Η κατάργηση του γράμματος “Ν” και η σχέση του με τον εγκέφαλο

Ν = Νούς – Νόμος καί τά Νερά στήν φύσιν

Συμβολίζει το δημιούργημα, την ατομική ύπαρξη, τη Θεία αρχή που ενώνει τον ανταγωνισμό των δύο πόλων και τους ενώνει σε έναν. Ζώδιο ο Ζυγός.
Στο πνευματικό, η αιώνια δράση της ζωής. Στο νοητικό, η συνένωση των συγκινήσεων, η αμοιβαιότητα της στοργής. Στο φυσικό, η ισορροπία στη σχέση των φύλων.

Είναι η μετενσάρκωση, η δικαιοσύνη στον υλικό κόσμο. Η παρουσία του στις μαγικές βοές προετοιμάζει τον άνθρωπο για ένα καλλίτερο μέλλον, απομακρύνει τις αντιξοότητες, βοηθά στην αναδρομή στις προηγούμενες ζωές.

-Κάθε γράμμα του Ελληνικού Αλφαβήτου εκπέμπει ήχο και εικόνα.Κάθε λέξη τέθηκε από τους «Ονοματοθέτες», νομοθέτες θα τους λέγαμε
σήμερα, με ακρίβεια και όχι τυχαία και έχει άμεση σχέση Αιτίας και
Αιτιατού, μεταξύ Σημαίνοντος και Σημαινομένου.
Εάν πάμε δε στις Επιστήμες, τα παραδείγματα είναι ατελείωτα και άκρως

διαφωτιστικά, αλλά και διδακτικά για τις επόμενες γενεές.
Σχετικά πρόσφατα (1996) στο Ιατρικό Περιοδικό MEDIZIN-JURNAL στην Γερμανία,δημοσιεύτηκε μία επιστημονική εργασία, σύμφωνα με την οποίαν:
« Η εκφορά του γράμματος «Ν» μεταφέρει οξυγόνο στον εγκέφαλο και ότι δεν ήταν τυχαίο το γεγονός της τοποθέτησης του «Ν» στο μέσον ακριβώς του Αλφαβήτου– στο πρώτο Ελληνικό Αλφάβητο με τα 27 γράμματα ».
( Εκτός αυτού στο Χάρβαρτ, από ιατρικές έρευνες διαπιστώθηκε ότι η απαγγελία των Ομηρικών Επών στο πρωτότυπο, εκτός των άλλων, κάνει καλό στην καρδιά, ως αναπνευστική άσκηση…)
Με αφορμή τις έρευνες αυτές των ξένων επιστημόνων θα αναρωτηθούμε και εμείς: Είναι τυχαίο πάλι το γεγονός ότι το «ους» (το αυτί) που ακούει και
μαθαίνει-όπως μας διδάσκει και η Σύγχρονη Ψυχολογία- γίνεται με το
«Ν» ο « Νούς » που σκέφτεται , ενεργεί και αποφασίζει; Και δικαιούμαι να ερωτήσω:

Γιατί εμείς γίναμε διώκτες του «Ν»;
Γιατί θέλομε να φτωχύνομε τον εγκέφαλο των επομένων γενεών στην χώρα μας;
Ως μάχιμος Εκπαιδευτικός και συγγραφέας επιστημονικού συγγράμματος
( ΔΥΣΛΕΞΙΑ, Αθήνα 1994, Εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, 6
η Έκδοση σήμερα), νομιμοποιούμαι να ερωτήσω, αλλά και να προτείνω στο τέλος: Η Ελληνική Γλώσσα έχει πάρει πλέον μία μορφή τέτοια που δεν έχει ανάγκη από άλλες ακρότητες. Άλλωστε και τις ακρότητες του Ψυχάρη τις απέρριψε (τοπωσιά ή ντοπιολαλιά κλπ.). Δεν λέω να επιστρέψομε-και δεν μπορούμε άλλωστε- στην «Καθαρεύουσα», η οποία επίσης είναι μία μεγάλη παρεξήγηση.

Μερικοί ξένοι Ειδικοί έχουν γράψει για το σημαντικό έργο της Καθαρεύουσας στην Γλώσσα μας, μετά το 1821. Ίσως ακόμα σήμερα να λέγαμε «ο Μινίστρος= Υπουργός ή το Χοσπιτάλι=το Νοσοκομείο κλπ», αλλά αυτό πέρασε απαρατήρητο στον τόπο μας και το Γλωσσικό Ζήτημα δεν έπρεπε να είχε υπάρξει…
Όμως σήμερα αναρωτιέμαι: Είναι τυχαίο άραγε που καταργήσαμε το γράμμα «Ν» στο τέλος των λέξεων και τα σχολικά μας βιβλία γράφουν το « εμβαδό » (!), αντί το εμβαδόν !! (Στα σχολικά βοηθήματα όμως διαβάζομε « το εμβαδόΝ », δηλ. εκεί διατηρείται το Ν, ενώ το επίσημο Κράτος στα βιβλία (ΥΠΕΠΘ, Παιδαγωγικό Ινστιτούτο) το έχουν καταργήσει !!

Για ποιον λόγο αυτή η ακρότητα:
Για ποιον λόγο επίσημα διδάσκομε στα σχολεία μας κανόνες που κατασκευάστηκαν αυθαίρετα,, π.χ. χθες συνάντησα το Δήμαρχο (το φίλο, το Σύμβουλο κλπ. κλπ…). Το γράμμα Ν είναι οργανικό και όταν το κόβομε πονάει. Είναι σαν να κόβομε το δακτυλάκι μας…. Εάν κάποιος αντιτείνει ότι αυτό είναι μία ασήμαντη λεπτομέρεια, θα πρέπει να του πούμε ότι « η λεπτομέρεια κρατάει τον Παρθενώνα »!
Να θυμίσω όμως εδώ και το ωραίο, ειρωνικό κείμενο του Οδ. Ελύτη τότε :
« ΓΙΑ ΜΙΑΝ ΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥ ΗΧΟΥ», όπου καταλήγει :
« Κανένας Ηρώδης δεν θα τολμούσε να διατάξει τέτοια γενοκτονία, όπως αυτή του τελικού –Ν-, εκτός κι αν του’ λειπε η οπτική του ήχου…»
Ο Γ. Ρίτσος έγραψε επίσης:
« Και οι λέξεις φλέβες είναι. Μέσα τους αίμα κυλάει…».
Δυστυχώς, όμως, διαπιστώνομε σήμερα ότι μετά το Νι, έρχεται και η σειρά του
τελικού Σίγμα (Σ). Κάποιοι δημοσιογράφοι στα κανάλια λένε κιόλας:
« η μέθοδο», η « οδό » , «η πλήρη! ένταξη» (!) κ.τ.ο.

Καλλιεργούν έτσι αυθαίρετα ένα αρνητικό γλωσσικό πρότυπο στους νέους μας με
την τεράστια δύναμη των ΜΜΕ και το σχολείο ανήμπορο να αντιδράσει, αλλά και
την κοινωνία παθητικά να δέχεται ως περίπου μοιραία την εξέλιξη αυτή.
Μετά από όλα αυτά διατυπώνω την εξής άποψη και καταθέτω στο Συνέδριό σας την δική μου «Θεωρία» για το εν λόγω ζήτημα:
Διεθνώς μελετάται η μοναδική μουσικότητα της Ελληνικής Γλώσσας και ο
αντίκτυπός της στην πνευματική διαύγεια του ανθρώπου. Το γράμμα «Ν» διεγείρει τον εγκέφαλο θετικά και ενεργοποιεί τον άνθρωπο να
σκέφτεται σωστά.
Το τελικό Σίγμα ηρεμεί τον άνθρωπο. Αυτό το δέχεται και η σύγχρονη Ψυχιατρική.Οι Αρχαίοι Έλληνες τα εγνώριζαν όλα αυτά και δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι μόνον εμείς οι Έλληνες λέμε « Τα είπα με το Νι και με το Σίγμα » και δεν λέμε με άλλα γράμματα, ( παρ΄ όλο που έχομε στις καταλήξεις των λέξεων και άλλα γράμματα), διότι το Νι ενεργοποιεί το μυαλό μας να σκεφθούμε σωστά και το Σίγμα ηρεμεί την ψυχή μας , αφού μιλήσουμε δημόσια ή ιδιωτικά.
Η σύγχρονη Ψυχογλωσσολογία δέχεται ότι η Γλώσσα και η Σκέψη γεννιούνται
ταυτόχρονα και εξελίσσονται παράλληλα και συνιστούν ανά πάσα στιγμή μία
αξεχώριστη ενότητα.

Η Γλώσσα ενσαρκώνει την Σκέψη και η Σκέψη ουσιώνεται σε
Γλώσσα. Είναι ένα νόμισμα με τις δύο όψεις του. Δεν μπορεί να υπάρχει η μία πλευρά, χωρίς την άλλη.Δεν μπορούσε να υπάρξει Ελληνική Σκέψη χωρίς την Ελληνική Γλώσσα.Είναι γεγονός ότι η ποιότητα και ποσότητα «καταγραφών» στην Σκέψηπροσδιορίζει και το νοητικό επίπεδο κάθε λαού.Επομένως και το νοητικό επίπεδο καθορίζει και την ικανότητα της δημιουργίας
Πολιτισμού.

Το Ελληνικόν Αλφάβητον, στην πορεία των χιλιάδων ετών του ήταν αρχικά
Ιδεογραφικό,στη συνέχεια επινοήθηκε το Εικονογραφικό, έπειτα φθάσαμε στο Γραμμογραφικό, κατόπιν στο Συλλαβογραφικό (Γραμμική Α και Β)
και τέλος καθιερώθηκε το ισχύον σήμερα Φθογγογραφικό , που είναι αξεπέραστο και στο οποίο οφείλεται η δημιουργία της Ελληνικής Γλώσσας και του Ελληνικού Οικουμενικού Πολιτισμού.Έχουμε χρέος να διαφυλάξουμε, ως κόρη οφθαλμού, την Ελληνική Γλώσσα και να αντισταθούμε στην κακοποίησή της.

Σπύρος Μάρκου
Διευθυντής 3ου
Δημ. Σχολείου Λαρίσης


Καταρχήν είναι πολύ σημαντικό να αναφέρουμε ότι στο αρχαίο ελληνικό αλφάβητο των 27 γραμμάτων, υπάρχει ένα ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΓΡΑΜΜΑ το οποίο θα πρέπει να βρίσκεται στην 14η θέση.
Πρόκειται βεβαίως για το γράμμα Ν που εισαπέχει 13 γράμματα από το πρώτο γράμμα και 13 γράμματα από το τελευταίο.
Το γράμμα Ν όμως είναι ακριβώς το αρχικό γράμμα της λέξης ΝΟΥΣ.
Όπως γνωρίζουμε, στην εποχή της Αρχαίας Ελλάδας, ο ΝΟΥΣ εκφράζεται πίσω από το πρόσωπο του πατρός «ανδρών τε θεών τε» του Δία, βασικό σύμβολο του οποίου είναι ο ΚΕΡΑΥΝΟΣ, ο οποίος θα μπορούσε να αναπαρασταθεί θαυμάσια σχηματικά με το σχήμα που προκύπτει από το γράμμα Ν.
Ο ΝΟΥΣ λοιπόν και το θέμα της εξέλιξης της νόησής μας αποτελεί το ζητούμενο που βρίσκεται ΚΡΥΜΜΕΝΟ πίσω από την πρόθεση της δημιουργίας του Ελληνικού Αλφαβήτου!
Μία μεγάλη έκπληξη μας περιμένει αν ΜΕΓΕΘΥΝΟΥΜΕ αυτό το γράμμα Ν, έτσι ώστε να ΚΑΛΥΨΕΙ ολόκληρο τον πίνακα του Αλφαβήτου.

Ποια είναι τα 20 μεγαλύτερα ψέματα της ελληνικής κοινωνίας

ΨΕΜΑ 1. Όπου έχει αναλάβει το ΔΝΤ βύθισε την οικονομία στην ύφεση. Το ΔΝΤ από τις 20 χώρες που έχει χρηματοδοτήσει οι 13 αναπτύχθηκαν και οι 2 τώρα βρίσκονται στους G20. (Τουρκία, Βραζιλία). Οι άλλες 7 απλά δεν εφάρμοσαν το σταθεροποιητικό πρόγραμμα (βλέπε Ελλάδα).

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι της Αγγλίας το 1979 που μπήκε στο ΔΝΤ και εφαρμόζοντας πολιτικές απελευθέρωσης της αγοράς , γνώρισε την μεγαλύτερη ανάπτυξη της ιστορίας της.

