Η κοροϊδία του καταναλωτή

Το ίδιο προϊόν έχει άλλη τιμή στα ράφια της Ευρώπης και άλλη στην Ελλάδα.
Πάντα ακριβότερο εδώ.
Μια ιστορία χρόνων.
Που επαναλαμβάνεται.
Πριν από δυο χρόνια ψηφίστηκε νόμος για τον έλεγχο τιμών σε σχέση με τις τιμές του εξωτερικού. Απλά ψηφίστηκε. Δεν ενεργοποιήθηκε ποτέ!

Πριν ένα μήνα ξεκίνησε ο έλεγχος διαμόρφωσης των τιμών των προϊόντων μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων από το υπουργείο Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας, στο πλαίσιο της γενικότερης προσπάθειας για τη μείωση των τιμών που έχει αρχίσει το τελευταίο διάστημα.

Στο στόχαστρο 40 μεγάλες εταιρείες (ελίτ του εμπορίου) που ανήκουν σε πολυεθνικούς και Ελληνικούς ομίλους τροφίμων, φαρμακευτικών ειδών κλπ. Πρόκειται επί της ουσίας για την πρώτη εφαρμογή του λεγόμενου transfer pricing.
Ένα πρώτο βήμα έγινε. Μένουν πολλά ακόμη.
Πριν 3 δεκαετίες εφαρμόστηκε στην Ελβετία και τη Γερμανία η «αναγραφόμενη τιμή κιλού». Αναρωτιέστε τι είναι αυτό;.

Κάτι απλό που εφαρμόζει ήδη ένα (απ’ό,τι γνωρίζω) Σούπερ Μάρκετ της Β. Ελλάδος. Δίπλα στη τιμή του προϊόντος αναγράφεται και μια δεύτερη τιμή. Πόσο κοστίζει το κιλό, στο προϊόν αυτό. Αφού έτσι μπορείς να συγκρίνεις αν τα 220 γρ. καφέ προς 3,12 ευρώ της μιας εταιρίας συμφέρουν σε σχέση με ομοειδές προϊόν άλλης, όπου τα 240 γρ. πωλούνται 3,14 ευρώ.

Ένα άλλο πρόβλημα είναι η ομοειδείς συσκευασίες ως προς το βάρος. Χάνεσαι ανάμεσα στην πανσπερμία βάρους των προϊόντων. Δείτε το ράφι με τις μαρμελάδες. Το ίδιο βάζο στη μια εταιρεία έχει 320 γρ. και στην άλλη 350. Το ίδιο και στα απορρυπαντικά Δεν ήξερα ότι υπάρχει μονάδα μέτρησης που λέγεται «μεζούρα». Εφεύρεση των εταιριών όπου οι 70 μεζούρες έχουν άλλο βάρος απορρυπαντικού από αντίστοιχο άλλης εταιρίας. Κόλπα που ανεβάζουν τις τιμές.
Και μένεις εσύ να υπολογίζεις τι σε συμφέρει. Με αβέβαιο αποτέλεσμα…

Αντί να ανεβάζουμε τους έμμεσους φόρους, δημιουργώντας φορολογικό πληθωρισμό, ας κοιτάξουμε να προστατεύσουμε τους καταναλωτές. Κάτι που έπρεπε να ξεκινήσει πριν 10ετίες

Δεν είναι τυχαία η στροφή των καταναλωτών σε προϊόντα τροφίμων, μη επώνυμα. («προϊόντα ιδιωτικής ετικέτας»)
Τι κάνει για τα θέματα αυτά το υπουργείο; Μια χαρά είναι. Σας στέλνει χαιρετίσματα…

Καλή σας μέρα.

Μια αποτυχημένη γενιά

Με περίμενε μια ευχάριστη έκπληξη όταν άνοιξα το e-mail μου.
Ένας φίλος μου έστειλε το παρακάτω κείμενο που σας το παραθέτω αυτούσιο.
Στα χιλιάδες posts για την γενιά των 700 ευρώ γίνονται αναφορές σε δεκάδες αιτίες που φταίνε για την σημερινή τους κατάσταση.
"Φταίνε οι κυβερνήσεις", "φταίνε δήθεν οι νεοφιλελεύθερες πρακτικές", "η παγκοσμιοποίηση", "η ακρίβεια" .... τα πάντα φταίνε, εκτός από τους
νέους με τους μισθούς των 700 ευρώ.
Και θα συμφωνήσω στο τελευταίο.

