Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2012

Ο Μεσσιανισμός

Ο κύριος Λουκάς Παπαδήμος είναι ένας άγνωστος Έλληνας. Έγινε γνωστός μερικά 24ωρα πριν αναλάβει την πρωθυπουργία. Όχι εξαιτίας της πρότασης στο πρόσωπό του, όσο της πίστης που είχαν διάφοροι, πως αυτός είναι ο σωστός. Αυτή η πίστη εξπλώθηκε με δεκάδες δημοσιεύματα που τον εμφάνισαν σχεδόν ως Μεσσία. Ο κατάλληλος άνθρωπος, στην κατάλληλη θέση, την κατάλληλη στιγμή.
Δεν γνωρίζω τι κάνει τον κύριο Παπαδήμο τόσο κατάλληλο.  Αν είναι τα πτυχία του, τότε να θυμίσω πως όλοι όσοι επιστημονικά μας οδήγησαν στην καταστροφή, το έκαναν με αρκετά πτυχία. Χάρβαρντ, London School of Economics, Καίμπτριτζ, Ταφτς και ούτω καθ εξής. Τι κάνει λοιπόν τόσο κατάλληλο έναν άνθρωπο που δεν βγήκε από καμιά πολιτική διαδικασία, καμιά κοινωνική τριβή αλλά από τον συγχρωτισμό κάποιων σαλονιών, τραπεζών και υπερατλαντικών πτήσεων; Ίσως αυτό ακριβώς  λένε κάποιοι, το γεγονός ότι είναι έξω από το πολιτικό σύστημα.
Ο κύριος Παπαδήμος, αν και μη πολιτικός, δεν είναι έξω από το πολιτικό σύστημα. Είναι εντός του και το υπηρέτησε εκ των πραγμάτων μέσα από τη σύγχρονη διασύνδεσή του με την οικονομία. Οι αγορές καθόριζαν πολιτική. Και ο κύριος Παπαδήμος ήταν στην κορυφή τους.
Τι σημαίνει όμως αυτός ο Μεσσιανισμός που αναπτύχθηκε στο πρόσωπο του νέου πρωθυπουργού; Συμφέροντα, λένε ήδη κάποιοι. Ας μην κάνουμε δίκη προθέσεων. Μπορεί ακόμη και αν δεν αποδειχθεί ένας καλός πρωθυπουργός, να δώσει τη δυνατότητα για τον απεγκλωβισμό του πολιτικού συστήματος από τους συνήθεις ύποπτους που το καθορίζουν.
Το θέμα ωστόσο δεν είναι ο Λουκάς Παπαδήμος, αλλά ο Μεσσιανισμός που δημιουργείται γύρω από το πρόσωπό του. Η Ελλάδα έχει πληρώσει ακριβά τους σωτήρες. Σε μια σοκαρισμένη κοινωνία, που πιστεύει μάλιστα πως η Δημοκρατία την ξεγέλασε, η εμφάνιση ενός σωτήρα με καλές προθέσεις που προβάλλεται από τα κόμματα, φαίνεται μια ιδανική λύση. Η κοινωνία ανταλλάσει αυτόματα τον προβληματισμό της, την κρίση της με μια προτεινόμενη και κοινά αποδεκτά λύση. Ο Μεσσίας που προέρχεται από τους “επίλεκτους” απαλάσσει από τις ενοχές μιας αντιδημοκρατικής επιβολής. Τον προτείνουν άλλωστε τα κόμματα, επιστήμονες,  επιφανείς προσωπικότητες.
Ο Μεσσιανισμός όμως είναι φτιαγμένος με τα ίδια υλικά μιας αντιδημοκρατικής λύσης. Στην περίπτωση της δικτατορίας όλα επιβάλλονται. Στον Μεσσιανισμό όλα φαίνονται αναγκαία. Και στις δύο περιπτώσεις η κοινωνία παρακολουθεί, χάνει την κρίση της και μπορεί και τη συνείδησή της.
Ο κύριος Παπαδήμος έχει ήδη τεράστια ποσοστά δημοφιλίας. Πώς συνέβη αυτό για ένα εντελώς άγνωστο πρόσωπο; Το άγνωστος σημαίνει και άφθαρτος. Θεωρητικά, στα μάτια του κόσμου δεν έχει σχέση με το πολιτικό σύστημα που θέλει να αποτάξει. Ας είμαστε όμως ρεαλιστές. Ο κύριος Παπαδήμος θα ήταν ένας συμπαθής άγνωστος, αν δεν γινόταν “βίαια” γνωστός μέσα από μια επικοινωνιακή επίθεση των διαμορφωτών της κοινής γνώμης.
Η Ελλάδα έφτασε εδώ που έφτασε, γιατί η Δημοκρατία της λειτούργησε με διαπλοκή, ατιμωρησία, διαφθορά,εξαπάτηση. Αν κάτι χρειάζεται, είναι να λειτουργήσει σωστά αυτή ακριβώς η Δημοκρατία. Όχι να χειροκροτηθούν Μεσσίες.
Η αντικειμενικότητα της αλήθειας του καθενός δοκιμάζεται από την πράξη. Αυτό ισχύει και για τον Λουκά Παπαδήμο. Όσο πιο γρήγορα βγάλει τον μανδύα του Μεσσία, τόσο πιο πιθανό είναι να γίνει ένας άνθρωπος που θα βοηθήσει τη χώρα. Δεν έχουμε ανάγκη από Μεσσίες. Από Δημοκρατία μόνο. Αληθινή.

