Λαϊκή η ενοχλητική

Δεν υπάρχει περίοδος εκλογών, δημοτικών βουλευτικών κλπ που να μη θυμηθούν τη λαϊκή αγορά του Σαββάτου, λογής υποψήφιοι βουλευτές, νομάρχες, δήμαρχοι. Όλοι θα κάνουν τότε, την περατζάδα τους για να έρθουν κοντά στο «λαό» τους.
Να ανακατευθούν με τον απλό καταναλωτή και να φανερώσουν την λαϊκή τους καταγωγή.
Μάλιστα κατά καιρούς έχουν απλωθεί και σχέδια για την καλύτερη εικόνα της.
Μια κυρία κάποτε, κατέβηκε από τη μπολντόζα και μεταπήδησε στη λαϊκή. Ονειρεύτηκε να τοποθετηθούν ομοιόμορφες τέντες στους πάγκους. Οι τέντες θα ήταν γαλάζιες (ασορτί με τις πολιτικές της πεποιθήσεις) ώστε να υπάρχει μια ευπρεπής εικόνα.
Ο Στάθης είχε σχεδιάσει πάγκους ομοιόμορφους. Να φύγουμε από τα ντέξιον, τα χαρτόκουτα της μπανάνας και τα νοβοπάν.
Σχέδια και όνειρα που τά’καψε ο χρόνος. Και η λαϊκή παραμένει σταθερή και αλώβητη από το χρόνο. Εκεί. Στον ίδιο χώρο. Είκοσι χρόνια τώρα. Ένα χώρο που τον κατέλαβαν οι λιανοπωλητές, με το «έτσι θέλω», όταν προσπαθούσαν τότε οι άρχοντες να βρουν, αλλά δεν έβρισκαν χώρο. Τον βρήκαν εκείνοι.
Ένας χώρος ακατάλληλος για λαϊκή, χωρίς τουαλέτες, με κλείσιμο πρόσβασης, στο μουσείο και το κολυμβητήριο κάθε Σάββατο, με συνωστισμό ανθρώπων και πορτοφολάδων. Με κυκλοφοριακή συμφόρηση στον βασικότερο κυκλοφοριακό άξονα της πόλης. Με ατυχήματα σε αυτοκίνητα και ανθρώπους. Τι κι αν είχαμε μέχρι και θανατηφόρα ατυχήματα. Η λαϊκή μένει εκεί. Σταθερή αξία.
Μήπως ήρθε η ώρα των μεγάλων αποφάσεων; Να πάει σε κάποιο αξιόλογο χώρο όπου θα εξυπηρετούνται και οι καταναλωτές; Αφού γι’ αυτούς έγινε και αυτούς πρέπει να προσέξουμε. Σίγουρα όχι στη παραλία. Ίσως σε δυο σημεία (Βύρωνας, Στάδιο Ανθής Καραγιάννη) ώστε να εξυπηρετούνται οι καταναλωτές πιο εύκολα.
Ας μη μας ξεφεύγει και το γεγονός ότι, όλα αυτά τα χρόνια οι νέες άδειες σε λιανοπωλητές αυξήθηκαν και έφτασαν αισίως τις 450. Μια νέα άδεια είναι και νέοι ψήφοι. Μη ξεχνιόμαστε.
Χωρίς να υπολογίζεται πως ο χώρος δεν επαρκεί, οι άδειες δίδονται. Η περίφραξη της Νομαρχίας ήδη μίκραινε το χώρο.
Όσο για τις νέες άδειες, εκεί έχουμε μια πονεμένη ιστορία. Χωρίς να διατηρούνται οι αναλογίες για πώληση προϊόντων γης, ή προϊόντων τριτογενούς παραγωγής. Έφτασε να είναι λαϊκή κινέζικων προϊόντων. Μια λαϊκή που δεν έχει καμιά σχέση με τις λαϊκές αγορές των παραγωγών που θα κατέβουν στη πόλη να πουλήσουν τα προϊόντα που παρήγαγαν στο χωράφι τους. Είναι τόσο λίγοι αυτοί οι παραγωγοί, που χάνονται μέσα στα μουσικά CD, τα κατσαβίδια, τα γυαλιά ηλίου τα καλτσόν και τα κομπινεζόν. Έχουν θέση όλα αυτά σε μια λαϊκή αγορά;
Η λαϊκή πρέπει να ξαναβρεί το χαρακτήρα της. Και η ευκαιρία θα δοθεί όταν στο τέλος του χρόνου θα ξεκινήσει η ανανέωση των αδειών. Που πρέπει να μειωθούν τουλάχιστον στις μισές. Και να δοθούν μόνο σε παραγωγούς. Γι’ αυτούς έγινε η λαϊκή. Όσο για αυτούς που θέλουν να πουλάνε τα κινέζικα, ας τους δώσουν μια άλλη μέρα σε κάποιο άλλο χώρο. Γιατί δεν έχουν θέση σε μια λαϊκή αγορά.
Εκτός και αν μπερδέψαμε τη λαϊκή αγορά με το πανηγύρι. Οπότε μέσα στη κοσμοχαλασιά του Σάββατου κάνουν πανηγύρι και οι πορτοφολάδες.
Σε μια τριτοκοσμική εικόνα, όλοι έχουν θέση.

Καλημέρα σας.

