Στέλιος Καζαντζίδης και Βασίλης Τσιτσάνης

Ο Βασίλης Τσιτσάνης

Ο Βασίλης Τσιτσάνης υπήρξε ένας σημαντικός λαϊκός δημιουργός. Γεννήθηκε στα Τρίκαλα στις 18 Ιανουαρίου του 1915 και έφυγε από τη ζωή στις 18 Ιανουαρίου του 1985.

Παρά τις φήμες που θέλουν να μην είναι ο ίδιος ο δημιουργός σημαντικών επιτυχιών του, εμείς αξιολογούμε ως πολύ σπουδαία την προσφορά του και βασισμένοι στις επίσημες καταγραφές - χωρίς επιφυλάξεις - τιμάμε τη μνήμη του με ένα αφιέρωμα στη συνεργασία του με τον Στέλιο Καζαντζίδη.

Αυτή η αναφορά στη συνεργασία έχει και άκομα έναν σκοπό.  Είναι μια απάντηση στην αβάσιμη θεώρηση ότι ο Καζαντζίδης δεν είπε "καλά" τραγούδια.

Ο Στέλιος Καζαντζίδης τραγούδησε σε πρώτη εκτέλεση 16 τραγούδια σε μουσική του Βασίλη Τσιτσάνη από το 1956 ως το 1963.

Τα τραγούδια αυτά, με χρονολογική σειρά, είναι τα εξής:

1) «Κατάδικος για πάντα»

Ήταν το πρώτο τραγούδι της συνεργασίας τους. Ηχογραφήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου του 1956.

2) «Στο ίδιο σταυροδρόμι» ή «Με δίκοπο μαχαίρι»

Ηχογραφήθηκε στις 30 Οκτωβρίου του 1956. Μπουζούκι παίζει ο ίδιος ο Τσιτσάνης ενώ ο Γιάννης Σταματίου παίζει μπαγλαμά. Στην κιθάρα συνοδεύει ο Στέλιος Χρυσίνης.

3) «Ακόμα και στην κόλαση»

Σε στίχους του Δημήτρη Γκούτη. Ηχογραφήθηκε στις 5 Νοεμβρίου του 1956. Μπουζούκι παίζει ο Βασίλης Τσιτσάνης και ο Στέλιος Μακρυδάκης και στην κιθάρα είναι ο Στέλιος Χρυσίνης.

4) «Το πουκάμισο» ή «Άσπρο πουκάμισο» 

Ηχογραφήθηκε στη 1 Δεκεμβρίου 1956. Ο Γιάννης Σταματίου στο μπουζούκι, ο Ανέστος Αθανασίου στο μπαγλαμά, η Ε. Μαργώνη στο ακορντεόν ενώ κιθάρα παίζει ο Στέλιος Χρυσίνης.

5) «Παλιοκόριτσο με πήρες στο λαιμό σου» 

Σε στίχους του Κώστα Μάνεση, ηχογραφήθηκε στις 19 Μαρτίου του 1957. Τη λαϊκή ορχήστρα στελεχώνουν ο Βασίλης Τσιτσάνης, που παίζει μπαγλαμά, ο Στέλιος Μακρυδάκης στο μπουζούκι και Στέλιος Χρυσίνης στην κιθάρα.

6) «Τα αντράκια» 

Σε στίχους της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου. Ηχογραφήθηκε στις 19 Μαρτίου του 1957. Ο Βασίλης Τσιτσάνης παίζει μπαγλαμά, ο Στέλιος Μακρυδάκης με τον Ανέστο Αθανασίου μπουζούκι και ο Στέλιος Χρυσίνης κιθάρα.

7) «Που θα μείνω απόψε»

Ηχογραφήθηκε στις 14 Μαΐου του 1957. Ο Γιάννης Σταματίου στο μπουζούκι ενώ στην κιθάρα συνοδεύει ο Στέλιος Χρυσίνης. Ο Βασίλης Τσιτσάνης παίζει μπαγλαμά.

8) «Η ρεζέρβα»

Σε στίχους του Φ. Μιχαλάτου, ηχογραφήθηκε στις 27 Ιουνίου του 1957. Μπουζούκι παίζει ο Τσιτσάνης με τον Ανέστο Αθανασίου και στην κιθάρα συνοδεύει ο Κ. Καπετάνιος.

9) «Το κόκκινο μαντήλι»

Ηχογραφήθηκε στις 27 Ιουνίου 1957. Πάλι στο μπουζούκι ο Τσιτσάνης με το Ανέστο Αθανασίου και στην κιθάρα ο Κ. Καπετάνιος.

10) «Κατηγορούμενο κορμί»

Ηχογραφήθηκε στις 5 Νοεμβρίου του 1957. Μπουζούκι παίζει ο Βασίλης Τσιτσάνης ενώ στην κιθάρα τον συνοδεύει ο Στέλιος Χρυσίνης.

11) «Πεθαίνω για το δίκιο μου»

Σε στίχους του Δημήτρη Γκούτη, ηχογραφήθηκε στις 5 Νοεμβρίου του 1957. Βασίλης Τσιτσάνης και Στέλιος Μακρυδάκης στο μπουζούκι, και στην κιθάρα ως συνήθως ο Στέλιος Χρυσίνης.

12) «Πάρε το δάκρυ μου βοριά»

Ηχογραφήθηκε την 1 Φεβρουαρίου του 1958. Ο Τσιτσάνης και ο Λάκης Καρνέζης, παίζουν μπουζούκι ενώ η Ε. Μαργώνη παίζει ακορντεόν.

13) «Ίσως αύριο»

Ηχογραφήθηκε για πρώτη φορά στις 3 Ιουνίου του 1958. Στην πρώτη ηχογράφηση μπουζούκι έπαιξε ο Στ. Μακρυδάκης και μπαγλαμά παίζει μπαγλαμά. Αξίζει να αναφέρουμε υπάρχουν δύο ακόμα ηχογραφήσεις του τραγουδιού αυτού. Η μία της «Αμερικής» στα 1959 και άλλη της «Αυστραλίας» στα 1962.

14) «Μαύρισε ο ουρανός»

Ηχογραφήθηκε στις 3 Ιουνίου του 1958 και αυτό. Στο μπουζούκι ακούμε τον Στέλιο Μακρυδάκη ενώ μπαγλαμά παίζει ο ίδιος ο συνθέτης.

15) «Κλάψε σήμερα καρδιά μου»

Ηχογραφήθηκε στις 14 Μαρτίου του 1963. Το συνοδεύει, ως δεύτερη φωνή, η Μπέμπα Φινέτη

16) «Το ξερα πως θα μου φύγεις»

Ηχογραφήθηκε στις 14 Μαρτίου του 1963 και αυτό. Μαζί με το Στέλιο Καζαντζίδη, τραγουδούν οι Βασίλης Τσιτσάνης και Μπέμπα Φινέτη.

Και στα δύο τραγούδια, που είναι και τα τελευταία της συνεργασίας του Τσιτσάνη με τον Καζαντζίδη, ο ίδιος ο συνθέτης παίζει μπαγλαμά και διευθύνει τη λαϊκή ορχήστρα. Αξίζει να αναφέρουμε πως μπουζούκι παίζει ο Μανώλης Χιώτης. Στο βιολί είναι ο Γιώργος Κόρος, ο Γ. Δέδες στην κιθάρα και ο γνωστός Γιώργος Κοινούσης συνοδεύει στο ακορντεόν.

Πέρα από αυτά τα τραγούδια, που είναι και το αποτέλεσμα της ολιγόχρονης συνεργασίας του Στέλιου Καζαντζίδη με τον Τσιτσάνη, ο μεγάλος λαϊκός τραγουδιστής ερμήνευσε αρκετές επανεκτελέσεις τραγουδιών του σημαντικού Τρικαλινού συνθέτη.

