Βάλαμε το σκοτάδι για φάρο;

Ακόμη θυμούνται, την καθηγήτρια Αγγλικών, στο γυμνάσιο Λιμεναρίων, που παραμονές παρέλασης κρατούσε ένα ψαλίδι, κοιτάζοντας με βλοσυρό μάτι , το χτένισμα των μαθητριών… Δεκαετία του 70 και στη μόδα ήταν οι φαβορίτες και η χαίτη. Το είχε λανσάρει η Μαρινέλλα… Το αντέγραψαν οι κοπέλες της εποχής…
Αλλοίμονο αν κάποια είχε χτένισμα με χαίτη και φαβορίτες. Το ψαλίδι παραμόνευε. Ένα χρατς στο μαλλί και γέμιζε η άσφαλτος του κεντρικού δρόμου των Λιμεναρίων με μαλλιά. Με έναν μεγεθυντικό φακό στο χέρι, έλεγχε μήπως κάποια μαθήτρια έβγαλε τρίχες από τα φρύδια της. Μήπως κάποια άλλη, έσφιξε τη ζώνη της ποδιάς και έτσι κόντυνε επικίνδυνα!
Σκηνές απείρου κάλλους της εποχής εκείνης.
Άνθρωποι ανασφαλείς με τα τεκταινόμενα της εποχής, προσπαθούν να μας κρατήσουν πίσω. Στο σίγουρο. Το δοκιμασμένο. Διαγράφοντας όλες τις κοινωνικές εξελίξεις που συντελούνται γύρω τους .
Τους είδαμε όταν καθιερώθηκε το μονοτονικό.
Τους καμαρώσαμε με τις ταυτότητες και τα λάβαρα που κατέβασαν στο Σύνταγμα.
Προσπάθησαν να μας τρομάξουν με το συμβόλαιο ελεύθερης συμβίωσης των ζευγαριών.
Η καύση των νεκρών, μια άλλη πονεμένη ιστορία. Σε όλη την Ευρώπη επιτρέπεται. Εδώ περιμέναμε να ανοίξει ο χώρος, για να χωρέσει ένας τέτοιος νόμος.

Άνθρωποι με κολλημένη σκέψη, αντιδρούν σε κάθε τι νέο. Μονοπωλούν την αγάπη για τη πατρίδα

Και φτάσαμε στη φορτισμένη ατμόσφαιρα των τελευταίων ημερών. Βρήκαν αφορμή και έκαναν την εμφάνισή τους, τα γνωστά αναχρονιστικά ανθρωπάκια. Προσπαθώντας να διαγράψουν τις σκέψεις και τα όνειρα των νέων. Να επιβάλλουν τις δικές τους ξεπερασμένες απόψεις.
Καπηλευόμενοι το θάνατο ενός παιδιού, βάζουν τα δικά τους ερωτήματα.
Κάνοντας χρήση της ιδιότητάς τους, μοιράζουν φυλλάδια με τις σαχλές απορίες τους. «Πού βαδίζει η κοινωνία μας;»
Ηρεμήστε κ. Διευθυντά του Πειραματικού. Η κοινωνία μας βαδίζει με τις σκέψεις των νέων να κοιτάζουν μπροστά.
Αλλοίμονο αν οι σκέψεις των νέων μαθητών σας, ήταν ταυτόσημες με τις δικές σας.
Τότε, πράγματι θα ανησυχούσαμε.
Το σκοτάδι, ουδέποτε, χρησίμευσε σαν φάρος.

Καλημέρα σας

Μεγαλόσχημοι τενεκέδες

Πρέπει να αισθάνεται ο πολίτης πολύ όμορφα όταν ο πρωθυπουργός της χώρας του «δεσμεύεται» να κάνει εξοικονόμηση δαπανών 10 δις ευρώ. Και φυσικά τον ψηφίζει. Γιατί ο πολίτης, θέλει να υπάρχει ισχυρή οικονομία που θα τον προστατεύει.

Πρέπει να αισθάνεται ο πολίτης πολύ άβολα όταν διαπιστώνει, 4 χρόνια μετά, πως οι «δεσμεύσεις» του πρωθυπουργού ήταν λόγια του αέρα. Δεσμεύσεις χωρίς αντίκρισμα. Το «σπάταλο κράτος», έγινε άσωτο κράτος. Οι χρυσοκάνθαροι που «έτρεξαν», βολεύτηκαν. Βολεύτηκαν αυτοί και έχουν και για τα δισέγγονά τους.

Όταν σε 4 χρόνια προστέθηκαν 40.000 επιπλέον υπάλληλοι που μας κοστίζουν 1,5 δις. καπέλο στους υπάρχοντες.

Όταν οι δημόσιες δαπάνες στην τετραετία Καραμανλή, αντί της περικοπής κατά 10 δις, έφτασαν τρεις φορές πάνω από τον πληθωρισμό. Θέλετε ένα παράδειγμα; Το 2007 με μέσο τιμάριθμο 2,7% οι κρατικές δαπάνες αυξήθηκαν 10,6%.