Αναδημοσίευση από το  http://www.koutipandoras.gr/?p=11734

Η άρχουσα τάξη και η βόμβα του ασφαλιστικού

Η άρχουσα τάξη και η βόμβα του ασφαλιστικού
 Του Γιώργου Καισάριου

Αλήθεια αγαπητέ αναγνώστη, ποια νομίζετε ότι είναι η άρχουσα τάξη στην Ελλάδα; Όχι δεν οι δημόσιοι υπάλληλη, δεν είναι ο Ψωμιάδης της ΑΕΚ, ούτε ο Βαρδινογιάννης, Κόκαλης και Μπόμπολας. Η άρχουσα τάξη στην Ελλάδα είναι όλοι αυτοί που πληρώνονται πολύ περισσότερα αναλογικά από ότι έχουν δώσει και είναι αυτοί που απολαμβάνουν τα πάντα εις βάρους αυτών που δεν έχουν γεννηθεί ακόμα. Είναι η τάξη αυτή που όλα τα θέλει και συνήθως τα παίρνει, χωρίς να θέλει να δώσει κάτι. Είναι η κοινωνική τάξη που αποτελεί ίσως την μεγαλύτερη ομάδα ψηφοφόρων, κάτι που οι γραφειοκράτες δεν μπορούν να αγνοήσουν. Η άρχουσα τάξη της Ελλάδος είναι οι συνταξιούχοι.
Βέβαια δεν είναι όλοι οι συνταξιούχοι προνομιούχοι…απλά η μεγαλύτερη μερίδα αυτών. Και προτού βιαστείτε να διαφωνήστε με τον συλλογισμού που θα αναπτύξω σε αυτό το άρθρο, θα παρακαλούσα να διαβάστε προσεκτικά αυτά που έχω να πω, και μετά μπορείτε να διαφωνήστε.
Σε αυτή την ανάλυση θα προσπαθήσω να ρίξω λίγο φως στο επίμαχο θέμα που κανένας δεν θέλει να συζητήσει, να αγγίξει και βέβαια να φτιάξει. Οι λόγοι που όλοι οι πολιτικοί της χώρας δεν θέλουν να κάνουν κάτι είναι διότι υπάρχει αδιέξοδο στο θέμα. Το πολιτικό κόστος είναι πολύ μεγάλο για να μπορεί το σύστημα να φτιάξει. Δεν είναι καθόλου εύκολο μετά από τόσα χρόνια σπάταλης και ψέματα να φτιαχτούν τα πράγματα σε μια νύχτα. Θέλει ανάλογη θυσία και ειλικρίνεια για να μπορεί να ανατραπεί η κακή κατάσταση του συνταξιοδοτικού συστήματος της χώρας. Ας αρχίσουμε με ορισμένα κύρια χαρακτηριστικά του συνταξιοδοτικού μας σύστημα;
—-Πολύ γενναιόδωρες συντάξεις σε σχέση με τις εισφορές που πληρώθηκαν – ειδικά πριν το 1993
—-Το σύστημα επιβαρύνετε ραγδαία από την δυσανάλογη γήρανση του πληθυσμού
—-Loose eligibility requirements – οι προϋποθέσεις για συνταξιοδότηση είναι πολύ εύκολες ειδικά για την περίοδο 1987-1995. Ειδικά για αυτή την κατηγορία συντάξεων, οι πληρωμές είναι κατά πολύ μεγαλύτερες από τις όποιες εισφορές που έχουν καταβληθεί.
—-Η πολύ φτωχή μηχανογραφική οργάνωση των ταμείων.
—-Οι υποχρεώσεις των ταμείων υπολογίζονται συντηρητικά στο 200% του ΑΕΠ
—-Μέχρι και το 1989, οι καταθέσεις των ταμείων είχαν αρνητική απόδοση. Με άλλα λόγια, ο τόκος που έπαιρναν οι κατέθεσες των ταμείων ήταν πολύ χαμηλότερος από τον τόκο της αγοράς [πράγμα που γινόταν για πολλά χρόνια και είχε σαν αποτέλεσμα να χειροτερέψουν κατά πολύ όλα σχεδόν τα ταμεία]
—-Πολλά ταμεία. Το Ελληνικό σύστημα χαρακτηρίζετε από πολύ περισσότερα ταμεία από ότι στις άλλες χώρες
—-Μέχρι πρόσφατα - και με σκοπό να καταπολεμηθεί η ανεργία - το κράτος έδινε κίνητρα σύνταξης σε αυτούς θέλανε να συνταξιοδοτηθούν πρόωρα.
—-Το Ελληνικό συνταξιοδοτικό σύστημα είναι το μοναδικό σύστημα στο κόσμο [σύμφωνα και με τον κύριο διοικητή του ΙΚΑ] που παρέχει σύνταξη και ιατρική περίθαλψη σαν πακέτο. Αυτά θα έπρεπε να είναι δυο διαφορετικά πράγματα και να διαχειρίζονται από διαφορετικούς φορείς. Ειδικά δε το κομμάτι της περίθαλψης, θα έπρεπε να το είχε αναλάβει ο ιδιωτικός τομέας.
—-Συντάξεις λαμβάνονται από πολλούς που ίσως δε τις δικαιούνται, η έχουν πεθάνει.
—-Ειδικά στην περίπτωση των δημοσίων υπαλλήλων - και των συνταξιούχων των μέχρι πρότινος δημοσίων επιχειρήσεων – υπάρχει και το εφάπαξ, που ανεβάζει ακόμα πιο πολύ τις συντάξεις σε αυτή τη κατηγορία.
—-Το Ελληνικό σύστημα χαρακτηρίζεται από άπειρους φόρους προς τρίτους, πολλούς από τους οποίους πάνε προς τα ανάλογα επαγγελματικά ταμεία. Για παράδειγμα, μέχρι και το 1998, το 6.5% του κόστους των φαρμάκων πήγαινε για το ταμείο των ιατρών. Πράγμα βέβαια που επιβαρύνει όλους τους υπόλοιπους - αντί δηλαδή οι γιατροί να πληρώνουν από την τσέπη τους, τα πληρώνουν όλοι οι άλλοι.