Με τις δύο επανεκτελέσεις του «Ίσως αύριο», τραγούδησε επίσης:

• «Συννεφιασμένη Κυριακή» -1959 (δεύτερες φωνές Γιώτα Λύδια, Μαρινέλλα)
• «Τα καβουράκια» - 1959 (δεύτερες φωνές Γιώτα Λύδια, Μαρινέλλα) 
• «Κάποια μάνα αναστενάζει» - 1962 
• «Μείνε αγάπη μου κοντά μου» - 1962 
• «Παίξε Χρήστο το μπουζούκι» - 1962 
• «Αντιλαλούνε τα βουνά» - 1965 (δεύτερη φωνή Μαρινέλλα) 
• «Φέρτε μου να πιω»/ «Για τα μάτια που αγαπώ» - 1965 (δεύτερες φωνές Μαρινέλλα, Πάνος Ιατρού) 
• «Ο Νικόλας ο ψαράς» - 1965 (δεύτερη φωνή Μαρινέλλα, συνδημιουργός ο Γιώργος Μητσάκης) 
• «Μπαξέ Τσιφλίκι» ή «Χατζή μπαξές» - 1965 (δεύτερη φωνή Μαρινέλλα)

Αλλά και μετά τη δωδεκάχρονη απουσία του από τη δισκογραφία, στα 1989, στον δίσκο «Ότι δεν είπα» ο Στέλιος Καζαντζίδης τίμησε το Βασίλη Τσιτσάνη τραγουδώντας:

• «Αραπίνες» 
• «Σε τούτο το παλιόσπιτο» ή «Το παλιόσπιτο» 
• «Πλήγωσε με όσο θέλεις» (δεύτερη φωνή Χρήστος Νικολόπουλος) 
• «Βαριά χτυπούν τα σήμαντρα» 
• «Μπρος το ρημαγμένο σπίτι» 
• «Γιατί με ξύπνησες πρωί» 

Το ίδιο και στο δίσκο «Αφιέρωμα» στα 1996:

• «Πέφτουν τις βροχής οι στάλες» (δεύτερη φωνή Πίτσα Παπαδόπουλου) 
• «Σαν απόκληρος γυρίζω» ή «Το παράπονο του ξενιτεμένου» (δεύτερη φωνή Πίτσα Παπαδόπουλου) 
• «Σε διώξαν απ την κοκκινιά» (δεύτερη φωνή Πίτσα Παπαδόπουλου) 
• «Της γερακίνας γιός» (δεύτερη φωνή Πίτσα Παπαδόπουλου) (δείτε εδώ)
• «Η φωτιά»

Σημείωση: Τα στοιχεία για τα 16 τραγούδια του Τσιτσάνη σε πρώτη εκτέλεση, είναι παρμένα, από το κείμενο του Δημήτρη Ράνιου το 1984, στο εσώφυλλο του δίσκου «Ο Στέλιος Καζαντζίδης τραγουδά Βασίλη Τσιτσάνη»

Αναδημοσίευση από: https://stelioskazantzidis.blogspot.com

Το MEGA σκάνδαλο

Όποιος πιστεύει ή λέει ότι το μαύρο στο κανάλι είναι απόφαση των μετόχων του δεν ξέρει πόσο βρώμικο είναι το πολιτικό παρασκήνιο που κρύβεται από πίσω. Και που έχει τη σφραγίδα της παρέας που κατοικεί στο Μέγαρο Μαξίμου. Όχι σήμερα. Πριν από το 2015.

Όπως έχουμε ξαναπεί και όπως το ζούμε, ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνησή του δεν ασχολείται με την ουσία των πραγμάτων. Ασχολείται με σύμβολα. Όταν πάει να ασχοληθεί με ο,τιδήποτε τα κάνει μαντάρα. Εκτός αν πρόκειται για προπαγάνδα και καταστροφή. Σ αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και το MEGA. Το MEGA ως σύμβολο, όχι σαν κανάλι, όχι σαν επιχείρηση, όχι σαν εργασιακός χώρος, όχι σαν δημοσιογραφικός κόμβος, όχι σαν παραγωγός προγραμμάτων. Όλα αυτά δεν υπάρχουν για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Όπως δεν υπάρχει και Δημοκρατία για τον ΣΥΡΙΖΑ. Η στοχοποίηση κάθε τινός που «δεν είναι μαζί μας» και η εκστρατεία συκοφάντησης και εξαφάνισής του εφαρμόζεται κατά κόρον. Μ' αυτό τον τρόπο δεν πλήττεται μόνο ο «αντίπαλος». Πλήττεται πρώτα η έννοια της δημοκρατίας. Η οποία θέλει την ελευθεροτυπία. Δηλαδή να διακινούνται γεγονότα και απόψεις, ακόμα κι αν δεν μας αρέσουν. Ακόμα κι αν δε συμφωνούμε. Αντικειμενική αλήθεια δεν υπάρχει. Παρά μόνο σε φασιστικά καθεστώτα.

Με την ανάληψη της εξουσίας ο ΣΥΡΙΖΑ στόχευσε σε δύο στόχους που τους έκανε σημαία του: Το MEGA και τον ΔΟΛ. Ορκίστηκε ότι θα τα κλείσει. Θα ήταν τα σερνάμενα θύματα στο θρίαμβο του ΣΥΡΙΖΑ επί της διαπλοκής και της ολιγαρχίας των διαπλεκόμενων. Θα ήταν ο θρίαμβος του ηθικού πλεονεκτήματος επί του ανήθικου ελληνικού καπιταλισμού.

Και θα περιλαμβάνεται η εξόντωσή τους στήν προεκλογική ρητορεία του πρωθυπουργού, όποτε δεήσει να κάνει τις επόμενες εκλογές. Η εκτέλεση έγινε και η δικαιοσύνη αποδόθηκε! Ποια δικαιοσύνη; Στην ουσία, εκτός από τη σημειολογία θα είχαν εξαφανιστεί οι δύο μεγαλύτερες φωνές στα Media, που δεν ελέγχονταν από τον ΣΥΡΙΖΑ και που ήταν ισχυρές και εναντίον του.

Με την εξαφάνισή τους θα επικρατούσαν όλοι οι μικροί και πιο εύκολα ελεγχόμενοι μιντιάρχες και θα υποβαθμιζόταν κάθε ποιότητα ειδησεογραφίας. Επειδή, όσο κι αν διαφωνούσε κανείς με το μεγάλο κανάλι ή τον ΔΟΛ για τις φανερές συμπάθειές τους σε κόμματα και πολιτικούς, δεν ήταν φτηνιάρικα. Ήταν απολύτως επαγγελματικά και πρόσφεραν ποιότητα. Και όποιος πολίτης δεν ήθελε, άλλαζε κανάλι ή εφημερίδα.

Με την ανάληψη της εξουσίας, η παρέα του Μαξίμου έβαλε μπρός το σχέδιο εξόντωσης του MEGA σε δύο επίπεδα. Στο πρώτο θα γινόταν διάσπαση των μετόχων. Στο δεύτερο θα μπλοκάρονταν τα δάνεια της επιχείρησης.

Το πρώτο μέρος του σχεδίου μπήκε μπρός με στόχο τον αδύναμο κρίκο της τριάδας των μεγαλομετόχων του καναλιού: Τον κ. Φώτη Μπόμπολα. Ο οποίος δεν έκρυβε ούτε τις διαφωνίες του με τον πατέρα του, ούτε την απαρέσκειά του με την εκδοτική ενασχόληση, ούτε την επιθυμία του για ευνοϊκότερη οικονομική μεταχείριση. Παράλληλα, η οικογένεια αγωνιούσε για την εμπλοκή της εργοληπτικής της επιχείρησης στην Κύπρο σε νομικές περιπέτειες.

Ως δια μαγείας, πριν ο ΣΥΡΙΖΑ κλείσει χρόνο στην εξουσία, το «Έθνος» έκανε στροφή 90 μοιρών και έγινε φιλοκυβερνητικότερο της κυβέρνησης, ενώ ταυτόχρονα ο κ. Φώτης Μπόμπολας έδειχνε απρόθυμος να συνεργαστεί με τους άλλους δύο μεγαλομέτοχους του καναλιού κ.κ. Βαρδινογιάννη και Ψυχάρη για αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου, απαραίτητη για να συνεχίοει να ζει κανονικά το κανάλι/

Εντελώς συμπτωματικά (!) μπήκε μπρος η επιχείρηση διάλυσης του ΔΟΛ από την κυβέρνηση, με στοχοποίηση των οικονομικών του συγκροτήματος και της περιουσίας του ουσιαστικού ιδιοκτήτη του Α. Ψυχάρη. Την ίδια ώρα, εκδότες και ιδιοκτήτες άλλων καναλιών, εφημερίδων και ραδιοσταθμών που ήταν επίσης χρεωμένοι στις τράπεζες, χωρίς ταυτόχρονα να έχουν και την οικονομική αξία του ΔΟΛ και του MEGA ως εγγυήσεις, έμεναν στο απυρόβλητο! Δεν ήταν σύμβολα! Δεν ήταν οι ισχυρότεροι, που έπρεπε να γονατίσουν.

Η επίθεση κατά του ΔΟΛ είχε σαν αναπόφευκτο αποτέλεσμα να βρεθεί σε θέση αδυναμίας έναντι των άλλων μετόχων και των υποχρεώσεών του ο ιδιοκτήτης του ΔΟΛ. Το σχέδιο «μαύρο στο MEGA» ήταν σε καλό δρόμο. Η οικογένεια Βαρδινογιάννη είχε μείνει ουσιαστικά μόνη της και ακάλυπτη από την πλευρά των συμμετόχων της.