Το χρώμα της αρκούδας

Ο καθηγητής μπήκε αμίλητος στο αμφιθέατρο όπου τον περίμεναν για το καθιερωμένο μάθημα οι φοιτητές του.
Πήρε μια κιμωλία και σχημάτισε πάνω στο πίνακα, ένα μεγάλο κύκλο. Επάνω έγραψε «Βόρειος πόλος». Κάτω έγραψε «Νότος πόλος».
Οι φοιτητές περίμεναν την εξέλιξη…
Ο καθηγητής ξεκίνησε την αφήγησή του. «145 χιλιόμετρα, νοτίως του Βορείου πόλου, συναντάμε μια αρκούδα. Η αρκούδα μετακινείται την επομένη μέρα, 32 χιλ. Βορειοανατολικώς, Παραμένει εκεί 2 μέρες και στη συνέχεια μετακινείται Νοτίως κατά 47 χιλ.
Την επομένη μετακινείται το ζώο, 76 χιλ. Ανατολικώς της θέσης του.»
Οι φοιτητές σημειώνουν τις χιλιομετρικές αποστάσεις ενώ η απορία για την κατάληξη του προβλήματος που θα θέσει ο καθηγητής, είναι ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους.
Ο καθηγητής συνεχίζει…
«Μετά από 4 μέρες παραμονής της αρκούδας στη θέση αυτή, μετακινείται 12 χιλιόμετρα βόρεια και παραμένει εκεί.
Παρακαλώ να μου προσδιορίσετε, το χρώμα της αρκούδας…»
Οι φοιτητές τα έχασαν. Όσο και αν μετρούσαν δεν μπορούσαν να υπολογίσουν, από τα λεγόμενα του καθηγητού, το χρώμα της αρκούδας.
Ο καθηγητής μετά από λίγο χαμογέλασε και τους εξήγησε, ότι από τις κινήσεις της αρκούδας μπορούμε να μαντέψουμε το χρώμα του ζώου. «Η αρκούδα αφού κινείται στην περιοχή του Βορείου πόλου, άρα είναι λευκή!»

Θυμήθηκα το περιστατικό αυτό (που είναι πραγματικό) όταν προχθές, είδαμε έκπληκτοι, στην τελετή έναρξης τον Ολυμπιακών του Πεκίνου, καθώς περνούσε η Ελληνική αποστολή, να δείχνουν οι κάμερες τους εκπροσώπους της Ελλάδος εκεί. Να δείχνουν τον τέως βασιλιά με τη γυναίκα του.
Και απορήσαμε. Δεν υπήρχε εκπρόσωπός μας εκεί; Ο πρωθυπουργός μας που ήταν; Η ΥΠΕΞ που βρισκόταν; Κάποιος τέλος πάντων… Τελικά αυτός μας εκπροσώπησε;
Ο πρωθυπουργός έκανε βόλτα στο Αιγαίο. Έριξαν το μπαλάκι στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ότι έπρεπε να είναι εκεί. Ξέχασαν πως ήταν εκεί τον Ιούνιο ως πρώτος αρχηγός κράτους που ξεναγήθηκε στα Ολυμπιακά έργα. Αφήνοντας χώρο επίσκεψης στον πρωθυπουργό για τη τελετή έναρξης.
Το Σάββατο στον «Κόσμο του Επενδυτή» δημοσιεύθηκε μια φωτογραφία όπου η ΥΠΕΞ ασπάζεται την σύζυγο του τέως, στο Πεκίνο, ενώ εκείνος προπορεύεται αυτάρεσκα.

Ήδη ο σάλος έχει ξεσπάσει για το τηλεοπτικό ατόπημα. Ο τηλεσκηνοθέτης δεν έδειξε τυχαία το πλάνο. Όλα ήταν καλά στημένα από πριν. Στις θέσεις της Ελληνικής αποστολής ο τέως, πετυχαίνοντας παγκόσμια προβολή. Και κάπου παραπέρα σε άσχετη θέση, ήταν με άλλους η κ. Μπακογιάννη. Άφησε χώρο να φανεί η παρουσία του τέως. Από το «άδικο δημοψήφισμα» του πατέρα της φτάσαμε στην τηλεοπτική εισβολή του μέσω Πεκίνου. Οι κινήσεις της πάντα μετρημένες δεν αφήνουν περιθώρια λάθους. Όπως και τώρα. Κινήθηκε με ακρίβεια ώστε να περάσει το πλάνο.
Το ντουέτο Ντόρα Μπακογιάννη και Μίνωα Κυριακού, στο Πεκίνο, λειτούργησε μεθοδικά.
Όταν μελετάς τις κινήσεις της αρκούδας, μπορείς να βρεις και το χρώμα της. Το πολιτικό της χρώμα.

Η μουριά και τα μούρα της

Ένας φίλος πήγε για δουλειές στην Ολλανδία. Έμεινε στο σπίτι συγγενή του. Μια όμορφη μονοκατοικία σε προάστιο του Άμστερνταμ.
Την άλλη μέρα το πρωί όταν ξύπνησε, ήταν μόνος στο σπίτι αφού ο συγγενής του δούλευε και θα επέστρεφε μετά τις 1 το μεσημέρι. Έκανε ένα καφέ και κάθισε, στο κήπο του σπιτιού να τον απολαύσει.
Σε λίγο βλέπει να σταματάει, στο δρόμο μπροστά στο σπίτι, ένα μεγάλο φορτηγό, που είχε πίσω του δεμένο, ένα τεράστιο δένδρο.
Πέρασαν στον κήπο οι εργάτες. Με ένα μηχάνημα άνοιξαν μια μεγάλη τρύπα σε ένα γωνιακό σημείο με γκαζόν. Ο γερανός σήκωσε το μεγάλο δένδρο και το έβαλε στη θέση του. Το σκέπασαν με το χώμα που έβγαλαν, το έδεσαν με 5-6 ιμάντες,, μέχρι να απλώσει τις νέες ρίζες του στο χώμα και να μπορεί να σταθεί μόνο του πλέον εκεί.
Ο φίλος παρακολούθησε αμίλητος όλη τη διαδικασία, που δε κράτησε πάνω από μια ώρα.
Όταν γύρισε ο συγγενής του, τον ρώτησε έκπληκτος…
«Πως προέκυψε αυτό το μεγάλο δένδρο στην αυλή σου;»
«Είχα κάνει αίτηση στο Δήμο, όταν εκφυτέψει κάποιο δένδρο, από σημείο που δε το θέλουν εκεί, να το φέρουν στο κήπο μου που ήταν άδειος σε εκείνη τη γωνία. Ήρθε ένας γεωπόνος τους, μέτρησε το χώρο και έφυγε. Και τώρα έφεραν το δένδρο»

