να ξεμπλεχτεί το κουβάρι των τραπεζών και των αδειών.
Παράλληλα με όλη αυτή την ενορχήστρωση, ο ΣΥΡΙΖΑ εξαπέλυσε μια υπόγεια και βρώμικη εκστρατεία λάσπης κατά του καναλιού σαν να ήταν η σημαία των δεινών των τελευταίων 20 ετών, τη στιγμή που όλα τα κανάλια εκπέμπανε στην ίδια ρότα, με την ίδια σχεδόν γραμμή και με την ίδια νοοτροπία. Μόνο που το MEGA ήταν το πρώτο, το μεγαλύτερο, και- κυρίως- το σημείο αναφοράς. «Το είπε το MEGA». Αυτό έπρεπε να εξαφανιστεί.

Ένα μέρος του λαού είναι επιρρεπές στη λάσπη. Ακόμα κι αν ήταν κολλημένο κάθε μέρα στην οθόνη του καναλιού για να βλέπει εκπομπές και ειδήσεις! Ξαφνικά ανακάλυψε στο MEGA την αιτία των δεινών του! Τον αποδιοπομπαίο τράγο. Και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ που ξέρει πόσο μπόσικος είναι ο λαός στη λάσπη, την έριξε με τους τόνους. Και έπιασε.

Το επικίνδυνο και συνάμα τραγικό είναι που δημοσιογράφοι συμμετείχαν σ αυτό το πογκρόμ κατά συναδέρφων τους, λες και δουλεύουν σε εκκλησίες και με τον κώδικα του BBC στο προσκέφαλο. Και ζητούσαν – και ακόμα το ζητάνε- να πέσει μαύρο στο κανάλι! Δημοσιογράφοι, που η σημαντικότερη δουλειά τους είναι να υπερασπίζονται την πολυφωνία, ακόμα και όταν τη θεωρούν ή είναι κακόφωνη, συμπεριφέρονται σαν τους μελανοχίτωνες του Μουσολίνι και σαν τους λογοκριτές του Παπαδόπουλου. Χωρίς να έχουν ίχνος δημοκρατικής συνείδησης ότι δημοκρατία σημαίνει πιο πολλές φωνές. Και δημοσιογραφία σημαίνει να υπερασπίζεσαι να υπάρχουν πιο πολλές φωνές.
Αυτοί οι ίδιοι που ζητάνε το κεφάλι του MEGA μαζί μ αυτούς που παρακολουθούσαν απ έξω και ξαφνικά… αγωνίζονται (!) δε λένε κουβέντα για τα σκουπίδια που εκπέμπουν σε τηλεόραση και ραδιόφωνο και για τα σκουπίδια που τυπώνονται σε χαρτί και για τα σκουπίδια που γεμίζουν το διαδίκτυο.

Όλα αυτά τα σκουπίδια καλώς υπάρχουν. Γιατί τα Μέσα τα κλείνουν μόνο οι ακροατές και οι αναγνώστες τους. Κανένας άλλος. Ακόμα κι αν αυτά τα σκουπίδια χρηματοδοτούνται από κυβερνήσεις ή μυστικά κονδύλια υπουργείων. Εδώ, ακόμα, δεν έχουμε φανερή χούντα. Γιατί υπόγεια έχουμε. Τη χουντική νοοτροπία μιας μερίδας του ΣΥΡΙΖΑ και της παρέας του Μαξίμου, που θέλει να ρίξει μαύρο εκεί που διαφωνεί. Σε όλα τα επίπεδα.

Από το καλοκαίρι του 2017, μια ομάδα εργαζόμενων στο κανάλι σε συνεργασία με έναν από τους μετόχους κατόρθωσε το ακατόρθωτο. Να συνεννοηθεί με τις τράπεζες, την τρόικα την οποία είχε εμπλέξει η κυβέρνηση (!), και έναν από τους νέους μετόχους σε ένα σχέδιο που έλυνε το οικονομικό προς όφελος και των τραπεζών και των εργαζόμενων και των μετόχων.

Το σχέδιο αυτό δεν υλοποιήθηκε ποτέ. Η ξαφνική αλλαγή της στάσης ενός από τους μεγαλομέτοχους στον πρόσφατο διαγωνισμό και η στάση του ΕΡΣ που απέρριψε τη λύση σωτηρίας του άλλου μεγαλομέτοχου έχουν οδηγήσει το κανάλι πάλι σε περιπέτεια. Την οποία επιχειρούν να ομαλοποιήσουν σε νέο γύρο συνεννοήσεων με όλους οι εργαζόμενοι. Παλεύοντας με τα θηρία. Και του δικού τους φυράματος.

Η υπόθεση MEGA δεν είναι θέμα οικονομικό. Είναι κατ αρχήν θέμα πολιτικό. Με ό,τι οικονομικό συμπαρασύρει. Και είναι η αποτύπωση του πώς βλέπει και πώς χρησιμοποιεί η κυβέρνηση την εξουσία και τα γούστα των κεφαλαιούχων. Σαν μαύρο. Το χρώμα που της ταιριάζει.

Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης

Αναδημοσίευση από το Liberal
http://www.liberal.gr/arthro/195026/apopsi/stili-alatos/to-MEGA-skandalo.html

Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2018

Γνωρίζω έναν δημόσιο υπάλληλο.

Αποτέλεσμα εικόνας για δημόσιος υπάλληλος

Γνωρίζω έναν δημόσιο υπάλληλο.

Είναι 30+
Εργάζεται 8-3
Αμοίβεται με 1100 ευρώ.
Έχει την δυνατότητα να μένει μόνος του.
Έχει την δυνατότητα να βγει τις καθημερινές για ένα καφέ, να ασχοληθεί με το χόμπι του και φυσικά να είναι τελείως ελεύθερος από Παρασκευή μεσημέρι μέχρι Δευτέρα πρωί.
Είναι ικανός και τίμιος.
Τον εκτιμώ και τον συμπαθώ.

Αλλά πολλες φορές αναρωτιέμαι τι δεν θα εχει στην ζωή του:

Δεν θα έχει την ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ
ότι μπορεί να μείνει άνεργος.

Δεν θα εχει το ΑΓΧΟΣ
ότι αξιολογείται καθημερινά .

Δεν θα έχει το ΦΟΒΟ
ότι ενα λάθος του μπορεί να του στοιχίσει την απώλεια της εργασίας του η την απώλεια πελατών .

Δεν θα νιώσει την ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ
να εργαστεί 7 μέρες την εβδομάδα αν χρειαστεί και ισως σε 12 ωρη βάση σε περιόδους που το απαιτεί η δουλειά .

