Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2012

Δήμαρχοι φιλόδοξοι


Πριν από 30 χρόνια τα φυσικά Χριστουγεννιάτικα έλατα που στολίζαμε στα σπίτια μας τα εισάγαμε από Βέλγιο, Ολλανδία και Βουλγαρία. Φυτείες απλωμένες στα δάση, μεγάλωναν και μας τα πουλούσαν. Υπήρχε μεγάλη ζήτηση. Υπήρχε και εκροή συναλλάγματος.
Τότε ένας φιλόδοξος δασάρχης σκέφτηκε κάτι απλό. Γιατί αυτοί και όχι και εμείς; Και ξεκίνησε ένα μεγάλο πρόγραμμα. Στα φυτώρια της Αρναίας φυτεύτηκαν χιλιάδες έλατα και πεύκα με ποικιλίες που ενδιέφεραν εμπορικά. Κάλεσε αγρότες κατοίκους  του Χολομώντα που ζούσαν στα γύρω χωριά. Τους διέθεσε μικρές δασικές εκτάσεις 1-2 στρέμματα, για να τα καθαρίσουν από τα χόρτα και να φυτέψουν. τα φυντάνια του φυτωρίου.  Κάθε αγρότης ενδιαφερόταν για το μέρος που είχε φυτέψει. Ο δασάρχης αυτός, έκανε και κάτι άλλο. Απαγόρεψε την ελεύθερη βοσκή ζώων. Και οι κάτοικοι ζούσαν από την ξύλευση του δάσους, τη ρητίνη των πεύκων, τα γκι και ου που πουλούσαν τα Χριστούγεννα, το φυτόχωμα  που πουλούσαν όλο το χρόνο στα φυτώρια. Και το σημαντικότερο. Ποτέ δεν είχαμε καλοκαιρινές φωτιές στο Χολομώντα μέχρι σήμερα.
Τα χρόνια πέρασαν και οι απαιτήσεις άλλαξαν. Οι ιδέες όμως δεν χάνονται. Στο Δήμο Λάρισας ο εκεί Δήμαρχος ξεκίνησε να διαθέτει μικρές εκτάσεις των 100 τμ σε δημότες του για να δημιουργήσουν τους δικούς τους λαχανόκηπους. Ετοίμασε τις εκτάσεις και τις παρέδωσε στους ενδιαφερόμενους να τις καλλιεργήσουν.
Ένας άλλος Δήμαρχος, της Αλεξανδρούπολης, έκανε το ίδιο δημιουργώντας την υποδομή για βιολογικές καλλιέργειες. Και ένα μικρό μέρος της παραγωγής τους θα το δίνουν, ως αντάλλαγμα, στο Κοινωνικό Παντοπωλείο του Δήμου.
Και πιο κοντά. Ο Δήμαρχος Παγγαίου ξεκίνησε το ίδιο πρόγραμμα. Τη δημιουργία λαχανόκηπων για να βοηθήσει τους χαμηλού εισοδήματος κατοίκους του.
Δήμαρχοι που στέκονται κοντά στον δημότη τους και δε ζουν κολλημένοι στον αστερισμό του ΕΣΠΑ και της φράσης «δεν έχει ο Δήμος χρήματα». Ψάχνουν βρίσκουν δημιουργούν και προσφέρουν.
Τα φυτά στα παρτέρια των Δήμων είναι όμορφα. Πόσοι γνωρίζουν ότι τα μεγάλα δενδρώδη φυτά τα εισάγουμε από την Ιταλία; Φοίνικες, λιγούστρα, δαμασκηνιές. Λεμονοκυπάρισα,  εισάγονται επειδή εδώ δεν υπάρχει μια οργανωμένη υποδομή να παραχθούν από εμάς. Να δουλέψουν οι δικοί μας άνθρωποι και να βοηθηθεί η τοπική κοινωνία.
Ο Δήμος Θέρμης ξεκίνησε σε μεγάλη θερμοκηπιακή μονάδα την παραγωγή καλλωπιστικών φυτών, από τα πιο απλά και μικρά, όπως πετούνιες, πανσέδες, βιολέτες, χρυσάνθεμα κλπ ώστε όχι μόνο να είναι γεμάτα χρώμα τα παρτέρια του, αλλά να τα πουλάει και σε άλλους Δήμους. Και στη συνέχεια πέρασε στην παραγωγή των μεγάλων δένδρων. Που αναπτύσσονται στο φυτώριο και μεταφυτεύονται σε πρασιές. Και δυο φορές το χρόνο διοργανώνει γιορτή πράσινου. Δίνει δωρεάν φυτά στους πολίτες να τα φυτέψουν εκείνοι στους δικούς τους χώρους.
Ο Δήμος Κατερίνης έκανε το ίδιο. Σε θερμοκήπιο παράγει και φυτεύει τα φυτά που θέλει κάθε χρόνο αντί να τα αγοράζει από άλλα φυτώρια έξω από τη περιοχή του.Τα χρήματα που πλήρωνε κάθε χρόνο για να αγοράζει φυτά και δένδρα, τώρα τα παράγει απασχολώντας άτομα από προγράμματα αποφυλακιζομένων, απεξαρτημένων, κλπ κοινωνικών ομάδων.
Δήμαρχοι δημιουργικοί, με οράματα και φιλοδοξίες.
Καλημέρα σας.