—-Ειδικά στην περίπτωση του δημοσίου, η σύνταξη υπολογίζεται με βάση τις αποδοχές του τελευταίου μήνα [η κάτι παρόμοιο] και όχι τις εισφορές που δόθηκαν και την επενδυτική απόδοση αυτών.
—-Στην Ελλάδα μπορεί κανείς να συνταξιοδοτείται από πολλαπλά ταμεία – ανεβάζοντας ακόμα πιο πολύ τις συντάξεις.
Τα διάφορα είδη των συνταξιοδοτικών συστημάτων
Υπάρχουν δύο είδη συνταξιοδοτικά συστήματα. Αν και υπάρχουν πολλές παραλλαγές γύρο από τα δυο συστήματα, ουσιαστικά είναι δυο. Αυτά είναι τα Funded Systems [κεφαλαιοποιητικά] και τα Pay as you go [όπου οι συντάξεις υπολογίζονται όχι με βάση των εισφορών και την απόδοση αυτών]
Στην περίπτωση του κεφαλαιοποιητικού συστήματος, ο εισφορές που πληρώνονται όταν ο δικαιούχος συνταξιοδοτηθεί, έχουν σχέση με τις εισφορές που έχουν καταβληθεί και την απόδοση αυτών. Σε αυτή την περίπτωση, η σύνταξη που λαμβάνεται είναι ουσιαστικά η απόδοση που έχει το συνολικό ποσό που έχει καταβληθεί με τα χρόνια. Αν δηλαδή το συνολικό πόσο που έχει συσσωρευτεί από έναν εργαζόμενο είναι €150.000 και ο τόκος είναι 6%, τότε όπως καταλαβαίνεται η σύνταξη εκείνης της χρονιάς βγαίνει σε € 9.000 τον χρόνο. Η εξίσωση βέβαια δεν είναι τόσο απλή, απλά σας δίνω να καταλάβετε περίπου πως υπολογίζετε η σύνταξη με βάση την  κεφαλαιακή επάρκεια του συστήματος.
Στην Ελληνική περίπτωση έχουμε το pay-as-you-go σύστημα. Σε αυτή την περίπτωση το συνταξιοδοτικό σύστημα δεν βασίζετε σε αποταμιεύσεις. Σαν αποτέλεσμα, το σύστημα εξ ορισμού δεν είναι αποταμιευτικού χαρακτήρα. Οι συντάξεις που πληρώνονται έχουν σχέση με τον αριθμό των εργαζομένων που πληρώνουν εισφορές και όχι με τις αποταμιεύσεις που έχουν κάνει οι εργαζόμενοι. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που τα Ελληνικά ταμεία έχουν τα χαμηλότερα περιουσιακά στοιχεία από οποιαδήποτε άλλη χώρα του ΟΟΣΑ … 9% του ΑΕΠ.
Σύμφωνα με το μοντέλο αυτό, οι συντάξεις που πληρώνονται έχουν σχέση με τις εισφορές που μπαίνουν στο σύστημα. Όσο υπάρχουν εργαζόμενοι που συνεισφέρουν στα ταμεία, θα υπάρχουν και συντάξεις. Όσο περισσότεροι συνεφέρουν, τόσο πιο πολλά λεφτά μπορούν να δοθούν. Όσο πιο λίγοι συνεισφέρουν τόσο λιγότερα παράγει το σύστημα προς πληρωμή. Υπάρχουν διάφορες εξισώσεις για να μπορεί να λειτουργεί το σύστημα. Όλες όμως εξαρτώνται από την διατήρηση ορισμένων ισορροπιών. Στην περίπτωση της Ελλάδος, οι ισορροπίες έχουν ανατραπεί τώρα και πολλά χρόνια.
Το πρόβλημα με το μοντέλο είναι ότι επειδή δεν βασίζεται σε αποταμιεύσεις, οι συντάξεις που πληρώνονται εξαρτώνται από αυτούς που δουλεύουν και συνεισφέρουν. Όπως είπαμε, το σύστημα δεν λογαριάζει τι έχει πληρώσει ο καθένας, βασίζεται σε αυτά που συνεισφέρουν οι τωρινοί εργαζόμενοι. Όταν αυτοί που συνεισφέρουν λιγοστέψουν, τότε και τα προς διάθεση κεφάλαια γίνονται λιγότερα. Με λίγα λόγια δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια ΑΛΒΑΝΙΚΗ ΠΥΡΑΜΙΔΑ.
Όπως είπαμε το Funded Pension Plan [κεφαλαιοποιητικό σύστημα] δεν εξαρτάται από τις τωρινές εισφορές. Ακόμα δηλαδή και αν όλοι σταματήσουν να δουλεύουν και σταματήσουν οι εισφορές, λεφτά υπάρχουν για να πληρώσουν τις συντάξεις διότι το σύστημα τις έχει αποταμιεύσει και είναι προς διάθεση. Όπως καταλαβαίνετε, ένα τέτοιο σύστημα δεν επηρεάζεται από πληθυσμιακές μεταβολές. Το σύστημα που έχουμε όμως στην Ελλάδα δεν είναι έτσι. Επειδή το σύστημα δεν είναι αποταμιευτικό, θα πρέπει να εισέρχονται εισφορές στο σύστημα για να μπορούν να δίδονται συντάξεις.
Το πρόβλημα το Ελληνικό [το οποίο είναι και μοναδικό – υπάρχουν άπειρες μελέτες από πανεπιστήμια σε όλο τον κόσμο για την περίπτωση μας στο τι δεν θα πρέπει να κάνουν οι συνταξιοδοτικοί φορείς] είναι ότι:
—-Ο πληθυσμός αρχίζει και γερνάει – υπάρχουν λιγότεροι που συνεισφέρουν και περισσότεροι που θέλουν σύνταξη
—-Το σύστημα είναι πολύ γενναιόδωρο
—-Η σπάταλη, η διαφθορά και η κακοδιαχείριση το έχουν κάνει ακόμα πιο αδύναμο
Άρα γεννάται το ερώτημα πως μεταπηδάει κανείς από ένα Pay as you go σύστημα σε ένα Funded σύστημα. Το πρόβλημα που υπάρχει για να γίνει κάτι τέτοιο είναι ποιος θα αναλάβει το τεράστιο κόστος του να πληρώνει συντάξεις σε τωρινούς δικαιούχους, μέχρι να είναι δυνατόν οι τωρινοί εργαζόμενοι να πάρουν την σύνταξη τους με το καινούργιο κεφαλοποιοιτικό σύστημα. Η απάντηση είναι ότι δεν είναι δυνατόν χωρίς τεράστιες θυσίες και τεράστιο πολιτικό κόστος.
Οι προτεινόμενες λύσεις είναι:
—-Πλαφόν ανώτατης σύνταξης τα € 800 το μήνα [όσο περίπου είναι ο μέσος όρος στις ΗΠΑ – και πάλι τα θεωρό πολλά]
—-Κατάργηση όλων των συντάξεων όταν ο συνταξιούχος έχει άλλα έσοδα, η είναι πλούσιος [δεν νομίζω ότι ο κύριος Βαρδινογιάννης θα έχει αντίρρηση]
—-Σύνταξη μόνο από ένα ταμείο – όχι πολλαπλές συντάξεις.
—-Κατάργηση της βουλευτικής σύνταξης, αφού το βουλευτιλίκι μας λένε είναι λειτούργημα.
—-Ενοποιήσει όλων των ταμείων σε ένα.
—-Κατάργηση κάθε φόρο προς τρίτους που σχετίζονται με συντάξεις
—-Μείωση κατά 50% στις εισφορές και σταδιακή αντικατάσταση αυτών σε ένα κεφαλοποιοιτικό σύστημα.
—-Χορήγηση σύνταξης μόνο από τα 65 και πάνω, άσχετα αν πληροί κάποιος τις προϋποθέσεις
Προβλήματα που προκύπτουν
Όπως προκύπτει, για το 2000 οι παροχές του κράτους προς τις συντάξεις αντιπροσώπευαν το 12,6% του AEΠ, ενώ το ενώ το 2030 εκτινάσσεται στα 19,6% και το 2050 στο 29,8%. Για να σας δώσω να καταλάβετε τι σημαίνει αυτό, το 2050 σχεδόν το 1 στα τρία ευρω που θα παράγει η εθνική οικονομία θα πηγαίνει για συντάξεις. Αντιθέτως οι στρατιωτικές δαπάνες είναι μόνο το 5% σχεδόν του ΑΕΠ.
Όπως καταλάβετε αυτό δεν είναι δυνατόν να διατηρηθεί. Κάτι και κάποιος θα πρέπει να δώσει. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι δεν υπάρχουν αυτά λεφτά, αλλά και ότι δημιουργούνται προβλήματα και δυσλειτουργίες στην ευρύτερη οικονομία.
Στην Ελλάδα δυστυχώς επιδοτείται κανείς να μην κάνει τίποτα. Το όλο σύστημα είναι φτιαγμένο γύρο από μονοπωλιακές αντιλήψεις. Το σύστημα αποθαρρύνει το ρίσκο και την επιχειρηματικότητα. Ένας παράγοντας που έχει συμβάλει σε αυτό [εκτός βέβαια από το ίδιο το κράτος] είναι και το ασφαλιστικό.
Η Ελλάδα όπως ξέρουμε χάνει ανταγωνιστική ικανότητα συνέχεια. Αυτό είναι πολύ απλό να το δει κανείς από την μείωση των εξαγωγών. Οι εξαγωγές μειώνονται όχι μόνο επειδή τα Ελληνικά προϊόντα δεν είναι ανταγωνιστικά, αλλά και επειδή παραγωγικές επιχειρήσεις φεύγουν και αρχίζουν την παραγωγή σε άλλες χώρες. Ειδικά το δεύτερο, εκτιμώ ότι μόλις έχει αρχίσει και μάλλον στα επόμενα χρόνια θα δούμε μια μαζική φυγή εξόδου παραγωγικών επιχειρήσεων από τη χώρα.
Ένας από τους λόγους που φεύγουν είναι το πολύ μεγάλο εργατικό κόστος. Μπορεί να έχετε διαβάσει ότι ο μέσος Έλληνας αμείβεται κατά 70% περίπου του κοινοτικού μέσου όρου. Αυτό δυστυχώς είναι μόνο η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι ότι όταν κοιτάει κάποιος το μέσο κόστος ανά εργαζόμενο, τότε αυτό αυξάνεται κατά πολύ.
Για όσους δεν το ξέρετε, το επιπλέον κόστος για το συνταξιοδοτικό ταμείο είναι ένας επιπλέον μισθός. Ένας εργαζόμενος που εισπράττει καθαρά € 1000 τον μήνα κοστίζει επιπλέον άλλα τόσα στον εργοδότη. Η Ελλάδα έχει τα μεγαλύτερα Payroll taxes μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ. Άρα ένας εργαζόμενος που παίρνει € 1000 κοστίζει περίπου € 2000 στον εργοδότη. Άρα ναι μεν ο μέσος Έλληνας έχει μόνο το 70% περίπου του μέσου κοινοτικού όρου, αλλά όταν κοιτάξουμε από την πλευρά του κόστους στον εργοδότη, αυτό είναι πάνω από τον μέσο όρο.