ΨΕΜΑ 2
Θα μπορούσαμε να χρηματοδοτηθούμε από την Ρωσία.
Όχι μόνο δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ αυτό ,αλλά πρέπει να γνωρίζουμε ότι η Ρωσία είναι από τα μέλη του ΔΝΤ που έφερε αντίρρηση για το ύψος της βοήθειας προς την Ελλάδα σαν μη συμφέρουσα επένδυση.
Η περίπτωση της Λευκορωσίας είναι χαρακτηριστική, ενώ βγήκε από τις αγκάλες του ΔΝΤ, στράφηκε σε δανεισμό στη Ρωσία , η οποία της δάνεισε λιγότερα με μεγαλύτερο επιτόκιο και με επαχθέστερους όρους όπως το ξεπούλημα όλων των υποδομών τους σ' αυτήν.
Δείγμα των προθέσεων της είναι ότι αρνείται να πουλήσει πετρέλαιο επί πιστώσει στα ελληνικά Διυλιστήρια, δηλ. σε κερδοφόρες και φερέγγυες επιχειρήσεις.
Και για να δείξουμε το ανεδαφικό του παραπάνω ισχυρισμού, η Ρωσία θα μπορούσε να αγοράσει ελληνικά ομόλογα από την ελεύθερη αγορά, απλά δεν το 'κανε.

ΨΕΜΑ 3.
Θα μπορούσαμε να χρηματοδοτηθούμε από την Κίνα.
Αυτό είναι το δεύτερο σκέλος της πλάνης ότι αρνηθήκαμε να αναλάβει το χρέος μας η Κίνα και οι προδότες πολιτικοί μας μας έριξαν στην μέγγενη του ΔΝΤ.
Η Κίνα όπως και η Ρωσία ,όπως είπαμε θα μπορούσαν να αγοράσουν ελληνικά ομόλογα από την ελεύθερη αγορά ,χωρίς να υπάρχει διακρατική συμφωνία. Δεν το έκαναν γιατί απλά δεν ρισκάρουν τα λεφτά τους σε μια αναξιόπιστη οικονομία.
Πρέπει να γνωρίζουν οι μυθοπλάστες της ελληνικής πραγματικότητας ότι η Κίνα έχει δικό της οίκο αξιολόγησης ,ο οποίος υποβαθμίζει συνεχώς την πιστοληπτική ικανότητα της Ελλάδος. Με λίγα λόγια, όχι δεν θέλει να μας δανείσει, αλλά συμβουλεύει και τους άλλους να μην το κάνουν.
Είναι πράγματι αφελείς αυτοί που πιστεύουν, πως η Κίνα θα αναλάμβανε το χρέος μας για να περνούν οι έλληνες καλά, όταν από τα αποθεματικά της δεν τροφοδοτεί ανάγκες του δικού της λαού;

ΨΕΜΑ 4.
Οι δανειστές μας είναι στυγνοί τοκογλύφοι.
Αυτοί που δανείζουν δανείζουν για να κερδίσουν, αυτό είναι ξεκάθαρο. Το ύψος του επιτοκίου είναι ανάλογο του ρίσκου που παίρνουν. Ας δούμε λοιπόν τι αναλογία επιτοκίου –ρίσκου υπάρχει.

Το επιτόκιο – ρίσκο που θα έβαζαν οι αγορές για να δανείσουν τη χώρα μας (spreads) κυμαίνονταν πάνω από 20%. Δηλ. απαγορευτικό. Το επιτόκιο δανεισμού που έλαβε η Ελλάδααπό τον μηχανισμό στήριξης για το πρώτο μνημόνιο ήταν 4-5% και για το δεύτερο μνημόνιο 3,6%, όταν τα επιτόκια στην ελεύθερη αγορά έφταναν το 30%.

Ποιος λοιπόν είναι ο στυγνός τοκογλύφος, όταν τα επιτόκια της Ιταλίας και της Ισπανίας κυμαίνονται στο 6-7%;

ΨΕΜΑ 5.
Η Γερμανία δανείζει την Ελλάδα με σκοπό να ελέγξει την οικονομία της και να αγοράσει τα πάντα έναντι πινακίου φακής.
Στον ισχυρισμό αυτόν θα αντιτάξω το ερώτημα , γιατί η Γερμανία δεν άφησε την Ελλάδα να χρεοκοπήσει και να αγοράσει τα πάντα φτηνότερα και χωρίς ρίσκο;
Γιατί τα δεκάδες δις που εκταμιεύονται από τους κρατικούς προϋπολογισμούς των εταίρων μας και δη της Γερμανίας δεν επενδύονται σε ασφαλέστερα σημεία του πλανήτη(Βαλκάνια, Μεσόγειο) και επενδύονται στην Ελλάδα;

Στον μηχανισμό στήριξης συμμετέχουν όλες οι χώρες της ευρωζώνης. Γιατί αυτή η πολεμική μόνο για τους Γερμανούς και όχι για τους Ολλανδούς, Νορβηγούς, Φιλανδούς, Κύπριους κλπ;

Προφανώς όλα εντάσσονται στα συμφέροντα κάθε χώρας και της ευρωζώνης γενικότερα. Κανένας δεν χαρίζει και κανένας δεν θέλει να χάσει. Αλλά η προσπάθεια διάσωσης της χώρας μας ευνοεί πρωτίστως εμάς και κατ'επεκτασιν τους εταίρους μας.

ΨΕΜΑ 6.
Η Γερμανία δανείζει την Ελλάδα για να στηρίξει τις εξαγωγές της.
Είναι τουλάχιστον αστείο να πιστεύει κάποιος ότι μια αγορά 10εκ κατοίκων μπορεί να στηρίξει την ανάπτυξη μιας χώρας 80εκ.
Στο γενικό σύνολο των εξαγωγών της Γερμανίας, η Ελλάδα κατέχει το 0,7%. Δηλ περίπου 6δις το χρόνο όταν το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών είναι 34 δις. Αντίστοιχα η Πορτογαλία εισάγει περίπου 8δις από την Γερμανία και δεν αναλώνεται σε τέτοιες ανόητες κατηγορίες, όπως και η Ιρλανδία που εξάγει, αντί να εισάγει, στη Γερμανία 11δις το χρόνο δεν σκέφτηκε κανείς να πει ότι η Γερμανία δεν πρέπει να δανείσει την Ιρλανδία;

Άρα τα προβλήματα κάθε χώρας δεν έχουν να κάνουν με τις εξαγωγές της Γερμανίας στις χώρες αυτές, αλλού είναι τα προβλήματα.

ΨΕΜΑ 7.
Η Γερμανία μας δανείζει για να αγοράζουμε εξοπλιστικά προγράμματα από αυτήν.
Μετέωρος ο ισχυρισμός και ανατρέψιμος μέσω των αριθμών. Η Ελλάδα δαπανά κάθε χρόνο περίπου 2δις ευρώ για εξοπλισμούς από τους οποίους μόνο το 20% αφορά την Γερμανία δηλ. 400εκ ευρώ το χρόνο. Το ερώτημα είναι, ασχέτως αν χρειάζονται η όχι, ότι δημιουργούνται φαντάσματα και πλασματικοί εχθροί όταν οι εκροές χρημάτων από την Γερμανία στην Ελλάδα είναι πολλαπλάσια των εκροών.

Θα καταγράψω ένα νούμερο από μελέτη της EUROBANK ότι τα χρήματα που έχουν δοθεί στηνΕλλάδα μόνο μέσω επιδοτήσεων τα τελευταία 30 χρόνια είναι 203 δις, τα περισσότερα από τα οποία είναι από τις καταβολές των φορολογούμενων γερμανών πολιτών.

Οι επιδοτήσεις δεν δόθηκαν στην Ελλάδα από συμπάθεια αλλά από μια διευρυμένη αντίληψη του συμφέροντος των χωρών αυτών στο πλαίσιο της ΕΕ. Το πώς αξιοποιήθηκαν οι πόροι αυτοί από την Ελλάδα είναι ζήτημα μιας άλλης συζήτησης.

ΨΕΜΑ 8.
Το μνημόνιο κατέστρεψε τη χώρα.
Η χώρα ήταν κατεστραμμένη πριν το μνημόνιο. Το μνημόνιο ήταν μια διακρατική συμφωνία με όρους δανεισμού. Σε γενικές γραμμές προσανατολιζόταν στη μείωση των δημοσίων δαπανών, στις ιδιωτικοποιήσεις, στην πάταξη της φοροδιαφυγής και στην επιτάχυνση διαρθρωτικών αλλαγών τόσο στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα. (μείωση δημοσίων υπαλλήλων, άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων, κλπ)

Η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ που διαχειρίσθηκε το μνημόνιο δεν μείωσε δραστικά τις δημόσιες δαπάνες και τις σπατάλες του κράτους, δεν έκανε ούτε μια ιδιωτικοποίηση, δεν κατάφερε να πατάξει την φοροδιαφυγή, δεν μείωσε τους δημοσίους υπαλλήλους , δεν έκλεισε άχρηστους δημόσιους οργανισμούς , δεν άνοιξε τα κλειστά επαγγέλματα, και αντ αυτού μείωσε μισθούς και συντάξεις οριζόντια και έβαλε φόρους σε ότι κινείται ή δεν κινείται.

Αποτέλεσμα αυτού η ύφεση να παγιωθεί και να χρειαστεί δεύτερο μνημόνιο πιο σκληρό. Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι επί δυο χρόνια αυτοί που διαμαρτύρονταν να μην εφαρμοστεί το μνημόνιο το κατάφεραν στο ακέραιο. Τώρα διαδηλώνουν ότι η εφαρμογή του έφταιγε που καταρρέει η χώρα. Είναι σε σύγχυση ή την επιδίωκαν;

ΨΕΜΑ 9.
Τα λεφτά τα έφαγαν οι πολιτικοί μαζί με τα κρατικοδίαιτα λαμογια.
Σωστό! Αλλά.
Από τα 100 ευρω που δαπανά το ελληνικό κράτος το 70% πηγαίνει σε μισθούς και συντάξεις, το 20% σε τοκοχρεολύσια και ένα 10% σε δραστηριότητες δημοσίων επενδύσεων. Σ'αυτό το 10% κρύβεται η διαπλοκή και το πάρτι με τις μίζες ημετέρων. Αν όμως το αναλύσεις λογιστικά στο σύνολο των δαπανών η διαφθορά δεν ξεπερνά το 1,5% και σε καμιά περίπτωση δεν αντιστοιχεί στο δημόσιο χρέος των 360δις.

Το πρόβλημα είναι ξεκάθαρο ότι δαπανούσαμε κάθε χρόνο 30δις παραπάνω από αυτό που παράγαμε. Κάθε ευρώ που έμπαινε στη χώρα έβγαινε με την αγορά εισαγόμενων προϊόντων. Αν μας χάριζε κάποιος ολόκληρο το χρέος σε 10 χρόνια θα βρισκόμασταν στο σημείο που βρισκόμαστε σήμερα.

ΨΕΜΑ 10.
Χρεωκοπία αντί μνημόνιο 2.
Το μνημόνιο 2 φέρνει ύφεση και εξασφαλίζει μόνο τους δανειστές μας. Ο.Κ.
Η χρεοκοπία και αυτή εξ ορισμού θα φέρει ύφεση. Άρα τι διαλέγουμε;
Με το μνημόνιο 2 η χώρα μπαίνει σε μακροχρόνια ύφεση μένοντας όμως στην Ευρώπη, στο ευρώ και με πληθωρισμό 2,5%. Αν όμως χρεοκοπήσει η χώρα βγαίνει από το ευρώ χωρίς ρευστότητα, με αλλαγή νομίσματος και με πληθωρισμό άνω του 20%.

Και ρωτώ, σε ποια από τις δυο περιπτώσεις υπάρχουν προοπτικές ανάπτυξης;
Το να κατηγορούμε κάτι δεν σημαίνει ότι η άλλη επιλογή είναι καλύτερη.

ΨΕΜΑ 11.
Να πάμε στην δραχμή και να αναπτυχθούμε μόνοι μας.
Η προοπτική της δραχμής δεν μας κάνει ανεξάρτητους από τους πιστωτές μας αλλά εξαρτημένους για πολλά χρόνια από την φτώχια. Φαντάζει εφιαλτικό οι καταθέσεις όλων μας να μετατραπούν σε δραχμές που με την ιλιγγιώδη αύξηση του πληθωρισμού θα εκμηδενισθούν, το δημόσιο χρέος θα πολλαπλασιασθεί, τα στεγαστικά δάνεια θα είναι αδύνατον να αποπληρωθούν, η ακρίβεια και η ανεργία, και οι ελλείψεις σε βασικά προϊόντα επιβίωσης, θα πυροδοτήσουν τεράστια κοινωνικά προβλήματα (εγκληματικότητα, πορνεία, παραοικονομία κ.α) για το λόγο αυτό η μόνη λύση είναι η ασπίδα του ευρώ, να μας δώσει την δυνατότητα να έχουμε την απαιτούμενη οικονομική σύγκλιση με τις εύρωστες χώρες της ευρωζωνης

ΨΕΜΑ 12.
Το χρέος είναι απεχθές ,και να μην το πληρώσουμε.
Απεχθές λέγεται το χρέος που δημιουργείτε από απολυταρχικά καθεστώτα, όταν ο εκάστοτε δικτάτορας λαμβάνει δάνειο για δικό του πρόσοδο και δεν φθάνει ποτέ στον λαό. Στην περίπτωση μας όμως είναι πολύ διαφορετικά τα πράγματα, τα δάνεια χορηγήθηκαν για επιδοματική πολιτική, διορισμούς, συντάξεις και κατασπαταλήθηκαν σε διάφορες ορατές δαπάνες του κράτους. Άρα η άποψη του δεν πληρώνω χαρακτηρίζεται από λαϊκίστικη έως δολίως παραπληροφόρηση των πολιτών.

