Οικολογικές φούσκες

Ένα έργο που θα ανακουφίσει από το κυκλοφορικό φορτίο, τη πόλη της Καβάλας, είναι η ολοκλήρωση της Περιμετρικής Οδού. Μιας οδού που έγινε μεν ένα μικρό τμήμα της, απομένει δε, να συνεχίσει προς Περιγιάλι. Όμως έργο χωρίς να σκοντάψει κάπου είναι αδύνατον να δημιουργηθεί σ’ αυτόν το τόπο. Σκόνταψε στις οικολογικές ευαισθησίες κάποιων που δε θέλουν να κοπούν τα 100 ή 200 δέντρα. Και προτείνουν κατασκευή τούνελ κάτω από το δάσος. Ένα τούνελ μέσα στο γρανιτένιο υπόστρωμα του δάσους. Με πολλαπλάσιο κατασκευαστικό κόστος και αμφίβολης κατασκευής του, λόγω της οικονομικής κρίσης που υπάρχει. Έτσι αφού περιμέναμε 2 δεκαετίες να συνεχιστεί επιτέλους η κατασκευή της Περιμετρικής, τώρα βγάλαμε τις οικολογικές μας ιδιαιτερότητες.
Με την ίδια λογική χάθηκε (;) τελικά και η κατασκευή του Σταθμού Εξυπηρέτησης Οδηγών (ΣΕΟ) από την Εγνατία Οδό, πάνω από την Άσπρη Άμμο. Για να μη κοπούν 20 δέντρα! Και έμειναν οι οδηγοί να αφοδεύουν πάνω στις μπαριέρες της Εγνατίας!
Σε όλη την Ευρώπη οι αυτοκινητόδρομοι περνούν μέσα από δασικές εκτάσεις. Άνθρωποι με μεγαλύτερες οικολογικές ευαισθησίες, δεν φέρνουν αντιρρήσεις γιατί ξέρουν πως είναι έργα που βοηθούν τον άνθρωπο και κάνουν καλύτερη τη καθημερινότητά του. Και αυτοί οι αυτοκινητόδρομοι έχουν και ΣΕΟ. Όπου ο οδηγός και οι επιβάτες απολαμβάνουν το δάσος.
Η Περιμετρική θα ανακουφίσει το κέντρο και θα μας απαλλάξει από τους τόνους ρυπογόνων καυσαερίων που καθημερινά εισπνέουμε. Το περιαστικό δάσος βοηθάει στον καθαρισμό του αέρα. Στοιχείο απαραίτητο για τη πόλη και τους κατοίκους της. Δεν υπάρχει συνεπώς μια λύση ώστε να κατασκευαστεί η συνέχεια της Περιμετρικής Οδού; Υπάρχει!
Με το μικρό τούνελ των 300 μ. που ήδη προτάθηκε και την κοπή των δένδρων. Και με ένα πρόγραμμα να φυτευθούν στη συνέχεια 10πλάσια δένδρα από αυτά που θα κοπούν. Πολύ απλά. Για τα 200 δένδρα που είναι απαραίτητα να κοπούν, να φυτευθούν 2.000 δένδρα στα σπανά σημεία του περιαστικού δάσους. Σας φαίνεται παλαβό; Καθόλου. Το Δασαρχείο Καβάλας κάθε χρόνο έχει παραγωγή δεκάδων χιλιάδων δενδρυλλίων, που φυτεύονται από συλλόγους και το ίδιο το δασαρχείο.
Τα δένδρα στα δάση έχουν διάρκεια ζωής. Και τα δένδρα στο περιαστικό δάσος είναι ήδη γερασμένα και πρέπει να γίνει ανανέωσή τους. Όχι μόνο σ’αυτά που θα κοπούν αλλά και σε πολλά από τα υπάρχοντα. Μόνο όσοι δεν έχουν επισκεφθεί το περιαστικό δάσος δε το γνωρίζουν αυτό.
Σε όλο τον κόσμο γίνεται ανανέωση του δασικού πλούτου. Υλοτόμηση και αναδάσωση. Υλοτόμηση για εμπορικούς σκοπούς (παραγωγή χαρτιού) και στη συνέχεια με στοχευμένα προγράμματα αναδασώνονται χιλιάδες στρέμματα ετησίως. Εμείς μείναμε κολλημένοι στα υπάρχοντα και τις απαρχαιωμένες αντιλήψεις μας.
Μείναμε να πουλάμε οικολογική προστασία χωρίς να έχουμε γνώση του αντικειμένου. Να παρουσιάζουμε οικολογικές φούσκες για να ακουστούμε. Όλα αυτά το Δασαρχείο Καβάλας οφείλει να τα γνωρίσει στο κόσμο της Καβάλας για να μην παρουσιάζονται οι όψιμοι οικολόγοι της δεκάρας ως τιμητές του πράσινου.
Καλημέρα σας.