Ταυτόχρονα με το σχέδιο κατά των μετόχων του καναλιού εξαπολύθηκαν απειλές σε στελέχη τραπεζών για την αντιμετώπιση των δανείων του καναλιού. Κάθε ευνοϊκή αντιμετώπιση (όχι χαριστική, απλά ευνοϊκή) θα αντιμετώπιζε τον εισαγγελέα με την κατηγορία της απιστίας! Η απειλή έπιασε. Και έπιασε σε τέτοιο βαθμό, που ακόμα και οι εισπράξεις του καναλιού από τη λειτουργία του χωρίς ειδήσεις εδώ και 1,5 χρόνο από τους ηρωικούς εργαζόμενούς του, δεσμεύονται! Παρ όλο που ξεπερνάνε τα 50.000.000 ευρώ και μπορούν κάλλιστα να πληρώσουν χρέη και προς τράπεζες και προς εργαζόμενους και προς προμηθευτές!

Η θηλειά της παρέας του Μαξίμου στο λαιμό του MEGA έκλεισε. Στο μεταξύ, με την ουσιαστική διάλυση του ΔΟΛ και την πώληση της σκιάς του στον κ. Μαρινάκη μαζί με τις αναλογούσες μετοχές του MEGA άλλαξε το τοπίο, αλλά όχι ουσιαστικά. Κυρίως γιατί από την άλλη μεριά ο υιός Μπόμπολας ξεπούλησε τον «Πήγασσο» με το «Έθνος», εντελώς συμπτωματικά (!) στον Ιβαν Σαββίδη, μαζί με τις αναλογούσες μετοχές του MEGA. Με μια συμφωνία που ακόμα τα παρασκήνιά της παραμένουν γκρίζα στο ευρύ κοινό, αλλά όχι για πολύ.

Η νέα σύνθεση των μετόχων του καναλιού είχε έναν μόνο ένθερμο και δηλωμένο οπαδό του. Τον κ. Βαρδινογιάννη. Ο οποίος δεν θα μπορούσε να βάλει και τα λεφτά των υπολοίπων για να αυξηθεί το μετοχικό κεφάλαιο του καναλιού, προκειμένου να ξεμπλεχτεί το κουβάρι των τραπεζών και των αδειών.

Παράλληλα με όλη αυτή την ενορχήστρωση, ο ΣΥΡΙΖΑ εξαπέλυσε μια υπόγεια και βρώμικη εκστρατεία λάσπης κατά του καναλιού σαν να ήταν η σημαία των δεινών των τελευταίων 20 ετών, τη στιγμή που όλα τα κανάλια εκπέμπανε στην ίδια ρότα, με την ίδια σχεδόν γραμμή και με την ίδια νοοτροπία. Μόνο που το MEGA ήταν το πρώτο, το μεγαλύτερο, και- κυρίως- το σημείο αναφοράς. «Το είπε το MEGA». Αυτό έπρεπε να εξαφανιστεί.

Ένα μέρος του λαού είναι επιρρεπές στη λάσπη. Ακόμα κι αν ήταν κολλημένο κάθε μέρα στην οθόνη του καναλιού για να βλέπει εκπομπές και ειδήσεις! Ξαφνικά ανακάλυψε στο MEGA την αιτία των δεινών του! Τον αποδιοπομπαίο τράγο. Και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ που ξέρει πόσο μπόσικος είναι ο λαός στη λάσπη, την έριξε με τους τόνους. Και έπιασε.

Το επικίνδυνο και συνάμα τραγικό είναι που δημοσιογράφοι συμμετείχαν σ αυτό το πογκρόμ κατά συναδέρφων τους, λες και δουλεύουν σε εκκλησίες και με τον κώδικα του BBC στο προσκέφαλο. Και ζητούσαν – και ακόμα το ζητάνε- να πέσει μαύρο στο κανάλι! Δημοσιογράφοι, που η σημαντικότερη δουλειά τους είναι να υπερασπίζονται την πολυφωνία, ακόμα και όταν τη θεωρούν ή είναι κακόφωνη, συμπεριφέρονται σαν τους μελανοχίτωνες του Μουσολίνι και σαν τους λογοκριτές του Παπαδόπουλου. Χωρίς να έχουν ίχνος δημοκρατικής συνείδησης ότι δημοκρατία σημαίνει πιο πολλές φωνές. Και δημοσιογραφία σημαίνει να υπερασπίζεσαι να υπάρχουν πιο πολλές φωνές.

Αυτοί οι ίδιοι που ζητάνε το κεφάλι του MEGA μαζί μ αυτούς που παρακολουθούσαν απ έξω και ξαφνικά… αγωνίζονται (!) δε λένε κουβέντα για τα σκουπίδια που εκπέμπουν σε τηλεόραση και ραδιόφωνο και για τα σκουπίδια που τυπώνονται σε χαρτί και για τα σκουπίδια που γεμίζουν το διαδίκτυο.

Όλα αυτά τα σκουπίδια καλώς υπάρχουν. Γιατί τα Μέσα τα κλείνουν μόνο οι ακροατές και οι αναγνώστες τους. Κανένας άλλος. Ακόμα κι αν αυτά τα σκουπίδια χρηματοδοτούνται από κυβερνήσεις ή μυστικά κονδύλια υπουργείων. Εδώ, ακόμα, δεν έχουμε φανερή χούντα. Γιατί υπόγεια έχουμε. Τη χουντική νοοτροπία μιας μερίδας του ΣΥΡΙΖΑ και της παρέας του Μαξίμου, που θέλει να ρίξει μαύρο εκεί που διαφωνεί. Σε όλα τα επίπεδα.

Από το καλοκαίρι του 2017, μια ομάδα εργαζόμενων στο κανάλι σε συνεργασία με έναν από τους μετόχους κατόρθωσε το ακατόρθωτο. Να συνεννοηθεί με τις τράπεζες, την τρόικα την οποία είχε εμπλέξει η κυβέρνηση (!), και έναν από τους νέους μετόχους σε ένα σχέδιο που έλυνε το οικονομικό προς όφελος και των τραπεζών και των εργαζόμενων και των μετόχων.

Το σχέδιο αυτό δεν υλοποιήθηκε ποτέ. Η ξαφνική αλλαγή της στάσης ενός από τους μεγαλομέτοχους στον πρόσφατο διαγωνισμό και η στάση του ΕΡΣ που απέρριψε τη λύση σωτηρίας του άλλου μεγαλομέτοχου έχουν οδηγήσει το κανάλι πάλι σε περιπέτεια. Την οποία επιχειρούν να ομαλοποιήσουν σε νέο γύρο συνεννοήσεων με όλους οι εργαζόμενοι. Παλεύοντας με τα θηρία. Και του δικού τους φυράματος.

Η υπόθεση MEGA δεν είναι θέμα οικονομικό. Είναι κατ αρχήν θέμα πολιτικό. Με ό,τι οικονομικό συμπαρασύρει. Και είναι η αποτύπωση του πώς βλέπει και πώς χρησιμοποιεί η κυβέρνηση την εξουσία και τα γούστα των κεφαλαιούχων. Σαν μαύρο. Το χρώμα που της ταιριάζει.

Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης

Αναδημοσίευση από το Liberal

http://www.liberal.gr/arthro/195026/apopsi/stili-alatos/to-MEGA-skandalo.html

Γνωρίζω έναν δημόσιο υπάλληλο.

Γνωρίζω έναν δημόσιο υπάλληλο.

Είναι 30+

Εργάζεται 8-3

Αμοίβεται με 1100 ευρώ.

Έχει την δυνατότητα να μένει μόνος του.
Έχει την δυνατότητα να βγει τις καθημερινές για ένα καφέ, να ασχοληθεί με το χόμπι του και φυσικά να είναι τελείως ελεύθερος από Παρασκευή μεσημέρι μέχρι Δευτέρα πρωί.
Είναι ικανός και τίμιος.
Τον εκτιμώ και τον συμπαθώ.

Αλλά πολλες φορές αναρωτιέμαι τι δεν θα εχει στην ζωή του:

☂Δεν θα έχει την ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ

ότι μπορεί να μείνει άνεργος.

☂Δεν θα εχει το ΑΓΧΟΣ

ότι αξιολογείται καθημερινά .

☂Δεν θα έχει το ΦΟΒΟ

ότι ενα λάθος του μπορεί να του στοιχίσει την απώλεια της εργασίας του η την απώλεια πελατών .

☂Δεν θα νιώσει την ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ

να εργαστεί 7 μέρες την εβδομάδα αν χρειαστεί και ισως σε 12 ωρη βάση σε περιόδους που το απαιτεί η δουλειά .

☂Δεν θα έχει την ΑΓΩΝΙΑ

για πληρωμή φόρου εισοδήματος και ΦΠΑ καθώς και όλης της συναλλαγής με την εφορία.