ΨΕΜΑ 13.
Την κρίση να πληρώσει η πλουτοκρατία!!!
Το υπουργείο Οικονομικών δημοσίευσε τη λίστα 6000 μεγάλων επιχειρήσεων που χρωστάνε στο Δημόσιο περίπου 42δις.
Αν διαβάσει κανείς προσεκτικά τα ονόματα των επιχειρήσεων του «Μεγάλου Κεφαλαίου» που αν τους τα πάρουμε θα σωθεί ο τόπος, παρατηρεί τις εξής τέσσερις κατηγορίες.

Στη πρώτη κατηγορία είναι ,οι επιχειρήσεις του Δημοσίου με πρωταγωνιστή τον ΟΣΕ που χρωστά 1.2δις, ακολουθούν τα Ελληνικά Πετρέλαια, η ΔΕΗ, διάφοροι Κρατικοί Οργανισμοί, Δήμοι ,δημοτικές επιχειρήσεις και αγροτικοί συνεταιρισμοί.

Στη δεύτερη κατηγορία βρίσκονται επιχειρήσεις που δεν υπάρχουν πια, μεταξύ άλλων είναι , η Πειραϊκή Πατραϊκή, το Μινιόν, ο Κατράντζος, η Υβοννη, η Ανατολια, η Τράπεζα Κρήτης, το NEW CHANNEL, οι ασφαλιστικές Φοίνιξ , ASPIS, και εκατοντάδες άλλες.

Στη τρίτη κατηγόρια βρίσκονται εταιρείες προβληματικές που βρίσκονται σε διαδικασία εκκαθάρισης ή σε καθεστώς οικονομικής επιτήρησης όπως το GLOU, το ARTISTI ITALIANI, η ΑΕΚ, ο Πανιώνιος, ο Αρης και πλήθος άλλων.

Στην τέταρτη κατηγορία βρίσκονται οι εταιρείες που χρωστάνε και αναμφισβήτητα πρέπει να πληρώσουν.
Κύκλοι του υπουργείου οικονομικών υπολογίζουν ότι θα είναι μεγάλη επιτυχία να καταφέρουν να μαζέψουν τα 6δις από τα 42δις.

Το αφιερώνω σε όσους διαδηλώνουν εναντίον φαντασμάτων, ψάχνοντας σε αραχνιασμένα σεντούκια και λαϊκίζοντας πάνω στον ανθρώπινο πόνο.

ΨΕΜΑ 14.
Να ανατρέψουμε το σύστημα και να πάρουμε τα λεφτά από τους πλούσιους και να τα δώσουμε στο λαό.
Ας παραθέσουμε μερικά στοιχεία που δείχνουν την ανατομία της λεγόμενης πλουτοκρατίας. Aπο το σύνολο των επιχειρήσεων στην Ελλάδα μόνο 13% είναι αυτό που λέμε <<μεγάλο κεφάλαιο>>.

Η αποτίμηση όλων των εισηγμένων εταιρειών στο χρηματιστήριο δεν ξεπερνούν τα 16 δις, η οποία μειώνεται μέρα με τη μέρα.
Το ενεργητικό των τραπεζών μπορεί να είναι περίπου 600δις, όπως διακηρύσσουν διάφοροι αριστεροί πολιτικάντηδες στην τηλεόραση, το αποθεματικό τους όμως είναι πολύ πιο κάτω από τα 20δις.
Η συνολική αξία του χρηματοπιστωτικού μας συστήματος αυτή τη στιγμή είναι μόλις 4δις.

ΨΕΜΑ 15.
Να φορολογηθούν οι πλούσιοι.
Από το σύνολο των φορολογουμένων, το 60% ή βρίσκεται στο αφορολόγητο ή έχει επιστροφή φόρου. Το 50% των ετήσιων εσόδων του κράτους οφείλονται σ΄αυτό που λέμε μεγάλο κεφάλαιο και από τα υψηλόμισθα στελέχη των μεγάλων εταιρειών.
Η φοροδιαφυγή γίνεται από τις πολυδιάστατες μικροεπιχειρησεις και υπηρεσίες ( βιοτεχνίες, εμπορικά μαγαζιά, αυτοαπασχολούμενοι κ.α.) σημειωτέον ότι οι αγρότες δεν πληρώνουν καθόλου φόρους.

Τα τεράστια κεφάλαια που κατέχουν οι εφοπλιστές δεν είναι παραγόμενος πλούτος εντός Ελλάδος αλλά από δραστηριότητες του εξωτερικού .Άρα δε δικαιούμαστε ούτε μπορούμε να τα φορολογήσουμε παρά μόνο να δημιουργήσουμε τις κατάλληλες συνθήκες να τα επενδύσουν στην χώρα μας. Όλα τ'αλλα είναι λαϊκίστικες κορόνες, αφού και όλα τα χρήματα της πλουτοκρατίας να δεσμεύσουμε τα χρήματα που χρωστάμε είναι 350+110=460 δις. Δυστυχώς η επανάσταση ματαιώνεται.

ΨΕΜΑ 16.
Αν πατάξουμε την φοροδιαφυγή θα έχουμε δημοσιονομικό πλεόνασμα.
Θεωρητικά αν όλοι οι έλληνες αύριο το πρωί πλήρωναν τους οφειλόμενους φόρους τους και βουλώναμε όλες τις τρύπες στις δημόσιες δαπάνες θα χρειαζόμασταν ακόμα δανεισμό για τις κάλυψη των κρατικών δαπανών .

Και αν ακόμη όλοι οι έλληνες, πλούσιοι και φτωχοί, βάζαμε σ'ένα τραπέζι όλα τα λεφτά μας δεν θα συγκεντρώναμε πάνω από 150δις, όταν ήδη χρωστάμε 350δις στις τράπεζες, 110δις στην Τρόικα, 200δις χρωστάνε τα ασφαλιστικά μας ταμεία και 40δις για εγγυήσεις των δανείων που πήραμε. ΣΥΝΟΛΟ σχεδόν 1 τρις ευρω.

Το πρόβλημα είναι ότι όσα λεφτά και να συγκεντρώσουμε τα ρίχνουμε σ'ένα βαρέλι δίχως πάτο. Η φοροδιαφυγή συμβαίνει όταν η φορολογια είναι υψηλη, άρα άδικη και όταν δεν είναι ανταποδοτική

ΨΕΜΑ 17.
Η χρεοκοπία της Ελλάδος είναι χεωκοπια του καπιταλιστικού συστήματος.
Όταν σε μια οικονομία η οικονομική δραστηριότητα κατά 60% ανήκει στο κράτος, όταν η γραφειοκρατία είναι μια παγιωμένη κατάσταση, όταν 300 επαγγέλματα είναι κλειστά, όταν οι μισθοί καθορίζονται από συλλογικές συμβάσεις, όταν έχουμε 1.000.000 δημοσίους υπαλλήλους, όταν η φορολογία στις επιχειρήσεις φθάνει συνολικά το 68%, όταν ο ΦΠΑ είναι στο 23%,όταν η επιδοματική πολιτική στηρίζει τα εισοδήματα, όταν δαπανάμε περισσότερα από ότι εισπράττουμε λόγω αυξημένων αναγκών του διογκωμένου κράτους, αυτό λοιπόν μοιραία έρχεται και καταρρέει.

Δυστυχώς η αριστερά ακόμα δεν έχει καταλάβει ότι η διόγκωση της κουλτούρας της διόγκωσε και το κράτος το οποίο πτώχευσε. Καιρός είναι να το καταλάβει και ο ελληνικός λαός.

ΨΕΜΑ 18.
Για την κατάσταση που έφτασε η Ελλάδα φταίνε τα δυο κόμματα εξουσίας.
Θα το έλεγα διαφορετικά, ότι για την κατάσταση που έχει φτάσει η χώρα χρεώνονται τα 2 κόμματα εξουσίας. Γιατί εξουσία δεν ασκούν μόνο οι κυβερνήσεις αλλά όλοι οι θεσμοί. Αντιπολίτευση, δημοσιογράφοι, δικαιοσύνη, γραφειοκράτες , συνδικαλιστές κ.ο.κ. συνέβαλαν στη κρατικιστικη αντίληψη της οικονομίας και την μεγέθυνση του Δημοσίου. Δυστυχώς για αυτούς που υποστηρίζουν την άποψη αυτή , η ευθύνη είναι οριζόντια και η κατάρρευση συλλογική.

ΨΕΜΑ 19.
Ο λαός δεν φταίει πουθενά.
Ο λαός είναι υπεύθυνος αλλά όχι κατηγορούμενος. Είναι πολύ δύσκολο να κατανείμεις κατηγορίες σε μια συλλογική αποτυχία. Η ευθύνη όταν μοιράζεται σε πολλούς απενεχοποιειται. Ο λαός με τις επιλογές του και με την ανοχή του συμμετείχε στην διόγκωση της αποτυχίας. Θα αναφέρω σαν παράδειγμα το εξής, όταν ο Αν.Πεπονης εισήγαγε το νόμο του ΑΣΕΠ, που έβαζε φρένο στο πελατειακό κράτος , στις επόμενες εκλογές οι πολίτες τον τιμώρησαν πανηγυρικά. Επίσης, όταν κατετέθη το νομοσχέδιο Γιαννιτση για το ασφαλιστικό οι «προοδευτικές» δυνάμεις το αναχαίτισαν, τώρα η συνταξιοδότηση πήγε στα 67.

Τώρα, οι ίδιες δυνάμεις και πάλι φωνάζουν. Όταν, κάθε φορά που πήγαινε να περιοριστεί το κράτος και οι δαπάνες του πάλι ο λαός έβγαινε με συνθήματα στους δρόμους και κατηγορούσε τους «άκαρδους» πολιτικούς σαν προδότες που ξεπουλάν τα πάντα, τώρα όμως ; θα πουληθούν όλα αλλά με το πλεονέκτημα στον αγοραστή και όχι στον πωλητή. Τέτοια παραδείγματα υπάρχουν χιλιάδες

ΨΕΜΑ 20.
Δεν είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι γιατροί ,οι δικηγόροι, δημοσιογράφοι, οι υδραυλικοί, οι ταξιτζήδες ,εφοριακοί, πολεοδόμοι, αγρότες, κ.α όλοι το ίδιο.
Όλοι δεν είναι ,αλλά δυστυχώς είναι οι περισσότεροι.

Αντώνης Kρούστης

Οι τζαμπατζήδες της ΔΕΗ

Μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα το κομμένο ρεύμα σε φτωχά νοικοκυριά.

Ξεχειμωνιάζουν σε πρωτόγονες καταστάσεις που οι περισσότεροι δεν ζήσαμε.

Άνθρωποι που δεν έχουν την δυνατότητα να πληρώσουν το ρεύμα τους, ζουν σε απόλυτη φτώχεια την καθημερινότητά τους. Βιώνουν τη στέρηση ενός από τα πολυτιμότερα αγαθά του  σύγχρονου πολιτισμού μας. Το ηλεκτρικό ρεύμα!

Σωστή η σκέψη να επανασυνδεθεί η παροχή τους. Όμως το κόστος αντί να επιμερίζεται στους Δήμους ας το αναλάβει η ΔΕΗ. Πώς;

Η ΔΕΗ παρέχει δωρεάν ρεύμα στους υπαλλήλους της, τους συνταξιούχους της, τις χήρες των συνταξιούχων της, αλλά και στα παιδιά τους αφού συνήθως δεν αλλάζει το όνομα πελάτη στην προνομιακή παροχή, όταν αφήσουν τον μάταιο αυτό κόσμο, οι γονείς τους. Ποτέ δεν έγινε ένας έλεγχος για να ξεκαθαρίσει αυτό το τοπίο της τζαμπατζίδικης παροχής ρεύματος στους πρώην και νυν εργαζόμενους της ΔΕΗ.

Κάπου 80,000 παροχές απολαμβάνουν αυτό το προνόμιο. Προνόμιο που δόθηκε σε άλλες εποχές παχαίων αγελάδων και απερίσκεπτων παροχών κάτω από απεργιακές πιέσεις ίσως…

Που συνεχίζεται μέχρι σήμερα κανονικά και αδιάλειπτα.

Προνόμιο που δεν φορολογείται ως εισόδημα που το κερδίζουν βέβαια αφορολόγητο οι προνομιούχοι ωφελούμενοι.

Μέχρι σήμερα πληρώνονται κανονικά οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ. Ούτε σοβαρές μειώσεις, σε σχέση  με άλλες κοινωνικές ομάδες δέχθηκαν, και τα εφάπαξ τους απολαμβάνουν και τις συντάξεις τους κανονικά.