«Πριν τρέξουμε να πάρουμε δάνειο υποθηκεύοντας το μέλλον μας, ας δούμε τι περικοπές θα κάνουμε, κονδύλι-κονδύλι.» Δεν το λέω εγώ. Ο Στέφανος Μάνος το έγραψε σε άρθρο του, πριν μέρες στην «Ημερησία».

Και τώρα που δεν φτάνουν να ξοδέψουμε περισσότερα, τώρα που δεν έχουμε άλλους πόρους, βάζουμε μπροστά τις διαφημίσεις. «Ας αποκτήσουμε φορολογική συνείδηση» (σικ). Δηλαδή… Να εισπράξουμε περισσότερους φόρους, για να έχουμε να ξοδέψουμε! Ωραία λογική. Και περιμένουν από τον πολίτη, ανταπόκριση.

Όταν οι διοικούντες δεν σέβονται το δημόσιο χρήμα, όταν δεν έχουν πολιτική συνείδηση, τότε καλούν το πολίτη να αποκτήσει εκείνος… φορολογική συνείδηση! Σε ένα κράτος που το απαξίωσαν οι πολιτικές του, πρέπει να αποκτήσουν οι πολίτες του φορολογική συνείδηση.

Οι φόροι έχουν ανταποδοτικότητα. Ο πολίτης πληρώνει φόρους για να έχει αστυνομία στη γειτονιά του και όχι έξω από τα σπίτια των υπουργών, παιδεία χωρίς παραπαιδεία, υγεία με γιατρούς και νοσοκόμους και όχι με δασοφύλακες. Ο πολίτης δε θέλει οι φόροι του να γίνονται ταξίδια αναψυχής με το πρόσχημα συμμετοχής σε «συνέδρια» και «τουριστικές εκθέσεις», των μεγαλόσχημων τενεκέδων, που πηγαινοέρχονται σ’αυτά.

Οι πολίτες έχουν φορολογική συνείδηση. Οι διοικούντες έχουν τσίπα;

Καλημέρα σας.

Όταν γνώρισα τη Σούλα

Είχα γνωρίσει τη Σούλα. Αξιόλογη οικογενειακή φίλη.
Η Σούλα μέσα από τις ατέλειωτες συζητήσεις που κάναμε, έλεγε για το οικόπεδο που έχει στο Περιγιάλι. Φανέρωνε τη χαρά της για τις αλλαγές που γίνονται τώρα στο Περιγιάλι και θα μπει στο σχέδιο πόλης, ώστε να μπορέσει επιτέλους να αξιοποιήσει το κτήμα που άφησε στην οικογένειά της, ο παππούς της.
Περιέγραφε με πολύ ζωντάνια το τι τράβηξε 10 τόσα χρόνια, μέχρι να φτάσουμε στο σημείο αυτό σήμερα. Μάλιστα έκανε αρκετά σχέδια για το πώς θα αξιοποιηθεί το οικόπεδο που θα προκύψει. Ήθελε να χτίσει ένα διώροφο με ένα δωμάτιο μεγάλο στο πάνω μέρος που θα έχει καλή θέα…
Επειδή το οικόπεδο ήταν αρκετά μεγάλο, θα μπορούσε να αξιοποιήσει και το υπόλοιπο για τα παιδιά της με κάποιο δεύτερο κτίσμα.
Αυτά ήταν τα σχέδια της Σούλας, για το οικόπεδο στο Περιγιάλι.
Ήταν τέλος του 1978 όταν μου τα έλεγε, όλα αυτά !
Πέρασαν χρόνια… Τριάντα χρόνια…
Η Σούλα περιμένει ακόμη να τελειώσει το σχέδιο Περιγιαλίου…
Περίμενε 10 χρόνια τότε. Το 1978.
Περίμενε και άλλα 30 μέχρι να φτάσουμε στο σήμερα. Και τώρα που φτάσαμε στο σήμερα, ακόμη περιμένει η Σούλα. Ακόμη το έχουμε μπροστά μας ως πρόβλημα. Με ένα μεγάλο ΘΑ γραμμένο πάνω στο σχέδιο.
Από την εποχή της χούντας που ξεκίνησε αυτό το περιβόητο «σχέδιο Περιγιαλίου» ακόμη περιμένουν οι ιδιοκτήτες των κτημάτων εκεί.
Άνθρωποι με χαμηλά εισοδήματα. Άνθρωποι της καθημερινότητας. Που περιμένουν να στεγάσουν τα όνειρά τους…
Δε ξέρω τους λόγους που δεν τελείωσε αυτή η ιστορία. Δεν έψαξα να ακούσω όλους τους δημάρχους και τους προϊσταμένους των αρμόδιων υπηρεσιών, που έχουν εμπλακεί, μισό αιώνα κοντά, με το θέμα αυτό. Ίσως και να μη ζουν οι άνθρωποι.
Δεν έψαξα γιατί δεν με ενδιαφέρουν τα πισωγυρίσματα.
Με ενδιαφέρει όμως όλη αυτή η κοροϊδία που γίνεται στις πλάτες απλών ανθρώπων.
Με ενδιαφέρει να ρωτήσω… «πόσες φορές θα πάει και θά’ρθει αυτό το έρημο το σχέδιο στα υπουργεία;» Τις μέτρησε κάποιος;
Πόσες αλλαγές και τροποποιήσεις σχεδίου, έχουν γίνει, τόσα χρόνια; Τις μέτρησε κάποιος;
Πόση αηδία μπορεί να αισθάνεται ένας πολίτης γι’αυτό το κράτος; Αυτή την απέχθεια, μπορεί να τη μετρήσει κάποιος;