☂Δεν θα εχει την ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ

να πληρώνει ΙΚΑ και Δώρα εργαζομένων του, και ταυτόχρονα να πρέπει παρακολουθεί τους φρενήρεις ρυθμούς αλλαγής νομοθεσιών .

☂Δεν θα έχει την ΕΥΘΥΝΗ

της εκπαίδευσης , αξιολόγησης η και αντικατάστασης συνεργατών .

☂Δεν θα έχει την ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ

για βελτίωση της απόδοσης του, η των υπηρεσιών που προσφέρει.

☂Δεν θα νιώσει τον ΚΙΝΔΥΝΟ

να ξεπεραστεί από τις εξελίξεις και να επικρατήσουν οι ανταγωνιστές του.

☂Δεν θα αισθανθεί την ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ

ότι αν όλα πάνε στραβά θα κινδυνέψει να χάσει τα πάντα και να καταλήξει ακόμα και στα δικαστήρια για να γλυτώσει την φυλακή.

Αγαπητέ εργαζόμενε στο δημόσιο:

Δεν σε ζηλεύω γι' αυτά που δεν θα έχεις .

Εγώ επέλεξα να τα έχω.

Δεν φταις εσύ γι αυτό.

Φυσικά θα έχεις και εσύ τα δικά σου προβλήματα.

Κανενός μας η ζωή δεν είναι ΕΥΚΟΛΗ.

Αλλά θα σου επιστήσω την προσοχή ως προς το εξής:

Όχι μόνο επειδή και οι δικοί μου φόροι και εισφορές σου δίνουν την δυνατότητα να ΜΗΝ έχεις ΟΛΑ τα παραπάνω που σου ανέφερα, αλλά κυρίως επειδή, αν δεν συμμαχήσουμε δεν θα καταφέρουμε ούτε να επιβιώσουμε, (πόσο μάλλον να προοδεύσουμε) , θα σε παρακαλέσω να είσαι συνεργάσιμος και ευγενικός για να κάνεις και την δική μου γαμημένη ζωή λιγότερο ΔΥΣΚΟΛΗ .

Υπογραφή: 

Ο Σύμμαχος σου, Εργαζόμενος εκτός δημοσίου τομέα.

ανάρτηση απο  Θεοκλής Τσολακίδης

20 πράγματα που θα ήθελα να μου είχαν πει για το πένθος

 της συγγραφέως Shannon Kaiser

Το πρόβλημα με τον θάνατο είναι ότι ανεξαρτήτως με το πόσο προετοιμασμένοι είμαστε, πάντα θα μας σοκάρει. Η διαδικασία του πένθους είναι ένας τρόπος να μάθουμε ποιοί είμαστε πραγματικά. Όσο πιο πολύ αγαπούσαμε κάποιον, τόσο πιο πολύ υποφέρουμε. Ο θάνατος, η τραγωδία και η απώλεια μας επιτρέπουν να κοιτάξουμε πιο βαθιά στην ψυχή μας και να δούμε τι αξίζει περισσότερο κι αυτό δεν είναι πάντα κακό.

Ακόμα κι έτσι, θα ήθελα κάποιος να μου έχει πει τι να περιμένω. Αλλά μέχρι να συμβεί σε μας του ίδιους, δεν μπορούμε να το καταλάβουμε. Μέσα από την καρδιά μου, γράφω αυτά που έμαθα εγώ και αφιερώνω αυτό το κείμενο σε όποιον νιώθει θλίψη ή βιώνει μια απώλεια, έναν χωρισμό, ένα διαζύγιο ή τον θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου.

1. Στην πραγματικότητα δεν ξεπερνάμε ποτέ μια απώλεια. Την αφομοιώνουμε, κι αυτή μας οδηγεί σε έναν τρόπο ζωής με πιο ουσιαστικές προτεραιότητες.

2. Θα ανακαλύψετε το βάθος της αγάπης που διαθέτετε, κάτι που ποτέ πριν δεν γνωρίζατε ότι υπήρχε.

3. Ποτέ να μην λυπάστε για τον τρόπο που αγαπήσατε. Η αγάπη πάντα έχει αξία.

4. Οι άνθρωποι μερικές φορές λένε πράγματα που μπορεί να σας φανούν ανόητα ή να σας πληγώσουν. Μην το πάρετε προσωπικά. Συνήθως απλώς προσπαθούν να βοηθήσουν.

5. Δεν υπάρχει πάντα μια κατάλληλη στιγμή ή κάποια αιτία. Μερικές φορές τα πράγματα απλώς συμβαίνουν.

6. Να ξέρετε ότι κάνατε ό,τι καλύτερο μπορούσατε τη στιγμή που έπρεπε. Συγχωρήστε τον εαυτό σας. Δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο που θα μπορούσατε να κάνετε ή να πείτε.

7. Είναι φυσιολογικό να νιώθετε θυμό. Αγκαλιάστε αυτό το συναίσθημα κι αφήστε το να λειτουργήσει μέσα σας.

8. Ένας θάνατος μπορεί να φέρει στην επιφάνεια τα καλύτερα στοιχεία σε μια οικογένεια, μπορεί όμως να βγάλει και τα χειρότερα. Να είστε προετοιμασμένοι για όλα.

9. Η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου μπορεί να σας κάνει να αναζητήσετε τον δικό σας σκοπό και τους στόχους σας κι αυτό είναι κάτι θετικό.

10. Θα βρείτε παρηγοριά στα πιο απρόσμενα μέρη.

11. Οι ξαφνικές συναισθηματικές εκρήξεις αποτελούν μέρος της όλης διαδικασίας. Αφήστε τον εαυτό σας να τις βιώσει.

12. Δεν υπάρχει φυσιολογική ή μη αντίδραση όταν πρόκειται για πένθος. Να είστε υπομονετικοί και ελαστικοί με τον εαυτό σας.

13. Οι άνθρωποι γύρω σας θα σας δείξουν ποιοί πραγματικά είναι. Στις δυσκολίες θα δείτε το πραγματικό τους πρόσωπο.

14. Ποτέ δεν θα γίνετε όπως ήσασταν παλιότερα.

15. Δεν υπάρχει συγκεκριμένο χρονικό διάστημα που θα πρέπει να κρατήσει η θλίψη σας.

16. Η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου μας υπενθυμίζει αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία στη ζωή.

17. Μια μεγάλη απώλεια είναι μια ευκαιρία να πάψετε να σκέφτεστε το εγώ σας και να ζήσετε περισσότερο με το συναίσθημα.

18. Μην αποφεύγετε τον πόνο, διότι θα κάνετε τα πράγματα χειρότερα και θα παρατείνετε τη διαδικασία. Αφήστε τα συναισθήματά σας ελεύθερα.

19. Η ζωή σας ήταν πιο πλούσια και όμορφη χάρη στην αγάπη που είχατε.

20. Αυτό που νομίζετε ότι είναι το τέλος συχνά αποτελεί μια καινούρια αρχή.

Read more: http://enallaktikidrasi.com/2014/10/20-pragmata-pou-tha-ithela-na-gnorizo-gia-to-penthos/#ixzz3FY3a1GLn

Λέανδρος Φωκάς. Από το δύσκολο ξεκίνημα στο ζενίθ και το ναδίρ.

Μια διδακτική ιστορία!

Η οικογένειά Φωκά, που έμελλε να γράψει την δική της ιστορία στην αγορά της Θεσσαλονίκης ήρθε στην Ελλάδα το 1930, διωγμένη από το Βατούμ της σημερινής Γεωργίας. «Εκεί ο πατέρας μας έκανε εμπόριο ψιλικών» θυμάται ο κύριος Λέανδρος Φωκάς. Το μικρόβιο του εμπορίου πέρασε και στους τρεις γιους της οικογένειας, τον Απόστολο, τον Οδυσσέα και τον Λέανδρο. Ο πατέρας προσβάλλεται από φυματίωση  και μέσα στην κατοχή, το 1942, πεθαίνει η μητέρα τους σε νεαρή ηλικία. Τα τρία παιδιά αναγκάζονται να βγουν στο μεροκάματο. Με τάβλες γεμάτες ψιλολόγια κάνουν τα πρώτα τους εμπορικά βήματα, στη γωνία Βενιζέλου με Σπανδωνή. «Πουλούσαμε φανέλες, κάλτσες… Αργότερα μας έδιωξε ο δήμος και νοικιάσαμε ένα μέρος στη Στοά Σαούλ, όπου στήσαμε το καροτσάκι μας και πουλούσαμε κάλτσες νάιλον, αμερικάνικες». Λίγα μέτρα παραπέρα, γωνία Ερμού και Βενιζέλου, λειτουργούσε από το 1936 το κατάστημα Βεργόπουλος. Το 1957, οι αδελφοί Φωκά κατάφεραν να γίνουν μέτοχοι στου Βεργόπουλου- «τότε ήταν πέντε, έξι τέτοια καταστήματα όλα κι όλα που πουλούσαν ένδυση, Καραδήμος και Σταμούλης, Αθηναϊκή Αγορά…» Λίγο αργότερα όταν αποσύρθηκε από την ενεργό δράση ο ιδρυτής της επιχείρησης, την εξαγόρασαν και άλλαξαν την επωνυμία σε «Φωκάς». «Από το μαγαζί μας πέρασαν όλοι, το Α και το Ω της κοινωνίας. Δουλεύαμε καλά. Στην Ελλάδα έχουμε τέσσερις εποχές, και οι τέσσερις εποχές έχουν καταναλωτάς» λέει, σκεπτόμενος πάντα εμπορικά. Το 1974 η εταιρία μετονομάζεται σε Οδυσσεύς Φωκάς Α.Ε, προς τιμήν του πρόωρα χαμένου συνιδρυτή της, που σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό ατύχημα.