Η δωρεάν παροχή ρεύματος σε τι εξυπηρετεί ως επιπλέον απολαβή σε βάρος των υπόλοιπων καταναλωτών;

Ας σταματήσει αυτό το κουβαρνταλίκι της ΔΕΗ στους πρώην και νυν υπαλλήλους της και να δώσει ρεύμα δωρεάν ή με μεγάλη έκπτωση στους πραγματικά αδύναμους οικονομικά συνανθρώπους μας αντισταθμίζοντάς το με το παρεχόμενο τζάμπα.

Οι εποχές άλλαξαν. Τα οικονομικά μεγέθη συρρικνώθηκαν και πρέπει να κοιτάζουμε και δίπλα μας τι γίνεται.

Λοιπόν;

Καλημέρα σας 

 ΥΓ Και αν δεν κινούν το συγκεκριμένο θέμα από τη ΔΕΗ (κατανοητοί οι συντεχνιακοί λόγοι) ας το κινήσουν οι Δήμοι.

Το παιδί πήρε πτυχίο!!!

Πριν 3 χρόνια στο αμφιθέατρο της Παλιάς Νομικής στη Κομοτηνή. Ήταν μεγάλη μέρα για όλη την οικογένειά. Ορκιζόταν το παιδί μετά από τέσσερα χρόνια ακριβοπληρωμένων σπουδών!!!

Κάπου 250 γονείς και φίλοι εκεί, για να τιμήσουν όσους τελειόφοιτους θα ορκίζονταν. Πρόσωπα εύχαρα και γελαστά. Τελειόφοιτοι καλοντυμένοι με μικρομέγαλα κουστούμια και γραβάτες, τελειόφοιτες με ψηλοτάκουνα και τουαλέτες. Γονείς ντυμένοι σαν να πήγαιναν σε γάμο!  Όλα έτοιμα για την μεγάλη στιγμή της ζωής τους.

Πάντα ντυνόμαστε με τα καλά μας για να τιμήσουμε την στιγμή.

Οι γύρω χώροι του πανεπιστημίου σε μια δυσαρμονία με τη διάθεση του κόσμου.

Παντού μια κατάθλιψη. Τοίχοι βρώμικοι, γεμάτοι συνθήματα και μάρμαρα σπασμένα. Τα τζάμια σε αρμονία με το περιβάλλον. Μάλλον για να μη φαίνονται έξω οι από μέσα. Μια εγκατάλειψη χρόνων στις κτιριακές εγκαταστάσεις.

Είσοδος στην αίθουσα της μεγάλης μέρας. Μια αίθουσα με άφθονα σκουπίδια στο πάτωμα έδειχνε πως είχε πολλές μέρες να την επισκεφθεί μια καθαρίστρια. Άραγε το γραφείο του Πρύτανη να είχε την ίδια εικόνα βρωμιάς; Μπα δε νομίζω.

Ξεκινάει η ορκωμοσία.  Ένας καλοσυνάτος κύριος επί σκηνής διάβασε ένα κείμενο, με λόγια αγάπης για τα παιδιά που επάξια έπαιρναν το πτυχίο τους εκείνη τη μέρα. Με συμβουλές για τη ζωή που ανοίγεται μπροστά τους. Κείμενο διαχρονικό. Μπορεί τα ίδια να είπε και πέρυσι. Οι συμβουλές δεν παλιώνουν.

Ένας περίεργος από δίπλα ρωτάει «είναι ο Πρύτανης;»  «Όχι και ο Πρύτανης! Ο Διευθυντής της σχολής είναι!!!»

- Δεν θα έπρεπε να είναι σήμερα ο Πρύτανης να μιλήσει στα παιδιά;
Μια τελειόφοιτη παίρνει το λόγο.

- Μα αυτόν δεν το ξέρουμε. Δεν τον είδαμε ποτέ!

Τέσσερα χρόνια και δεν είδαν ποτέ τον Πρύτανη… Ακριβοθώρητος ο Πρύτανης…

Τελείωσε η τελετή. Όλοι τώρα στην αυλή. Και πολύ μείναμε στο αχούρι που έξω έγραφε «Αμφιθέατρο» Τα παιδιά κρατούσαν με έπαρση το πτυχίο στα χέρια τους. Καθένα το δικό του. Οι φωτογράφοι έβγαζαν τις απαραίτητες αναμνηστικές. Όλοι χαμογελούσαν για την επιτυχία των παιδιών τους.

Βόλτα στο προαύλιο. Θυμήθηκα την πρώτη μέρα που πήγαμε για την εγγραφή.

Μπήκαμε στην αυλή, είδαμε τρεις εισόδους και εκείνη την ώρα έβγαινε από τη μια ένας φουριόζος κύριος. Ο διάλογος αυθεντικός:

- Συγνώμη. Για την γραμματεία πως θα πάμε;

Ο κύριος με νευρικό γοργό βήμα συνέχισε να βαδίζει με το κεφάλι κάτω φωνάζοντας:

- Δεν είδα δεν ξέρω. δεν είδα δεν ξέρω, δεν είδα δεν ξέρω….

Απομακρύνθηκε χωρίς να μας κοιτάξει έστω. Υπέθεσα πως κάποιος λοξός θα ήταν…

Αργότερα έμαθα πως ήταν καθηγητής στη σχολή!

Στο δεύτερο χρόνο φοίτησης έδινε ένα μάθημα δύσκολο. Έμεινε να διαβάζει όλο το βράδυ ώστε το πρωί να δώσει γραπτά και προφορικά.

Έτσι και έγινε. Το πρωί στις 9 ήταν εκεί μαζί με άλλα 110 άτομα, να δώσουν το μάθημα. Ήρθε ο καθηγητής τους. Ξεκίνησε η εξέταση… Στις 1 το μεσημέρι είχαν εξεταστεί σχεδόν οι τριάντα. Η εξέταση συνεχιζόταν. Στις 1,30 βγαίνει ο καθηγητής και ανακοινώνει βαρύγδουπα:

«Επειδή στις 4 πετάω για Αθήνα και στις 3 πρέπει να φύγω για Αλεξανδρούπολη, όσοι θέλετε γράψτε σε ένα κατάλογο τα ονόματά σας και θα σας περάσω με 5» !!!

Αμέσως έπεσε σύρμα. Κάποιοι φοιτητές τηλεφώνησαν και σε άλλους που δεν είχαν προετοιμαστεί και δεν θα έδιναν εξετάσεις εκείνη τη μέρα. Έτσι μπόρεσαν και προστέθηκαν στον ‘’κατάλογο’’ και εκείνοι που κατέφθασαν την τελευταία στιγμή!!!

Κάποιοι ήθελαν όμως βαθμό και δεν δέχθηκαν τον ‘’κατάλογο’’ γι’αυτό και περίμεναν να εξεταστούν. Αυτό δεν άρεσε στον καθηγητή και στις 2 ξαναβγαίνει βλέπει ότι έμειναν κάπου 20 που επέμεναν να εξεταστούν και ανακοινώνει: «Εντάξει εσείς γράψτε σε ένα κατάλογο τα ονόματά σας και θα σας περάσω με 8.» !!! «Να προλάβω και την πτήση»
Και έτσι πήραμε το 8 στο μάθημά του!!! Και ο ιπτάμενος καθηγητής πρόλαβε την πτήση του…

Διαβάζω τις αντιδράσεις του Πελεγρίνη και πολλών καθηγητών πανεπιστημίων που εκφράζουν την αντιπάθειά τους, γιά την είσοδο ξένων καθηγητών από ξένα πανεπιστήμια στα δικά μας. Κατανοώ την αντίδρασή τους.

Πάντα η σύγκριση δημιουργούσε προβλήματα.

Άνθρωποι αργόρυθμοι, κάποιοι άρρυθμοι, παθητικοί, μερικοί φαντομάδες στην πανεπιστημιακή τους έδρα, εθισμένοι στο δήθεν και το τίποτα, τώρα αντιδρούν στην επερχόμενη σύγκριση.

Δικαίωμά τους.

Και δικό μας όμως, να θέλουμε καλύτερη παιδεία για τα παιδιά μας.

Υ.Γ. Θά’θελα να ξανασυναντήσω εκείνα τα παιδιά. Και να τα ρωτήσω: ‘’Τι δουλειά κάνετε σήμερα;’’

Καλημέρα σας. 

Αρίστος Δοξιάδης: Μια ομιλία με πολλούς αποδέκτες

Aρίστος Δοξιάδης: Πήραμε μια Μερσεντές, βάλαμε κάτω από το καπό μια μηχανή Ζάσταβα, γιατί αυτήν είχαμε, και βγήκαμε στην ωτοστράντα.

Το πιο σημαντικό ερώτημα για την οικονομία της Μεταπολίτευσης είναι, νομίζω το εξής: Γιατί καμιά κυβέρνηση δεν ασχολήθηκε με το εμπορικό ισοζύγιο, και γιατί όποτε κάποιοι ελάχιστοι το έθεταν στο δημόσιο διάλογο, δεν τους άκουγε κανένας.

Το εμπορικό ισοζύγιο, η διαφορά ανάμεσα σε εξαγωγές και εισαγωγές, ήταν αρνητικό από το 1962 και με γενικά αυξητική τάση μέχρι το 2008. Είχαμε σωρευτικά το δεύτερο μεγαλύτερο έλλειμα στην ευρωζώνη και στην ΕΕ των 17 μετά την Πορτογαλία.

Το βάθος της κρίσης στην Ελλάδα οφείλεται σε αυτή την μακροχρόνια και θεμελιακή αδυναμία -- οτι δηλαδή η παραγωγική βάση της χώρας δεν μπορούσε να υποστηρίξει τις δαπάνες που έκαναν τα νοικοκυριά και το κράτος.

Παρόλο που η κρίση εμφανίστηκε ως κρίση του δημόσιου χρέους, στη βάση ήταν κρίση εξωτερικού δανεισμού. Αν το κράτος χρωστούσε σε έλληνες πιστωτές, όπως συμβαίνει στην Ιαπωνία και στην Ιταλία που έχουν κι αυτές μεγάλο δημόσιο χρέος, θα ήταν πολύ πιο εύκολο είτε να αποφύγουμε την βαθειά ύφεση, είτε να την αντιμετωπίοσυμε γρήγορα.

Καμμιά κυβέρνηση, είτε της ΝΔ είτε του ΠΑΣΟΚ, είτε λαϊκίστικη είτε εκσυγχρονιστική δεν πήρε σοβαρά μέτρα για το ισοζύγιο, ή μάλλον δεν πήρε διαρθρωτικά μέτρα (η λιτότητα του 1985-87 ήταν μια συγκυριακή αντιμετώπιση).

Τώρα, με τη στερνή γνώση, βλέπουμε οτι αυτό ήταν, τουλάχιστο, εγκληματική αμέλεια. Το ερώτημα λοιπόν είναι, γιατί, κανένας πρωθυπουργός και κανένας υπουργός οικονομίας, παρόλο που ορισμένοι ήταν σοβαροί άνθρωποι, δεν μπόρεσε να αντιστρέψει την τάση.

Νομίζω οτι η απάντηση βρίσκεται στη σχέση των κομμάτων με την οικονομία.

Το πρώτο στοιχείο της απάντησης βρίσκεται στην κατανάλωση.

Εξηγώ:

Εμπορικό έλλειμμα σημαίνει σε γενικές γραμμές και αντίστοιχο εξωτερικό δανεισμό: τις εισαγωγές που δεν τις πληρώνουμε από εξαγωγές, τις πληρώνουμε από δανεικά. Αυτό ισχύει για την Ελλάδα, αλλά και για τις περισσότερες χώρες που είχαν εμπορικό έλλειμμα.

Εμείς όμως είχαμε μια ιδιομορφία, που μας ξεχωρίζει από τις άλλες οικονομίες της ευρωπαικής περιφέρειας: Αυτά τα δάνεια από το εξωτερικό τα δαπανούσαμε για κατανάλωση, και όχι για επενδύσεις.

Τα ελληνικά νοικοκυριά δαπανούσαν για κατανάλωση περίπου το 70% του ΑΕΠ, και μαζί με το κράτος το 90%, που ήταν με διαφορά το μεγαλύτερο στην ΕΕ, δώδεκα μονάδες πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Ενα μεγάλο μέρος της διαφοράς την δανειζόμασταν απ' έξω.

Σημειώνω ότι ψηλή κατανάλωση ως ποσοστό του εισοδήματος έχουν τα φτωχά και τα μεσαία στρώματα --όχι οι πολύ πλούσιοι.

Τι σημαίνει αυτό; Ότι το εμπορικό έλλειμμα ήταν άμεσα συνδεμένο με το βιοτικό επίπεδο της εκλογικής βάσης. Δεν υπήρχε τρόπος να περικοπεί το έλλειμμα χωρίς λιτότητα, δηλαδή μέχρι η παραγωγική βάση, ας πούμε οι εξαγωγές, να μεγαλώσει, για να μπορεί να στηρίξει περισσότερη κατανάλωση.

Ηταν ένα πρόβλημα που δεν μπορούσε να λυθεί με αναδιανομή από τους πλούσιους στους φτωχούς, που μπορεί να λύσει άλλου είδους προβλήματα. Για το ισοζύγιο χρειαζόταν αναδιανομή από κατανάλωση σε αποταμίευση, δηλαδή λιτότητα για όλους. Για προφανείς λόγους, κανένα κόμμα δεν ήθελε να αναλάβει αυτό το κόστος.