Μέρες τώρα γράφουν για τη μουριά που κόπηκε στο σχολείο. Και όλοι καταθέτουν τις αναμνήσεις τους από εκείνη τη μουριά. Μάλιστα όλοι είπαν πως θα μπορούσε να κτιστεί αλλού το γυμναστήριο, που θα γίνει στο χώρο της μουριάς.
Όλοι «κλαίνε» για τα δένδρα που κόβονται. Κανένας δεν αναρωτιέται, για το πόσα δένδρα φυτεύονται κάθε χρόνο.
Ούτε πρότεινε ποτέ κανένας μια μεταφύτευση δένδρου που ενοχλεί.
Όλοι πουλάνε τζάμπα οικολογική συνείδηση.
Βάζουν μπροστά τις αναμνήσεις τους.
Αναμνήσεις έχουμε και από τη δασκάλα του Δημοτικού σχολείου μας… Όμως πέθανε η καημένη.
Αναμνήσεις έχουμε και από το πρώτο μας ΙΧ. Όμως έγινε σκραπ και πουλήθηκε.
Το παλιό μας σπίτι το γκρεμίσαμε για να κάνουμε μια σύγχρονη πολυκατοικία. Αυτό δε μας ενόχλησε τότε.

Πολύ σωστά έπραξαν και έκοψαν τη μουριά. Λογικό είναι, αφού θέλουν να αξιοποιήσουν το χώρο.
Θα μπορούσαν να τη μεταφυτέψουν. Δεν έγινε αυτό. Δε χάθηκε κι’ο κόσμος.
Αντί να κοιτάμε πόσα δένδρα κόβονται κάθε χρόνο, για κάποιο λόγο, ας αναρωτηθούμε πόσα δένδρα φυτεύονται κάθε χρόνο.
Χιλιάδες νέα, σε αναδασώσεις στο περιαστικό δάσος, θα μπορούσαν να φυτευτούν.
Ας μη κοιτάμε το παλιό. Αυτό που πεθαίνει. Ας κοιτάξουμε το νέο που μπορεί να δημιουργηθεί. Εκεί είναι η αξία. Η οικολογική αξία που θα δημιουργήσουμε για το αύριο. Για τα παιδιά μας.
Όσο για τη μουριά… Ούτε τα μούρα της έφαγε κανείς τα τελευταία χρόνια, ούτε νοιάστηκε να τη ποτίσει ποτέ της.

Καλημέρα σας

Όταν κάηκε η φάτνη

Και ξαφνικά ανακαλύψαμε το ρατσισμό. Σε όλο το μήκος και πλάτος του. Και φυσικά είμαστε αντιρατσιστές. Αλλοίμονο…
Έπρεπε να κατασκηνώσει μια ομάδα αθίγγανων στις καμάρες για να θυμηθούμε να ξιφουλκήσουμε κατά του Δήμου. Που δεν παίρνει μέτρα προστασίας τους. Που τους αφήνει να κοιμούνται υπαίθρια…
Δεν βρέθηκαν τώρα, εκεί, αυτοί οι άνθρωποι. Υπάρχουν χρόνια. Μάλιστα πριν από 7-8 χρόνια, μέχρι και κλουβί στο μαρμάρινο λιοντάρι, που υπάρχει στις καμάρες, κατασκεύασαν! Κλουβί κανονικό. Με χοντρά σίδερα που ορθώθηκαν τριγύρω του, ψηλά στα δύο μέτρα. Όχι για να μη φύγει το λιοντάρι. Αλλά για να μη κάθονται οι γύφτοι στα σκαλάκια που υπάρχουν στο βάθρο του και δε βγαίνουν «καθαρές» οι καρτ-ποστάλ των τουριστών.
Αν ρωτήσεις 10 φίλους σου: «Είσαι ρατσιστής;» Η απάντηση θα είναι αρνητική. Αν τους ρωτήσεις: «Σε επηρεάζει η διαφήμιση;» η απάντηση θα είναι φυσικά αρνητική. Το τι είμαστε και πόσο επηρεαζόμαστε δεν αφήνουμε ούτε στον ίδιο μας τον εαυτό να το ανακαλύψει. Μάθαμε να λειτουργούμε με βάση το θεαθήναι και την έξωθεν καλή μαρτυρία.
Τον είδα πριν λίγες μέρες να δίνει συνέντευξη μαζί με τον επίσημο οικολόγο της πόλης μας. Χρόνιοι αντίπαλοι στο Δημοτικό Συμβούλιο. Νυν «αδέλφια». Και το μυαλό μου πήγε πίσω. 13 χρόνια πριν.
Περίοδος Χριστουγέννων. Στη πλατεία στήθηκε μια μεγάλη φάτνη. Με όλα τα αξεσουάρ της. Άφθονα χόρτα όπου πάνω τους υπήρχαν οι κούκλες με τον Χριστό και τη Παναγία. Και λίγο πιο πέρα οι τρεις Μάγοι με τα δώρα. Μέσα της υπήρχαν λαμπιόνια που φώτιζαν το όλο σκηνικό.
Πραγματική πανδαισία σκηνικού, δημιουργίας ονείρων για τα παιδιά.
Όμως εκείνη τη περίοδο είχαμε και Αλβανούς. Λαθραίους στη χώρα μας αφού δεν υπήρχε νόμιμη διαδικασία εισόδου τους. Που έφευγαν από τη πατρίδα τους, ψάχνοντας για ένα μεροκάματο στη δική μας πατρίδα.
Και έμεναν τις νύχτες στα παγκάκια της πλατείας, αφού δεν είχαν κάποια στέγη. Μέχρι που τη χειμωνιάτικη περίοδο των εορτών, είδαν τη φάτνη και σκέφτηκαν να την αξιοποιήσουν κατάλληλα. Έμπαιναν τα βράδια και κοιμόταν μέσα στη φάτνη! Μήπως και ποιόν ενοχλούσαν; Τα χόρτα ήταν πιο μαλακά από τα ξύλινα παγκάκια. Η φάτνη τους προστάτευε από την υγρασία του χειμώνα.
Ενοχλήθηκαν οι τότε άρχοντες του Δήμου. Και βρήκαν λύση. Έστειλαν ένα απόγευμα την υδροφόρα του Δήμου και έριξε νερό στα χόρτα. Τα μούσκεψε καλά, ώστε να μη μπορούν να ξαπλώσουν οι Αλβανοί.
Και τη νύχτα… τους τιμώρησε ο Θεός. Έγινε βραχυκύκλωμα στα λαμπιόνια και πήρε φωτιά η φάτνη. Και κάηκε όλη!
Λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα μείναμε χωρίς φάτνη. Και τα παιδιά χωρίς επέκταση των ονείρων τους. Και οι Αλβανοί ξαναγύρισαν στα παγκάκια τους. Με ένα χαρτόνι για στρώμα.
Είχαμε και τότε αντιρατσιστές. Μουγκούς αντιρατσιστές.