ΕΚΤΙΣΕ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΣΤΗΝ ΤΣΙΜΙΣΚΗ

Την ίδια χρονιά, το 1974, αρχίζει η κατασκευή του δεύτερου πολυκαταστήματος, στην Τσιμισκή 48-50, εκεί όπου παλιότερα λειτουργούσε ο κινηματογράφος Τιτάνια.  Ο εργολάβος που είχε αναλάβει την αντιπαροχή από την μονή Αγίας Θεοδώρας, είχε παρατήσει την οικοδομή στα μπετά και το κτίριο ολοκληρώθηκε με έξοδα της εταιρείας «Φωκάς». «Δεν μας το δίναν, δεν θέλαν (σ.σ. η μονή). Τελικά, μετά από τρεις διαγωνισμούς, το πήραμε, με ενοίκιο 200.000 δρχ., πέρα από ό,τι ξοδέψουμε για το χτίσιμο του κτιρίου». Αρχικά κτίστηκε υπόγειο, ισόγειο και ημιόροφος και μετά από κάποια χρόνια, όταν η μονή θέλησε να κτίσει και τον «αέρα» της οικοδομής, ανεγέρθηκαν και οι υπόλοιποι όροφοι και πάλι από την «Φωκάς». «Θέλαν να το δώσουν αντιπαροχή για να γίνουν γραφεία και διαμερίσματα. Τους λέω, ότι ‘’θα χάσετε ένα μερίδιο, θα ‘ρθει ένας τρίτος να κάνει κουμάντο και στο τέλος δεν θα μείνει για σας τίποτα’’. Στη δημοπρασία έδωσα την καλύτερη προσφορά, και κτίζοντάς το επέμεινα πάλι, να το κάνουμε ένα ενιαίο ακίνητο». Σαράντα χρόνια μετά, ο «Φωκάς» καλείται να εγκαταλείψει το κτίριο που έκτισε, λόγω οφειλομένων μισθωμάτων προς τη μονή Αγίας Θεοδώρας. Στις 3 Νοεμβρίου θα ανοίξουν οι φάκελοι των προσφορών, για να εγκατασταθεί ο νέος ενοικιαστής.

ΔΕΝ ΜΕ ΠΙΚΡΑΙΝΕΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ,

ΑΛΛΑ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟ ΤΗΣ

Έχοντας κάνει δεκάδες δωρεές, μεταξύ των οποίων και για την ολοκλήρωση δύο πτερύγων της μονής αγίας Θεοδώρας, τον ρωτούμε αν αυτή η στάση της Εκκλησίας τον πικραίνει (σ.σ. η συνέντευξη έγινε μερικές ημέρες αφότου κοινοποιήθηκε η έξωση). «Η Εκκλησία δεν με πικραίνει, οι άνθρωποί της με πικραίνουν» λέει.

Τον ρωτάμε για την πιο δύσκολη στιγμή όλα αυτά τα χρόνια. «Η έλλειψη των αδελφών μου» απαντά χωρίς δεύτερη σκέψη. «Όλα τα άλλα προβλήματα ξεπερνιούνται». Πως ένιωσε όταν, λόγω της κρίσης, έκλεισε το πρώτο κατάστημα «Φωκάς», στην Ερμού και Βενιζέλου; Ήταν κι αυτό μια απώλεια; «Συγκινήθηκα βέβαια, αλλά ο Θεός μου δίνει δύναμη και αντέχω. Και σήμερα, στην περίπτωση αυτή δοξάζω το Θεό που μου δίνει δύναμη και αντέχω». Μιλώντας για τους διοικούντες τη μονή λέει: «Θα πρέπει να ξυπνήσουν, γιατί κοιμούνται, να συνέλθουν, να δουν τη διαδοχή τους, τι παράδειγμα δίνουν σε τόσους ιερείς, στη νεολαία. Γιατί κι όλος ο κόσμος θα τους κατηγορήσει, δεν είναι κρίμα; Τόσοι εργαζόμενοι, προμηθευτές… πάνω από 2000 ανθρώπους καταστρέφουν».

Τι έφταιξε και έφτασε η επιχείρηση «Φωκάς» σε αυτή τη δύσκολη θέση; «Κάναμε ένα άνοιγμα πιστεύοντας ότι θα πάμε καλά. Άλλαξαν οι όροι, άλλαξε η εποχή, άλλαξαν όλα από τη μια μέρα στην άλλη. Όλοι οι συνάδελφοί μας δυσκολεύονται».

Έχοντας ζήσει την προσφυγιά, την κατοχή και τα δύσκολα χρόνια της δεκαετίας του ’50 πιστεύει ότι σήμερα η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη. «Γιατί δεν υπάρχει σκέψη, απόφαση, ενέργεια. Λείπει η σκέψις για το τι θα κάνουν, κανείς δεν τολμά να πάρει απόφαση. Αυτό θα αργήσει να φύγει από πάνω μας.  Εμείς ξεκινούσαμε επί πιστώσει, χωρίς κεφάλαιο. Σήμερα δεν πιστώνει κανείς κανέναν και δεν αποφασίζει κανείς να αναλάβει μια ενέργεια». Από τότε που άρχισε να δουλεύει μέχρι σήμερα η εικόνα της αγοράς έχει αλλάξει εντελώς.  Σε τι διαφέρει ο σημερινός έμπορος από τον παλιό; «τότε ήταν όλα δύσκολα. Υπήρχε μια βάση των γονέων για να προχωρήσουν τα παιδιά σε εργασία αλλά σήμερα χάθηκε. Η αγορά έχει μαραζώσει. Στεναχωριέμαι που τα βλέπω…»

«ΖΟΥΣΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ»

«Έτσι μάθαμε από τους γονείς και τον παππού μας» μου λέει, όταν τον ρωτώ για το πλήθος των δωρεών που έκανε στην πόλη. «Το 1966 παραχωρήσαμε στην εκκλησία 220τμ σε μια πολυκατοικία, για να γίνει κέντρο ψυχαγωγίας για τα παιδιά». Τη δεκαετία του ’70 ο Απόστολος και ο Λέανδρος Φωκάς αποφασίζουν να κτίσουν ένα πρότυπο σχολείο στην Ξηροκρήνη, στην πρώτη γειτονιά της οικογένειας, εις μνήμην του αδελφού τους, Οδυσσέα. «Θέλαμε να κάνουμε κεραμοσκεπή για να μην τρώει το σχολείο ο ήλιος και η υγρασία, αλλά ο διευθυντής εδώ δεν μας άφηνε, έλεγε ότι πρέπει να γίνει πλάκα. Πήγαμε στον υπουργό Παιδείας για να το καταφέρουμε. Από τότε όλα τα σχολεία γίνονται με κεραμοσκεπή, γιατί είδαν ότι οι δαπάνες συντήρησης μειώθηκαν πολύ». Στη μεγάλη λίστα των δωρεών προστέθηκαν 12 παιδικές χαρές στη Θεσσαλονίκη, ένας παιδικός σταθμός στον Εύοσμο, ένα σπίτι στο παιδικό χωριό Φιλύρου, ένας ναός στην Τορώνη Χαλκιδικής. Το καμάρι του κυρίου Λέανδρου Φωκά είναι ένα πρότυπο παιδιατρικό κέντρο στο Ιπποκράτειο, για παιδιά με ειδικές ανάγκες, όπου εξετάζοντα 6.000-7.000 παιδιά το χρόνο- «όμοιό του δεν υπάρχει στην Ελλάδα». Ως επιχειρηματίας σκέφτηκε ποτέ ότι αυτά ήταν «πεταμένα λεφτά;». «Δεν ήταν πεταμένα, γιατί αξιοποιήθηκαν. Δεν ζούσαμε μόνο για μας, ζούσαμε για το σύνολο».