Άρα τα υψηλά συνταξιοδοτικά κόστη δεν επιβαρύνουν μόνο τις επιχειρήσεις, αλλά έχουν και κόστος στις αποδοχές των εργαζόμενων. Δεν υπάρχει περίπτωση ο μέσος Έλληνας να φτάσει το μέσο ευρωπαϊκό επίπεδο αποδοχών αν δεν μειωθούν δραματικά οι συνταξιοδοτικές εισφορές. And you can take that one to the BANK.
Ποιος πρέπει να πληρώσει
Δυστυχώς ερχόμαστε στο επίμαχο θέμα του ποιος πρέπει να αναλάβει το τεράστιο κόστος - όχι μόνο των μελλοντικών συντάξεων αλλά ποιος θα κλεισθεί να πληρώσει για να μεταπηδήσουμε σε ένα κεφαλοποιοιτικό σύστημα ασφάλισης.
Κατά τη γνώμη μου πρέπει να πληρώσουν αυτοί που κυρίως έχουν την ευθύνη. Και αυτοί που έχουν την ευθύνη δεν είναι μόνο οι πολιτικοί που έχουν καταστρέψει το σύστημα τόσα χρόνια, αλλά και οι τωρινοί συνταξιούχοι…που ευθύνονται για την κατάντια αυτής της χώρας. Διότι αυτοί είναι που ψηφίζουν τις τωρινές πολιτικές δυνάμεις 40 χρόνια τώρα και αυτοί είναι ο κύριος λόγος που έχουμε ένα κράτος διαφθοράς, αρπαχτείς και απάτης.
Η συναλλαγή η διαφθορά και η διαπλοκή είναι έννοιες που έχουν τελειοποιεί τα τελευταία χρόνια. Προσωπικά δεν θυμάμαι να άκουγα αυτούς τους όρους όταν ήμουν μικρός. Ναι μεν υπήρχε και τότε η διαφθορά αλλά όχι στο επίπεδο που είναι σήμερα. Σήμερα η διαφθορά είναι και δεδομένη και αποδεκτή.
Δεν είναι δυνατόν να επιβαρυνθεί η επόμενη γενεά Ελλήνων με τα βάρη του συνταξιοδοτικού συστήματος όταν δεν φταίνε σε τίποτα. Και δεν είναι δυνατόν πολλοί συνταξιούχοι να απολαμβάνουν πλουσιοπάροχες συντάξεις όταν υπάρχει τόση ανεργία και αβεβαιότητα στη χώρα μας.
Θα πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι αν δεν μειωθούν οι συντάξεις, αυτή η χώρα θα υποστεί αργό και επώδυνο οικονομικό μαρασμό. Και τούτο διότι, τεράστια ποσά από τον προϋπολογισμό αλλά και από τους ίδιους τους εργαζόμενους πάνε για την πληρωμή συντάξεων. Ήδη τα κονδύλια για συντάξεις είναι 2.5 φορές περισσότερο από τις αμυντικές δαπάνες. Αυτό δεν είναι δυνατόν να διατηρηθεί. Ο πρωθυπουργός ήδη έχει πει ότι θα εκδοθούν ομολογίες για να πληρωθούν οι μελλοντικές συντάξεις. Αυτό δεν είναι λύση.
Ο κρατικός προϋπολογισμός δεν είναι δυνατόν να αναλάβει την πληρωμή συντάξεων. Και ούτε είναι λύση η μονιμοποίηση των αλλοδαπών. Επειδή το σύστημα δεν είναι βιώσιμο, οι αλλοδαποί απλά θα το επιβαρύνουν στο μέλλον. Οι γραφειοκράτες ελπίζουν σε αυτούς διότι ενδέχεται να μπουν ορισμένα ψίχουλα στο σύστημα και να τους δώσει λίγο χρόνο. Το σύστημα όμως θα παραμείνει μη βιώσιμο, χρειάζεται ριζική αλλαγή.
Βέβαια οι γραφειοκράτες αυτή της χώρας ποσώς τους ενδιαφέρει να φτιάξουν το σύστημα. Δεν τους ενδιαφέρει να σας πουν την αλήθεια. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να διατηρηθεί το υπάρχον σύστημα και τα προνόμια τους. Κανένας δεν θέλει να πει στο λαό την αλήθεια. Και το χειρότερο από όλα είναι ότι ο λαός δεν θέλει να ακούσει την αλήθεια. Δεν μπορεί να δεχτεί ότι οι πολιτικοί που ψηφίζει τόσα χρόνια έχουν καταστρέψει τις συντάξεις του, και ότι όσα έχουν πληρώσει τόσα χρόνια δεν υπάρχουν. Δυστυχώς ο λαός αυτός θα πρέπει να πάρει ορισμένες κρίσιμες αποφάσεις, και όπως και να το δει κανείς, η έκβαση των αποφάσεων δεν είναι υπέρ του.
Όταν μιλάω με ανθρώπους και τους λέω ότι οι συντάξεις θα πρέπει να περικοπούν κατά πολύ η απάντηση που συνήθως παίρνω είναι ότι «ας τα δώσουν αυτοί που τα φάγανε» η «λεφτά υπάρχουν, απλά δεν τα δίνουν» επίσης, «δεν με ενδιαφέρει, ας τα γεννήσουν» Με λίγα λόγια ο Ελληνικός λαός δεν είναι έτοιμος να αποδεχτεί ότι το συνταξιοδοτικό του σύστημα είναι στα πρόθυρα της καταστροφής. Και να του το εξηγήσεις, δεν θέλει να το ακούει. Όχι μόνο αυτό, αλλά δεν δέχεται ότι οι συντάξεις που παίρνει είναι υπέρογκες σε σχέση με αυτά που έχει πληρώσει αλλά και σε σχέση με αναλογικές συντάξεις σε άλλες χώρες.