Δεν φταίει μία νέα γενιά που μόλις ενηλικιώθηκε.
Αυτή η γενιά νέων ανθρώπων εκπαιδεύτηκε από κάποιους ανθρώπους και κυρίως από τους γονείς της.. • Εκπαιδεύτηκε να ξοδεύει χωρίς να συγκρίνει τιμές.... γιατί έτσι κάνανε και οι γονείς της.
• Εκπαιδεύτηκε να μένει με τους γονείς της ... γιατί έτσι επιθυμούν οι γονείς της.
• Εκπαιδεύτηκε να πετάει το τσιγάρο από το ανοιχτό παράθυρο στο αμάξι...γιατί έτσι κάνανε και οι γονείς της.
• Εκπαιδεύτηκε να αναζητάει για μια θέση στο Δημόσιο... γιατί έτσι τους γαλούχησαν οι γονείς της.
• Εκπαιδεύτηκε να παίρνει δάνεια για να αγοράσει αυτοκίνητο (και όχι για να ανοίξει επιχείρηση) ... γιατί έτσι κάνουν και οι γονείς της.
• Εκπαιδεύτηκε να μην αλλάζει εύκολα δουλειές και να βολεύεται σε μια θεσούλα των 700 ή και 800 ευρώ ... γιατί έτσι την συμβουλεύουν οι γονείς της.
• Εκπαιδεύτηκε να ψηφίζει τρία κόμματα ... γιατί τα ίδια ψηφίζουν και οι γονείς της.
• Εκπαιδεύτηκε να μην δέχεται την αξιολόγηση και τον ανταγωνισμό ...γιατί το ίδιο δεν δεχονται και οι γονείς της.
• Εκπαιδεύτηκε να δέχεται την επετηρίδα σε κάθε της μορφή... γιατί έτσι την δεχτήκαν και οι γονείς της.
• Εκπαιδεύτηκε να εκπαιδεύεται σε βρώμικα δημόσια σχολεία και πανεπιστήμια με γεμάτους από συνθήματα και αφίσες τοίχους .. γιατί έτσι της τα παραδώσανε και οι γονείς της.
• Εκπαιδεύτηκε να κάνει κοπάνες από την δουλειά ... γιατί έτσι κάνανε και οι γονείς της.
• Εκπαιδεύτηκε να διαδηλώνει με συνθήματα και ντουντούκες ...γιατί έτσι κάνανε οι γονείς της.
• Εκπαιδεύτηκε να συζητάει μόνο για τα δικαιωματά της και όχι και για τις υποχρεώσεις της... γιατί έτσι κάνανε οι γονείς της.
• Εκπαιδεύτηκε να γκρινιάζει και όχι να προτείνει ... γιατί έτσι γκρίνιαζαν και δεν πρότειναν οι γονείς της.
Και τώρα οι γονείς της γενιάς αυτής, που βγάζουν τα πολλαπλάσια από τα παιδιά τους βγαίνουν υποκριτικά στα media και μιλάνε για την
απελπισμένη γενιά των G700.
• Είναι οι ίδιοι οι γονείς, που δεν δέχονται έναν άνθρωπο 40 ετών να διοικεί μια επιχείρηση ή να κυβερνά γιατί δεν έχει την πείρα τους και την ωριμότητά τους..
• Είναι οι ίδιοι που θέλουν να πάρουν σύνταξη από τις κυβερνήσεις και τις διοικήσεις των επιχειρησεών τους όσο γίνεται νωρίτερα, ανεξαρτήτως εάν ξέρουν ότι τα παιδιά τους πιθανόν και να μην πάρουν αν δεν τους βγάλουν ξαπλωτούς από εκεί μέσα.
• Είναι οι ίδιοι οι γονείς τους που δεν παίρνουν στην δουλειά που προΐστανται μία άτεκνη παντρεμένη κοπέλα 25-35 ετών με τον φόβο ότι θα μείνει έγκυος και θα λείψει από την εταιρεία.
• Είναι οι ίδιοι γονείς που επιμένουν στα φακελάκια για να κάνουν την δουλειά τους ή να εγχειριστούν γρηγορότερα.
• Είναι οι ίδιοι γονείς που παρακαλάνε λυτούς και δεμένους και ξεροσταλιάζουν ημερες ολόκληρες έξω από πολιτικά γραφεία για ένα βύσμα στον ΑΣΕΠ, στο στρατό ή ακόμη και σε μια ιδιωτική εταιρεία.
• Είναι οι ίδιοι οι γονείς που δεν αποποιούνται των προνομίων τους ενάντια στο κοινωνικό σύνολο.
• Είναι οι ίδιοι οι γονείς που χτίζουν αυθαίρετα μες τα δάση.
• Είναι οι ίδιοι οι γονείς που δεν αποσύρουν το μολυσμένο ηλιέλαιο από τις δικές τους επιχειρήσεις εστίασης και αρνούνται να συμμορφωθούν με τις κρατικές οδηγίες.
• Είναι οι ίδιοι που εκλέγουν βουλευτές και τα παιδιά των παλαιών βουλευτών που ψήφιζαν επί τετραετίες.
• Είναι οι ίδιοι γονείς που φοροδιαφεύγουν συστηματικά αναγκάζοντας το κράτος να δανείζεται.
Αν αυτή η γενιά δεν καταλάβει ποιος πραγματικά φταίει για την σημερινή τους κατάσταση, και παράλληλα δεν αλλάξει τις συνήθειες που
της κληρονομήσαν οι γονείς της, έχω ισχυρή την αίσθηση ότι και οι νέοι αυτής της γενιάς δεν θα εκπαιδεύσουν καλύτερα τις επόμενες γενιές, και
η μόνιμη γκρίνια και μοιρολατρία θα συνεχίσει να διαιωνίζεται ως γνήσιο χαρακτηριστικό της φυλής μας.