Καλημέρα σας.

Το καρτέλ της κουκουνάρας

-Καλημέρα. Πόσο έχουν οι κουκουνάρες;
-Οι δέκα, τρία ευρώ κύριε.
Ο διάλογος αφορά πλανόδιο πωλητή καλαμποκιών, με υποψήφιο αγοραστή. Όχι εδώ στη Καβάλα. Στη Δράμα έγινε ο διάλογος.
Εδώ η αντίστοιχη απάντηση θα ήταν «οι έξη τρία ευρώ κύριε».
Φίλος βρέθηκε στη Ξάνθη και πέρασε από κεντρικό ψαράδικο.
3 ευρώ το κιλό η σαρδέλα. Εδώ έχει 5 ευρώ το κιλό !
Μα πως γίνεται αυτό με ρωτάει ένας γνωστός…
Τι να του απαντήσω;
Ότι αγοράζουν από την ιχθυόσκαλα 6-8 ευρώ το τελάρο (12 κιλά) και πουλάνε 5 ευρώ το κιλό….
Τι απάντηση να δώσεις, όταν λειτουργεί άτυπο καρτέλ, στη τιμή πώλησης, ακόμη και στις ωμές κουκουνάρες;
Όταν γνωστός παραγωγός γυροφέρνει όλους τους πάγκους που έχει στήσει με τις κουκουνάρες του, έβαλε ανθρώπους του να τις πουλάνε, σε καίρια περάσματα τις αγοράς και ελέγχει τη τιμή, κρατώντας την σταθερή, πώς να αντιδράσεις;
Όταν οι κουκουνάρες στα μανάβικα (όσα τις πουλάνε) είναι πολύ φθηνότερες.
Και το ίδιο βιολί παίζεται κάθε βράδυ στη παραλιακή λεωφόρο όπου η τιμή είναι παγιωμένη και ενιαία στους περισσότερους πάγκους;
Μια τιμή που απέχει αρκετά από το ένα ευρώ που πουλάνε τη κουκουνάρα στη Δράμα.
Πώς να αντιδράσεις;
-Πάνε στη Δράμα (θα σου απαντήσουν πονηρά) Στο λένε γιατί ξέρουν ότι δε μπορείς να πας. Γιατί ξέρουν ότι αδυνατείς.
Θέλεις να αντιδράσεις. Θέλεις να δώσεις απάντηση…
Απλά δεν αγοράζεις. Ή αντί να αγοράσεις πέντε φορές, αγοράζεις μόνο μία. Έτσι για να πεις ότι αγόρασες και εσύ.
Σου στερεί τη χαρά να φας μια βρασμένη κουκουνάρα!
Σου περιορίζει τη δύναμη να αγοράσεις ένα κιλό σαρδέλες.
Πράγματα απλά. Τρόφιμα καθημερινής χρήσης, τώρα το καλοκαίρι, τα έκαναν απλησίαστα.
Οι άπληστοι.
Μείναμε να κυνηγάμε τον καψερό Αιγύπτιο που πουλάει μέσα στη σακούλα σαρδέλες. Και χαλάει τη πιάτσα των ιχθυοπωλών !
Το ότι χαλάει η τσέπη μας με τις άτοπες ενέργειες κάποιων άλλων αυτό δεν ενδιαφέρει το κράτος.
Ψάχνουμε τον Αιγύπτιο αλιεργάτη. Που πουλάει σε περαστικούς, σαρδέλες χωρίς πάγο. Αυτός θα πληρώσει τα σπασμένα. Είναι και μελαψός. Άρα αυτός φταίει !

Καλημέρα σας

Είναι υπόθεση των γύφτων;

Από τις αρχές τις δεκαετίας του 80 ξεκίνησε η ανακύκλωση των γυάλινων μπουκαλιών μιας χρήσης. Τοποθετήθηκαν ειδικοί κάδοι με ένα κυκλικό άνοιγμα στο καπάκι τους, όπου ρίχνουν (από τότε) οι πολίτες τα γυάλινα αντικείμενα. Όχι εδώ. Στη Γερμανία έγινε αυτό !
Με φιλικές οδηγίες στους πολίτες, στα σχολεία, στους χώρους όπου συγκεντρώνεται κόσμος, εξήγησαν το αυτονόητο. Και οι πολίτες ακολούθησαν. Και οι κάδοι γέμισαν με ανακυκλώσιμα.
Το 1986 η Δανία, αντικατέστησε τις πλαστικές σακούλες, στους κάδους απορριμμάτων, στους δρόμους, με χάρτινες. Που είναι φιλικές στο περιβάλλον.
Ήταν η εποχή που εμείς εδώ ανακαλύψαμε τη πλαστική σακούλα. Και γεμίσαμε τις χωματερές με πλαστικό μιας χρήσης.