Δεν θα έχει την ΑΓΩΝΙΑ
για πληρωμή φόρου εισοδήματος και ΦΠΑ καθώς και όλης της συναλλαγής με την εφορία.

Δεν θα εχει την ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ
να πληρώνει ΙΚΑ και Δώρα εργαζομένων του, και ταυτόχρονα να πρέπει παρακολουθεί τους φρενήρεις ρυθμούς αλλαγής νομοθεσιών .

Δεν θα έχει την ΕΥΘΥΝΗ
της εκπαίδευσης , αξιολόγησης η και αντικατάστασης συνεργατών .

Δεν θα έχει την ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ
για βελτίωση της απόδοσης του, η των υπηρεσιών που προσφέρει.

Δεν θα νιώσει τον ΚΙΝΔΥΝΟ
να ξεπεραστεί από τις εξελίξεις και να επικρατήσουν οι ανταγωνιστές του.

Δεν θα αισθανθεί την ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ
ότι αν όλα πάνε στραβά θα κινδυνέψει να χάσει τα πάντα και να καταλήξει ακόμα και στα δικαστήρια για να γλυτώσει την φυλακή.

Αγαπητέ εργαζόμενε στο δημόσιο:
Δεν σε ζηλεύω γι' αυτά που δεν θα έχεις .
Εγώ επέλεξα να τα έχω.
Δεν φταις εσύ γι αυτό.
Φυσικά θα έχεις και εσύ τα δικά σου προβλήματα.
Κανενός μας η ζωή δεν είναι ΕΥΚΟΛΗ.
Αλλά θα σου επιστήσω την προσοχή ως προς το εξής:

Όχι μόνο επειδή και οι δικοί μου φόροι και εισφορές σου δίνουν την δυνατότητα να ΜΗΝ έχεις ΟΛΑ τα παραπάνω που σου ανέφερα, αλλά κυρίως επειδή, αν δεν συμμαχήσουμε δεν θα καταφέρουμε ούτε να επιβιώσουμε, (πόσο μάλλον να προοδεύσουμε) , θα σε παρακαλέσω να είσαι συνεργάσιμος και ευγενικός για να κάνεις και την δική μου γαμημένη ζωή λιγότερο ΔΥΣΚΟΛΗ .


Υπογραφή: 
Ο Σύμμαχος σου, Εργαζόμενος εκτός δημοσίου τομέα.


ανάρτηση απο  Θεοκλής Τσολακίδης



Τρίτη, 22 Μαρτίου 2016

Σκέψεις.


Το 1961 Ο Γεώργιος Παπανδρέου παίρνει μαζί του, στην Ένωση Κέντρου, το κόμμα των Φιλελευθέρων.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου μετατρέπει τους Κεντρώους ψηφοφόρους (ΕΔΗΚ) σε Σοσιαλιστές. Τα ποσοστά ανεβαίνουν κερδίζει τις εκλογές και κάνει κυβέρνηση το 1981.
Ο ΓΑΠ αναλαμβάνει το 2009 στο ΠΑΣΟΚ και…
- Κάνει άνοιγμα προς τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ. Στα συνέδριά του καλείται ο Τσίπρας όπου έχει συμμετοχή και προνομιακή μεταχείριση.
- Η ομάδα Αρσένη προσχώρησε στον Τσίπρα ενισχύοντας έτσι το προφίλ ως κόμμα εξουσίας.

- Ακολουθούν τα «παιδιά» του Τσοχατζόπουλου (Κοτσακάς κλπ) που ανεβάζουν το προφίλ του ΣΥΡΙΖΑ.
- Η ομάδα «Σικάγου» από το Υπ. Οικονομικών (Βαρουφάκης κλπ) προβάλλουν έντονα την αλλαγή πολιτικού σκηνικού πλέον.
- Ο ΓΑΠ ιδρύει 3-1-2015 το ΚΙΔΗΣΟ. Σφήνα στο ΠΑΣΟΚ μειώνοντας τα ποσοστά του (από 12,28% το 2012 σε 4,68% το 2015). Μειώνοντας όμως ταυτόχρονα και την πολιτική προσωπικότητά του, στους ψηφοφόρους, που πλέον με τη συνθηματολογία του ΣΥΡΙΖΑ θεωρείται ως κόμμα δεινών και καταστροφών για την Ελλάδα.
- Η Γεννηματά καλεί στις 18-3-2016 τον Σ. Θεοδωράκη και τον ΓΑΠ για τη «συγκρότηση μεγάλης προοδευτικής παράταξης».
Ο ΓΑΠ αποδέχεται με τον όρο να συμμετέχει και ο Τσίπρας.
Καλημέρα σας

Γιάννης Τζανίδης

Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2016

Θέλουμε φυσικό αέριο στη Καβάλα

Ένα μεγάλο αναπτυξιακό έργο για τη Καβάλα, είναι η κατασκευή δικτύου παροχής φυσικού αερίου στα σπίτια και τις επιχειρήσεις.
Ήδη η Περιφέρεια ΑΜΘ ξεκίνησε και έχουν ενταχθεί στη κατασκευή δικτύου οι πόλεις Δράμας, Κομοτηνής και Αλεξανδρούπολης.
Η Καβάλα; Τι κάνει η Δήμαρχος;
Που βρίσκονται οι σχεδιασμοί για την κατασκευή δικτύου μέσα στη πόλη της Καβάλας;
Ξέρουμε ότι είναι δύσκολο και δαπανηρό έργο για τη Καβάλα λόγω εδάφους. Δεν είναι όμως δικαιολογία αυτή. Με την ίδια λογική δεν θα έπρεπε να έχουμε υπογεια καλώδια του ΟΤΕ, ούτε υπογειο δίκτυο νερού και υπονόμων.
Και η υψηλή δαπάνη εγκατάστασης δικτύου για τη Καβάλα, πρέπει να συνυπολογιστεί και συμψηφιστεί οικονομικά, από την κατασκευαστική εταιρία, στην πολύ χαμηλή δαπάνη εγκατάστασης που έχει γιά τις άλλες πόλεις (λόγω εξαιρετικά ομαλού εδάφους).
Η ευκαιρία δεν πρέπει να πάει χαμένη. 
Και η Καβάλα πρέπει να αποκτήσει παροχή φυσικού αερίου.
Όχι μόνο λόγω χαμηλού κόστους, αλλά και για ένα πιο καθαρό περιβάλλον.
Εκτός και αν θέλει η κ. Τσανάκα να περάσει στην ιστορία ως "καλή διαχειριστής του Δήμου" χωρίς κανένα έργο.