Θα πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι:
—-Η χώρα δεν έχει και δεν μπορεί να θυσιάζει τα πάντα για να ικανοποιηθούν τα αιτήματα των συνταξιούχων
—-Τα ταμεία δεν έχουν λεφτά, και βασίζονται στις σημερινές εισφορές για να πληρώσουν συντάξεις. Όταν λιγοστέψουν αυτοί που συνεισφέρουν, το σύστημα καταρρέει – ΑΛΒΑΝΙΚΗ ΠΥΡΑΜΙΔΑ
—-Οι πολιτικοί σας λένε ψέματα. Και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η ψήφο σας. Κανένα έντυπο επίσης δεν λέει την αλήθεια. Παρόλο που πολλά έντυπα πράγματι παρουσιάζουν την πολύ κακή κατάσταση, εντούτοις κανένας δεν έχει αναλύσει το όλο θέμα λέγοντας ακριβώς τι σημαίνουν αυτό που παρουσιάζονται.
—-Δεν είναι δυνατόν να υποθηκεύσουμε το μέλλον αυτής της γενεάς και της επόμενης για να παίρνουν ορισμένοι € 2000 τον μήνα σύνταξη. Τα λεφτά που δίδονται για συντάξεις είναι υπέρογκα, και θα ανέβουν ακόμα πιο πολύ στο μέλλον αν δεν φτιαχτεί το σύστημα.
—-Οι λύσεις που παρουσιάζονται δεν είναι λύσεις, είναι ένα πολύ κακό μπάλωμα.
—-Ο ασφαλιστικό είναι μεταξύ των κυριοτέρων αιτιών που η χώρα δεν είναι ανταγωνιστική. Αν δεν αλλάξει κάτι, στα επόμενα χρόνια θα φύγουν και οι λιγοστές επιχειρήσεις που ακόμα υπάρχουν.
———————————————————-
Πόσο καιρό ακόμα πριν καταρρεύσουμε; Δεν ξέρω, ίσως 5 χρόνια ίσως πιο πολλά. Το θέμα δεν είναι να μην καταρρεύσει το σύστημα [διότι θα το μπαλώνουν με τσίχλα] αλλά πως θα μπορούσε να φτιαχτεί για να είναι ανταγωνιστική η οικονομία και οι επιχειρήσεις.
Και δεν είναι μόνο το δημόσιο που έχει το πρόβλημα. Μου έχει ψιθυριστεί τώρα από καιρό [το έχω γράψει και παλαιοτέρα] ότι οι υποχρεώσεις των τραπεζών προς τα ταμεία είναι περίπου € 3 δις (αυτό βέβαια σήμερα έχει αναθεωρηθεί πάνω από €6 δις). Βάλτε τα κάτω και υπολογίστε με αυτές τις υποχρεώσεις πόσο αξίζουν οι τράπεζες. Δεν είναι μόνο η μείωση κερδών που τις έχουν χτυπήσει
Δυστυχώς όλες δυνατές λύσεις είναι κατά των συνταξιούχων. Δυστυχώς όμως, όχι αυτών που παίρνουν σύνταξη σήμερα [και που έχουν την ευθύνη], αλλά αυτών που δεν έχουν πάρει ακόμα. Οι σημερινοί πολιτικοί αλλά και εσείς οι πολίτες έχετε την ευθύνη της κατάστασης. Αν δεν αλλάξει κάτι, τα πράγματα θα εξελιχθούν πολύ άσχημα στο άμεσο μέλλον. Δυστυχώς αυτοί που έχουν τη μεγαλύτερη ευθύνη είναι αυτοί που παίρνουν τα πιο πολλά. Και δυστυχώς δεν βλέπω κανέναν να ανησυχεί η να στεναχωριέται. Το μόνο που βλέπω είναι όλοι να ζητάνε πιο πολλά χωρίς να σκέφτονται από πού θα βγουν. Να σας υπενθυμίσω ότι η τωρινή κυβέρνηση δεν έχει το όπλου της καταστροφής του νομίσματος που είχε πριν μερικά χρόνια.
Δεν είναι δυνατόν ένας νέος που θέλει να αρχίσει την ζωή του να παίρνει λιγότερο από έναν συνταξιούχο. Αυτό δεν γίνετε πουθενά σε όλο τον κόσμο. Ειδικά δε αν δεν ύπαρχου λεφτά – διότι αν υπήρχαν δεν έχω κανένα πρόβλημα, δεν υπάρχουν όμως…το ταμείο είναι μείων.
Η Ελλάδα είναι ίσως η μοναδική χώρα στον κόσμο όπου τα συμφέροντα των συνταξιούχων είναι πάνω από τα συμφέροντα όχι μόνο των νέων, αλλά και του συνόλου της χώρας. Διαδραματίζετε το μεγαλύτερο οικονομικό έγκλημα και κανείς δεν θέλει να αναλάβει την ευθύνη να πει στον κόσμο την αλήθεια . Κανείς δεν τολμά να πει στους συνταξιούχους ότι πρέπει να μειωθούν οι συντάξεις [και δεν εννοώ για αυτούς που παίρνουν 200-300 ευρώ].
Υπάρχουν βουλευτές που παίρνουν πολλαπλές συντάξεις και την αποζημίωση τους και κανείς δεν μιλάει. Ενώ όλοι ρωτάνε πως μπορεί ένα συνταξιούχος να ζήσει με λιγότερο από € 500 σύνταξη - κανείς δεν ρωτάει πως ένα νεαρό ζευγάρι μπορεί να αρχίσει τη ζωή του με τα ίδια λεφτά. Πως δηλαδή να αγοράσει σπίτι, να μεγαλώσει παιδιά και όλα αυτά που απαιτούνται σε αυτή τη ζωή. Άλλωστε για αυτό τον λόγο κανείς δεν κάνει παιδιά σε αυτό τον τόπο.