Μερικές φορές μας αρέσει το δούλεμα. Μας αρέσει να μας παραμυθιάζουν. Ακούμε χωρίς να ψάχνουμε. Όταν όμως ακούμε το… απολαμβάνουμε αυτό που ακούμε. Κοινώς χαιρόμαστε με το τίποτα.
Ίσως το έχουμε ανάγκη. Ίσως ψάχνουμε το τίποτα... Δε ξέρω.

Διαβάζεις κάθε φορά για την ανακύκλωση και τα οφέλη της. Πως γίνονται (τάχαμ τάχαμ) βήματα προς την ανακύκλωση. Μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά.
Τοποθετήθηκαν κάδοι για το χαρτί. Όχι όμως για το γυαλί. Ούτε για το αλουμίνιο. Εκατομμύρια κουτάκια αναψυκτικών έτοιμα για ανακύκλωση, απλά πετιούνται στα σκουπίδια. Και καταλήγουν στη χωματερή. Τόνοι αλουμινίου πεταμένοι. Το ίδιο και με τα γυάλινα μπουκάλια κλπ. Όλα στη χωματερή.
Θα μου πεις, εδώ τουαλέτες σε δημόσιους χώρους δεν έχουμε, εσύ κάδους ανακύκλωσης ζητάς. Και εγώ θα σου απαντήσω. Μήπως έχουμε δέκα βρύσες, σε δημόσιους χώρους, να πιείς λίγο νερό να ξεδιψάσεις;
Μήπως έχουμε πέντε ρολόγια να βλέπει ο κόσμος την ώρα;
Ψύλλοι στ’ άχυρα έλεγαν οι παλιοί. Δεν είχαν άδικο.
Όταν το πρόβλημα το σμικρύνεις σε όγκο ψύλλου, λογικό είναι να αδιαφορείς.
Να εθελοτυφλείς και να το προσπερνάς.
Γιατί έτσι σε βολεύει.
Ας είναι καλά οι γύφτοι που μαζεύουν τα παλιά σίδερα και τα ανακυκλώνουν στο εργοστάσιο της Ξάνθης. Οι γύφτοι κατάλαβαν πόσο αξίζουν τα ανακυκλώσιμα. Εμείς αργούμε λίγο. Σε λίγο θα πιστέψουμε πως η ανακύκλωση είναι δουλειά των γύφτων!

Κοινωνικά της στήλης.

Ο καλός, ήρεμος, λόγος και το χαμόγελό σου δεν θα σβήσουν Μαρία. Εσύ έφυγες αλλά τα θετικά σου στοιχεία έμειναν. Μαζί με τον Μανώλη, τα περάσατε στο Νίκο και τον Περικλή. Και όλοι μαζί συνεχίζουν το έργο που ξεκίνησε ο αείμνηστος Περικλής Μπακλαβάς.
Καλό ταξίδι Μαρία μας.

Καλημέρα σας.

Φορολογικές Εξυπνάδες.

Πάντα έμενα άναυδος στη πρωτοποριακή σκέψη των οικονομολόγων του Υπουργείου Οικονομικών. Με μοναδική μαεστρία βρίσκουν ονομασίες νέων φόρων, ώστε να μπουν πιο βαθειά στη τσέπη των φορολογουμένων.
Η καινούρια ονομασία φόρου λέγεται Ε.Τ.Α.Κ. !!!
Μόλις έγραψα τα αρχικά αυτά στον υπολογιστή, μου βγάζει ένδειξη “λάθος λέξη” !
Ακόμη δε την έμαθε ο υπολογιστής μου.
Το Ενιαίο Τέλος Ακινήτων (ΕΤΑΚ) λοιπόν είναι ένας καινούριος φόρος. Όπου κάθε επιχείρηση που κατέχει ακίνητο θα πληρώνει 0,1% επί της αντικειμενικής αξίας του. Για τα γήπεδα χωράφια ή άλλες εκτάσεις, καταβάλεις 0,6% Ετησίως. Μάλιστα πρόβλεψαν και κάτι ακόμη. Για να μη πληρώσουν κάποιοι “ψίχουλα φόρων”, έβαλαν ως όριο ελάχιστης καταβολής το 1 ευρώ ανά τ.μ.
Αυτά στο ξεκίνημα του φόρου. Δε ξέρουμε στη πορεία, μετά από 2 ή 3 χρόνια δηλαδή, σε ποιες τιμές θα διαμορφωθεί αυτός ο φόρος.

Ακίνητα που χρησιμοποιούνται για την άσκηση της παραγωγικής δραστηριότητας μιας επιχείρησης μπαίνουν στο στόχαστρο της εφορίας. Και φυσικά ο φόρος δε σταματά στα Νομικά Πρόσωπα. Από εκεί ξεκίνησε. Επεκτείνεται και στα φυσικά πρόσωπα που κατέχουν περιουσιακά στοιχεία. Δηλ στους επαγγελματίες που έχουν ένα ιδιόκτητο ακίνητο. Και δε θα σταματήσει εκεί το χαράτσι. Περνάει σε κάθε ακίνητο που βρίσκεται στην Ελληνική Επικράτεια.