Καλημέρα σας

Ο εκδότης, η ΔΕΗ και το χαράτσι της.

Η ΔΑΝΕΚ νοίκιασε το κατάστημα της ΔΕΗ, στη Δημ. Αγορά, σε μια εταιρεία είσπραξης λογ/σμων που εδώ στη πόλη μας ανέλαβε ένας εκδότης.
Τελικά που είναι το πρόβλημα; Στον εκδότη που νοίκιασε το μαγαζί; Κάποιος θα το νοίκιαζε. Ίσως κάποιος που θα πουλούσε κουβαρίστρες. Ή κάποιος που θα πουλούσε παπούτσια. Μένουμε στους τύπους και χάνουμε την ουσία.
Και η ουσία είναι στον καταναλωτή, που καλείται να πληρώσει 1 ευρώ καπέλο σε κάθε εξόφληση λογ/σμού. Οπουδήποτε τον πληρώνει. Ακόμη και μέσω τραπέζης (αυτόματη εξόφληση) και εκεί η τράπεζα χρεώνει εισπρακτικά.
Δηλαδή η ΔΕΗ πουλάει το ρεύμα, στέλνει το λογ/σμο, αλλά όταν θα τον πληρώσεις, τότε πληρώνεις και καπέλο.
Αντί να καταβάλει η ίδια το κόστος είσπραξης, το φορτώνει στον καταναλωτή. Δεν είναι καινούριο αυτό. Αυτό συμβαίνει εδώ και πολλά χρόνια. Και πληρώνει ο κόσμος το καπέλο της ΔΕΗ.
Αντί να έχει, δικά της ταμεία είσπραξης, αναθέτει σε τρίτους την είσπραξη. Και θέλει το κόστος να το καταβάλει ο πελάτης της. Ας το καταβάλει η ΔΕΗ. Παντού μέσα στο τελικό κόστος ενός προϊόντος, υπάρχει και το κόστος είσπραξής του.
Πουθενά δεν πληρώνεις καπέλο, επειδή… πλήρωσες.
Αυτά τα παλαβά μόνο στην Ελλάδα γίνονται. Και μάλιστα από επιχειρήσεις μονοπωλιακές. Με τον τσαμπουκά και τον αέρα του «άμα θες».
Όταν πουλάς, κάτι, αναλαμβάνεις και να εισπράξεις το τίμημά του. Πουθενά δεν πληρώνεις καπέλο, επειδή έβγαλες χρήματα να πληρώσεις αυτό που αγόρασες. Με τη λογική αυτή, σε λίγο θα πληρώνουμε και στον ταμία της Εφορίας καπέλο, επειδή του … πληρώσαμε το φόρο μας!
Το πρόβλημα δεν είναι ο όποιος εκδότης ανέλαβε την είσπραξη. Δικαίωμά του.
Ούτε η ΔΑΝΕΚ που μίσθωσε το κατάστημα. Άλλωστε όλοι οι εκεί καταστηματάρχες θέλουν να υπάρχει αυτό το γραφείο, αφού ανεβαίνει κόσμος και γίνεται τζίρος. Αν έμενε ανοίκιαστο (όπως τα παραδιπλανά) θα ήταν καλύτερα;
Το πρόβλημα είναι η ΔΕΗ που απαιτεί να πληρώνει ο καταναλωτής τα εισπρακτικά για κάθε φύλλο λογ/σμου της .
Μια ΔΕΗ που, όποιος δεν πλήρωνε έγκαιρα το λογ/σμο του, έτρεχαν να του κόψουν το ρεύμα. Χωρίς ειδοποίηση, έστω τηλεφωνική. Αδιαφορώντας αν παράπεσε ή ξεχάστηκε ο λογ/σμός της απλήρωτος. Ευτυχώς που μετά από 50 χρόνια λειτουργίας της, το κατάλαβαν (εκσυγχρονίστηκαν) και ειδοποιούν τηλεφωνικά. Όταν για ένα τόσο απλό πρόβλημα, έπρεπε να περάσουν 50 χρόνια, για να λυθεί… ας μη ψάχνουμε, γιατί πληρώνουμε καπέλο είσπραξης για τους λογ/σμούς της. Μονοπωλιακός τσαμπουκάς.