Το δεύτερο στοιχείο της απάντησης είναι η προστασία των επαγγελμάτων.

Τα κόμματα στο πελατειακό σύστημα λειτουργούν προστατεύοντας και ενισχύοντας συγκεκριμένες ομάδες, όχι το σύνολο του πληθυσμού, όχι «τάξεις», που είναι μια αφηρημένη έννοια, όχι γενιές, αλλά επαγγέλματα.

Αλλά στη σύγχρονη οικονομία, υπάρχουν επαγγέλματα και κλάδοι που το κράτος δεν μπορεί να τα προστατεύσει. Είναι αυτά που από τη φύση τους έχουν παγκόσμιο ανταγωνισμό, όχι μόνο εγχώριο, οι διεθνώς εμπορεύσιμοι κλάδοι.

Τους υφαντουργούς δεν μπορεί να τους προστατεύσει από τον ανταγωνισμό του Βιετνάμ,
Στο φαρμακείο όμως μπορεί να ορίσει περιθώριο κέρδους
Στο δημόσιο μπορούν να διορίσουν σε μόνιμες θέσεις
Για τον δικηγόρο μπορούν να δημιουργήσουν εισοδήματα επιβάλλοντας την υποχρεωτική παράσταση στα συμβόλαια

Όλο τον τομέα των εμπορεύσιμων τα κόμματα τον άφησαν στην τύχη του. Επειδή το μόνο που ήξεραν ήταν οι προστατευτικές ρυθμίσεις, και όχι οι καλοί θεσμοί που βοηθάν τις επιχειρήσεις να γίνουν πιο παραγωγικές και ανταγωνιστικές.

Όχι μόνο δεν ήξερε πώς να βοηθήσει τους ανταγωνιστικούς κλάδους, αλλά τους επιβάρυνε κιόλας, με την πολιτική προστασίας που είχε για τους άλλους.

Παράδειγμα, η εργατική νομοθεσία ήταν μια χαρά για προστατευμένες ολιγοπωλιακές επιχειρήσεις, δηλαδή για τις τράπεζες και τις ΔΕΚΟ, αλλά έβγαζε από το παιχνίδι όσους είχαν ανταγωνιστικές πιέσεις. Δεν μιλάω για τον κατώτατο μισθό, μιλάω, π.χ. για τα ωράρια εργασίας.

Οι μικρές εταιρίες πληροφορικής, που σε όλο τον κόσμο εργάζονται σε ακατάστατες ώρες, δεν υπήρχε κανένας τρόπος να είναι σύννομες στην Ελλάδα. Δεν μπορούσαν ούτε κάν να τηρούν μεν το οκτάωρο, αλλά αντί για 9πμ με 5μμ να είναι 1μμ με 9μμ. Ολοι έπρεπε να βαδίζουν με τους ρυθμούς που συμφωνήθηκαν στα προστατευμένα ολιγοπώλια, που δεν νοιάζονταν καθόλου τι συμβαίνει στον υπόλοιπο κόσμο.

Και επειδή το ΠΑΣΟΚ έχει ως πρότυπο το κοινωνικό κράτος της σοσιαλδημοκρατίας, να σημειώσω οτι στη βόρεια ευρώπη όλα στηρίζονται στις εξαγωγές. 'Ολες οι χώρες με καλές κοινωνικές υπηρεσίες και εργασιακά δικαιώματα φροντίζουν να έχουν εμπορικό πλεόνασμα.Σουηδία, Δανία, Γερμανία, Γαλλία, Ολλανδία, Αυστρία. Και όταν κινδυνεύουν να γίνουν ελλειματικές, παίρνουν μέτρα για να το διορθώσουν.

Ο λόγος είναι απλός: κανένας ξένος δεν θα σού χρηματοδοτήσει τις κοινωνικές δαπάνες. Μπορεί να χρηματοδοτήσει υποδομές, επιχειρήσεις, αγορά σπιτιών ή τίποτε περίεργα παράγωγα, αλλά όχι επιδόματα και συντάξεις, δασκάλους και γιατρούς. Αυτά πληρώνονται μόνο από ίδιους πόρους. Εμείς αυτό δεν το καταλάβαμε.

Τρίτο, στοιχείο, το μέγεθος των επιχειρήσεων: η ελληνική κοινωνία και οι θεσμοί διώχνουν τη μεγάλη επιχείρηση. Όχι τα εσωτερικά ολιγοπώλια: προφανώς η ενέργεια, το τηλέφωνο, και οι τράπεζες θα είναι παντού μεγάλες επιχειρήσεις. Αλλά τις διώχνει στη βιομηχανία, στον τουρισμό, στη γεωργία. Για παράδειγμα στη χωροταξία είχαμε μια άτυπη συναίνεση, από όλο το πολιτικό φάσμα ότι πουθενά στη χώρα δεν μπορεί να εγκατασταθεί μεγάλη βιομηχανική μονάδα, αλλά ότι παντού μπορούν να χτιστούν αυθαίρετα σπίτια.

Δεν δίνονταν άδεις, δεν μπορούσαν να έχουν ευέλικτα ωράρια, δεν μπορούσαν να κάνουν επιχειρησιακές συμβάσεις στην ουσία, και έτσι δεν στέριωσαν.

Το μικρό μέγεθος των επιχειρήσεων ήταν ο ελέφαντας στο δωμάτιο, το μεγάλο θέμα που κανένας δεν τολμά να θίξει. Ενώ είναι μια ολοφάνερη ιδιαιτερότητα της Ελλάδας, και ενώ όλοι καταλαβαίνουν ότι σε μεγάλο βαθμό καθορίζει την ανταγωνιστικότητα, καμμιά πολιτική παράταξη δεν παίρνει θέση: Είναι καλό πράγμα ή κακό; Πρέπει να έχουμε πολιτικές να αυξήσουμε το μέγεθος, και ποιες;

Από τη μια μεριά, εξαγωγική βιομηχανία με είκοσι εργαζόμενους γενικά δεν στέκει. Από την άλλη, για να γίνουν οι είκοσι εργαζόμενοι πεντακόσιοι, κάποιοι που σήμερα είναι μικρο-αφεντικά θα χάσουν τη θέση τους, και ή θα γίνουν μισθωτοί υπάλληλοι ή θα μείνουν άνεργοι. Ποιό πολιτικό κόμμα μπορεί να υποστηρίξει κάτι τέτοιο;

Αποτέλεσμα όλων αυτών:

Μετά από δεκαετίες δήθεν ενίσχυσης της επιχειρηματικότητας και της ανάπτυξης, και ΕΣΠΑ, κτλ, η Ελλάδα έχει μόνο δύο κλάδους που φέρνουν σημαντικά έσοδα στη χώρα.

Ο ένας είναι ο τουρισμός. Υπάρχει, όχι επειδή οι θεσμοί τον βοήθησαν, αλλά επειδή δεν τους πολυχρειάζεται. Ο τουρισμός ευδοκιμεί και σε τριτοκοσμικές χώρες, με κακούς θεσμούς. Τυνησία, Μπαλί, Αίγυπτο.

Ίσα ίσα, οι θεσμοί του έβαζαν αρκετά εμπόδια, θυμηθείτε το καμποτάζ. 'Η σκεφτείτε τις ξένες γλώσσες. Πού μαθαίνουν τα παιδιά αγγλικά ή γερμανικά; Στα φροντιστήρια. Το ελληνικό κράτος αδιαφορεί για αυτό το εφόδιο, που θα ήταν η καλύτερη υποδομή που θα μπορούσε να παρέχει για τον κλάδο μέσα στο σχολείο.

Ο άλλος κλάδος είναι η ναυτιλία. Η οποία πάει καλά ακριβώς επειδή είναι από τη φύση της ξεκομμένη απ' το ελληνικό κράτος.

Δηλαδή, αν υπάρχουν κάποιοι υγιείς πόροι για να χρηματοδοτούμε τις εισαγωγές, οφείλονται στους δύο κλάδους που μπόρεσαν να γυρίσουν την πλάτη στο πολιτικό σύστημα.

Στην Ελλάδα μάς άρεσαν τα γερμανικά αυτοκίνητα και το γερμανικό κοινωνικό κράτος. Πήραμε μια Μερσεντές, βάλαμε κάτω από το καπό μια μηχανή Ζάσταβα, γιατί αυτήν είχαμε, και βγήκαμε στην ωτοστράντα. Μπλοκάραμε, τρακάραμε. Την επόμενη φορά, ας πάρουμε πρώτα τη μηχανή και μετά την καρότσα.

Που σημαίνει, για το μέλλον:

Απόλυτη προτεραιότητα σε εξαγωγές:

Αυτό σημαίνει μερικά τεχνικά άμεσα μέτρα:

Επιστροφή ΦΠΑ, μείωση ασφαλιστικών εισφορών πριν από την μείωση των φρόρων κατανάλωσης, οχι stages στο δημόσιο αλλά σε παραγωγικές επιχειρήσεις.

Κυρίως σημαίνει να αποδεχτούν οι πολιτικοί μερικές απλές αλήθειες, που στην πράξη το πολιτικό σύστημα και η δημόσια διοίκηση δεν τις δέχονται.

1. Οι μεγάλες επιχειρήσεις χρειάζονται

Είναι πιο παραγωγικές, υιοθετούν τις νέες τεχνικές πιο γρήγορα, μπαίνουν σε νέες αγορές πιο εύκολα. Το εθνικό εισόδημα κατά κεφαλή θα ήταν αρκετά ψηλότερο, αν το μέσο μέγεθος των επιχειρήσεων μας ήταν διπλάσιο, με την ίδια έστω κλαδική σύνθεση που έχουμε και τώρα.

Εξάλλου οι μεγάλες μονάδες συχνά διαχέουν οφέλη στις μικρότερες που βρίσκονται γύρω τους, με διάφορους τρόπους. Σε αυτές εκπαιδεύονται στελέχη που μετακινούνται και μεταφέρουν τεχνογνωσία στις πιο μικρές. Από ομάδες στελεχών προκύπτουν νέες εταιρίες. Δίνουν υπεργολαβίες σε πολλούς μικρότερους. Προσφέρουν εμπορικά δίκτυα. Είναι πόλοι για μια ευρύτερη ανάπτυξη. Εχοντας εξοβελίσει τις μεγάλες εταιρίες από την χώρα, χάνουμε πολλές από αυτές τις δυνατότητες.

2. Η διαφοροποίηση χρειάζεται

Είναι κοινός τόπος ότι ο τουρισμός και η ναυτιλία είναι οι ισχυροί μας εξαγωγικοί κλάδοι, και οτι η αγροτική παραγωγή και τα τρόφιμα έχουν μεγάλες δυνατότητες. Για αυτό πολλοί λένε ότι η πολιτική πρέπει να επικεντρωθεί σε αυτούς τους κλάδους, δηλαδή "να ενισχύσουμε τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα".

Λάθος. Αντίθετα με αυτή τη συλλογιστική, οι πετυχημένες χώρες δεν εξειδικεύονται σε δυό-τρεις τομείς, αλλά απλώνονται συνεχώς σε νέους και μετασχηματίζουν τους παλιούς. Αν ανταγωνίζονται μόνο στα προϊόντα των φτωχών, θα μείνουν φτωχές. Αν η ανάπτυξη μας είναι μόνο ο τουρισμός και η μελισσοκομία, το εισόδημα μας θα είναι ίσο με της Τυνησίας ή της Τουρκίας.

Η ανάπτυξη είναι μια διαδικασία διαφοροποίησης, όχι εξειδίκευσης. Οι δυναμικές οικονομίες αναπτύσσουν όλο και περισσότερες δεξιότητες, και τις συνδυάζουν με νέους τρόπους για να εμπλουτίσουν το εύρος των προϊοντων που προσφέρουν στον κόσμο.

Η λύση για την Ελλάδα δεν είναι καλύτερος και περισσότερος τουρισμός και γεωργία, ή μάλλον αυτά δεν είναι η μακροπρόθεσμη λύση. Είναι νέα προϊόντα και υπηρεσίες, με πολλές και διαφορετικές επενδύσεις: σε ορυκτό πλούτο, σε ψηφιακή καινοτομία, σε διαμετακόμιση προϊόντων, σε παραθεριστική κατοικία, σε φροντίδα υγείας για ξένους, σε ένδυση, σε φάρμακα, σε κεραμικά, σε ειδικό βιομηχανικό εξοπλισμό, σε ηλεκτροπαραγωγή, και σε άλλα που δεν μπορούμε να φανταστούμε.

Αυτό προϋποθέτει τους κατάλληλους θεσμούς, και την κατάλληλη νοοτροπία της διοίκησης. Στη διαφοροποιημένη οικονομία οι επιχειρήσεις λειτουργούν με διαφοροποιημένους τρόπους. Αλλοτε με βαρειές εγκαταστάσεις, άλλοτε με "εικονικά" γραφεία, άλλοτε με πολλές υπερωρίες, άλλοτε με μερική απασχόληση από το σπίτι. Αν το κράτος αποκλείσει την ποικιλομορφία, ουσιαστικά μπλοκάρει την ανάπτυξη.