Φορολογικές εξυπνάδες. Πιέζουμε αρχικά τις επιχειρήσεις, στη συνέχεια τους ιδιώτες. Μη τους πάρουμε όλους μαζί αμπάριζα και ξεσηκωθούν ! Και ο φόρος ξεκινάει χαμηλά. Του χρόνου βλέπουμε που θα πάει.

Αντιδρούν οι ξενοδόχοι για την επιβολή του ΕΤΑΚ, καταφεύγουν στη δικαιοσύνη.
Αντιδράσεις και από την ΕΣΕΕ για τους επαγγελματίες. Το “Όχι” είναι ηχηρό από το υπουργείο οικονομικών για εξαιρέσεις. Ο νόμος είναι ήδη ψηφισμένος. Και η πρώτη δόση (από τις τρεις) πρέπει να καταβληθεί μέχρι αύριο Παρασκευή.
Το επιτελείο του Υπουργείου εκτιμά, πως χτύπησε μια τεράστια φλέβα χρυσού.
Σε μια εποχή όπου δεν υπάρχει καμιά συρρίκνωση της κρατικής σπατάλης. Όπου μοιράζονται απλόχερα θέσεις εξουσίας με υψηλότατα αμειβόμενους κρατικούς λειτουργούς και μια κουστωδία υπαλλήλων να τους πλαισιώνει, για να παράξουν ένα μηδαμινό έως μηδενικό έργο. Σε μια εποχή όπου απλόχερα και άνετα αγοράζονται πολυτελή τζιπ και μεγάλου κυβισμού πανάκριβα αυτοκίνητα για τις μετακινήσεις των αρχόντων, το κράτος στίβει κυριολεκτικά τον κάθε ιδιοκτήτη ακινήτου. Που το αγόρασε με χρήματα που φορολογήθηκαν. Που πλήρωσε ό,τι έπρεπε να πληρώσει, όταν το απόκτησε.

Σε μια εποχή που κατρακυλάνε τα δημόσια έσοδα, περιμένουν τον ΕΤΑΚ να τους σώσει. Με το πρόσχημα ότι χτυπάνε τις μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες και την Αγιορείτικη (τεράστια σε ακίνητα) περιουσία, βάζουν σε τροχιά πληρωμής εκατομμύρια φορολογούμενους. Εξισώνουν τον μικρό επαγγελματία, ιδιοκτήτη του καταστήματος του, με τις 199 μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες 5 αστέρων της Ελληνικής Επικράτειας.

Είπαμε… Φορολογικές εξυπνάδες.

Καλημέρα σας

Όταν οι λύση είναι μπροστά σου…

Να λοιπόν που έπρεπε να περάσουν άλλοι 18 μήνες, με τους όψιμους νεόκοπους συγκοινωνιολόγους, στο Δήμο Καβάλας, ώστε να κατανοήσουν πως το κυκλοφοριακό στο κέντρο της πόλης δε λύνεται με “άδειασμα” (sic) των ΙΧ αυτοκινήτων, από το κέντρο. Να κατανοήσουν το αυτονόητο. Ότι το ΙΧ είναι μέσο εξυπηρέτησης του πολίτη. Που πρέπει να τον διευκολύνουμε να κινηθεί με αυτό και όχι να απαλλαγεί από αυτό. Δυο επαγγελματικές ομάδες θέλουν να διώξουν τα ΙΧ από το κέντρο. Μόνο δυο βλάπτονται από την ύπαρξή ΙΧ στο κέντρο. ΚΤΕΛ και ΤΑΞΙ. Και θέλουμε να υλοποιήσουμε τις προτάσεις τους! Μα αυτοί έχουν κάθε λόγο να μη θέλουν την ύπαρξη ΙΧ. Οι υπόλοιποι; Οι 10.000 οδηγοί που τα χρησιμοποιούν, ρωτήθηκαν;
Το έργο “πάρκινγκ Ροδόπη “ τα τελευταία 10 χρόνια ξεκινάει και σταματάει κατά το δοκούν της εκάστοτε διοίκησης. Ο χώρος στο οικόπεδο Λαζαριστών παραμένει ισόγειο πάρκινγκ. Όπως και το οικόπεδο στο κόμβο Φαλήρου (δίπλα στην Αγροτική). Δεν πρέπει να χτιστούν τσιμεντένιοι όγκοι. Θα βλάψουν το περιβάλλον, λένε! Το πόσο βλάπτει τον αέρα που αναπνέουμε η συνεχής κίνηση όσων ψάχνουν για μια θέση στάθμευσης, το πόσο επιβαρύνεται η υγεία μας, δε μετράει. Απλά δε θέλουμε άλλο μπετό! Δε τους ενοχλεί το ότι περικυκλωθήκαμε από πολυκατοικίες, τους ενοχλεί που θα δημιουργηθούν άλλοι ένας δύο, τσιμεντένιοι όγκοι για πολυώροφα γκαράζ.
Και ονειρεύονται υπόγεια γκαράζ με πράσινο πάνω τους ώστε να μην είναι ορατά! Δηλαδή στην απλή καθομιλουμένη, νέα έργα πολυδάπανα στη κατασκευή τους, που θα δέχονται λιγότερα αυτοκίνητα στα σωθικά τους.
Η γενετική και η κοινωνιολογία μας έχουν πείσει ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι από τη φύση τους και ότι μερικοί είναι πιο ίσοι από άλλους εξαιτίας της εκπαίδευσης που έλαβαν και του περιβάλλοντος που μεγάλωσαν. Έτσι λοιπόν θα περιμέναμε ότι το ποσοστό των ηλιθίων σε επαγγέλματα όπως οι επιστάτες και οι καθαριστές να είναι μεγαλύτερο λόγω της ελλιπής τους εκπαίδευσης. Όμως το ποσοστό των ηλίθιων ατόμων είναι το ίδιο σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης σε όλα τα επαγγέλματα και έχουν την ίδια κατανομή και στα δυο φύλα. Η βλακεία λοιπόν, είναι ένα χωρίς διάκριση προνόμιο, οποιασδήποτε ανθρώπινης ομάδας.
Περιμέναμε λύσεις εύκολες. Λύσεις απλές. Βρίσκουμε λύσεις πολύπλοκες και ανεφάρμοστες. Που το μόνο πλεονέκτημά τους είναι η αισθητική τους. Αυτή μας μάρανε. Η κακή αισθητική ενός ή δύο πολυώροφων γκαράζ που θα ανακουφίσουν το κέντρο της πόλης από τα παρκαρισμένα στους δρόμους αυτοκίνητα. Ας τα χτίσουν και ας τα κάνουν όμορφα εξωτερικά. Εκεί είναι το πρόβλημα;
Το ότι θα αδειάσουν οι δρόμοι και θα αποδοθούν στη ταχύτερη κυκλοφορία των αυτοκινήτων δε μετράει. Οι δρόμοι είναι πολύ ακριβοί για να χρησιμοποιούνται ως χώροι στάθμευσης. Οι δρόμοι υπάρχουν, για τη κυκλοφορία των αυτοκινήτων. Έναν πρωτοετή συγκοινωνιολόγο, αν ρωτήσεις, αυτό θα σου πει.
Αν κάποιοι ενδιαφέρονται, για τη ποιότητα της ζωής μας, ας αναβαθμίσουν το περιαστικό δάσος που κυκλώνει τη πόλη μας. Ένας χώρος πράσινου ανεκμετάλλευτος. Που μόνο στα χαρτιά του Δασαρχείου είναι “δάσος” Ας αναβαθμίσουν αυτό τον σκουπιδότοπο σε χώρο αναψυχής. Είναι τεράστια η έκτασή του. Ας ξεκινήσουν σταδιακά να τον καθαρίζουν. Να τον φυτεύουν. Να τον αξιοποιούν για το καλό των κατοίκων αυτής της πόλης. Και τα καμένα του 85 μόνα τους ξαναφύτρωσαν. Αν περίμεναν από μας….. ακόμη καμένα θα ήταν!