Καλημέρα σας

Ο κούρκος

Πριν λίγα χρόνια τα μαγειρεία των νοσοκομείων είχαν κατσαρίδες. Πολλές κατσαρίδες! Μέχρι που αναγκάστηκε να κάνει αιφνιδιαστικές επισκέψεις ο τότε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και να καταγγέλλει στις κάμερες το γεγονός. Το θυμάστε;
Ήταν παραμονές εκλογών, Φλεβάρης μήνας. Έπεσε χιόνι. Πολύ χιόνι. Και έκλεισε η Αττική Οδός! Έκλεισε και το Ελ.Βενιζέλος! Για ένα βράδυ μάλιστα, δεν λειτούργησε!
Και αναγκάστηκε ο κ. Καραμανλής να καταγγείλει τη τότε κυβέρνηση, ως ανύπαρκτη στο να λύσει τα προβλήματα του κόσμου. Το θυμάστε;
Ψηφιζόταν στη Βουλή η σύμβαση ανάθεσης κατασκευής της γέφυρας Ρίου – Αντιρρίου. Ο σημερινός πρωθυπουργός έτρεξε να αποχωρήσει από τη βουλή μαζί με τους βουλευτές του, αρνούμενος τη δημιουργία του έργου. Αυτό το θυμάστε;
Ο τότε πρωθυπουργός είχε μετονομαστεί από τον κ. Καραμανλή ως «αρχιερέας της διαπλοκής». Είχε υποσχεθεί να φέρει στη δικαιοσύνη όλα τα τότε σκάνδαλα. Να καθίσει στο «σκαμνί» όσους χρησιμοποίησαν τους θώκους τους για να πλουτίσουν. Θυμάστε;
Ήταν η εποχή που πουλούσε αέρα ως στοχευμένες κινήσεις και φύκια για μεταξωτές κορδέλες.
Σήμερα έφτασε στην αμφισβήτηση. Φάνηκε ο κενός λόγος και οι έωλες υποσχέσεις που έδωσε.
Τότε ήταν ευθερμαγωγός στα κοινωνικά προβλήματα. Σήμερα στέλνει το λογαριασμό στα μικρομεσαία στρώματα, μέσω του κ. Γάμα Αλογοσκούφη.
Ο τότε ευδαιμονιστής του λαού, σήμερα ασπάζεται τη θεωρία… «κάναμε και λάθη»!
Σκληρός υπερασπιστής των φίλων που τον κυκλώνουν, μπαίνει μπροστάρης στα αμαρτήματά τους. Τώρα δεν υπάρχει σκοπούμενος πλουτισμός.
Ούτε μοιράζονται στα μοναστήρια επιχορηγήσεις από λογαριασμούς υπουργείων, για να κυκλοφορήσουν DVD.
Και όταν τελείωσε η γέφυρα του Ρίου, έτρεξε να την εγκαινιάσει!
Τώρα; Τώρα έμεινε θεατής των δημοσκοπήσεων πιστεύοντας πως θα αλλάξουν. Καμαρώνει για τα χαμένα χρόνια που πέρασαν άπραγα και άεργα. Και περιμένει. Περιμένει αυτόν που θα τον ρίξει. Περιμένει αυτόν που θα τον ηρωοποιήσει.
Κούρκος καμαρωτός. Θεατής των εξελίξεων.
Μόνο που ο κούρκος όταν τον πάνε στο σφαγείο και εκεί πάλι καμαρωτός περιμένει!
Τι περιμένει; Μα να τον σφάξουν!

Καλημέρα σας.

ΥΓ Ένα λάθος είχα στο προηγούμενο δημοσίευμα. Ο κ. Φωτιάδης εισέπραξε το 2003, από τα κλεισίματα των φορολογικών βιβλίων 4,5 τρις (και όχι δις). Και το κόστος των Ολυμπιακών έργων ήταν 4,5 τρις. Αν και το νόημα δεν αλλάζει καλό είναι να ακριβολογούμε. Αυτά.