3. Οι μικρές επιχειρήσεις είναι (και) το μέλλον

Είτε έρθουν οι μεγάλες ξένες επενδύσεις, είτε όχι, η Ελλάδα θα εξακολουθεί να είναι κατά βάση η χώρα των μικρών μονάδων. Αν αυτές αναπτύσσονται, θα αναπτύσσεται και η χώρα, και αν όχι, δεν θα αναπτύσσεται. Αυτό ίσως μοιάζει αυτονόητο, αλλά δεν είναι.

Υπάρχουν απόψεις που αντιμετωπίζουν τις μικρές επιχειρήσεις με κοινωνικά κριτήρια: πρέπει να διατηρηθούν και να ενισχυθούν επειδή δημιουργούν θέσεις εργασίας και εισοδήματα, αλλά δεν περιμένουμε από αυτές να μεγαλώσουν, να καινοτομήσουν, ή να ανοίξουν νέους δρόμους στην παγκόσμια αγορά. Με άλλα λόγια, είναι η πηγή σταθερότητας, αλλά όχι πηγή ανάπτυξης. Η ανάπτυξη θα προκύψει, αν προκύψει, από μεγάλες εταιρίες. Η άποψη αυτή έχει βάση για πολλές άλλες χώρες, αλλά όχι για την Ελλάδα, για τους λόγους που έχουν αναλυθεί αλλού.

Εδώ είναι απόλυτη ανάγκη η δημόσια πολιτική να επιτρέπει και να ενθαρρύνει τις μικρές μονάδες να λειτουργούν αναπτυξιακά.

Αυτές πρέπει να σηκώσουν το βάρος για να αυξηθεί η παραγωγικότητα, κάνοντας μικρές βελτιώσεις ή σημαντικές καινοτομίες στον τρόπο που λειτουργούν.
Αυτές να σχεδιάσουν και να τοποθετήσουν νέα προϊόντα.
Να αυξήσουν την απασχόληση όταν πάνε καλά, μεγαλώνοντας τις εγκαταστάσεις τους και προσλαμβάνοντας υπαλλήλους.
Να συνεργαστούν για να καθιερώσουν την φήμη του κλάδου τους και να βρουν πελάτες στο εξωτερικό.
Να δημιουργήσουν, ουσιαστικά, ένα ελληνικό μοντέλο ανάπτυξης, ή καλύτερα πολλά μοντέλα σε διάφορους κλάδους.

Ποιός διαφωνεί με αυτό; Στην πράξη, διαφωνεί το σύνολο της δημόσιας διοίκησης και σχεδόν όλοι οι πολιτικοί.

Εχουν ποινικοποιήσει την επιχειρηματική αποτυχία, έτσι ώστε ο σοφός επιχειρηματίας να προτιμά τα πεπατημένα μοντέλα, αντί να κινδυνεύει με φυλάκιση και κατάσχεση του σπιτιού του αν δεν του βγει η νέα ιδέα.
Εχουν δημιουργήσει έναν μηχανισμό επιδοτήσεων που χρειάζεται ένα χρόνο μελέτη για να καταλάβεις πού και πώς υπάγεσαι, και αν θέλεις κάτι να αλλάξεις στο δρόμο, πάλι από την αρχή.
Εχουν κατακερματίσει τις άδειες λειτουργίας και τα ταμεία, ώστε κάθε νέα δραστηριότητα να είναι σαν να ξεκινάς επιχείρηση για πρώτη φορά. Κάθε δραστηριότητα σημαίνει άλλη εποπτική αρχή, άλλες άδειες, διαφορετική φορολόγηση, άλλο ταμείο.
Ενώ θα ήταν πολύ καλύτερα αν η νομοθεσία απαιτούσε μόνο τα βασικά, σε όλες τις δραστηριότητες: να δηλώνουν το φορολογητέο εισόδημα, να πληρώνουν τις ασφαλιστικές εισφορές, να μην βλάπτουν το περιβάλλον και τη δημόσια υγεία.

Με δυό λόγια, το κράτος θέλει τις μικρές επιχειρήσεις μόνιμα μικρές, στατικές και συντηρητικές. Αν αυτό είναι μικρό κακό για άλλες χώρες που έχουν ήδη πολλές μεγαλύτερες και δυναμικές εταιρίες, για την Ελλάδα είναι καταδίκη.

4. Το κοινωνικό κράτος ενισχύει την ανάπτυξη, μόνο αν καλύπτει ανθρώπους και όχι επαγγέλματα

Αυτό το ξέρουν καλά οι σοσιαλδημοκράτες της βόρειας Ευρώπης. Στην εποχή μας, οι δομές των κοινωνιών είναι ρευστές, και οι σταδιοδρομίες απρόβλεπτες, και οι κοινωνικές δαπάνες πρέπει να προστατεύουν από το απρόβλεπτο.

Αυτό ισχύει ακόμα περισσότερο στην Ελλάδα της κρίσης, όπου εκατοντάδες χιλιάδες δεν μπορούν να πληρώνουν εισφορές, ή και αν μποροούν αυτό τους εμποδίζει να δοκιμάσουν νέες δουλειές. Ενώ πρέπει να δημιουργηθούν 700 χιλ. δουλειές σε νέες δραστηριότητες.

Επείγει να αναμορφωθεί το σύστημα παροχών (συντάξεις, υγεία, ανεργία) ώστε να μην κάνει διακρίσεις με βάση το επάγγελμα και την εργασιακή κατάσταση. Δηλαδή, κυρίως: να ενωθούν τα ταμεία συντάξεων, να ανοίξει το δημόσιο σύστημα υγείας σε όλους τους κάτοικους της χώρας, και να ενισχυθούν οι πόροι για τους άνεργους.

Μόνο αν απελευθερώσει τα πρόσωπα από τον συντεχνιακό τους προσδιορισμό θα μπορέσει το κράτος να τους στηρίξει σε όλες τις δοκιμασίες και τις περιπέτειες που θα βιώσουν, προσπαθώντας να χτίσουν τις νέες δουλειές.

>Η ομιλία του Αρίστου Δοξιάδη στο διήμερο πολιτικό-επιστημονικό Συνέδριο για την 39η επέτειο από την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ

http://www.kourdistoportocali.com/articles/23596.htm#.UixGbT60dwE.facebook

Αγωγός ανάγωγος

Όταν πριν 13 χρόνια πέρασε ο πρώτος αγωγός φυσικού αερίου από Σέρρες προς Κομοτhνή, υπήρχε πρόβλεψη να επανέλθει το πράσινο στα σημεία διέλευσης. Να γίνει φύτευση κατάλληλων φυτών ώστε να ξαναπρασινίσει το σημείο από όπου έσκαψαν για να περάσει ο αγωγός.
Ο εργολάβος που ανέλαβε το έργο αποκατάστασης με φυτά, στα σημεία διέλευσης του αγωγού, έκανε (όπως συνηθίζεται) μια πρόχειρη φύτευση με κάποιες βέργες που ‘’θα γινόταν δέντρα’’ που έμειναν όμως… βέργες ξερές αφού δεν τοποθέτησε τα φυτά που του καθόρισαν και βέβαια δεν έγινε κανένας έλεγχος στο τέλος.

Σήμερα σχεδιάζεται η διέλευση του νέου αγωγού ΤΑΡ. Που θα περάσει και αυτός μέσα από περιοχές υψηλής παραγωγικότητας, από γόνιμα χωράφια, δενδροκαλλιέργειες, κοντά από οικισμούς, δίπλα από σπίτια. Που σε απόσταση 250 μ. ένθεν και ένθεν (πιο απλά σε μια ακτίνα 500 μ,) ακυρώνεται η γη για οποιαδήποτε χρήση. Ούτε το πέρασμα της Εγνατίας Οδού δεν κατέλαβε τόση έκταση στη διαδρομή της. Και δεν αποζημιώνεται κανείς αφού η διέλευση αγωγού θεωρείται «δουλεία του χώρου» και όχι απαλλοτρίωση.

Για μεν τις δασώδεις εκτάσεις που θα περάσει μπορούμε να δεχθούμε ότι έτσι θα δημιουργηθούν ζώνες πυρασφάλειας 60 μέτρων αφού σε δεν θα υπάρχουν ούτε δέντρα σε απόσταση 30 και 30 μέτρων απ’ όπου θα περάσει ο αγωγός.

Στον σχεδιασμό που ετοιμάζεται πρέπει να αποφευχθεί, όσο είναι δυνατόν βέβαια, η διέλευση από ιδιοκτησίες χωραφιών που θα καταστούν άγονα ή Ζώνες Οικιστικού Ελέγχου όπου δραστηριοποιούνται βιοτεχνίες και αποθήκες.

Ο πρόεδρος του ΤΕΕ Αν. Μακεδονίας έχει δείξει ζωηρό ενδιαφέρον ώστε σε συνεργασία με την εταιρεία που ξεκινάει τον σχεδιασμό του αγωγού ΤΑΡ μέσα στον Σεπτέμβρη, το Γεωτεχνικό Επιμελητήριο και τους Αγροτικούς Συλλόγους, να γίνει η χάραξη έτσι ώστε να μη θιγούν για άλλη μια φορά οι περιοχές μας.

Ο αγωγός αυτός είναι αγωγός διέλευσης αερίου και δεν έχουμε ούτε την διαχείρισή του ούτε θα υπάρχει ιδιαίτερο όφελος μετά την κατασκευή του. Οι Δήμοι από όπου περνάει πρέπει να απαιτήσουν ανταποδοτικά οφέλη. Οφέλη που θα εισπράττει το Ελληνικό Δημόσιο πρέπει να εισπράττονται από τους Δήμους διέλευσης. Τώρα είναι η ευκαιρία να τεθεί το θέμα και το ΤΕΕ Αν. Μακεδονίας σωστά ξεκίνησε δημιουργώντας μια ομάδα εργασίας σε συνεργασία με το ΓΕΩΤΕΕ και τους αγρότες, ώστε να υπάρχουν έτοιμες οι θέσεις για τον σχεδιασμό και να κατατεθούν.

Τα λάθη που έγιναν με τον προηγούμενο αγωγό δεν πρέπει να επαναληφθούν. Ούτε ο άκομψος και ανάγωγος τρόπος που σχεδιάστηκε, πολύ περισσότερο ο τρόπος που κατέστρεψε και δεν επανέφερε το αισθητικό μέρος του έργου στην πρώτη του μορφή δεν πρέπει να επιτρέψουν να ξανασυμβεί.

Ο Δήμαρχος Καβάλας ως πρόεδρος της ΠΕΔ Αν. Μακεδονίας Θράκης, το ΤΕΕ και το ΓΕΩΤΕΕ έχουν τον πρώτο λόγο για τη περιοχή μας.   

Καλημέρα σας

Σουρωτή: Ένας αιώνας και μια… αιωνιότητα ιστορίας

Το αρχαίο νερό του Μεγάλου Αλεξάνδρου που απολαμβάνουν και οι σύγχρονοι Έλληνες από μια εταιρεία που σε λίγο κλείνει 100 χρόνια ζωής.

Η Σουρωτή ιδρύθηκε το 1916. Θα γίνει 100 ετών σε τρία χρόνια δηλαδή. Αλλά η ιστορία του αγαθού που προσφέρει, του νερού της, μας ταξιδεύει πολύ πιο βαθιά πίσω στο χρόνο… Στην εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, εκεί όπου ξεκινούν όλα.

Ο μικρός ποταμός Ανθεμούντας, ο «λουλουδοστόλιστος» σε ελεύθερη μετάφραση, κάτω από του βουνό Κάλαυρος στην Χαλκιδική, ήταν μια περιοχή που λάτρευε ο μεγάλος στρατηλάτης. Μια λιμνούλα σχηματιζόταν λίγο πιο ψηλά από τις όχθες του ποταμού. Όταν ξεχείλιζε, το νερό της κατέβαινε κάτω στον Ανθεμούντα. Αιτία ήταν μια πλούσια πηγή με καθάριο, υπέροχο νερό. Ο Μέγας Αλέξανδρος την είχε ανακαλύψει και πολύ συχνά ανέβαινε ως εκεί για να το γευθεί. 

Τα χρόνια πέρασαν, αλλά η Σουρωτή, όπως άρχισαν να την φωνάζουν οι ντόπιοι, δεν άλλαξε χαρακτήρα. Το νερό της άφθονο, το τοπίο γύρω της μαγικό. Ιδανικό σημείο για να ζει κανείς. Εκεί στις αρχές του 20ου αιώνα, μάλιστα, κάποιοι αποφάσισαν να κατοικίσουν μόνιμα την περιοχή. Στο χωριό τους έδωσαν για όνομα –τι άλλο;- το Σουρωτή.