Καλημέρα σας

Μια μικρή ιστορία.

Πριν 15 χρόνια, ένας φίλος με επαγγελματικό δίπλωμα, έπρεπε να το ανανεώσει λόγω λήξης της 5ετίας του. Έτσι πρόβλεψε ο νομοθέτης. Κάθε 5 χρόνια ο έχων επαγγελματικό δίπλωμα πρέπει να εξετάζεται ιατρικά, για το, αν είναι σε θέση, να συνεχίσει να κάθεται στο τιμόνι. Οι εξετάσεις αφορούν ένα παθολόγο και ένα οφθαλμίατρο.

Πήγε στη τράπεζα, πλήρωσε τα παράβολα ιατρών και στη συνέχεια ξεκίνησε για τις επισκέψεις. Όταν έφτασε στο παθολόγο, μπήκε στο γραφείο του, ο γιατρός τον ρώτησε… “Είσαι γερός; Δυνατός;” Ο οδηγός απάντησε “Μια χαρά είμαι γιατρέ” Ο γιατρός πήρε στα χέρια του το παράβολο, σφράγισε το χαρτί και ο “…κατάγερος οδηγός” έφυγε!
Πήγε στον οφθαλμίατρο. Εκεί έτυχε να ψιλογνωρίζονται και τον ρώτησε “πότε θα βρεθούν σε ένα μπαρ να τα πούνε” και απλώνοντας τα χέρια, έπιασε το παράβολο, σφράγισε το χαρτί του και ο φίλος μας έφυγε χαρούμενος για τη Δ/ση Συγκοινωνιών.
Και καμιά ασθένεια δεν είχε, όμως και έβλεπε μια χαρά! Άψογα!
Όλοι έκαναν το χρέος τους. Ο νομοθέτης αφού είχε τις υπογραφές και τη σιγουριά των γιατρών, η Δ/ση Συγκοινωνιών αφού έφτασαν τα χαρτιά που προβλέπει ο νόμος, ο οδηγός αφού πλέον οδηγούσε με ασφάλεια και φυσικά ο τροχονόμος ήταν βέβαιος πως ο οδηγός δεν ήταν παραβάτης με ληγμένο δίπλωμα.
Όλοι χαρούμενοι. Όλοι νόμιμοι.

Πέρασαν τα χρόνια και όταν έφτασε η πενταετία, το δίπλωμα έληξε πάλι. Ήξερε πλέον τι θα κάνει. Πήγε είδε ποιοι είναι οι εγκεκριμένοι γιατροί στη Δ/ση Συγκοινωνιών και αφού πλήρωσε πάλι παράβολα, μετά πήρε τηλέφωνο, να κλείσει ένα ραντεβού. Τώρα πια τα πράγματα έγιναν πιο απλά!
Η γραμματέας του γιατρού του είπε: “Ελάτε κύριε. Δε χρειάζεται ραντεβού” Χάρηκε ο άνθρωπος που τόσο γρήγορα θα τελείωνε. Μπήκε στο ιατρείο, εκεί η κοπέλα τον υποδέχθηκε με ένα χαμόγελο, άπλωσε το χέρι, πήρε τα χαρτιά με το παράβολο πληρωμής, πάτησε μια σφραγίδα με το όνομα του εργοδότη της, μετά το υπόγραψε και του το έδωσε το ίδιο χαμογελαστά! Ρώτησε ο φίλος “που είναι ο γιατρός” και η απάντηση αποστομωτική “ο γιατρός δουλεύει μόνο τα απογεύματα. Εσείς τελειώσατε. Το χαρτί είναι έτοιμο.”
Στον οφθαλμίατρο, ο κύριος στο προθάλαμο, μόλις είδε τα χαρτιά στα χέρια του φίλου, αντί καλημέρας αναφώνησε “α… για δίπλωμα είναι; Φέρτα”, πήρε το παράβολο, σφράγισε το χαρτί με τη σφραγίδα του γιατρού, έβαλε την υπογραφή του γιατρού και πάλι όλα σωστά!
Για άλλα πέντε χρόνια μπορούσε να οδηγεί! Με τη βούλα των γιατρών!