Παρασκευή, 12 Ιουνίου 2015

Μια χαρούμενη Δήμαρχος

Με παρασκηνιακές, δόλιες και χωρίς ενημέρωση του κόσμου ενέργειες, προσπαθεί η Δήμαρχος Καβάλας κ. Δήμητρα Τσανάκα να μετονομάσει την οδό Ομονοίας σε Αποστόλου Παύλου.
Ντροπή και ασέβεια.
Ντροπή γιατί χωρίς να ενημερώσει κανένα πολίτη πριν ξεκινήσει τις διαδικασίες μετονομασίας, θέλει να περάσει την απόφαση έχοντας (απ' ότι διαβάζω) και τις σύμφωνες γνώμες μέρους της αντιπολίτευσης του Δήμου.
Ασέβεια γιατί τον πρώτο λόγο τον έχει ο κόσμος που κατοικεί που ζει και εμπορεύεται στον κεντρικότερο και εμπορικότερο δρόμο της πόλης μας.
Αν υπήρχε στοιχειώδης ευγένεια, ή έστω η παραμικρή κοινωνική ευαισθησία, θα έθετε πρώτα το ερώτημα στους ανθρώπους αυτούς. Θα το έθετε στη κοινωνία της Καβάλας. Θα συμβουλευόταν τον Εμπορικό Σύλλογο. 
Με ένα απλό ερωτηματολόγιο θα μάθαινε τις γνώμες των πολιτών. 
Με 2-3 ημερήσιες επισκέψεις σε ανθρώπους της αγοράς.
Και δεν θα εξέφραζε την «χαρά της» μόλις της το είπαν οι δυο ιερείς που ουσιαστικά εξέφρασαν την επιθυμία του Μητροπολίτη και η επίσκεψη έγινε με δική του εντολή και όχι… έτσι από καλή προαίρεση.
Με μια απόφαση που δεν ήταν ούτε καν στις προεκλογικές της δεσμεύσεις η Δήμαρχος προσπαθεί να περάσει ξαφνικά από το Δημ. Συμβούλιο μια απόφαση που στην πραγματικότητα είναι μια παλιά πρόταση του Μητροπολίτη που έσπευσε η Δήμαρχος να υλοποιήσει.
Απλά οι δυο ιερείς ήταν η έναρξη του στημένου σκηνικού.
Και τρέχοντας την αποδέχονται οι λοιποί συγγενείς πιστεύοντας πως έτσι θα αποκτήσουν την εύνοια για μελλοντική άγρα ψήφων από τους εκκλησιαστικούς κύκλους.
Όλα για τις επόμενες εκλογές.
Όλα για λίγες εκκλησιαστικές ψήφους.
Εκεί φτάσαμε. Να ξεπουλάμε την ιστορία μας για να μαζέψουμε ψήφους στις επόμενες εκλογές! Η οδός Ομονοίας έχει τη δική της εκατοντάχρονη ιστορία. Και η ιστορία γράφεται στις καρδιές όσων την έζησαν.
Όμως...
Ο Απόστολος Παύλος δεν έχει καμιά σχέση με την οδό Ομονοίας. Η διαδρομή του ήταν διαφορετική και δεν πέρασε ποτέ από την Ομονοίας.
Είναι παραχάραξη της εκκλησιαστικής ιστορίας, να λέμε στον επισκέπτη της πόλης μας, ότι η οδός αυτή ανήκει στα… βήματα του Απ. Παύλου.
Και δεν ανήκει βεβαίως αφού όταν ήρθε ο Απ. Παύλος η οδός αυτή δεν υπήρχε ούτε στις σκέψεις των τότε κατοίκων της Καβάλας.
Θέλουν να οδηγούν τον κόσμο από την οδό Ομονοίας στην εκκλησία του Απ. Παύλου, ώστε οι επισκέπτες να ανάβουν κεριά. Θέλουν να εμπορευματοποιήσουν την ιστορία της πόλης. Αυτός είναι ο λόγος και ας αφήσουν κατά μέρος τα μισόλογα περί «τιμής και δόξας» στον άγιο. Ο άγιος τιμάται ποικιλότροπα. Και οδός Αγίου Παύλου υπάρχει. Και μνημείο στην Κουντουριώτου. Και το λιμάνι της πόλης φέρει το όνομά του. Και στη γιορτή του η πόλη σημαιοστολίζεται. Οι αρχές και ο κόσμος τον τιμά με δοξολογίες. Και τα καταστήματα είναι κλειστά. Φτάνει.
Συγνώμη που επεμβαίνουμε στη χαρά της Δημάρχου μας, όμως οι πολλές τιμές και δόξες άρχισαν να αγγίζουν τα όρια του κιτς.


Καλημέρα σας.

Σημείωση: Στη φωτογραφία η οδός Ομονοίας στη περίοδο της κατοχής.

Σάββατο, 7 Μαρτίου 2015

Υπάρχει αξιοπρέπεια;