Αναδημοσίευση από το  http://www.market-talk.net/index.php/id/3373

Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2012

Εμείς και οι Γερμανοί

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ!!!!
Χωρίς μνησικακία!!!
Αλλά απλά, γιατί ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ ποιοι είμαστε & πώς πρέπει να παραμείνουμε
εμείς οι "απολίτιστοι"  Έλληνες ...
------------------------------------------------------------
Ο γερμανικός "πολιτισμός":
Ο επικεφαλής του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού στην Ελλάδα, Σουηδός Στούρε Λιννέρ, στο βιβλίο του «Η Οδύσσειά μου» γράφει για το Δίστομο:
Παντρευτήκαμε στις 14 Ιουνίου. Ο υπεύθυνος της ελληνικής επιτροπής, Έμιλ Σάντστρομ, παρέθεσε γαμήλιο γεύμα προς τιμήν μας. Αργά το βράδυ με πλησίασε και με απομάκρυνε από τα γέλια και τις φωνές, προς μια γωνιά όπου θα μπορούσαμε να μιλήσουμε οι δυο μας. Μου έδειξε ένα τηλεγράφημα που μόλις είχε λάβει: οι Γερμανοί έσφαζαν για τρεις ημέρες τον πληθυσμό του Διστόμου, στην περιοχή των Δελφών, και στη συνέχεια πυρπόλησαν το χωριό. Πιθανοί επιζώντες είχαν ανάγκη άμεσης βοήθειας. Το Δίστομο ήταν μέσα στα όρια της περιοχής την οποία, την εποχή εκείνη, ήμουν αρμόδιος να τροφοδοτώ με τρόφιμα και φάρμακα. Έδωσα με τη σειρά μου το τηλεγράφημα στην Κλειώ να το διαβάσει, εκείνη έγνεψε κι έτσι αποχωρήσαμε διακριτικά από τη χαρούμενη γιορτή. 
Περίπου μα ώρα αργότερα ήμασταν καθ' οδόν μέσα στη νύχτα. Απαιτήθηκε ανυπόφορα μεγάλο χρονικό διάστημα έως ότου διασχίσουμε τους χαλασμένους δρόμους και τα πολλά μπλόκα για να φτάσουμε, χαράματα πια, στον κεντρικό δρόμο που οδηγούσε στο Δίστομο. Από τις άκρες του δρόμου ανασηκώνονταν γύπες από χαμηλό ύψος, αργά και απρόθυμα, όταν μας άκουγαν που πλησιάζαμε. Σε κάθε δέντρο, κατά μήκος του δρόμου και για εκατοντάδες μέτρα, κρεμόντουσαν ανθρώπινα σώματα, σταθεροποιημένα με ξιφολόγχες, κάποια εκ των οποίων ήταν ακόμη ζωντανά. Ήταν οι κάτοικοι του χωριού που τιμωρήθηκαν με αυτό τον τρόπο: θεωρήθηκαν ύποπτοι για παροχή βοήθειας στους αντάρτες της περιοχής, οι οποίοι επιτέθηκαν σε δύναμη των Ες-Ες. 
Η μυρωδιά ήταν ανυπόφορη. Μέσα στο χωριό σιγόκαιγε ακόμη φωτιά στα αποκαΐδια των σπιτιών. Στο χώμα κείτονταν διασκορπισμένοι εκατοντάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας, από υπερήλικες έως νεογέννητα. Σε πολλές γυναίκες είχαν σχίσει τη μήτρα με την ξιφολόγχη και αφαιρέσει τα στήθη, άλλες κείτονταν στραγγαλισμένες, με τα εντόσθια τυλιγμένα γύρω από το λαιμό. Φαινόταν σαν να μην είχε επιζήσει κανείς. 
Μα να! Ένας παππούς στην άκρη του χωριού! Από θαύμα είχε καταφέρει να γλιτώσει τη σφαγή. Ήταν σ ο κ α ρ ι σ μ έ ν ο ς από τον τρόμο, με άδειο βλέμμα, τα λόγια του πλέον μη κατανοητά. Κατεβήκαμε στη μέση της συμφοράς και φωνάζαμε στα ελληνικά: «Ερυθρός Σταυρός! Ερυθρός Σταυρός! Ήρθαμε να βοηθήσουμε».
Από μακριά μας πλησίασε διστακτικά μια γυναίκα. Μας αφηγήθηκε ότι ένας μικρός αριθμός χωρικών πρόλαβε να διαφύγει προτού ξεκινήσει η επίθεση. Μαζί με εκείνη αρχίσαμε να τους ψάχνουμε. Αφού ξεκινήσαμε οι τρεις μας, διαπιστώσαμε ότι [η γυναίκα] είχε πυροβοληθεί στο χέρι. Τη χειρουργήσαμε αμέσως με χειρουργό την Κλειώ. Ήταν το ταξίδι του μέλιτός μας.
Και ο Ελληνικός Πολιτισμός:
Λίγο καιρό αργότερα η επαφή μας με το Δίστομο θ' αποκτούσε και έναν αξιοσημείωτο επίλογο. Όταν τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Ελλάδα, δεν πήγαν και τόσο καλά τα πράγματα, αφού μια γερμανική μονάδα κατάφερε να περικυκλωθεί από αντάρτες ακριβώς στην περιοχή του Διστόμου. Σκέφτηκα ότι αυτό ίσως θεωρηθεί από τους Έλληνες ως ευκαιρία για αιματηρή εκδίκηση, πόσο μάλλον που η περιοχή εδώ και καιρό είχε αποκοπεί από κάθε παροχή βοήθειας σε τρόφιμα. Ετοίμασα λοιπόν φορτηγά με τα αναγκαία τρόφιμα, έστειλα μήνυμα στο Δίστομο για την άφιξή μας και έτσι βρεθήκαμε στο δρόμο για εκεί, για άλλη μια φορά, η Κλειώ και εγώ.
Όταν φτάσαμε στα όρια του χωριού, μας συνάντησε μια επιτροπή, με τον παπά στη μέση. Έναν παλαιών αρχών πατριάρχη, με μακριά, κυματιστή, λευκή γενειάδα. Δίπλα του στεκόταν ο αρχηγός των ανταρτών, με πλήρη εξάρτυση. Ο παπάς πήρε το λόγο και μας ευχαρίστησε εκ μέρους όλων που ήρθαμε με τρόφιμα. Μετά πρόσθεσε:«Εδώ είμαστε όλοι πεινασμένοι, τόσο εμείς οι ίδιοι, όσο και οι Γερμανοί αιχμάλωτοι. Τώρα, εάν εμείς λιμοκτονούμε, είμαστε τουλάχιστον στον τόπο μας. Οι Γερμανοί δεν έχουν χάσει μόνο τον πόλεμο, είναι επιπλέον και μακριά από την πατρίδα τους. Δώστε τους το φαγητό που έχετε μαζί σας, έχουν μακρύ δρόμο μπροστά τους». Σ' αυτή του τη φράση γύρισε η Κλειώ το βλέμμα της και με κοίταξε. Υποψιαζόμουν τι ήθελε να μου πει με αυτό το βλέμμα, αλλά δεν έβλεπα πλέον καθαρά. Απλά στεκόμουν κι έκλαιγα.
Από το βιβλίο "Η Μαύρη Βίβλος της Αντίστασης"

Ευχαριστώ την Σοφία για την αποστολή του κειμένου.
Γ.Τ. 

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2012

Η χαμένη τιμή του χλιδόφτωχου

Η χαμενη τιμή του χλιδοφτωχου.


του Κώστα Βαξεβάνη - LIFO

 