Η μισή αλήθεια

Το 1963 (περίοδος ψυχρού πολέμου) ο Νικήτα Χρουτσόφ βρισκόταν για συνομιλίες στις ΗΠΑ. Ένα πρωινό καθώς βάδιζαν οι δυο πρόεδροι, στους κήπους του Λευκού Οίκου, πρότεινε αστειευόμενος, ο Αμερικανός πρόεδρος στον Ρώσο, να τρέξουν μεταξύ τους μέχρι το απέναντι δένδρο, για να δουν ποιος θα έρθει πρώτος. Ο Ρώσος ήξερε πως οι ηλικίες τους, κάνουν άνισο τον αγώνα, όμως δε δίστασε να παραβγεί με τον νεαρό πρόεδρο Τζον Κένεντι. Φυσικά πρώτος έφτασε ο Αμερικανός και δεύτερος ο Ρώσος.
Την άλλη μέρα, οι Αμερικάνικες εφημερίδες έγραφαν…
«Σε αγώνα δρόμου που διεξήχθη στο Λευκό Οίκο συμμετείχαν οι δύο πρόεδροι. Ο Τζον Κένεντι ήρθε πρώτος ενώ ο Ρώσος πρόεδρος ήρθε τελευταίος.»
Οι Ρωσικές εφημερίδες έγραφαν…
«Διεξήχθη μεγάλος αγώνας δρόμου στο Λευκό Οίκο. Στον αγώνα αυτό ο Ρώσος πρόεδρος Νικήτα Χρουτσόφ ήρθε δεύτερος ενώ ο Αμερικανός πρόεδρος ήρθε προτελευταίος.»
Στη πραγματικότητα και οι δυο πλευρές έλεγαν την αλήθεια. Όμως ο τρόπος που παρουσίαζαν το γεγονός και η διαφορετική φρασεολογία, δημιουργούσαν τις ανάλογες εντυπώσεις.
Ο Αλογοσκούφης πρώτα πέταξε το μπαλάκι για τους φοροφυγάδες εμπόρους και μετά ανακοίνωσε τα επαχθή μέτρα φορολογίας τους. Πρώτα δημιούργησε την εικόνα της ανισότητας στη φορολογία και μετά ξεφούρνισε τα υπόλοιπα.
Φυσικά ξέρει πως το λιανικό μικρεμπόριο στην Ελλάδα φορολογείται τρεις φορές και όχι μια όπως όλων των υπόλοιπων φορολογούμενων.
Εκείνος όμως παρουσίασε τη πλευρά που βόλευε. Τη πρώτη φορολόγηση με τις ετήσιες δηλώσεις που κατατίθενται.
Αφού, ποτέ δεν προστίθενται στην φορολογία αυτή τα έσοδα από τις περαιώσεις που γίνονται κατά περιόδους. Ούτε στα φορολογικά έσοδα από το μικρεμπόριο, προστέθηκαν ποτέ οι προσαυξήσεις και τα διοικητικά πρόστιμα για πλασματικές παραβάσεις (ως επί το πλείστον).
Με το κλείσιμο βιβλίων (περαίωση) που έγινε το 2003 εισπράχθηκαν 4,5 δις δρχ.
Το κόστος των Ολυμπιακών έργων στην Ελλάδα ήταν 4,5 δις δρχ.
Όμως σκόπιμα οι συγκρίσεις, απόδοσης φόρων, γίνονται αθροιστικά. Πόσα πληρώνουν οι μισθωτοί και συνταξιούχοι και πόσα οι επαγγελματίες. Δεν αναρωτήθηκε κανείς, πόσες χιλιάδες είναι οι επαγγελματίες στην Ελλάδα και πόσα εκατομμύρια οι μισθωτοί και συνταξιούχοι.
Στο Δημοτικό σχολείο η δασκάλα έλεγε: «Δεν προσθέτουμε ποτέ κρεμμύδια και πατάτες»
Όμως η τεχνική της μισής αλήθειας είναι παλιά. Και πάντα αποδίδει. Στο Πάντειο πανεπιστήμιο μάλιστα, αποτελεί και ειδικό κλάδο στη κοινωνιολογία…
«Η τεχνική της προπαγάνδας»

Καλημέρα σας.

Υ.Γ. Για την τεχνική της "μισής αλήθειας" θα μου επιτρέψετε να επανέλθω και στο επόμενο δημοσίευμα.