Ουρές ανθρώπων στοιβαγμένες σε διαδρόμους. Κατάλοιπο μιας άλλης εποχής. Μιας παρηκμασμένης εποχής που δεν λέει να τελειώσει και στη χώρα μας.
Ουρές ανθρώπων, για το τίποτα.
Όπως κάποτε στη Κατοχή που μοίραζαν ψωμί.
Τώρα ουρές για μια υπογραφή! Όπως κάποτε στις Εφορίες. Ουρές ανθρώπων που στοιβάζονται σε υπηρεσιακούς διαδρόμους για μια θεώρηση Βιβλιαρίου Υγείας!
Σιγά τα ωά. Μη σπάσουν και τι θα απογίνουμε.
Αυτό το Βιβλιάριο Υγείας γιατί πρέπει να θεωρείται κάθε χρόνο;  Σε τι εξυπηρετεί η ετήσια θεώρηση;
Στην εποχή της ηλεκτρονικής κοσμογονίας, εμείς μείναμε να δημιουργούμε ανθρώπινες ουρές, για να βρεθούμε μπροστά σε έναν υπάλληλο, να δει στον υπολογιστή ότι έχουμε το προνόμιο να δικαιούμαστε Βιβλιάριο Υγείας και για φέτος, να το σφραγίσει και έτσι να έχουμε πρόσβαση στην υγεία.
Μια βδομάδα τώρα ταλαιπωρούνται οι ασφαλισμένοι του ΙΚΑ γι’ αυτή τη θεώρηση.
Από τις 2 τα χαράματα στήνονται έξω από το ΙΚΑ για να πάρουν σειρά. Εκατοντάδες άνθρωποι. Ανθρώπινη ουρά. Και η ουρά το πρωί έφτασε να τελειώνει στον κάτω μαχαλά!
Βλέπεις τον κόσμο να ταλαιπωρείται σε ατελείωτες ουρές. Χρόνια τώρα. Να περιμένει ο άλλος για μια υπογραφή, για μια συναλλαγή, για μια δουλειά ενός ή δύο λεπτών. Και χάνονται εργατοώρες. Αισθάνεται ο άλλος σαν ζώο στη σειρά.  Όλη η κατάντια μιας υπηρεσίας σε μια ανθρώπινη ουρά.
Πού είναι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια;
Και όχι μόνο στο ΙΚΑ. 
Και στον ΟΑΕΕ. 
Και στον ΟΑΕΔ.
Όπου κρατική υπηρεσία και ουρές. Και ανοργανωσιά. Και ανθρώπινος εξευτελισμός της προσωπικότητας του συναλλασσόμενου.
«Μπορούν οι ασφαλισμένοι να το θεωρούν και ηλεκτρονικά» μας λέει ο Διοικητής του ΙΚΑ, στα ρεπορτάζ.
Αυτό μεγάλε το είπες πριν ξεκινήσει η διαδικασία; 
Αυτή η ταλαιπωρία των πελατών σου;
Των ασφαλισμένων σου;
Ενημέρωσες με ένα σποτ στη τηλεόραση τους ανθρώπους αυτούς;
Και οι δημοσιογράφοι δείχνουν αυτάρεσκα τις ουρές. Και ακούς υπέροχους διαλόγους:
- Από τις δύο το πρωί περιμένω!
- Έτρεξαν όλοι μαζί και έριξαν τον υπάλληλο που μοίραζε τα χαρτάκια!
- Τρεις μέρες έρχομαι και δεν μπορώ να κάνω τη δουλειά μου.
- Κάλεσαν την αστυνομία γιατί άρχισαν να δέρνονται μεταξύ τους. Να. Δείτε εκεί και το περιπολικό.
Για μια δουλειά δύο λεπτών κοντέψαμε να σκοτωθούμε!!!
Και όμως…
Δεν θα μπορούσε να ΜΗΝ θεωρείται αυτό το κωλοβιβλιάριο,  όσο ζεις, και να διακόπτεται η χρήση του από το σύστημα όταν δεν είσαι ταμειακά εντάξει ή όταν αποχαιρετήσεις τον μάταιο αυτό κόσμο;
Ένα σκασμό λεφτά πληρώσαμε για την μηχανογράφηση του ΙΚΑ του ΟΑΕΕ του ΟΑΕΔ.
Αυτό δεν προβλέφθηκε;
Η μεγάλες ηλικίες, πράγματι δεν έχουν καλές σχέσεις με υπολογιστές. Και δεν μπορούν να το θεωρήσουν ηλεκτρονικά.  Συμφωνώ.
Ένας εγγονός δεν υπάρχει που θα μπει να το κάνει;
Ένας νεαρός στη πολυκατοικία τους δεν θα μπορούσε να εξυπηρετήσει αυτούς τους λίγους;
Αν όλοι αυτοί που συνωστίζονται στα σκαλάκια από τα χαράματα, πήγαιναν στο λογιστή τους θα τελείωνε η δουλειά τους, με μια αμοιβή των 5 ευρώ.
Κι’ αν κάποιοι είναι πένητες, είμαι σίγουρος, πως δεν θα τους ζητούσε ούτε αυτή τη μικρή αμοιβή το λογιστικό γραφείο.
Πάντως ο αρμόδιος υπουργός όταν βγήκε, δήλωσε δημόσια: «Μειώθηκε το προσωπικό του ΙΚΑ και θα λυθεί το θέμα αυτό. Θα κάνουμε προσλήψεις προσωπικού»
Από έναν κρατικοδίαιτο συνδικαλιστή υπουργό, ειλικρινά δεν περίμενα να ακούσω κάποια πιο έξυπνη…  λύση.

Καλημέρα σας.



Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014

Το ΔΕΤΕ της Λ.Κατσέλη

Άνοιξε έναν λογαριασμό της ΔΕΗ και διάβασε:
Υπάρχει μια χρέωση με τα περίεργα αρχικά: ΕΤΜΕΑΡ
Είναι ένα σύνολο 5 ενσωματωμένων φόρων:
- Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης - ΕΦΚ (Ν. 3336/05)
- Ειδικό Τέλος Τελωνειακών εργασιών ΔΕΤΕ 5‰ (Ν. 2093/92)
- Ειδικό Τέλος Μείωσης Εκπομπών Αερίων Ρύπων (ΕΤΜΕΑΡ)
- Τέλος Ακίνητης Περιουσίας (ΤΑΠ) Υπέρ Δήμων.
- ΝΕΡΙΤ (Ν.4173/26.07.13)
Πάμε πίσω στο 2010. Τότε Υπουργός Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας (2009-2010) ήταν η κ.Λούκα Κατσέλη.

Το 2010 όταν άρχισαν οι περικοπές στα ειδικά προνόμια Εφοριακών και Τελωνειακών, ξεκίνησαν οι Τελωνειακοί συνεχόμενες απεργίες.
Τα προϊόντα στα τελωνεία έμεναν ατελώνιστα.
Το κράτος έχανε δασμούς.
Και η κ. Λούκα Κατσέλη βρήκε... λύση!!!
Επανέφερε τον (ήδη καταργηθέντα) νόμο του 1992 (Κυβέρνηση Μητσοτάκη) που αφορούσε • Xρέωση Δικαιωμάτων Εκτέλεσης Τελωνειακών Εργασιών (ΔΕΤΕ)  , 5‰ σύμφωνα με το Ν.2093/92 άρθρο 9 παρ. 5,6,7."
 Ήταν ένας φόρος 0,5% (5‰) στις εισαγωγές και το ποσό μοιραζόταν ως ΔΕΤΕ στους Τελωνειακούς. (έξτρα μπόνους) Από τότε οι κυβερνώντες φρόντιζαν για την καλή επιβίωση των υπαλλήλων τους.
Όμως με την κατάργηση των προνομιακών μπόνους το 2010, καταργήθηκε και ο ΔΕΤΕ. (Τι τραγικό)
Η κ. Κατσέλη όμως, τον επανέφερε με πλάγιο τρόπο.