Χειρότερο απ' το βλέμμα ενός δαρμένου σκύλου είναι το βλέμμα ενός ανθρώπου σαν δαρμένου σκύλου. Το βλέμμα του φόβου που δεν τον φιλτράρει η λογική, που δεν τον αναιρεί καμιά ελπίδα. Δεν υπάρχει χειρότερος φόβος απ' τον αόριστο φόβο. Δεν ξέρεις τι πρέπει να φοβάσαι και καταλήγεις να φοβάσαι τα πάντα. Λίγο πριν απ' το τέλος, φοβάσαι τον φόβο σου και καταλήγεις να φοβάσαι τον εαυτό σου.
Γέμισαν οι δρόμοι τέτοια βλέμματα. Άνθρωποι που δεν ξέρουν τι πρέπει να φοβούνται, σαν τα σκυλιά που περιμένουν το χτύπημα. Πού πάμε; Τι θα μας συμβεί; Κανένας δεν μπορεί ν' απαντήσει αλλά και κανένας δεν θέλει. Τι κακό θα συμβεί; Θα χάσουμε τη δουλειά μας, το σπίτι; Θ' αναγκαστούμε να ζήσουμε με λιγότερα; Η τηλεόραση 52 ιντσών δεν θα προσφέρει καμιά απόλαυση; Θ' αναγκαστούμε να ψάχνουμε στα σκουπίδια; Θα είμαστε υποχρεωμένοι να πίνουμε ρετσίνα με τον γείτονα που δεν γνωρίζουμε καν, όπως σ' εκείνες τις ταινίες με τον Ρίζο και τη Βλαχοπούλου; Υπάρχει περίπτωση να χτυπήσει η πόρτα και να είναι ο διπλανός που ζητάει ένα λεμόνι; Ποιο απ' όλα είναι το δικό μας σενάριο;
Δεν είμαι σίγουρος πως η πτώχευση είναι η καταστροφή της Ελλάδας. Προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που θα πτωχεύσει. Η Παιδεία των προσωπικών Πανεπιστημίων και της κομματικής συναλλαγής; Οι εφορίες της διαφθοράς; Τα νοσοκομεία με το φακελάκι; Μήπως θα συντριβεί το πολιτικό μας σύστημα, αυτή η μεγάλη αποθήκη με ψεύτες, φαφλατάδες και ανεπάγγελτους; Θ' αναγκαστεί ο Δημήτρης Ρέππας να γίνει οδοντογιατρός, ο Καραμανλής δικηγόρος και ο Βενιζέλος αδύνατος; Ποια, αλήθεια, είναι η μεγάλη καταστροφή που φοβόμαστε;
Υπάρχουν πολλά που θα χάσουμε, αλλά δεν ξέρω αν είναι αυτά που δικαιούμαστε και πολύ περισσότερο αυτά που χρειαζόμαστε. Στη γειτονιά μου θα κλείσουν τα 7 καταστήματα μανικιούρ-πεντικιούρ και τα 6 κομμωτήρια και θα μείνει μόνο ο ένας φούρνος που θα πουλάει είδος ανάγκης: ψωμί. Οι κυρίες θα πάψουν να ισορροπούν επικίνδυνα πάνω σε αφόρετες γόβες και τεχνητές επιθυμίες. Οι τράπεζες δεν θα έχουν διακοποδάνεια. Ο Ρέμος δεν θα βρίσκει κανέναν να του ρίξει δυο γαρύφαλλα. Η Φιλιππινέζα δεν θ' αναθρέφει πια τα παιδιά. Οι σύγχρονες μανάδες ίσως δεν θ' αναφωνούν «δεν αντέχω», γιατί θ' ανακαλύψουν τη σημασία και της λέξης και της αντοχής. Τα παιδιά μας, όταν βγάζουν με 10 το λύκειο, θα πηγαίνουν σε κάποια τεχνική σχολή και όχι στο ιδιωτικό Πανεπιστήμιο του Λονδίνου που αναλαμβάνει να βαφτίσει τους κατιμάδες επιστήμονες με το αζημίωτο.
Ίσως χρησιμοποιούμε το κινητό τηλέφωνο όπως σε όλη την Ευρώπη, για να επικοινωνούμε και όχι για να εξευτελιζόμαστε. Το «ουάου» θα πάψει να είναι το υποκατάστατο του οργασμού στις κουβέντες που ψάχνουν την επιβεβαίωση της ανοησίας. Μπορεί να ψάξουμε περισσότερο τον πραγματικό οργασμό, μαζί με τους κανονικούς ανθρώπους που θα μας κάνουν να τους εκτιμάμε. Θ' αρχίσουμε να αξιολογούμε ποιος είναι ικανός και χρήσιμος και όχι αναγνωρίσιμος.Οι μανάδες δεν θα ζητάνε αυτόγραφο από την Τζούλια για τις κόρες τους.
Πιο πολύ, νομίζω, θα καταστρέψουμε με τα χέρια μας εκείνο το διεστραμμένο «εγώ» που επιμένει να μας αξιολογεί και να μας συγκρίνει με βάση τις πισίνες, τη μάρκα του αυτοκινήτου και τις κακόγουστες καρό ταπετσαρίες που φοράμε επειδή γράφουν Burberry. Μπορεί να μη θέλουμε πια να γίνουμε πλούσιοι, αλλά ουσιαστικοί. Μπορεί ίσως και ν' αγαπηθούμε περισσότερο, ανακαλύπτοντας τη συλλογικότητα και το ενδιαφέρον για μια ζωή που είναι κοινή. Οι επιπόλαιοι θα ξαναγίνουν επιπόλαιοι και δεν θα είναι πια τρέντι.
Οι αγρότες θα επιστρέψουν στα χωράφια. Και οι Ουκρανές, που έτρωγαν τις ψεύτικες επιδοτήσεις, στα σπίτια τους. Στα καφενεία των χωριών θα συζητάνε ξανά ποιο παιδί πρόκοψε και όχι ποιο πήγε σε ριάλιτι. Οι DJs, οι image makers, οι κουρείς σκύλων, ίσως χρειαστεί να βρουν μια άλλη δουλειά.
Το σύστημα της αξιολόγησής μας θ' αλλάξει και ίσως απαιτήσουμε πραγματικά να τιμωρηθούν αυτοί που τα έφαγαν. Παρουσία μας, πάντα. Ίσως δεν ξαναψηφίσουμε εκείνους που μας έφεραν σε αυτήν τη θέση. Και ίσως καταλάβουμε πως τα κοράκια του εξτρεμιστικού καπιταλισμού, που φαίνονταν καναρίνια μέσα από τα κουστούμια και τις τηλεοράσεις, ήταν αυτοί που μας εξαπάτησαν την ώρα που ζαλιζόμασταν με Johnnie Black. Ίσως ψάξουμε για μια πιο δίκαια ζωή, χωρίς να μετράμε την απόδοση δίκιου με τη σύγκριση τραπεζικών λογαριασμών.
Μπορεί ξαφνικά οι καλλιτέχνες ν' αρχίσουν να παράγουν κι αυτοί, πατώντας σε αυτό που είναι ζωή και όχι στις κρατικές επιδοτήσεις, σαν να πουλάνε βαμβάκι, και στις δημόσιες σχέσεις.
Δεν είμαι σίγουρος πως όλα αυτά είναι κακά. Ναι, θα υπάρξουν χιλιάδες άνεργοι. Θα χτυπηθεί το Δημόσιο. Αυτό που βρίζουμε όλοι πως είναι αντιπαραγωγικό, μας ταλαιπωρεί και δεν μας εξυπηρετεί. Θ' απολυθούν κάποιοι απ' αυτούς που μπήκαν με ρουσφέτι, γλείψιμο, αναξιοπρέπεια. Τα επαρχιακά μουσεία της χώρας δεν θα έχουν δέκα κηπουρούς, θα καταργηθούν οι «Οργανισμοί Αναξιοπαθούντων Κορασίδων» και οι «Πολιτιστικοί σύλλογοι για τη σουρεαλιστική προσέγγιση της ζωής του Λάμπρου Κατσώνη».
Φοβάμαι, όπως όλοι. Αλλά θέλω και να συντριβεί ένα σύστημα που αναπαράγει τη σαπίλα. Που βαφτίζει Δημοκρατία τον διεφθαρμενο του εαυτό, Δικαιοσύνη την ατιμωρησία του κι ευτυχία την κενότητα και τον ευδαιμονισμό. Φοβάμαι. Γι' αυτό θέλω να τελειώνουμε.