Όταν γνώρισα τη Σούλα

Είχα γνωρίσει τη Σούλα. Αξιόλογη οικογενειακή φίλη.
Η Σούλα μέσα από τις ατέλειωτες συζητήσεις που κάναμε, έλεγε για το οικόπεδο που έχει στο Περιγιάλι. Φανέρωνε τη χαρά της για τις αλλαγές που γίνονται τώρα στο Περιγιάλι και θα μπει στο σχέδιο πόλης, ώστε να μπορέσει επιτέλους να αξιοποιήσει το κτήμα που άφησε στην οικογένειά της, ο παππούς της.
Περιέγραφε με πολύ ζωντάνια το τι τράβηξε 10 τόσα χρόνια, μέχρι να φτάσουμε στο σημείο αυτό σήμερα. Μάλιστα έκανε αρκετά σχέδια για το πώς θα αξιοποιηθεί το οικόπεδο που θα προκύψει. Ήθελε να χτίσει ένα διώροφο με ένα δωμάτιο μεγάλο στο πάνω μέρος που θα έχει καλή θέα…
Επειδή το οικόπεδο ήταν αρκετά μεγάλο, θα μπορούσε να αξιοποιήσει και το υπόλοιπο για τα παιδιά της με κάποιο δεύτερο κτίσμα.
Αυτά ήταν τα σχέδια της Σούλας, για το οικόπεδο στο Περιγιάλι.
Ήταν τέλος του 1978 όταν μου τα έλεγε, όλα αυτά !
Πέρασαν χρόνια… Τριάντα χρόνια…
Η Σούλα περιμένει ακόμη να τελειώσει το σχέδιο Περιγιαλίου…
Περίμενε 10 χρόνια τότε. Το 1978.
Περίμενε και άλλα 30 μέχρι να φτάσουμε στο σήμερα. Και τώρα που φτάσαμε στο σήμερα, ακόμη περιμένει η Σούλα. Ακόμη το έχουμε μπροστά μας ως πρόβλημα. Με ένα μεγάλο ΘΑ γραμμένο πάνω στο σχέδιο.
Από την εποχή της χούντας που ξεκίνησε αυτό το περιβόητο «σχέδιο Περιγιαλίου» ακόμη περιμένουν οι ιδιοκτήτες των κτημάτων εκεί.
Άνθρωποι με χαμηλά εισοδήματα. Άνθρωποι της καθημερινότητας. Που περιμένουν να στεγάσουν τα όνειρά τους…
Δε ξέρω τους λόγους που δεν τελείωσε αυτή η ιστορία. Δεν έψαξα να ακούσω όλους τους δημάρχους και τους προϊσταμένους των αρμόδιων υπηρεσιών, που έχουν εμπλακεί, μισό αιώνα κοντά, με το θέμα αυτό. Ίσως και να μη ζουν οι άνθρωποι.
Δεν έψαξα γιατί δεν με ενδιαφέρουν τα πισωγυρίσματα.
Με ενδιαφέρει όμως όλη αυτή η κοροϊδία που γίνεται στις πλάτες απλών ανθρώπων.
Με ενδιαφέρει να ρωτήσω… «πόσες φορές θα πάει και θά’ρθει αυτό το έρημο το σχέδιο στα υπουργεία;» Τις μέτρησε κάποιος;
Πόσες αλλαγές και τροποποιήσεις σχεδίου, έχουν γίνει, τόσα χρόνια; Τις μέτρησε κάποιος;
Πόση αηδία μπορεί να αισθάνεται ένας πολίτης γι’αυτό το κράτος; Αυτή την απέχθεια, μπορεί να τη μετρήσει κάποιος;

Καλημέρα σας