Φόρτωσε το ΔΕΤΕ στους λογ/σμούς της ΔΕΗ.
Τον πρώτο χρόνο αναγραφόταν κανονικά ως ΔΕΤΕ Μετά επειδή προστέθηκαν κι'άλλοι 4 φόροι στους λογ/σμούς της ΔΕΗ, ενσωματώθηκε στον ΕΤΜΕΑΡ.
Και έτσι όλοι οι καταναλωτές πληρώνουμε (μέσα στο ΕΤΜΕΑΡ) και ένα φόρο 0,5% υπέρ Τελωνειακών.
Δεν είναι και μεγάλο το ποσό. Κάπου 2 ευρώ ανά λογαριασμό μας πέφτουν.
Δηλαδή περίπου 3 εκατ ευρώ κάθε μήνα.
Που μοιράζονται οι 3.000 Τελωνειακοί. Και τους πέφτουν 1.000 ευρώ στο μισθό τους κάθε μήνα εξτραδάκι.
Δεν είναι και άσχημα.
Τα χρόνια πέρασαν και η κ. Λ.Κατσέλη άλλαξε πολιτικό μετερίζι. Τώρα δεν είναι ΠΑΣΟΚ πλέον.
Η κ. Λ.Κατσέλη τώρα μας κουνάει το δάκτυλο από τον ΣΥΡΙΖΑ ότι θα μας σώσει από τα… κακά μνημόνια, αλλά και κανείς από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν μιλάει για το χαράτσι υπέρ των Τελωνειακών που πληρώνει ο κόσμος.
Θα βρείτε πληθώρα ενεργών Φιλοζωικών Οργανώσεων.
Που στη παραμικρή κακοποίηση ζώου είναι έτοιμες να επέμβουν.
Δεν θα βρείτε παρά ελάχιστες ανενεργές Οργανώσεις Προστασίας του Καταναλωτή.
Η προστασία του καταναλωτή, δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία μάλλον.


Καλημέρα σας.

Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2014

20 πράγματα που θα ήθελα να μου είχαν πει για το πένθος

 της συγγραφέως Shannon Kaiser

Το πρόβλημα με τον θάνατο είναι ότι ανεξαρτήτως με το πόσο προετοιμασμένοι είμαστε, πάντα θα μας σοκάρει. Η διαδικασία του πένθους είναι ένας τρόπος να μάθουμε ποιοί είμαστε πραγματικά. Όσο πιο πολύ αγαπούσαμε κάποιον, τόσο πιο πολύ υποφέρουμε. Ο θάνατος, η τραγωδία και η απώλεια μας επιτρέπουν να κοιτάξουμε πιο βαθιά στην ψυχή μας και να δούμε τι αξίζει περισσότερο κι αυτό δεν είναι πάντα κακό.
Ακόμα κι έτσι, θα ήθελα κάποιος να μου έχει πει τι να περιμένω. Αλλά μέχρι να συμβεί σε μας του ίδιους, δεν μπορούμε να το καταλάβουμε. Μέσα από την καρδιά μου, γράφω αυτά που έμαθα εγώ και αφιερώνω αυτό το κείμενο σε όποιον νιώθει θλίψη ή βιώνει μια απώλεια, έναν χωρισμό, ένα διαζύγιο ή τον θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου.
1. Στην πραγματικότητα δεν ξεπερνάμε ποτέ μια απώλεια. Την αφομοιώνουμε, κι αυτή μας οδηγεί σε έναν τρόπο ζωής με πιο ουσιαστικές προτεραιότητες.
2. Θα ανακαλύψετε το βάθος της αγάπης που διαθέτετε, κάτι που ποτέ πριν δεν γνωρίζατε ότι υπήρχε.
3. Ποτέ να μην λυπάστε για τον τρόπο που αγαπήσατε. Η αγάπη πάντα έχει αξία.
4. Οι άνθρωποι μερικές φορές λένε πράγματα που μπορεί να σας φανούν ανόητα ή να σας πληγώσουν. Μην το πάρετε προσωπικά. Συνήθως απλώς προσπαθούν να βοηθήσουν.
5. Δεν υπάρχει πάντα μια κατάλληλη στιγμή ή κάποια αιτία. Μερικές φορές τα πράγματα απλώς συμβαίνουν.
6. Να ξέρετε ότι κάνατε ό,τι καλύτερο μπορούσατε τη στιγμή που έπρεπε. Συγχωρήστε τον εαυτό σας. Δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο που θα μπορούσατε να κάνετε ή να πείτε.
7. Είναι φυσιολογικό να νιώθετε θυμό. Αγκαλιάστε αυτό το συναίσθημα κι αφήστε το να λειτουργήσει μέσα σας.
8. Ένας θάνατος μπορεί να φέρει στην επιφάνεια τα καλύτερα στοιχεία σε μια οικογένεια, μπορεί όμως να βγάλει και τα χειρότερα. Να είστε προετοιμασμένοι για όλα.
9. Η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου μπορεί να σας κάνει να αναζητήσετε τον δικό σας σκοπό και τους στόχους σας κι αυτό είναι κάτι θετικό.
10. Θα βρείτε παρηγοριά στα πιο απρόσμενα μέρη.
11. Οι ξαφνικές συναισθηματικές εκρήξεις αποτελούν μέρος της όλης διαδικασίας. Αφήστε τον εαυτό σας να τις βιώσει.
12. Δεν υπάρχει φυσιολογική ή μη αντίδραση όταν πρόκειται για πένθος. Να είστε υπομονετικοί και ελαστικοί με τον εαυτό σας.
13. Οι άνθρωποι γύρω σας θα σας δείξουν ποιοί πραγματικά είναι. Στις δυσκολίες θα δείτε το πραγματικό τους πρόσωπο.
14. Ποτέ δεν θα γίνετε όπως ήσασταν παλιότερα.
15. Δεν υπάρχει συγκεκριμένο χρονικό διάστημα που θα πρέπει να κρατήσει η θλίψη σας.
16. Η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου μας υπενθυμίζει αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία στη ζωή.
17. Μια μεγάλη απώλεια είναι μια ευκαιρία να πάψετε να σκέφτεστε το εγώ σας και να ζήσετε περισσότερο με το συναίσθημα.
18. Μην αποφεύγετε τον πόνο, διότι θα κάνετε τα πράγματα χειρότερα και θα παρατείνετε τη διαδικασία. Αφήστε τα συναισθήματά σας ελεύθερα.
19. Η ζωή σας ήταν πιο πλούσια και όμορφη χάρη στην αγάπη που είχατε.
20. Αυτό που νομίζετε ότι είναι το τέλος συχνά αποτελεί μια καινούρια αρχή.