Νεοφώτιστοι κομματάρχες

Όταν η τοπική οργάνωση ενός κόμματος, καλεί, κάποιο από τα πρωτοκλασάτα στελέχη του να μιλήσει, αναλαμβάνει και την απαραίτητη οργάνωση της εκδήλωσης.
Επιλέγει ως σημείο συγκέντρωσης, ένα σημείο κεντρικό. Προσβάσιμο από κάθε ενδιαφερόμενο.
Αναλαμβάνει να ενημερώσει του οπαδούς και τα μέλη του κόμματος, για την εκδήλωση που ετοιμάζει.
Η ενημέρωση για την εκδήλωση πρέπει να φτάνει σε κάθε σημείο της πόλης και του νομού σου. Κοντολογίς, να το μάθει κάθε ενδιαφερόμενος.
Μια πολιτική συγκέντρωση δεν είναι προσωπική συνάντηση «κάποιων».
Η έλευση του πολιτικού προσώπου, έχει καθοριστική σημασία, αφού έχει κάτι να πει στο κοινό που θα μιλήσει. Άρα έχει ενημερωτικό χαρακτήρα, για τα πολιτικά θέματα που τρέχουν. Για τις θέσεις του κόμματος. Για τις παραπέρα δράσεις που θα ακολουθήσουν.
Δεν έρχεται ο άνθρωπος αυτός για να κάνει τη βόλτα του. Δεν έρχεται για να ξεσκάσει. Έρχεται για να μιλήσει. Και αφού θα μιλήσει πρέπει να υπάρχουν ακροατές που θα τον ακούσουν.
Διαφορετικά, θα καθόταν στο σπίτι του να δει την οικογένειά του. Δεν είχε λόγο να μας έρθει. Να δει τι; Το κάστρο μας. Το ξέρει. Ξανάρθε πολλές φορές εδώ.
Να μιλήσει ήρθε ο άνθρωπος. Σε ποιους όμως; Σε αυτούς που τον περίμεναν; Ένα ισχνό ακροατήριο 13 ανθρώπων;
Στις ονομαστικές μας γιορτές περισσότεροι μαζεύονται.
Αυτό δεν ήταν πολιτική συγκέντρωση. Παρωδία πολιτικού αταβισμού ήταν.
Και με την αστεία αυτή εικόνα που παρουσίασαν, εξέθεσαν και τους οπαδούς και τα μέλη του κόμματος που εκπροσωπούν.
Δίκαια ένας περαστικός στη παραλία, καθώς πήγαινε προς το μόλο, παρατήρησε… «τόσοι μείνατε τελικά;»
Όταν αναλαμβάνεις μια θέση στον κομματικό μηχανισμό, πρέπει να την εξυπηρετείς.
Δε τρέχεις μόνο για να εκλεχθείς. Για να καθίσεις στη θέση που ζήτησες.
Ενδιαφέρεσαι και για τα αποτελέσματα που παράγουν οι ενέργειές σου. Προσπαθείς.
Όταν δε ξέρεις, ρωτάς. Ρωτάς τους παλιότερους που έχουν εμπειρίες από ανάλογες περιπτώσεις. Συμβουλεύεσαι.
Ο ρόλος του νεοφώτιστου σε μια θέση είναι διττός. Δεν λειτουργεί μόνο. Ρωτάει και ενημερώνεται παράλληλα.
Όταν δε μπορεί να τα καταφέρει, απλά, ζητάει συγνώμη και αποχωρεί.
Πηγαίνει εκεί που ήταν. Εκεί που τα κατάφερνε καλύτερα.
Δεν είναι κακό. Καλό είναι να αποχωρεί, αφήνοντας άλλους να έχουν το κουμάντο.
Που δεν εξέθεταν πρόσωπα και καταστάσεις.

Καλημέρα σας

Όλα tres sic

Πόσους μπορεί να έπεισε ο πρωθυπουργός προχθές στη ΔΕΘ;
Σε μια εποχή που φανερά πλέον, ο κύκλος του κλείνει, για να περάσει στην ιστορία σαν μια απόλυτη πολιτική απραξία, που έφερε την κοινωνία μας στο επίπεδο των κουμπάρων και της καλοπέρασης των υπουργών του, φανερώνοντας έτσι, τους πραγματικούς στόχους της εξουσίας.
Ένα τμήμα της συνέντευξής του είδα και μου έκανε εντύπωση ο «καουμπόικος» τρόπος που απαντούσε. Υπεροπτικά στο στιλ «έτσι είναι τα πράγματα κύριε» μείναμε να ακούμε τα σοφίσματα που ετοίμασε ήδη από την Αθήνα, για να ξεφουρνίσει στη ΔΕΘ.
Έβλεπα και τα καλόγνωμα χαμόγελα των δημοσιογράφων που ρωτούσαν.
Ρώτησε αυτάρεσκα… «είδατε εσείς κανένα σκάνδαλο στο θέμα Ζαχόπουλου»;
Και δε βρέθηκε κανείς τους να του απαντήσει, πως τα χρήματα που μοίραζε επιλεκτικά και απλόχερα ο κύριος αυτός, παραμένει ένα τεράστιο σκάνδαλο.
Στρογγυλεύοντας πρόσωπα και καταστάσεις, έβγαλε λάδι τους πάντες. Τις προσωπικές του επιλογές. Τους δικούς του ανθρώπους. Ταυτίστηκε με τις πράξεις τους. Άρα τις αποδέχεται.
Με τον απόλυτο έλεγχο των ΜΜΕ μέσω του «έτερου Καπαδόκη» που έφτασε να κάνει μπίζνες στο όνομα της γυναίκας του, εκφράζοντας μάλιστα την απορία… «μα είναι κακό να δραστηριοποιείται η σύζυγος ενός υπουργού επαγγελματικά;»
Επειδή στην Ελλάδα ζούμε και ξέρουμε, του απαντάμε. Ναι είναι κακό να παραμένει ο άνδρας της στο πόστο που τον έβαλες. Η ίδια μπορεί να κάνει ότι θέλει. Ο άνδρας της όμως δε μπορεί να κρατάει και το πεπόνι και το μαχαίρι. Μη μετατοπίζεις την απάντηση. Όταν σου δείχνω το φεγγάρι εσύ μη κοιτάς το δάκτυλό μου.
Δεν θα μιλήσω για τις υπεράκτιες εταιρείες του άλλου υπουργού. Δεσμεύομαι από τη τελευταία του φράση.
Το έκανε για να προστατέψει την μελλοντική αποκατάσταση στα τέσσερα παιδάκια του. (Tres sic).
Και όταν τα βρίσκουμε σκούρα με τις πράξεις μας τότε έχουμε έτοιμη την απάντηση: «πείτε με βλάκα».
Όλα σωστά τακτοποιημένα στις σκέψεις τους. Τακτοποιημένα όπως τους βολεύει φυσικά.
Όταν λοιπόν καλύπτεις όλη αυτή τη πολιτική σαβούρα, τότε ταυτίζεσαι μαζί της.
Και δεν είσαι άμοιρος των ευθυνών σου.
Το πόσο κοντά στο λαό βρίσκεται, φάνηκε από τον χρόνο της ξαφνικής άφιξής του και της μετέπειτα φυγάδευσής του
Όσο για την «πρόωρη συνταξιοδότηση» που αναφέρθηκε, υπάρχει μια μικρή διαφορά.
Την συνταξιοδότησή μας τη ρυθμίζουμε εμείς.
Την “πολιτική συνταξιοδότηση” όμως, την αποφασίζει ο λαός.
Αυτά.
Καλημέρα σας.