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2012

Έζησα το όνειρο…

Αυτές τις γιορτές ήθελα να μείνω εδώ. Δεν είχα διάθεση να κάνω σκι στις Άλπεις. Ούτε να συναντήσω τον Πάπα στο Βατικανό. Που να τρέχεις μέσα στο καταχείμωνο για πριβέ συναντήσεις και χλιδάτα ρεβεγιόν σε γκλαμουράτα σαλέ. Έμεινα στο σπίτι μου. Είδα όλα τα πλούσια προγράμματα της τηλεόρασης, απόλαυσα ηλεκτρονική θαλπωρή τηλεοπτικής κουλτούρας. Δεκάδες καινούρια Χριστουγεννιάτικα και Πρωτοχρονιάτικα προγράμματα πλημμύρισαν τις τηλεοπτικές οθόνες. Να τα έχανα; Ποτέ.
Η πόλη μου στολίστηκε από τις αρχές του Δεκέμβρη με καινούρια ντεκόρ. Το άκρον άωτον της φαντασίας του Δήμου. Πολύχρωμα λαμπάκια σε πρωτοφανείς σχεδιασμούς έδωσαν μια διαφορετική αίγλη στη πόλη. Τίποτα δε θύμιζε το πέρυσι. Όλα καινούρια! Όλα λαμπερά! Τα είδα και σοκαρίστηκα. Ξανάγινα παιδί.
Όχι δε πήγα στην Ονειρούπολη της Δράμας. Τι να δω; Μέχρι και τα Τίμια Δώρα των Μάγων έφεραν από την Μονή του Αγίου Παύλου, στο Άγιο Όρος, για να τα προσκυνήσουν οι κάτοικοι. Ένα ξύλινο χωριό στήθηκε μέσα στο Πάρκο της Δράμας για να ονειρευτούν τα παιδιά. Άκουσα ότι πήγαν εκδρομικά από όλη την Ελλάδα στην Ονειρούπολη. Σιγά τα ωά. Αυτοί Ονειρούπολη εμείς Κοσμόπολις.
Ούτε στα Τρίκαλα πήγα. Εκεί έστησαν στο χωριό του Αι Βασίλη, τον «Μύλο Των Ξωτικών». Κάπνιζαν και τα φουγάρα του παλιού «Μύλου Μουτσόπουλου». Λάδωσαν τις μηχανές και άρχισε να λειτουργεί ο Μύλος. Μαζεύτηκε κόσμος από όλη τη Θεσσαλία να δει το Εργοστάσιο του Αι Βασίλη. Πήγαν και από άλλες περιφέρειες. Βλακείες θέαμα.
Προτίμησα τη πόλη μου. Περπάτησα στους πεζόδρομους του κέντρου. Άνετοι πεζόδρομοι. Να περπατάς και να χαίρεσαι. Να αφήνεις το παιδί σου να παίζει και να μη φοβάσαι μη το χτυπήσει κανένας βιαστικός ντελιβεράς με το δίκυκλο. Ούτε να μπλέκεσαι μέσα σε τραπεζοκαθίσματα και τέντες. Αγόρασα και κάστανα από τον Ευθύμη. Οι καλύτεροι πεζόδρομοι της Ευρώπης βρίσκονται στη Καβάλα. Πεζόδρομοι με άποψη.
Προτίμησα και τη κεντρική πλατεία. Με τις δεκάδες φαντασμαγορικές εκδηλώσεις της. Γύριζε το καρουζέλ… γεμάτο παιδάκια. Πουλούσαν μεγάλα μπαλόνια οι γύφτισσες. Το σιντριβάνι πετούσε πολύχρωμο νερό. Απέναντι τα σουβλάκια του Δεληκάρη χόρευαν πάνω στα κάρβουνα! Είχαμε και παγοδρόμιο! Χιόνια δεν είχαμε. Είχαμε όμως πάγο για πατινάζ.
Στη τέντα της Πλατείας, κάθε βράδυ είχε και μια εκδήλωση. Κόσμος πολύς τις παρακολουθούσε. Το αδιαχώρητο στη πλατεία. Όλοι με ενδιαφέρον κοίταζαν τη τέντα. Η τέντα στα χάι της. Της έβαλαν και πλάτη από πίσω για να μη κρυώνουν οι καλλιτέχνες. Τη φώτισαν. Τη πρώτη μέρα, πήγε και ο Δήμαρχος. Και άναψε τα φώτα στη πλατεία! Δηλαδή για να λέμε την αλήθεια, ο ηλεκτρολόγος τα άναψε. Απλά ο Δήμαρχος έκανε ότι τα άναψε. Για το σόου της υπόθεσης δηλαδή…
Και τα όμορφα σπιτάκια, μοναδικής τεχνοτροπίας και ξεχωριστής κουλτούρας, έφεραν χιλιάδες κόσμο στη πλατεία μας. Και τι δε πουλούσαν εκεί… Μέχρι τσιμπιδάκια για τα μαλλιά.  
Απαραίτητη φιγούρα ο Γιάννης με τα σπιτικά γλυκά της Καρβάλης. Φορούσε και σκούφο για να προστατευτεί από τις νιφάδες χιονιού που έπεφταν στο σπιτάκι του.
Είχε και λαχειοπώληδες. Αγόρασα και εγώ λαχεία. Δε κέρδισαν. Του χρόνου πάλι. Αν είμαι εδώ και δε πάω στις Άλπεις, ίσως κερδίσω. Δε βαριέσαι.

Και του χρόνου.