Read more: http://enallaktikidrasi.com/2014/10/20-pragmata-pou-tha-ithela-na-gnorizo-gia-to-penthos/#ixzz3FY3a1GLn

Δευτέρα, 25 Αυγούστου 2014

55 Όμηροι ενός σαράβαλου



Πριν λίγες μέρες θέλησα με την οικογένειά μου, να κάνουμε ένα μικρό ταξίδι στη Κωνσταντινούπολη.
Έχουμε πάει κι' άλλες φορές. Και απολαύσαμε και τη διαδρομή αλλά και την παραμονή μας εκεί.
Όμως αυτή τη φορά ήταν λίγο διαφορετικά.
Ήρθε το λεωφορείο από Θεσ/νίκη για να παραλάβει και τους Καβαλιώτες. (εμάς δηλαδή μαζί με άλλους).
Ο οδηγός ράθυμος, μας ρώτησε: "Έχετε και βαλίτσες;"
(Την άλλη φορά θα πάρω ένα σλιπάκι στη τσέπη μου για να μην σε βάζω σε κόπο)
Μπήκαμε σε ένα λεωφορείο τρισάθλιο. Βρώμικο (λάσπες στα παράθυρα) σπασμένα κάποια καθίσματα (έπεφταν πίσω οι πλάτες μόλις ακουμπούσες να ξεκουραστείς) και βρώμικο στο πάτωμα.
Και ως ένα σημείο κάποια είναι ανεκτά.
Όμως να ταξιδεύεις με το σώμα σου σε ορθή γωνία, 10 ώρες, γιατί αν ακουμπούσες στη πλάτη του καθίσματος, θα βρισκόσουν στην αγκαλιά του πίσω σου, δεν είναι και ότι καλύτερο.
Γιατί δεν άλλαζα κάθισμα; Γιατί το λεωφορείο ήταν φουλ!!!
Δεν υπήρχε ούτε μια θέση κενή.
Μπήκαμε και στη Ξάνθη. Μπήκαμε και στη Κομοτηνή και γέμισε το... βαπόρι.
Όταν άνοιξε το μικρόφωνο ο ξεναγός (Ο Άρης ένας πολύ έμπειρος ξεναγός Κωνσταντινουπολίτης) άρχισε το μικρόφωνο να τσιρίζει και να σφυρίζει. Δήλωνε την ταλαιπωρία του κι' αυτό...
Κάθε φορά που θα μας μιλούσε, το μικρόφωνο σφύριζε δαιμονισμένα.. Τρέλα! Νυχτερινό εγερτήριο!!!
Και ανάμεσα στα σφυρίγματα προσπαθούσες να ακούσεις τι λέει.
Ευτυχώς στη Πόλη αγόρασαν ένα καινούργιο μικρόφωνο και ηρέμησαν τα αφτιά μας. Εκεί το λεωφορείο πλύθηκε και είχε πλέον μια καλή όψη.
Συντήρηση που έπρεπε να είχε γίνει πριν ξεκινήσει αυτό το σαράβαλο, με κόσμο, το ταξίδι του.
55 όμηροι μέσα σε ένα βρώμικο, ταλαιπωρημένο και ασυντήρητο λεωφορείο, κατασκευασμένο από την ΕΛΒΟ (όταν λειτουργούσε) με αμάξωμα που προοριζόταν για φορτηγά, εμείς το κάναμε λεωφορείο...
Με προβληματική ανάρτηση, αφού όσοι καθόταν μετά τη μέση του λεωφορείου, σε κάθε μικρή λακκούβα πετόντουσαν στο κάθισμά τους. Είχα τη τύχη να κάθομαι στην προτελευταία σειρά και το ένιωθα έντονα.
Στην Εγνατία δεν είχαμε πρόβλημα. Όταν όμως περάσαμε στην "απέναντι πλευρά" εκεί το κατάλαβα!!!
Μόλις προσπαθούσες να χαλαρώσεις, στο θύμιζε το σαράβαλο που βρισκόσουν μέσα του.
Και όταν είχε κάπως έντονη κακοτεχνία ο δρόμος τότε άκουγες να τρίζει η ανάρτηση... Χρουπ Χρουπ...
Στην επιστροφή περίμενα να φτάσουμε στα σύνορα. Να πιάσουμε "Εγνατία" να ηρεμήσουμε λίγο.
Όμως ο οδηγός είχε άλλη άποψη. Πήραμε την παλιά Εθνική. Για να βρούμε βενζινάδικο να βάλουμε πετρέλαιο. Και συνεχίσαμε να χορεύουμε στα καθίσματα...
Στη διαδρομή το λεωφορείο σταματούσε. Έσβηνε και τη μηχανή και μετά από 10 λεπτά έβαζε μπρος και συνέχιζε το μαρτυρικό του δρομολόγιο.

- Που το βρήκατε αυτό το λεωφορείο; ρώτησα με αφέλεια τον οδηγό.
- Του "Ζορπίδη" είναι. Το νοίκιασε το "Άθως".
- Δεν είχε ποιό σαβούρα να δώσει στο 'Άθως" ο "Ζορπίδης" ;
- Τι να σου πω;
"Τι να μου πεις Τι να σου πω Μαρτυράμε και οι δυό" που λέει και το τραγούδι.

Όταν φτάσαμε επιτέλους στη Καβάλα, οι συνταξιδιώτες μας αποχαιρέτησαν... "Α ρε τυχεροί. Τελείωνει το μαρτύριό σας Εμείς έχουμε μέχρι τη Θεσ/νίκη ακόμη..."
Μη με ρωτάτε αυτές τις μέρες γιατί περπατώ μονόπαντα.
Ακόμη πονάει ο σβέρκος μου από τα τινάγματα του λεωφορείου.

ΥΓ Το σαράβαλο με ωραία όψη μετά το πλύσιμό του.

Παρασκευή, 6 Ιουνίου 2014

Λέανδρος Φωκάς. Από το δύσκολο ξεκίνημα στο ζενίθ και το ναδίρ.