Οι Γάλλοι, οι Σέρβοι και ο Μεγάλος Πόλεμος

Δεν πέρασε πάνω από μια δεκαετία και ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος έδωσε νέο χαρακτήρα στην περιοχή. Ο Γαλλικός Στρατός που πολεμούσε εναντίον της Αυστροουγγαρίας στρατοπεύδευσε κάτω από τον Κάλαυρο, κοντά στη Σουρωτή. Οι αξιωματικοί που γεύθηκαν το νερό ενθουσιάστηκαν τόσο πολύ από την εξαιρετική του ποιότητα που αποφάσισαν να το εμφιαλώσουν για να το πάρουν μαζί τους. Έτσι, το 1916, δημιουργήθηκε ένα μικρό, υποτυπώδες εμφιαλωτήριο. Τα μπουκάλια έφταναν στα τραπέζια των Στρατηγών, ως δώρο από τους υφιστάμενούς τους αξιωματικούς, ενώ δεν ήταν λίγα

εκείνα που ταξίδεψαν μέχρι και στη Γαλλία!

Σύντομα, στην περιοχή κατέβηκε και ο σερβικός στρατός, οι σύμμαχοι των Γάλλων. Επέκτειναν το εμφιαλωτήριο, στεγάζοντάς το με ένα διώροφο κτήριο. Τo νερό της πηγής ονομάστηκε "Kisepe Boda"  που σημαίνει υπόξινo νερό. Σε λίγο, όμως, ο πόλεμος τελείωσε. Αλλά το εμφιαλωτήριο δεν εγκαταλείφθηκε. Το ανέλαβε ο ντόπιος Θωμάς Λώλας, ανακαινίζοντάς το μάλιστα και βάζοντας τα θεμέλια για τη λαμπρή ιστορία μιας επιχείρησης που σχεδόν έναν αιώνα μετά εντυπωσιάζει και δροσίζει όλους τους Έλληνες.

Το νερό του Βενιζέλου

Το 1925, την επιχείρησή του εξαγόρασε ο Γεώργιος Χωναίος. Δέκα χρόνια αργότερα, το Ελληνικό Δημόσιο ήρθε σε συμφωνία με τον Γεώργιο Χωναίο για την εκμετάλλευση της πηγής και την αναγνώρισε επίσημα ως ιαματική. Ως πηγή, δηλαδή, το νερό της οποίας έχει διαπιστωθεί ότι έχει ευεργετική επίδραση στον οργανισμό μετά από εξωτερική (λουτροθεραπεία) ή εσωτερική του χρήση (ποσιθεραπεία). Είχε μεσολαβήσει, το 1930, μια σημαντική παρέμβαση του εθνάρχη Ελευθέριου Βενιζέλου:  «Το νερό Σουρωτή είναι εφάμιλλο με τα ευρωπαϊκά, αν όχι ανώτερο από αυτά», είχε δηλώσει δημοσίως!

Με τη λήξη της σύμβασης, το 1987, έπειτα από πρωτοβουλία τoυ Πρoέδρoυ της Κoινότητας Σoυρωτής και από δραστηριοποίηση όλων των κατoίκων του χωριού, την εκμετάλλευση της πηγής ανέλαβε η ίδια η κοινότητα. Ίδρυσε έτσι μια κοινοτική επιχείρηση με το όνομα «Σουρωτή». Τέσσερα χρόνια αργότερα, το νερό της Σουρωτής μπήκε στον επίσημο κατάλογο Φυσικών Μεταλλικών Νερών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η νέα εποχή

Το 1993 ένα ριζοσπαστικό προϊόν έκανε την εμφάνισή του στα σούπερ μάρκετ και στα ψυγεία των περιπτέρων. Για πρώτη φορά στην Ελλάδα κυκλοφόρησε στην αγορά νερό σε συσκευασία κουτιού αλουμινίου. Η Σουρωτή μπορεί να ήταν μια κοινοτική επιχείρηση, αλλά έβλεπε μπροστά. Το ανθρακούχο νερό της ήταν κάτι περισσότερο από απλό νερό…

Το 1998 η ίδια η επιχείρηση άλλαξε χαρακτήρα. Έγινε πια ανώνυμη εταιρεία, απέκτησε γραφεία στην Αθήνα και άρχισε να δραστηριοποιείται σε όλη την Ελλάδα. Δύο χρόνια αργότερα έδειχνε τη δυναμική της στην αγορά λανσάροντας τα νέα της προϊόντα (Σουρωτή με άρωμα λεμόνι – λάιμ, πορτοκάλι και ροδάκινο), ενώ ολοκλήρωνε και τον εκσυγχρονισμό των εγκαταστάσεων και των μηχανημάτων παλαιάς γραμμής εμφιάλωσης με την κατασκευή μονάδας εμφιάλωσης PET.

Η δεκαετία του 2000 είδε την επιχείρηση να μεγαλώνει και να καθιερώνεται. Νέες μονάδες παραγωγής νερού, με τα πιο σύγχρονα μηχανήματα, νέα επενδυτικά προγράμματα και νέοι ποιοτικοί έλεγχοι έκαναν το νερό της ακόμη πιο ποιοτικό και τις δραστηριότητές της ακόμη πιο επιτυχημένες. Όταν η κρίση χτύπησε την Ελλάδα προς το τέλος των ‘00s, η Σουρωτή δεν έδειξε να πτοείται. Μάλιστα, το 2011 παρουσίασε ένα νέο καινοτόμο προϊόν στην αγορά. Το Sourotea σε τρεις γεύσεις, τσάι με λεμόνι, τσάι με ροδάκινο και greenteaαγαπήθηκε γρήγορα από το κοινό. Την ίδια εποχή, η Σουρωτή άρχισε να αναπτύσσεται στις αγορές του εξωτερικού με τη μακρινή Κίνα να βρίσκεται στην κορυφή της λίστας των εξαγωγών της.

Η εταιρεία σήμερα

Με τέσσερις μονάδες παραγωγής και μηχανήματα υψηλής τεχνολογίας στις κτηριακές της εγκαταστάσεις εμβαδού 7.500 τ.μ., με μια ομάδα ειδικών επιστημόνων, που συνδυάζουν τις απαραίτητες γνώσεις και την εμπειρία σχετικά με την τεχνολογία εμφιάλωσης, καθώς και το άρτια εξοπλισμένο εργαστήριο για όλους τους ελέγχους και δοκιμές που απαιτούνται σε όλα τα στάδια της παραγωγικής διαδικασίας, η Σουρωτή μπορεί να παινεύεται ότι δεν έχει τίποτε να ζηλέψει από τις αντίστοιχες εταιρείες του εξωτερικού.

Το ανθρώπινο δυναμικό της αποτελείται από 134 υπαλλήλους, όλοι ειδικευμένοι στην σωστή επεξεργασία του νερού, ώστε να μην αλλοιώνεται η υπέροχη γεύση του ή να μη χάνεται η ιαματική του ουσία. Με τζίρους που κινούνται σταθερά πάνω από τα 15 εκατ. ευρώ και συνεχή κερδοφορία, η Σουρωτή είναι μια επιχείρηση που δεν κατάλαβε ποτέ από κρίση. Από την στιγμή που έγινε ανώνυμη εταιρεία, μέσα σε ελάχιστα χρόνια έχει κατορθώσει να κυριαρχήσει σε περίπου το 50% της αγοράς ανθρακούχου νερού στην Ελλάδα! Και βέβαια, να επεκταθεί και εκτός συνόρων. Αυτή τη στιγμή, εκτός από την Κίνα, εξάγει τα προϊόντα της και σε ΗΠΑ, Καναδά, Γερμανία, Βέλγιο, Ολλανδία, Σουηδία, Κύπρο, Αυστραλία και Μέση Ανατολή.

http://www.souroti.gr/

Read more: http://www.newsbomb.gr/chrhma/psonizo-ellinika/story/339859/soyroti-enas-aionas-kai-mia-aioniotita-istorias#ixzz2dBJPHIlN

Ένα ‘’Μουσείο Ήχου’’

Όταν έκλεισαν οι εγκαταστάσεις της ‘’Φωνής της Αμερικής’’ στο Νέστο, όλα τα μηχανήματα (πομποί, κονσόλες, μαγνητόφωνα κλπ) εκποιήθηκαν ως άχρηστα υλικά και πουλήθηκαν κυριολεκτικά με το κιλό. Ξεπουλήθηκαν σε παλιατζήδες για ένα ελάχιστο ποσό.

Σήμερα η μορφή ηλεκτρονικής ενημέρωσης άλλαξε και ένας Ραδ. Σταθμός ανά περιφέρεια μπορεί να καλύψει άνετα τη περιοχή με ειδήσεις.  Η ΕΡΑ Καβάλας αποτελεί παρελθόν.  Όμως υπάρχουν εκεί και κτηριακές εγκαταστάσεις, και μηχανήματα ήχου που μένουν τώρα κλειδωμένα και ανενεργά. Υπάρχουν βέβαια και δίσκοι παλιοί και μαγνητόφωνα μπομπίνας και ένα μεγάλο αρχειακό υλικό από δελτία ειδήσεων, ηχογραφημένες εκπομπές και παράλληλα ένα μουσικό αρχείο σε ψηφιακή μορφή με χιλιάδες τραγούδια.

Υπάρχει μια μεγάλη δισκοθήκη με δίσκους 45 και 33 στροφών. Δίσκοι βινυλίου που θα μπορούσαν να εκτεθούν και αυτοί. Όπως και παλιά μικρόφωνα και μαγνητόφωνα.

Υπάρχει ο πομπός των μεσαίων που λειτούργησε για περισσότερα από πενήντα χρόνια και έκλεισε στις αρχές του 2013. Ένας πομπός Αμερικάνικης κατασκευής, που όμοιός του δεν υπάρχει πλέον. Όμως αποτελεί κειμήλιο ενημέρωσης και θα μπορούσε να στεγαστεί μαζί με τα άλλα παλιά μηχανήματα ήχου του Ραδιοφωνικού Σταθμού Καβάλας, που τώρα είναι αποθηκευμένα, στο μουσείο της πόλης μας. Για να μείνουν στην ιστορία αντί να διαλυθούν για παλιοσίδερα.

Και βέβαια δεν είναι μόνο αυτά σαν αρχειακό υλικό. Υπάρχουν εκπομπές, δελτία ειδήσεων και εσωτερική αλληλογραφία που οι ιστορικοί του μέλλοντος θα εκτιμήσουν όταν τα αντικρύσουν.

Είναι και οι κτηριακές εγκαταστάσεις στην Αγ. Παρασκευή και στο ύψωμα Βασιλάκη όπου βρίσκεται ο πομπός και η κεραία της πρώην ΕΡΑ Καβάλας. Εγκαταστάσεις που πρέπει να διαφυλαχτούν και να αξιοποιηθούν κατάλληλα και όχι να αποτελέσουν σκουπιδότοπο των επιτηδείων.

Θα μπορούσε να υπάρχει περισσότερο αρχειακό υλικό από εκδηλώσεις που έγιναν πριν χρόνια στη πόλη μας. Από συνεντεύξεις με ηθοποιούς και συνθέτες που πέρασαν. Ηχογραφήσεις θεατρικών παραστάσεων. Ηχογραφήσεις πολιτικών ομιλιών και αξιόλογων διαλέξεων. Όμως τέτοιο υλικό δυστυχώς δεν θα βρεθεί αφού δεν γινόταν καταγραφή αυτών των εκδηλώσεων. Ήταν…  αδιάφορες εκδηλώσεις για να καταγραφούν.

Αυτό το αρχείο είναι πολύτιμο για τη πόλη μας, όμως είναι άχρηστο εάν πάρει την άγουσα για τις αποθήκες της Αγ. Παρασκευής.  Εκεί αναξιοποίητο θα εκποιηθεί για λίγα ευρώ. Ο Δήμος Καβάλας είναι ο μόνος που όχι μόνο μπορεί αλλά έχει και την υποχρέωση να το παραλάβει και να το διατηρήσει.

Όλα αυτά μόνο ο Δήμος Καβάλας μπορεί να διαφυλάξει και να διατηρήσει ανέπαφα ως συνέχεια ενός Ραδιοφωνικού Σταθμού που σε παλιότερα χρόνια αποτέλεσε την μοναδική πηγή πληροφόρησης και ψυχαγωγίας για τη περιοχή μας. Να τα διατηρήσει σε ένα μουσείο που θα δημιουργήσει και να το ονομάσει «Μουσείο Ήχου» Όπου θα μπορούσαν να συνεισφέρουν και οι συμπολίτες μας με άλλο αρχειακό υλικό. Όπως παλιά ραδιόφωνα, πικάπ, δίσκους ή ότι άλλο αντικείμενο έχει σχέση με τον ήχο. Σταδιακά θα εμπλουτιστεί και θα αποτελεί σημείο αναφοράς και επισκεψιμότητας από σχολεία και ιδιώτες. Από τουρίστες και ρέκτες του είδους. 

Και βέβαια ο πομπός των FM της πρώην ΕΡΑ Καβάλας θα μπορούσε να αντικαταστήσει τον υπάρχοντα του Δημοτικού Ραδιοφώνου και να εκπέμπει με μεγαλύτερη εμβέλεια, μουσική για τη ψυχαγωγία των συμπολιτών μας. Μουσικά είδη εναλλασσόμενα, χωρίς παρεμβολές μουσικών παραγωγών κατά το πρότυπο δεκάδων ραδιοφωνικών σταθμών της Ευρώπης. Είναι ήδη εγκατεστημένος σε σωστό σημείο και θα κάλυπτε όλη την περιοχή.