 Η «ΜΙΣ ΦΩΚΑ», ΤΑ ΠΡΟΞΕΝΙΑ

ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΥΛΜΑΝ ΓΙΑ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Κάποτε το να δουλεύεις στου «Φωκά» ήταν σαν να δουλεύεις στο δημόσιο, λεν οι παλαιότερες εργαζόμενες, θέλοντας να δείξουν το πόσο καλές ήταν οι συνθήκες εργασίας. «Αν χρειαζόμασταν χρήματα, δεν παίρναμε δάνειο από τράπεζα, μας έδινε ο Φωκάς, χωρίς συμφωνητικό και χωρίς τόκο και τα κρατούσε λίγα λίγα από το μισθό μας. Κάθε μήνα είχαμε μπόνους πωλητή, μας έδιναν δωροεπιταγές στη γιορτή μας και δώρα τα Χριστούγεννα, διοργάνωνε παιδικές γιορτές για τα παιδιά μας…» αναφέρουν. Βουρκώνουν όταν θυμούνται τον κύριο Λέανδρο να ρωτάει για τα προβλήματα κάθε εργαζόμενης, να στέκεται σαν πατέρας δίπλα τους αν ήταν χήρες ή χωρισμένες με παιδιά… Μια κοπέλα που αντιμετώπισε σοβαρό πρόβλημα υγείας νοσηλεύτηκε με την οικονομική βοήθεια της επιχείρησης στην Αγγλία και αν και δεν μπορούσε πια να εργαστεί συνέχιζε να πληρώνεται για 15 χρόνια. «Δύο φορές παραιτήθηκα για να γίνω μητέρα και για να μεγαλώσω τα δύο παιδιά μου και τις δύο φορές επέστρεψα και επαναπροσλήφθηκα κανονικά» λέει η υπάλληλος του ομίλου, Κυριακή Τσολοζίδου. «Όταν έμεινα άνεργη στα 45 μου φοβήθηκα ότι δεν θα βρω δουλειά, με προσέλαβε την ίδια μέρα» λέει η κ. Μαρία Τσαπακίδου. Πολλά ζευγάρια γνωρίστηκαν στου Φωκά, συχνά μάλιστα το «προξενειό» το έκανε ο ίδιος ο κύριος Λέανδρος. Η επιχείρηση φρόντιζε και για τη διασκέδαση του προσωπικού. Την πρωτοχρονιά έκοβαν την πίτα σε διάφορα ξενοδοχεία της πόλης, έκαναν χορούς, κληρώσεις, κ.α. Τα μεσημέρια του Ιουλίου, που η αγορά ήταν κλειστή, ο «Φωκάς» έβαζε λεωφορείο για να την πλαζ του ΕΟΤ στην Αγία Τριάδα, ενώ τις Κυριακές η παρέα πήγαινε μέχρι τη Χανιώτη. «Μαζί μας ερχόταν συχνά και ο κ. Λέανδρος και η σύζυγος του» θυμάται η κυρία Ισμήμη, μια από τις πιο παλιές υπαλλήλους της επιχείρησης. «Μέχρι και καλλιστεία ‘’Μις Φωκάς’’ κάναμε και το δώρο ήταν είτε ένα ταξίδι, ή κάποιο μπόνους. Νοιώθαμε σαν μια οικογένεια, όλα αυτά τα χρόνια» προσθέτει. Το ίδιο θα πεί και ο κύριος Λέανδρος Φωκάς: «Είχαμε μεγάλη αγάπη»

(Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο τεύχος Νοεμβρίου του περιοδικού “Επιλογές” που κυκλοφόρησε στις 25/10/2013

http://sofistories.wordpress.com/2013/11/04/%CE%BB%CE%AD%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%BF%CF%82-%CF%86%CF%89%CE%BA%CE%AC%CF%82-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF-%CE%B4%CF%8D%CF%83%CE%BA%CE%BF%CE%BB%CE%BF-%CE%BE%CE%B5%CE%BA%CE%AF%CE%BD%CE%B7%CE%BC/#more-1933

Ελεύθερος επαγγελματίας. Ο… “εγκληματίας” της Ελλάδας.

Για όσους δεν το γνωρίζουν, ο ελεύθερος επαγγελματίας στην Ελλάδα, θεωρείται κάτι σαν συνώνυμο του “εγκληματία”. Αυτό στην ουσία εξάγεται από τον ίδιο το φορολογικό νόμο. Ο άνθρωπος που επέλεξε στην Ελλάδα να κάνει μια δική του δουλειά και να μην γίνει δημόσιος ή ιδιωτικός υπάλληλος, αντιμετωπίζεται ως οιονεί “εγκληματίας” και έχει περιορισμένα δικαιώματα. Η δε Δικαιοσύνη κάνει τα στραβά μάτια, παρά τις σχετικές προσφυγές που γίνονται.

Για τον ελεύθερο επαγγελματία δεν ισχύει η βασική αρχή του δικαίου, δηλαδή η συνταγματική αρχή της ισότητας. 

1) Δεν ισχύει γι’ αυτόν η φοροαπαλλαγή που ισχύει για τους μισθωτούς και φυσικά και για τους δικαστές, βουλευτές, κ.λ.π. Φορολογείται από το πρώτο ευρώ.

2) Δεν ισχύει γι’ αυτόν η έκπτωση με τη συλλογή αποδείξεων.

3) Υποχρεωτικά οι συναλλαγές του γίνονται μέσω τραπέζης πάνω από ένα ορισμένο ποσό.

4) Φορολογείται με διαφορετική φορολογική κλίμακα από το πρώτο ευρώ.

5) Ισχύουν γι’ αυτόν τεκμήρια εισοδήματος, για τα οποία φορολογείται και οφείλει ΦΠΑ, άσχετα αν πέτυχε τα τεκμαρτά εισοδήματα.

6) Το κράτος του αρπάζει το 55% ως προκαταβολή επί του φόρου της χρήσεως, κάτι που δεν συμβαίνει σε κανένα κράτος του πλανήτη.

7) Τηρεί μόνος του τα φορολογικά βιβλία, γιατί δεν έχει να πληρώσει λογιστές και φυσικά κάνει μικρολάθη, στον απίθανο κόσμο του φορολογικού λαβύρινθου και των 1.500 εγκυκλίων μέσα σε τρία χρόνια. Έτσι αναγκάζεται να κάνει αυτοπεραίωση, να φορολογείται περισσότερο και να αναγκάζεται, όποτε επιθυμεί η κυβέρνηση, να υποβάλλεται και σε γενική φορολογική περαίωση, οπότε και καταβάλει και νέα ποσά.

8) Πληρώνει χαράτσια υπέρ των ανέργων υπαλλήλων, χωρίς να νοιάζεται κανείς για το εάν αυτός έχει να ζήσει.

9) Πληρώνει επιπρόσθετο τέλος ανάλογα με τα έσοδά του.

10) Είναι εκτεθειμένος σε οποιαδήποτε καταγγελία του κάθε «κουκουλοφόρου» υφιστάμενος έναν απίστευτο προσωπικό, οικογενειακό και περιουσιακό Γολγοθά. 

11) Ο ελεύθερος επαγγελματίας δεν μπορεί να απεργήσει, ούτε να κλείσει τους δρόμους για να εκβιάσει την κυβέρνηση. Τα δε συνδικαλιστικά του όργανα είναι πλήρως κομματικοποιημένα και εκτελούν πιστά τις κομματικές εντολές.

12) Πληρώνει φυσικά μόνος του τα ασφαλιστικά ταμεία (και όχι κάποιος εργοδότης) άσχετα με τα εισοδήματά τους ή τις ζημιές του και αν δεν τα πληρώσει θα του γίνει κατάσχεση και θα πάει φυλακή. Χιλιάδες ελεύθεροι επαγγελματίες αυτή τη στιγμή, δεν μπορούν να πληρώσουν τα ασφαλιστικά τους ταμεία, με αποτέλεσμα να μην έχουν ασφάλιση υγείας και να καταφεύγουν στους “Γιατρούς του Κόσμου”. Όμως η φορολογική εξόντωσή τους συνεχίζεται αμείωτη.

Αυτές είναι λίγες μόνο από τις πολλές διαφοροποιήσεις των ελευθέρων επαγγελματιών από τους υπόλοιπους πολίτες στην Ελλάδα, που καταργούν πλήρως την αρχή της ισότητας μεταξύ των ανθρώπων.

Γιατί λοιπόν υποβάλλεται σε όλη αυτή τη εξοντωτική φορολογική μεταχείριση ο ελεύθερος επαγγελματίας; Διότι η «τίμια» άρχουσα τάξη στην Ελλάδα, τον θεωρεί οιονεί “απατεώνα” και εκ προοιμίου “φοροκλέπτη”, εκθέτοντάς τον στην Κοινή Γνώμη και υποβάλλοντάς τον σε ένα ειδικό φορολογικό καθεστώς, που παραβιάζει άμεσα την συνταγματική αρχή της ισότητας, προκειμένου να του αρπάξει αδιαμαρτύρητα τα πάντα.  