Μια διδακτική ιστορία!
OLYMPUS DIGITAL CAMERAΗ οικογένειά Φωκά, που έμελλε να γράψει την δική της ιστορία στην αγορά της Θεσσαλονίκης ήρθε στην Ελλάδα το 1930, διωγμένη από το Βατούμ της σημερινής Γεωργίας. «Εκεί ο πατέρας μας έκανε εμπόριο ψιλικών» θυμάται ο κύριος Λέανδρος Φωκάς. Το μικρόβιο του εμπορίου πέρασε και στους τρεις γιους της οικογένειας, τον Απόστολο, τον Οδυσσέα και τον Λέανδρο. Ο πατέρας προσβάλλεται από φυματίωση  και μέσα στην κατοχή, το 1942, πεθαίνει η μητέρα τους σε νεαρή ηλικία. Τα τρία παιδιά αναγκάζονται να βγουν στο μεροκάματο. Με τάβλες γεμάτες ψιλολόγια κάνουν τα πρώτα τους εμπορικά βήματα, στη γωνία Βενιζέλου με Σπανδωνή. «Πουλούσαμε φανέλες, κάλτσες… Αργότερα μας έδιωξε ο δήμος και νοικιάσαμε ένα μέρος στη Στοά Σαούλ, όπου στήσαμε το καροτσάκι μας και πουλούσαμε κάλτσες νάιλον, αμερικάνικες». Λίγα μέτρα παραπέρα, γωνία Ερμού και Βενιζέλου, λειτουργούσε από το 1936 το κατάστημα Βεργόπουλος. Το 1957, οι αδελφοί Φωκά κατάφεραν να γίνουν μέτοχοι στου Βεργόπουλου- «τότε ήταν πέντε, έξι τέτοια καταστήματα όλα κι όλα που πουλούσαν ένδυση, Καραδήμος και Σταμούλης, Αθηναϊκή Αγορά…» Λίγο αργότερα όταν αποσύρθηκε από την ενεργό δράση ο ιδρυτής της επιχείρησης, την εξαγόρασαν και άλλαξαν την επωνυμία σε «Φωκάς». «Από το μαγαζί μας πέρασαν όλοι, το Α και το Ω της κοινωνίας. Δουλεύαμε καλά. Στην Ελλάδα έχουμε τέσσερις εποχές, και οι τέσσερις εποχές έχουν καταναλωτάς» λέει, σκεπτόμενος πάντα εμπορικά. Το 1974 η εταιρία μετονομάζεται σε Οδυσσεύς Φωκάς Α.Ε, προς τιμήν του πρόωρα χαμένου συνιδρυτή της, που σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό ατύχημα.