Σπίτια δίχως όνειρα

Πόσες δεκαετίες πρέπει να περάσουν ακόμη για να λυθεί το πρόβλημα της παραχώρησης των Δημοσίων κτημάτων, κατοίκων του Δήμου Καβάλας, στους δικαιούχους;
Οι κάτοχοί τους ήταν νέοι όταν άρχισε αυτό το πρόβλημα, μεγάλωσαν, γέρασαν θα φτάσει και ο χρόνος του φυσιολογικού πέρατος της ζωής τους, αλλά τα οικόπεδα μένουν σε ιδιοκτησιακή εκκρεμότητα.
Δε πέρασε Δήμαρχος, Νομάρχης, Βουλευτής τα τελευταία 30 χρόνια που να μην ασχολήθηκε με το θέμα αυτό.
Όλοι αναγνωρίζουν το δίκιο τους. Όλοι βλέπουν την ταλαιπωρία αυτών των ανθρώπων. Μόνο που οι ίδιοι δεν είδαν ακόμη τα παραχωρητήρια των οικοπέδων τους.

Το σπίτι που μεγάλωσα ήταν προσφυγικό. Φτιαγμένο από τσατμά και κεραμίδια. Πρόσφυγες του 1922 ο παππούς και η γιαγιά, εγκαταστάθηκαν εκεί. Και ξεκίνησαν τα όνειρά τους. Σε ένα σπίτι που ήταν σε μόνιμη εκκρεμότητα. Ποιανού ήταν το σπίτι;
Όπως έλεγε και η μητέρα μου… «Είναι της πρόνοιας» Δηλαδή, το σπίτι ήταν δικό μας. Δεν πληρώναμε νοίκι. Όμως δεν μπορούσαμε ούτε να το χτίσουμε, ούτε να το πουλήσουμε. Απλά μέναμε εκεί. Ούτε μας έβγαζαν, ούτε μας το’διναν. 70 χρόνια ιστορίας εκεί.
Και δεν ήταν μόνο του. Δυο σειρές σπίτια. 25-30 κάτοχοι. Οι μισοί «έβλεπαν» την οδό Αθ. Διάκου και οι άλλοι μισοί, βλέπαμε την Καραϊσκάκη. Ένα οικοδομικό τετράγωνο «της πρόνοιας» Ένας προσφυγικός οικισμός σε εκκρεμότητα. Μεγαλώσαμε εκεί. Και το σπίτι ήταν «της πρόνοιας». Και με τα χρόνια οι τσατμάδες έπεφταν. Και βάζαμε λίγο χάρτσι για να κλείσουν οι τρύπες.
Ως που φύγαμε μαζί, με τα όνειρά μας και φτιάξαμε το δικό μας σπιτικό αλλού.
Ευτυχώς, το πρόβλημα σε μας, λύθηκε αργότερα. Και κάποια στιγμή έφτασε στα χέρια μας το περιβόητο παραχωρητήριο!
Ένα παραχωρητήριο που μάταια τόσα χρόνια περιμένουν και οι κάτοχοι των Δημοσίων Κτημάτων της πόλης μας. Να δώσουν και αυτοί σάρκα και οστά στα όνειρά τους. Να ξαναφτιάξουν τα σπίτια τους. Να ομορφύνουν λίγο τη καθημερινότητά τους.
Δούλεψαν τόσα χρόνια σ’αυτή τη πόλη. Έζησαν. Φορολογήθηκαν. Έκαναν παιδιά και τα παιδιά τους, τους έκαναν εγγόνια.
Έζησαν μέσα στα σπίτια αυτά. Έκαναν όνειρα για τα σπίτια αυτά.
Τι περιμένουμε λοιπόν; Να αποδημήσουν «εις Κύριον» για να λυθεί το πρόβλημά τους; Αν είναι να γίνει έτσι, τότε από ψηλά θα μας φωνάξουν «το λόγο σου το χόρτασα και το φαί σου φάτο»