Πέτρος  Χασάπης

http://olympia.gr/2014/02/06/%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%8D%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%BF-%CE%B5%CE%B3%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CE%BC%CE%B1/

«Έναρξις τον Σεπτέμβριον»

Μια ενδιαφέρουσα τοποθέτηση του φίλου Θεόδωρου Θεοδωρίδη που δημοσιεύτηκε στην τοπική εφημερίδα "Πρωϊνή".

Theodore Theodoridis

Κέρδισε η Τσανάκα ή έχασε ο Σιμιτσής;

Οι περισσότεροι δίνουν στην παραπάνω ερώτηση την εύκολη, προβλέψιμη και εν πολλοίς διπλωματική απάντηση «και τα δύο».

Εγώ πάλι νομίζω ότι τις εκλογές τις έχασε καθαρά ο Σιμιτσής και δεν τις κέρδισε η Τσανάκα. Και θα τις έχανε, νομίζω, ο Σιμιτσής όποιον αντίπαλο κι αν είχε απέναντί του.
Διότι είχε καταφέρει τα τελευταία χρόνια, με τις αστοχίες του, τις λάθος επιλογές του αλλά κυρίως με τη συμπεριφορά του και την δημόσια εικόνα που επέλεξε να προβάλλει, να συγκεντρώσει στο πρόσωπό του όλη την συσσωρευμένη δυσαρέσκεια της τοπικής κοινωνίας όχι μόνον από τα έργα και τις ημέρες του ιδίου αλλά και την αγανάκτηση, το θυμό, την οργή και την απόγνωση ενός λαού που βιώνει μια πρωτόγνωρη οικονομική και κοινωνική κρίση.
Στο πρόσωπο του Σιμιτσή, που εκφράζει κατά κάποιον τρόπο την πιο απτή εικόνα της εξουσίας που ο καθένας μας έχει την ευκαιρία να συναντά κάθε μέρα στο δρόμο του, οι Καβαλιώτες αποδοκίμασαν γενικότερα όλα όσα τα τελευταία χρόνια ισοπέδωσαν τις ζωές τους. Μνημόνια, φόρους, χαράτσια, μειώσεις μισθών και συντάξεων, ανεργία κ.λ.π.

Αν συνυπολογίσει κανείς και την απουσία μεγάλου έργου στα επτά και πλέον χρόνια της διοίκησής του είναι επόμενο να φτάσει τελικά στο πικρό για τον ίδιο και την παράταξή του αποτέλεσμα της Κυριακής.
Ασφαλώς ρόλο έπαιξε και ο κατακερματισμός του ιδεολογικοπολιτικού χώρου από τον οποίο προέρχεται και η διεκδίκηση της Δημαρχίας από οκτώ συνδυασμούς, γεγονός που συμβαίνει για πρώτη φορά στα αυτοδιοικητικά πράγματα της Καβάλας τουλάχιστον τα τελευταία 50 χρόνια.
Την χαριστική βολή στην διαφαινόμενη από καιρό ήττα Σιμιτσή έδωσε φυσικά και η απαράδεκτη για το ήθος και την κουλτούρα του ενέργεια της ολοσέλιδης διαφήμισης που επέλεξε να κάνει στον τοπικό τύπο την εβδομάδα ανάμεσα στην πρώτη και δεύτερη Κυριακή των εκλογών. Μια εντελώς αχρείαστη ενέργεια, μια άνευ λόγου και αιτίας άθλια επίθεση στα όρια της πιο ακραίας ρατσιστικής συμπεριφοράς, που με πρόσχημα μια τάχα πολιτική αντιπαράθεση, επιλέγοντας προσεκτικά δύο φωτογραφίες των αντιπάλων, πρόβαλε τα φυσικά προσόντα του Σιμιτσή απέναντι στην κ. Δήμητρα Τσανάκα και σκοπό είχε να την μειώσει όχι πιθανόν για το πρόγραμμά της ή τις ικανότητές της να διοικήσει τον δήμο αλλά για την εξωτερική της εμφάνιση και τον σωματότυπό της!!!
Αυτό έφερε τελικά το εντελώς αντίθετο αποτέλεσμα από εκείνο που επιδίωξαν οι εμπνευστές του και προκάλεσε οργή και αγανάκτηση στην τοπική κοινωνία. Έτσι ακόμη και κάποιοι που είχαν αποφασίσει να στηρίξουν Σιμιτσή την δεύτερη Κυριακή άλλαξαν γνώμη και είτε απείχαν είτε ψήφισαν Τσανάκα.
Οι αριθμοί είναι αποστομωτικοί: Από τους 20.000 περίπου συμπολίτες μας που είχαν ψηφίσει στον πρώτο γύρο τους άλλους συνδυασμούς και έπρεπε την δεύτερη Κυριακή να επιλέξουν ανάμεσα σε Σιμιτσή και Τσανάκα οι 5 περίπου χιλιάδες απείχαν ή ψήφισαν άκυρο ή λευκό και από τους υπόλοιπους 15.000 οι 10.000 πήγαν με την Τσανάκα και μόνον οι 5.000 με τον Σιμιτσή.
Έτσι η πόλη μας θα έχει από τον Σεπτέμβριο για πρώτη φορά στην ιστορία της δήμαρχο γυναίκα και μάλιστα την στιγμή που για πρώτη φορά στα 101 χρόνια ελεύθερης Καβάλας θέτει υποψηφιότητα για τον Δήμο γυναίκα, είναι τελικά και νικήτρια.
Φυσικά θα έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον ο τρόπος που θα διοικήσει τον δήμο η κ. Τσανάκα, ποιους συνεργάτες θα επιλέξει, ποιον ρόλο θα παίξουν οι «ανεξάρτητοι» Βαγγέλης Παππάς και Νίκος Κιοσσές που έσπευσαν μετά την πρώτη Κυριακή να την υποστηρίξουν όπως και η συνεργασία π.χ. των κ.κ. Γραμμένου και Λυχούνα όταν ο πρώτος συμμετέχει στις διαμαρτυρίες ακραίων στοιχείων ενάντια στην αναστύλωση του Μεντρεσέ στις Καμάρες ενώ ο δεύτερος έχει ταχθεί με αρθογραφία του στον τοπικό τύπο αναφανδόν υπέρ του έργου αυτού.
Όρεξη να ‘χουμε και θα παρακολουθήσουμε ενδιαφέρουσες σκηνές στο προσεχές μέλλον.
«Έναρξις τον Σεπτέμβριον»…

Τα 18 γνωρίσματα των δημιουργικών ανθρώπων

Η δημιουργικότητα μπορεί να είναι ένα σταθερό γνώρισμα σε κάποιους ανθρώπους αλλά ενδεχομένως και να εξαρτάται από τις εκάστοτε συνθήκες. Η έμπνευση και οι "φαεινές ιδέες" έρχονται από το πουθενά μερικές φορές - ενώ δυστυχώς αυτό δεν συμβαίνει όταν είναι πραγματικά απαραίτητες. Αναμφίβολα πάντως η δημιουργικότητα προϋποθέτει πολύπλοκη νοητική λειτουργία και δεν σχετίζεται με την απλή διαδικασία της σκέψης.

Οι επιστήμονες υποστηρίζουν πως η δημιουργικότητα είναι πολυπλοκότερη από τη γνωστή θεωρία των δύο ημισφαιρίων του εγκεφάλου (το αριστερό σχετίζεται με τη λογική και αναλυτική σκέψη, ενώ το δεξί με τη δημιουργικότητα και τα συναισθήματα). Περιλαμβάνει νοητικές διεργασίες που δεν έχουν πλήρως αναλυθεί. Και από ψυχολογικής πλευράς τα δημιουργικά άτομα είναι προσωπικότητες πολυσχιδείς. Σύμφωνα με τον ψυχολόγο Scott Barry Kaufman, εκείνο που χαρακτηρίζει τους δημιουργικούς ανθρώπους είναι το "μπέρδεμα" του μυαλού τους. Κι ενώ δεν υπάρχει ένας αντιπροσωπευτικός τύπος του δημιουργικού ανθρώπου, υπάρχουν 18 πράγματα που κάνουν και τους διαφοροποιούν από τους υπόλοιπους.

1. Ονειροπολούν κατά τη διάρκεια της μέρας (γνωρίζοντας ότι είναι κάθε άλλο παρά χάσιμο χρόνο). Σύμφωνα με την ψυχολόγο Rebecca L. McMillan, η "περιπλάνηση" του μυαλού κατά τη διάρκεια της μέρας υποβοηθά τη διαδικασία της δημιουργικότητας. Και σίγουρα οι περισσότεροι από μας συλλάβαμε τις καλύτερες ιδέες ενώ η σκέψη μας ταξίδευε...Μια έρευνα του 2012 απέδειξε ότι η ονειροπόληση συνδέεται με την ενδοσκόπηση και την ικανότητα ανάκλησης αναμνήσεων. Οι νευρολόγοι έχουν διαπιστώσει ακόμη ότι οι διεργασίες κατά την ονειροπόληση είναι όμοιες με εκείνες της φαντασίας και της δημιουργικότητας.