ΕΚΤΙΣΕ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΣΤΗΝ ΤΣΙΜΙΣΚΗ
Την ίδια χρονιά, το 1974, αρχίζει η κατασκευή του δεύτερου πολυκαταστήματος, στην Τσιμισκή 48-50, εκεί όπου παλιότερα λειτουργούσε ο κινηματογράφος Τιτάνια.  Ο εργολάβος που είχε αναλάβει την αντιπαροχή από την μονή Αγίας Θεοδώρας, είχε παρατήσει την οικοδομή στα μπετά και το κτίριο ολοκληρώθηκε με έξοδα της εταιρείας «Φωκάς». «Δεν μας το δίναν, δεν θέλαν (σ.σ. η μονή). Τελικά, μετά από τρεις διαγωνισμούς, το πήραμε, με ενοίκιο 200.000 δρχ., πέρα από ό,τι ξοδέψουμε για το χτίσιμο του κτιρίου». Αρχικά κτίστηκε υπόγειο, ισόγειο και ημιόροφος και μετά από κάποια χρόνια, όταν η μονή θέλησε να κτίσει και τον «αέρα» της οικοδομής, ανεγέρθηκαν και οι υπόλοιποι όροφοι και πάλι από την «Φωκάς». «Θέλαν να το δώσουν αντιπαροχή για να γίνουν γραφεία και διαμερίσματα. Τους λέω, ότι ‘’θα χάσετε ένα μερίδιο, θα ‘ρθει ένας τρίτος να κάνει κουμάντο και στο τέλος δεν θα μείνει για σας τίποτα’’. Στη δημοπρασία έδωσα την καλύτερη προσφορά, και κτίζοντάς το επέμεινα πάλι, να το κάνουμε ένα ενιαίο ακίνητο». Σαράντα χρόνια μετά, ο «Φωκάς» καλείται να εγκαταλείψει το κτίριο που έκτισε, λόγω οφειλομένων μισθωμάτων προς τη μονή Αγίας Θεοδώρας. Στις 3 Νοεμβρίου θα ανοίξουν οι φάκελοι των προσφορών, για να εγκατασταθεί ο νέος ενοικιαστής.
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
ΔΕΝ ΜΕ ΠΙΚΡΑΙΝΕΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ,
ΑΛΛΑ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟ ΤΗΣ
Έχοντας κάνει δεκάδες δωρεές, μεταξύ των οποίων και για την ολοκλήρωση δύο πτερύγων της μονής αγίας Θεοδώρας, τον ρωτούμε αν αυτή η στάση της Εκκλησίας τον πικραίνει (σ.σ. η συνέντευξη έγινε μερικές ημέρες αφότου κοινοποιήθηκε η έξωση). «Η Εκκλησία δεν με πικραίνει, οι άνθρωποί της με πικραίνουν» λέει.
Τον ρωτάμε για την πιο δύσκολη στιγμή όλα αυτά τα χρόνια. «Η έλλειψη των αδελφών μου» απαντά χωρίς δεύτερη σκέψη. «Όλα τα άλλα προβλήματα ξεπερνιούνται». Πως ένιωσε όταν, λόγω της κρίσης, έκλεισε το πρώτο κατάστημα «Φωκάς», στην Ερμού και Βενιζέλου; Ήταν κι αυτό μια απώλεια; «Συγκινήθηκα βέβαια, αλλά ο Θεός μου δίνει δύναμη και αντέχω. Και σήμερα, στην περίπτωση αυτή δοξάζω το Θεό που μου δίνει δύναμη και αντέχω». Μιλώντας για τους διοικούντες τη μονή λέει: «Θα πρέπει να ξυπνήσουν, γιατί κοιμούνται, να συνέλθουν, να δουν τη διαδοχή τους, τι παράδειγμα δίνουν σε τόσους ιερείς, στη νεολαία. Γιατί κι όλος ο κόσμος θα τους κατηγορήσει, δεν είναι κρίμα; Τόσοι εργαζόμενοι, προμηθευτές… πάνω από 2000 ανθρώπους καταστρέφουν».
Τι έφταιξε και έφτασε η επιχείρηση «Φωκάς» σε αυτή τη δύσκολη θέση; «Κάναμε ένα άνοιγμα πιστεύοντας ότι θα πάμε καλά. Άλλαξαν οι όροι, άλλαξε η εποχή, άλλαξαν όλα από τη μια μέρα στην άλλη. Όλοι οι συνάδελφοί μας δυσκολεύονται».
Έχοντας ζήσει την προσφυγιά, την κατοχή και τα δύσκολα χρόνια της δεκαετίας του ’50 πιστεύει ότι σήμερα η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη. «Γιατί δεν υπάρχει σκέψη, απόφαση, ενέργεια. Λείπει η σκέψις για το τι θα κάνουν, κανείς δεν τολμά να πάρει απόφαση. Αυτό θα αργήσει να φύγει από πάνω μας.  Εμείς ξεκινούσαμε επί πιστώσει, χωρίς κεφάλαιο. Σήμερα δεν πιστώνει κανείς κανέναν και δεν αποφασίζει κανείς να αναλάβει μια ενέργεια». Από τότε που άρχισε να δουλεύει μέχρι σήμερα η εικόνα της αγοράς έχει αλλάξει εντελώς.  Σε τι διαφέρει ο σημερινός έμπορος από τον παλιό; «τότε ήταν όλα δύσκολα. Υπήρχε μια βάση των γονέων για να προχωρήσουν τα παιδιά σε εργασία αλλά σήμερα χάθηκε. Η αγορά έχει μαραζώσει. Στεναχωριέμαι που τα βλέπω…»
«ΖΟΥΣΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ»
«Έτσι μάθαμε από τους γονείς και τον παππού μας» μου λέει, όταν τον ρωτώ για το πλήθος των δωρεών που έκανε στην πόλη. «Το 1966 παραχωρήσαμε στην εκκλησία 220τμ σε μια πολυκατοικία, για να γίνει κέντρο ψυχαγωγίας για τα παιδιά». Τη δεκαετία του ’70 ο Απόστολος και ο Λέανδρος Φωκάς αποφασίζουν να κτίσουν ένα πρότυπο σχολείο στην Ξηροκρήνη, στην πρώτη γειτονιά της οικογένειας, εις μνήμην του αδελφού τους, Οδυσσέα. «Θέλαμε να κάνουμε κεραμοσκεπή για να μην τρώει το σχολείο ο ήλιος και η υγρασία, αλλά ο διευθυντής εδώ δεν μας άφηνε, έλεγε ότι πρέπει να γίνει πλάκα. Πήγαμε στον υπουργό Παιδείας για να το καταφέρουμε. Από τότε όλα τα σχολεία γίνονται με κεραμοσκεπή, γιατί είδαν ότι οι δαπάνες συντήρησης μειώθηκαν πολύ». Στη μεγάλη λίστα των δωρεών προστέθηκαν 12 παιδικές χαρές στη Θεσσαλονίκη, ένας παιδικός σταθμός στον Εύοσμο, ένα σπίτι στο παιδικό χωριό Φιλύρου, ένας ναός στην Τορώνη Χαλκιδικής. Το καμάρι του κυρίου Λέανδρου Φωκά είναι ένα πρότυπο παιδιατρικό κέντρο στο Ιπποκράτειο, για παιδιά με ειδικές ανάγκες, όπου εξετάζοντα 6.000-7.000 παιδιά το χρόνο- «όμοιό του δεν υπάρχει στην Ελλάδα». Ως επιχειρηματίας σκέφτηκε ποτέ ότι αυτά ήταν «πεταμένα λεφτά;». «Δεν ήταν πεταμένα, γιατί αξιοποιήθηκαν. Δεν ζούσαμε μόνο για μας, ζούσαμε για το σύνολο».
 Η «ΜΙΣ ΦΩΚΑ», ΤΑ ΠΡΟΞΕΝΙΑ
ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΥΛΜΑΝ ΓΙΑ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ
Κάποτε το να δουλεύεις στου «Φωκά» ήταν σαν να δουλεύεις στο δημόσιο, λεν οι παλαιότερες εργαζόμενες, θέλοντας να δείξουν το πόσο καλές ήταν οι συνθήκες εργασίας. «Αν χρειαζόμασταν χρήματα, δεν παίρναμε δάνειο από τράπεζα, μας έδινε ο Φωκάς, χωρίς συμφωνητικό και χωρίς τόκο και τα κρατούσε λίγα λίγα από το μισθό μας. Κάθε μήνα είχαμε μπόνους πωλητή, μας έδιναν δωροεπιταγές στη γιορτή μας και δώρα τα Χριστούγεννα, διοργάνωνε παιδικές γιορτές για τα παιδιά μας…» αναφέρουν. Βουρκώνουν όταν θυμούνται τον κύριο Λέανδρο να ρωτάει για τα προβλήματα κάθε εργαζόμενης, να στέκεται σαν πατέρας δίπλα τους αν ήταν χήρες ή χωρισμένες με παιδιά… Μια κοπέλα που αντιμετώπισε σοβαρό πρόβλημα υγείας νοσηλεύτηκε με την οικονομική βοήθεια της επιχείρησης στην Αγγλία και αν και δεν μπορούσε πια να εργαστεί συνέχιζε να πληρώνεται για 15 χρόνια. «Δύο φορές παραιτήθηκα για να γίνω μητέρα και για να μεγαλώσω τα δύο παιδιά μου και τις δύο φορές επέστρεψα και επαναπροσλήφθηκα κανονικά» λέει η υπάλληλος του ομίλου, Κυριακή Τσολοζίδου. «Όταν έμεινα άνεργη στα 45 μου φοβήθηκα ότι δεν θα βρω δουλειά, με προσέλαβε την ίδια μέρα» λέει η κ. Μαρία Τσαπακίδου. Πολλά ζευγάρια γνωρίστηκαν στου Φωκά, συχνά μάλιστα το «προξενειό» το έκανε ο ίδιος ο κύριος Λέανδρος. Η επιχείρηση φρόντιζε και για τη διασκέδαση του προσωπικού. Την πρωτοχρονιά έκοβαν την πίτα σε διάφορα ξενοδοχεία της πόλης, έκαναν χορούς, κληρώσεις, κ.α. Τα μεσημέρια του Ιουλίου, που η αγορά ήταν κλειστή, ο «Φωκάς» έβαζε λεωφορείο για να την πλαζ του ΕΟΤ στην Αγία Τριάδα, ενώ τις Κυριακές η παρέα πήγαινε μέχρι τη Χανιώτη. «Μαζί μας ερχόταν συχνά και ο κ. Λέανδρος και η σύζυγος του» θυμάται η κυρία Ισμήμη, μια από τις πιο παλιές υπαλλήλους της επιχείρησης. «Μέχρι και καλλιστεία ‘’Μις Φωκάς’’ κάναμε και το δώρο ήταν είτε ένα ταξίδι, ή κάποιο μπόνους. Νοιώθαμε σαν μια οικογένεια, όλα αυτά τα χρόνια» προσθέτει. Το ίδιο θα πεί και ο κύριος Λέανδρος Φωκάς: «Είχαμε μεγάλη αγάπη»
(Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο τεύχος Νοεμβρίου του περιοδικού “Επιλογές” που κυκλοφόρησε στις 25/10/2013