Έχουμε μια καταπληκτική ιδιότητα ως λαός. Απλουστεύουμε τα πάντα με μοναδική ευκολία. Ασχέτως βαρύτητας. Ασχέτως σοβαρότητας. Και ενώ το γνωρίζουν όλοι, συνεχίζουν να το ανέχονται.

Ο φίλος μου επαγγελματίας οδηγός, σήμερα το πρωί με συνάντησε στο δρόμο. Με ενημέρωσε ότι έληξε πάλι το δίπλωμά του. Του έδωσα να διαβάσει ένα (χθεσινό) σχόλιο στο “Χρήμα” για το πώς γίνεται να οδηγούν άνθρωποι μεγάλης ηλικίας χωρίς να ελέγχονται από τους γιατρούς. Χαμογέλασε και με ρώτησε. “Δίκιο έχει! Μα που ζει αυτός που το έγραψε; Δε ξέρει πως εξετάζονται οι οδηγοί;”

Καλημέρα σας

Έτσι κάνουν οι “μορφωμένοι”;

Δεν θα γιορτάσουμε τη “Ναυτική Εβδομάδα” στη Καβάλα.
Θύμωσε ο Δήμαρχος και δεν συγχρηματοδοτεί με τη Νομαρχία τις εκδηλώσεις.
Όμως ούτε και το ΥΕΝ βάζει χρήματα. Άρα δεν έχει πανηγύρια φέτος το καλοκαίρι.
Δεν θα συγχρηματοδοτήσει το “Cosmopolis” η Νομαρχία. Είναι πολύ εκνευρισμένος ο Νομάρχης με τον Δήμαρχο που διοργανώνει τις εκδηλώσεις.
Το κολυμβητήριο κτίστηκε με πολύ κόπο. Με άλλα ποσά ξεκίνησε το έργο και με άλλα (πολύ μεγαλύτερα) κατέληξε να το πληρώσουμε τελικά.
Όμως κτίστηκε! Έγινε! Και το κλειδώσαμε!
Είναι θυμωμένος ο υπουργός με τον Δήμαρχο γιατί δεν δίνει τα χρήματα. Και ο Δήμαρχος με τον υπουργό γιατί δεν τα βάζει εκείνος.
Ένα εκατομμύριο εξακόσιες χιλιάδες ευρώ ξόδεψε η Νομαρχία για δημόσιες σχέσεις!
Εκατό πενήντα χιλιάδες ευρώ θα κοστίσει ετήσια, η εφημερίδα που θα βγάλει ο Δήμαρχος!
Ο Νομάρχης έχει μουστάκι και φοράει παντελόνια!
Ο Νομάρχης και ο Δήμαρχος μαλώνουν…
Και οι δύο είναι απόφοιτοι πανεπιστημιακών σχολών. “Μορφωμένοι άνθρωποι” που έλεγαν οι παλιοί.
Και οι δύο βρίσκονται σε νευραλγικές θέσεις για τη πόλη της Καβάλας. Θέσεις από τις οποίες μπορούν να προσφέρουν όταν συνδιαλέγονται μεταξύ τους.
Και μαλώνουν αντί να συνεργάζονται για το καλό μας. Αντί να ψάξουν αν δουν τι τους ενώνει, ψάχνουν να βρουν τι τους χωρίζει.
Δεν χάνει την ευκαιρία καθένας τους, να ρίξει λάδι στη φωτιά. Να πετάξει τα “καρφιά” του για τον απέναντι.
Δυο άνθρωποι που εκλέχθηκαν για να συνεργάζονται, επιβουλεύεται ο ένας τον άλλο.
Το μόνο που πραγματικά τους χωρίζει είναι η πολιτική τους τοποθέτηση. Είναι τόσο σημαντικό στοιχείο αυτό που δικαιολογεί τις όποιες μικρόψυχες τοποθετήσεις τους;
Μήπως ανέλαβαν να χαράξουν την κυβερνητική γραμμή στη πόλη μας; Ή μήπως αισθάνονται τόσο μεγάλες διαφορές στη σημερινή πολιτική γραμμή, απ’ ότι υπήρχε πριν;
Ο ένας είναι παλιός “στα πράγματα”. Ο άλλος νέος. Σίγουρα ο παλιός έκανε και λάθη. Σίγουρα ο καινούριος δεν έχει την απαραίτητη εμπειρία. Πρέπει τα δυο αυτά στοιχεία να τα εκμεταλλεύεται ο ένας για τον άλλο;
Πρέπει ο ένας να εκθέτει τον άλλο;
Πρέπει εμείς σαν πολίτες αυτής της πόλης να μην απολαμβάνουμε τη λειτουργία του κολυμβητηρίου; Πρέπει να μη γίνονται περισσότερες εκδηλώσεις στο “Cosmopolis” ; Να χαθεί ο εορτασμός της Ναυτικής Εβδομάδας;
Και οι δύο είναι πρόσωπα αγαπητά από τον κόσμο αυτής της πόλης. Γι’ αυτό και ψηφίστηκαν. Και μόνο αυτό το στοιχείο, δεν είναι ικανό να τους ενώσει; Να του φέρει πιο κοντά και να τα βρουν μεταξύ τους;

Μια ερώτηση μόνο έχω.
Έτσι κάνουν οι “μορφωμένοι”;

Καλημέρα σας.