Η πρόταση που έκανε ο Δήμαρχος στους αρμόδιους υπουργούς, για να αποδοθεί όλο αυτό το αρχειακό, τεχνικό και κτηριακό υλικό στον Δήμο και να αξιοποιηθεί, μόνο ως πολύ θετική σκέψη θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί. Αυτό το υλικό της πρώην ΕΡΑ Καβάλας, μας ανήκει και δεν πρέπει να αφήσουμε να φορτωθεί σε φορτηγά για να πάει στις αποθήκες της Αθήνας για διάλυση. Ειλικρινά θα είναι πολύ κρίμα να χαθούν όλα αυτά τα στοιχεία.

Καλημέρα σας.

Αθήνα-Θεσσαλονικη σε 3 ώρες και 15 λεπτά!

Έντεκα υπουργοί, έξι διευθύνοντες σύμβουλοι, κάμποσες κύριες και συμπληρωματικές συμβάσεις κατασκευής και 16 χρόνια εργασιών. Και το «θαύμα» τελικώς εγένετο! 

Οι σήραγγες του Καλλιδρόμου, το δυσκολότερο τεχνικό έργο της σύγχρονης Ελλάδας, «τρύπησαν» μετά από ένα κατασκευαστικό θρίλερ ετών, που ολοκληρώθηκε χάρη στον κόπο, το πείσμα και την επιμονή των ελλήνων μηχανικών.

Το «τρύπημα» της αριστερής σήραγγας, που πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 22 Μαΐου, έφερε χαμόγελα ικανοποίησης και θερμούς εναγκαλισμούς μεταξύ των στελεχών της κοινοπραξίας ΑΚΤΩΡ- ΤΕΡΝΑ - J&P ΑΒΑΞ και των μηχανικών της ΕΡΓΟΣΕ, που είδαν το «παρθενικό» έργο της δημόσιας εταιρίας επιτέλους να ολοκληρώνεται. 

Οι εργαζόμενοι της βόρειας και της νότιας πλευράς του βουνού έδωσαν τα χέρια σε ένα πανηγυρικό κλίμα, αφού κατάφεραν με την σκληρή δουλειά τους να τιθασεύουν την άγρια φύση του βουνού της Στερεάς Ελλάδας. Ήταν νωρίς το μεσημέρι, όταν τα συνεργεία της J&P ΑΒΑΞ συνάντησαν στο μέσον του αριστερού τούνελ, 4,5 χιλιόμετρα μέσα στο βουνό και σε ύψος 550 μέτρων, τους μηχανικούς της ΤΕΡΝΑ, οι οποίοι έριξαν και το εναπομείναν εμπόδιο που χώριζε τις δύο πλευρές της σήραγγας, παραδίδοντας ένα δύσκολο έργο, μήκους 9,2 χλμ ανά σήραγγα. 

Άλλωστε, είχε προηγηθεί το «ξετρύπημα» της δεξιάς σήραγγας τις προηγούμενες ημέρες, δίνοντας τέλος σε μία περιπέτεια 16 έτών. Αναπόφευκτα, ήρθαν στιγμές συγκίνησης και ρίγους για τους ανθρώπους που πάλευαν μέσα στις λάσπες του βουνού επί χρόνια. 

Ανακουφισμένοι, ευχαριστημένοι και δικαιωμένοι αγκαλιάζονταν. Νέα πρωτιά Έτσι, η Ελλάδα μπορεί να υπερηφανεύεται για μία νέα πρωτιά, αφού κατασκεύασε τα μεγαλύτερα συγκοινωνιακά τούνελ των Βαλκανίων, η δημιουργία των οποίων αποτελεί ένα πραγματικό έπος για τον τεχνικό κόσμο της χώρας. 

Και αυτό διότι, οι γεωλογικές συνθήκες κατέστησαν την κατασκευή των σηράγγων δυσκολότατη, το δε έργο μοναδικό στο είδος του στον πλανήτη, αφού οι ιδιότητες του μαλακού πετρώματος, σερπεντίτης, έκανε «εφιαλτική» τη ζωή των μηχανικών, λένε άνθρωποι που έζησαν το έργο από κοντά. Ακριβώς για αυτόν τον λόγο, η φήμη των δυσκολιών του Καλλιδρόμου το έχουν κάνει ένα ξακουστό case study σε πολυτεχνικές σχολές και εξειδικευμένες εταιρίες ανά τον κόσμο. 

Σύμφωνα με τον αναπληρωτή υπουργό Υποδομών και Ανάπτυξης, κ. Σταύρο Καλογιάννη, η συγκεκριμένη εργολαβία κόστισε 220 εκατ. ευρώ, ενώ το σύνλο του έργου περίπου 350 εκατομμύρια ευρώ, χωρίς ΦΠΑ. «Θα ήθελα επίσης να πω συγχαρητήρια και στις τεχνικές εταιρίες, στις αμιγώς ελληνικές εταιρείες που έφεραν σε πέρας ένα τόσο δύσκολο έργο, σ' αυτούς τους εκπληκτικούς εργαζόμενους που είναι σήμερα εδώ. 

Και βεβαίως στο επιστημονικό δυναμικό της χώρας, τους μελετητές, τους επιβλέποντες, τους κατασκευαστές που υλοποίησαν σε τόσο δύσκολο γεωλογικό υπόβαθρο αυτό το πολύ σημαντικό έργο» δήλωσε μετά την διάνοιξη της σήραγγας. Παράλληλα, όπως ανέφερε ο γενικός γραμματέας Μεταφορών, κ. Νίκος Σταθόπουλος, «η αποπεράτωση αυτής της σήραγγας είναι αυτή που θα επιτρέψει μέχρι το 2015 την ολοκλήρωση του άξονα Πάτρα-Αθήνα-Θεσσαλονίκη και θα επαναφέρει κατά κάποιο τρόπο την Ελλάδα στον ευρωπαϊκό σιδηροδρομικό χάρτη».

«Το συγκεκριμένο έργο έχει επίσης μεγάλη επίδραση στην προσπάθεια που κάνουμε για την ιδιωτικοποίηση και την ανάπτυξη της ΤΡΑΙΝΟΣΕ. 

Είναι προφανές ότι με αυτό το έργο η ΤΡΑΙΝΟΣΕ θα μπορέσει να κερδίσει χρόνο στο Αθήνα -Θεσσαλονίκη, να πάρει ακόμη μεγαλύτερο μερίδιο στην αγορά και φυσικά να προχωρήσει η ηλεκτροκίνηση η οποία θα αποτελέσει μεγάλο παράγοντα εξοικονόμησης για την εταιρία και βελτίωση των αποτελεσμάτων της. Άρα είναι ένα έργο που συνεισφέρει πραγματικά στην ολοκλήρωση του σιδηροδρομικού άξονα της χώρας», σχολίασε. 

«Είμαστε πραγματικά ικανοποιημένοι σήμερα γιατί ολοκληρώνεται ένα πολύ μεγάλο και πολύ δύσκολο έργο. Ένα έργο το οποίο μας ανοίγει το δρόμο για να ολοκληρώσουμε σε σύντομο χρονικό διάστημα, από δω και πέρα, τις σύγχρονες σιδηροδρομικές υποδομές που θα έχει η χώρα μας και κυρίως το Πάτρα - Αθήνα - Θεσσαλονίκη - Ειδομένη» τόνισε ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ΕΡΓΟΣΕ, κ. Κώστας Σπηλιόπουλος. «Θέλω να ευχαριστήσω τους εργαζόμενους που μόχθησαν σε δύσκολες συνθήκες όπως βλέπετε, τις εταιρίες οι οποίες έχουν πλέον πολύ μεγάλη τεχνογνωσία και εκτελούν εξαιρετικά δύσκολα έργα σε ευρωπαϊκό και σε παγκόσμιο επίπεδο, τους επιστήμονες που μελέτησαν και προγραμμάτισαν αυτό εδώ το έργο αλλά και τους φορείς της περιοχής οι οποίοι συνεργάστηκαν άψογα και φέραμε εις πέρας ένα εξαιρετικά δύσκολο έργο» πρόσθεσε. 

Ταχύτητες έως και 250 χλμ ανά ώρα 

Η διάνοιξη του Καλλιδρόμου και η αποπεράτωση της νέας γραμμής Τιθορέας - Λιανοκλαδίου είναι το πρώτο βήμα, που θα κάνει το ταξίδι μεταξύ Αθήνας και Θεσσαλονίκης υπόθεση τριών ωρών και ενός τετάρτου της ώρας. Άλλωστε, η σήραγγα μελετήθηκε για ταχύτητες έως και 250 χλμ ανά ώρα. 

Το δεύτερο βήμα είναι η ολοκλήρωση των εργασιών στο όρος Όθρυς, όπου κατασκευάζεται το υπόλοιπο τμήμα της νέας σιδηροδρομικής γραμμής υψηλών ταχυτήτων, Λιανοκλάδι - Δομοκός. 

Ήδη, το 60% του φυσικού αντικειμένου έχει εκτελεστεί. Παράλληλα, η ΕΡΓΟΣΕ θα προχωρήσει την εργολαβία - σκούπα των υπολειπόμενων εργασιών στην νέα σιδηροδρομική γραμμή Τιθορέας - Δομοκού, προϋπολογισμού 415 εκατ. ευρώ, στην οποία μειοδότης έχει αναδειχθεί η κοινοπραξία ΑΚΤΩΡ - ΤΕΡΝΑ J&P ΑΒΑΞ, με έκπτωση 8,5%. Εκκρεμεί έγκριση από το διοικητικό συμβούλιο της ΕΡΓΟΣΕ. 

Το έργο περιλαμβάνει εργασίες ολοκλήρωσης της υποδομής και των κτιριακών εγκαταστάσεων και κατασκευή της επιδομής, των ηλεκτρομαγνητικών εγκαταστάσεων, της σηματοδότησης, των τηλεπικοινωνιών και της ηλεκτροκίνησης της νέας διπλής σιδηροδρομικής γραμμής υψηλών ταχυτήτων. 

Με την ολοκλήρωσή της το τραίνο θα χρειάζεται 3,15' για να ταξιδέψει από την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, αλλάζοντας τον χάρτη των μεταφορών της Ελλάδας και, καθιστώντας, τις αεροπορικές συγκοινωνίες μεταξύ των δύο πόλεων πολυτέλεια. 

Η νέα χάραξή της γραμμής, η οποία σχεδιάστηκε για ταχύτητες 200 χλμ ανά ώρα, ξεκινά από το Σιδηροδρομικό Σταθμό Τιθορέας κατευθύνεται ανατολικά, διασχίζοντας το όρος Καλλίδρομο με δίδυμη σήραγγα μήκους 9,2 χλμ ανά κατεύθυνση, και ακολουθώντας πεδινή διαδρομή, μέσω της πεδιάδας του Σπερχειού ποταμού καταλήγει στο Σιδηροδρομικό Σταθμό Λιανοκλαδίου. 

Στη συνέχεια, διασχίζει το όρος Όθρυς με δίδυμη σήραγγα, μήκους 6,3 χλμ ανά κατεύθυνση και ακολουθώντας πεδινή διαδρομή μέσω του οροπέδιου του Δομοκού (αποξηραμένη λίμνη Ξυνιάδας ), κατέρχεται τον ορεινό όγκο του Δομοκού καταλήγοντας στην Θεσσαλική πεδιάδα και στον Σιδηροδρομικό Σταθμό Δομοκού. 

Πρόκειται για διπλή γραμμή 106 χλμ με 4 σήραγγες μονής γραμμής, συνολικού μήκους 30 χλμ, 12 σήραγγες διπλής γραμμής μήκους 4,4 χλμ, 18 Cut & Cover διπλής γραμμής συνολικού μήκους 2,3 χλμ, 6 Cut & Cover μονής γραμμής συνολικού μήκους 1, 7 χλμ, 49 Σιδηροδρομικές Γέφυρες μήκους 6 χλμ, 32 Ανισόπεδες Διαβάσεις μήκους 2, 7 χλμ και 2 νέους Σιδηροδρομικούς Σταθμούς στο Μώλο και στον Άγιο Στέφανο, καθώς και 2 νέες στάσεις στις Αγγείες και στο Θαυμακο. 

Έτσι, θα αντικατασταθεί η παλαιά μονή γραμμή του ορεινού όγκου του Μπράλου, που κατασκεύασε μεταξύ 1904 - 1908 το «Συνδικάτο κατασκευής σιδηροδρόμων εν Ανατολή limited» κατ' εφαρμογήν της σύμβασης παραχώρησης «περί κατασκευής και εκμεταλλεύσεως Σιδηροδρόμου πλάτους 1,44 μ. από Πειραιώς εις Δεμερλή και τα Οθωμανικά Σύνορα», στην οποία γράφτηκε ένα μεγάλο κομμάτι της ιστορίας της σύγχρονης Ελλάδας. 

Πηγή http://www.exostispress.gr/Article/athinathessaloniki-se-3-ores-kai-15-lepta-0#ixzz2cOnARvzy