2. Παρατηρούν τα πάντα. Για εκείνους υπάρχουν παντού πιθανότητες και συνεχώς επεξεργάζονται πληροφορίες που λαμβάνουν από την πραγματικότητα γύρω τους. Η συγγραφέας Joan Didion είχε πάντοτε μαζί της ένα σημειωματάριο όπου σημείωνε οτιδήποτε παρατηρούσε για τους ανθρώπους και τα γεγονότα γύρω της προκειμένου τελικά να εξηγήσει την πολυπλοκότητα του εαυτού της. Όπως χαρακτηριστικά υποστήριξε "κοινός παρονομαστής όλων όσων παρατηρούμε είναι το 'εγώ'.

3. Εργάζονται τις 'κατάλληλες' ώρες. Πολλοί μεγάλοι καλλιτέχνες λένε ότι είτε πολύ νωρίς το πρωί είτε πολυ αργά το βράδυ είναι οι ώρες που δημιουργούν. Ο Vladimir Nabokov για παράδειγμα έγραφε στις 06.00 ή 07.00 το πρωί, ενώ ο Frank Lloyd Wright προτιμούσε να ξυπνήσει στις 03.00 ή 04.00 και να ξαναπάει για ύπνο αρκετές ώρες αργότερα.

4. Περνούν χρόνο μόνοι τους. Η δημιουργικότητα προϋποθέτει την υπέρβαση του φόβου της μοναξιάς (κάτι που είναι προϋπόθεση και για την ονειροπόληση). Οι καλλιτέχνες και γενικότερα οι δημιουργικοί άνθρωποι είναι συνήθως μοναχικοί κι αυτό είναι συχνά το «κλειδί» της έμπνευσής τους.

5. Αναζητούν νέες εμπειρίες. Προϋπόθεση για κάτι τέτοιο είναι το «ανοιχτό μυαλό». Η πνευματική αναζήτηση, το κυνήγι της συγκίνησης, η επαφή με τα συναισθήματα, η τροφή για τη φαντασία. Όλα αυτά συνενώνονται με την επιθυμία της διερεύνησης του κόσμου εσωτερικού και εκείνου που βρίσκεται έξω.

6. Αντιστρέφουν τις δυσκολίες (σε ευκολίες). Πολλές ιστορίες και τραγούδια έχουν βασιστεί σε γεγονότα που προκάλεσαν μεγάλη ψυχική οδύνη. Υπήρξαν όμως ταυτόχρονα καταλυτικά για τη δημιουργία μεγάλων καλλιτεχνικών έργων. Έρευνες για τη μετα-τραυματική εξέλιξη των ατόμων, έδειξαν ότι πολλοί άνθρωποι εξελίσσονται ιδιαίτερα ως προς την πνευματικότητά τους, τις διαπροσωπικές σχέσεις, την εκτίμηση για τη ζωή, το προσωπικό σθένος και τη δημιουργικότητα. Η τραυματική εμπειρία που «διέλυσε» τον μέχρι τότε «δεδομένο» κόσμο τους, τούς δίνει ώθηση για μια άλλη θεώρηση της ζωής, για νέες εμπειρίες, επηρεάζοντας και τη δημιουργικότητά τους.

7. Αποτυγχάνουν επιτυχώς… Οι πετυχημένοι δεν παίρνουν την αποτυχία προσωπικά. Το να είναι κάποιος δημιουργικός σημαίνει συχνά ότι θα αποτύχει επανειλημμένα μέχρι τελικά να φτάσει στο σημείο που επιθυμεί.

8. Θέτουν σημαντικά ερωτήματα. Οι δημιουργικοί άνθρωποι είναι αχόρταγα περίεργοι και διατηρούν την περιέργεια αυτή ακόμη και σε μεγαλύτερη ηλικία.

9. Παρατηρούν τους ανθρώπους γύρω τους (και συχνά συλλαμβάνουν πολύ καλές ιδέες μ’ αυτόν τον τρόπο).

10. Ρισκάρουν (το ρίσκο είναι μέρος της δημιουργικής διαδικασίας). Η σχέση ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο παραβλέπεται αλλά είναι πολύ σημαντική καθώς η δημιουργικότητα είναι στην ουσία η προσπάθεια πραγμάτωσης εκείνου που προτείνει η φαντασία. Άρα συχνά μπορεί να σημαίνει χαμένο χρόνο και χρήμα.

11. Αντιμετωπίζουν τη ζωή ως ευκαιρία για προσωπική έκφραση. Ο Nietzsche θεωρούσε ότι η ζωή αλλά και ο κόσμος είναι έργο τέχνης. Κατά τον Kaufman η δημιουργικότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά η έκφραση των αναγκών μας, των πόθων μας και της μοναδικότητάς μας.

12. Ακολουθούν τα πραγματικά τους ‘θέλω’. Κινητοποιούνται κυρίως από εσωτερικές επιθυμίες και όχι από την επιθυμία για αναγνώριση ή αμοιβή. Δραστηριοποιούνται αντίθετα από προκλήσεις και οι έρευνες δείχνουν ότι και μόνο ο νοερός σχεδιασμός εκτέλεσης μιας δραστηριότητας, δίνει μεγάλη ώθηση στη δημιουργικότητα, ειδικά όταν αυτή η δραστηριότητα παρέχει τη δυνατότητα αξιοποίησης του ταλέντου τους.

13. Σκέφτονται πέρα από τα δικά τους όρια. Ο Kaufman υποστηρίζει ότι η ονειροπόληση συν τοις άλλοις συμβάλει στην υπέρβαση των προσωπικών ορίων και την ανεύρεση άλλων τρόπων σκέψης, κάτι που είναι προϋπόθεση της δημιουργικότητας.

14. Χάνουν την αίσθηση του χρόνου. Συχνά οι δημιουργικοί καθώς γράφουν ή ζωγραφίζουν ή χορεύουν ή εκφράζονται με κάποιον άλλον τρόπο μπορεί να βρίσκονται σε κατάσταση «δημιουργικού οίστρου», κατά την οποία η πρόκληση, η απόλαυση, η συγκέντρωση και η ηρεμία επιτυγχάνονται με ελάχιστη προσπάθεια ώστε τίποτε να μην εμποδίζει τη δημιουργικότητά τους.

15. Περιτριγυρίζονται από όμορφο περιβάλλον. Καθώς και οι ίδιοι είναι σε πολύ καλή κατάσταση απολαμβάνουν την ομορφιά γύρω τους. Μια πρόσφατη έρευνα στο περιοδικό Psychology of Aesthetics, Creativity, and the Arts έδειξε ότι οι μουσικοί έχουν ιδιαίτερα αναπτυγμένο αισθητικό κριτήριο.

16. Ενώνουν τις 'κουκίδες'. Έχουν την ικανότητα να διακρίνουν ότι υπάρχουν πιθανότητες εκεί που άλλοι δεν μπορούν να κάνουν το ίδιο, είναι με άλλα λόγια διορατικοί. Κατά τον Steve Jobs η δημιουργικότητα ισοδυναμεί με την ικανότητα να ενώνει κάποιος τις κουκίδες.

17. Συνεχώς αναζητούν το καινούργιο. Οι δημιουργικοί άνθρωποι στην ουσία συνδέουν τις προϋπάρχουσες εμπειρίες τους συνθέτοντας καινούριες ιδέες, καθώς θέλουν να αποφεύγουν τη μονοτονία και τη ρουτίνα.

18. Αφιερώνουν χρόνο για πνευματική ξεκούραση. Αντιλαμβάνονται την αξία του «καθαρού» μυαλού και του βαθμού που αυτό επηρεάζει την ποιότητα της δουλειά τους. Πολλοί, ανάμεσα σ’ αυτούς και ο David Lynch, επιδιώκουν να έχουν πνευματική εγρήγορση με τεχνικές όπως η αυτοσυγκέντρωση. Μια έρευνα του 2012 στην Ολλανδία έδειξε ότι τέτοιες τεχνικές συντελούν στη δημιουργική σκέψη καθώς συμβάλουν στη βελτίωση της μνήμης, της συγκέντρωσης, της πνευματικής διαύγειας και στην καλύτερη συναισθηματική κατάσταση καθώς ελαττώνουν το άγχος.

Πρωτότυπο: huffingtonpost.com

Μετάφραση / Επιμέλεια Κειμένου : Λία Μαλλίδου