Καλημέρα σας.

14 χρόνια για 5 χιλιόμετρα

Μετά από 14 χρόνια επιτέλους τελείωσε!
Έπρεπε να περάσουμε μια απίστευτη ταλαιπωρία χρόνων, για να φτάσουμε στο σημείο να δοθεί στη κυκλοφορία η παράκαμψη των Κρηνίδων.
Έπρεπε να περάσουμε ένα καλοκαίρι, κάνοντας επικίνδυνους ελιγμούς, στους υπό διαμόρφωση κόμβους, μέχρι αυτοί να συνδεθούν με τον κύριο άξονα.
Ούτε σε οδήγηση δεξιοτεχνίας να είχαμε συμμετοχή, δεν θα χρειαζόταν τόση μαεστρία. Όμως τα καταφέραμε! Με ελάχιστα ατυχήματα… κάπου 10-15 εβδομαδιαίως. Όλα με μικροζημιές. Δε πειράζει. Όμως όλο το καλοκαίρι οι ελιγμοί μας καλά κρατούσαν. Ως που έγινε η σύνδεση των δύο κόμβων, στην αρχή και το τέλος του.
Και τώρα απολαμβάνουμε τον «σύγχρονο αυτοκινητόδρομο» που κατασκευάστηκε!
Στα πέντε χιλιόμετρα «νέας χάραξης» ο οδηγός μπορεί να τρέξει πλέον άνετα μέχρι 50 χιλ την ώρα. Δρόμος με «μεγάλο εύρος», αφού φτάνει ίσα-ίσα να μπορούν να διασταυρωθούν δύο λεωφορεία.
Για τα ΙΧ δεν υπάρχει πρόβλημα. Διασταυρώνονται άνετα.
Έχει όμως και στηθαία στο μεγαλύτερο μήκος του, για καλό και για κακό. Για τη προστασία μας!
Με άφθονες καμπούρες που περιορίζουν την ορατότητα στον οδηγό. Καμπούρες απαραίτητες για να περνούν από κάτω τους, οι κάθετοι άξονες που οδηγούν στον κάμπο των Φιλίππων.
Συναντάς 4-5 διασταυρώσεις και ατελείωτες διπλές γραμμές. Έτσι αν βρεθεί μπροστά σου ένα αργοκίνητο όχημα… απλά την έβαψες. Λίγο δύσκολο να μπορέσεις να κάνεις νόμιμη προσπέραση. Απλά το ακολουθείς και αισθάνεσαι ολίγον φορτηγατζής.
Έχει και σηματοδότες. Για να δημιουργούνται οι απαραίτητες ουρές αυτοκινήτων, κάθε φορά που θα βγει ένα αυτοκίνητο από κάποιο διπλανό χωριό. Μάλιστα για τη Λυδία έχει δύο διασταυρώσεις. Όσες έχει δηλαδή και η Καβάλα με την Εγνατία Οδό.
Περιμέναμε 14 χρόνια μέχρι να κατασκευαστούν 5 χιλιόμετρα δρόμου. Περιμέναμε κάποιο σύγχρονο δρόμο και μας παρέδωσαν ένα δρόμο που έχει τα ίδια χάλια με τον υπάρχοντα που συνεχίζει προς Δράμα. Ίσως για να μη κακομαθαίνουμε.
Σε μια εποχή όπου, σε όλη την Ευρώπη, χαράσσονται σύγχρονοι αυτοκινητόδρομοι, που παρέχουν ασφάλεια στον οδηγό και ταχεία κίνηση των οχημάτων, εμείς μένουμε σε έργα παρωχημένης τεχνολογίας και ξεπερασμένου σχεδιασμού.
Σε μια εποχή που το κράτος επιστρέφει τους φόρους, με έργα για τον πολίτη, εμείς σκορπάμε τα χρήματα αυτά, βολεύοντας κομματικούς ημετέρους, πίσω από μισθούς, αδρανών συμβούλων, μέσα στα γραφεία υπουργών και περιφερειαρχών.
Θα κλείσω με ένα σύντομο ανέκδοτο.
- «Επανίδρυση του κράτους»
- «Φέξε μου και γλίστρησα»

Καλημέρα σας.