Και τότε δεν θα φταίνε οι γονείς μας...

Αγοραστική Συνείδηση

Στην οικονομία πιάσαμε πάτο.
Η Ελληνική Παραγωγή έφτασε σε στάδιο εξαφάνισης.
Ένα εργοστάσιο στο Βόλο που συναρμολογούσε αυτοκίνητα (Nissan) το κλείσαμε.
Και τα λάστιχα για τα αυτοκίνητά μας, τα εισάγουμε!
Μην απορείς ποιος φταίει για την ανεργία.
Άνοιξε το ψυγείο σου. Ρίξε μια ματιά μέσα και θα δεις ότι τα περισσότερα τρόφιμα που αγόρασες είναι εισαγόμενα.
Στέλνουμε τα ευρώ στα ξένα κράτη δίνοντας δουλειά στους ξένους. Μας ενοχλούν όμως οι ξένοι που δουλεύουν εδώ. Με τη πρόφαση ότι τα εισαγόμενα είναι φτηνότερα τα αγοράζουμε χωρίς να σκεφτούμε ότι κάποιοι άλλοι, δικοί μας, μένουν άνεργοι.
Μας ενοχλεί που το δημόσιο θα απολύσει συμβασιούχους. Αδιαφορούμε όμως που με τις αγορές εισαγόμενων οδηγήσαμε και εμείς στην ανεργία κάποιους άλλους.
Με διπλά κινητά τελευταίας τεχνολογίας ζούμε σε ένα κράτος που έφτασε να εισάγει ακόμη και το… σύρμα. Ναι το σύρμα που απλώνουμε τα ρούχα μας είναι εισαγόμενο!
Ας αλλάξουμε συνήθειες. Ας ρίξουμε μια ματιά στην ετικέτα πριν αγοράσουμε μπαλσάμικο από την Ιταλία. Υπάρχει το Ελληνικό του Παπαδημητρίου.
Έχουμε μεγάλη ηλιοφάνεια. Τον ηλιόσπορο όμως τον εισάγουμε από την Αμερική!
Γεμίσαμε με κρασιά από την Χιλή και τη Ν.Ζηλανδία.
Ο αγοραστής έχει μεγάλη δύναμη όταν αγοράζει. Μπορεί να δώσει ζωή στις ελληνικές βιοτεχνίες με την προτίμησή του σ’αυτές.
Θαυμάζουμε τους Γερμανούς. Όμως ο Γερμανός όταν μιλάει για τα προϊόντα του καμαρώνει!
Νόστιμα τα μακαρόνια από την Ιταλία. Η ΑΒΕΖ έκλεισε προ πολλού.
Ας έρθουμε όμως και στη γειτονιά μας. Πίνουμε γάλα. Γιατί να αγοράσουμε το γάλα της Αθήνας; Επειδή μας έχει πρήξει στη διαφήμιση; Ας το πιούν οι Αθηναίοι. Υπάρχει το ΝΕΟΓΑΛ το ΕΥΡΟΦΑΡΜΑ το ΡΟΔΟΠΗ. Γάλατα που παράγονται εδώ δίπλα μας. Πίνουμε ΗΒΗ και ΦΑΝΤΑ Και όμως υπάρχει η ΕΨΑ και το ΝΕΚΤΑΡ. Υπέροχες πορτοκαλάδες. Που δεν έχουν τη δυνατότητα να μπλοκάρουν το μυαλό μας με διαφημιστικές καμπάνιες. Ούτε με πολυτελή ψυγεία. Που αγωνίζονται να σταθούν στα ράφια.
Ας αποκτήσουμε μια αγοραστική συνείδηση. Χωρίς να ψάξουμε για δικαιολογίες.
Γιατί στο τέλος και το σκοινί που θα κρεμαστούμε, εισαγόμενο είναι κι’αυτό!
Καλημέρα σας.

Πολυτελής εξουσία

Τα μηνύματα είναι απλά. Τα λέμε καθημερινά σε συζητήσεις. Τα αναπτύσσουν πιο εύγλωττα οι βραδινοί τηλεοπτικοί πανελίστες.
Όταν δεν «ακούς» τότε οι αντιδράσεις είναι αναμενόμενες.
Μια μεγάλη πληγή της οικονομίας το τραπεζικό σύστημα. Τα τελευταία χρόνια καταγγέλλονται οι τακτικές των τραπεζών με τις εξωπραγματικές απαιτήσεις τους.
Δάνεια που πληρώθηκαν και ξαναπληρώθηκαν, συνεχίζουν να απαιτούνται γιατί τους βοηθάει το κράτος να χρεώνουν τόκους στους τόκους.
Σίγουρα δε φταίνε οι υπάλληλοι. Όμως αυτοί είναι απέναντι στον πολίτη. Αυτοί γίνονται ο μοχλός πίεσης προς τα έξω.
Αντί να βάλλουν φρένο στις τραπεζικές χρεώσεις σφυρίζουν αδιάφορα. Και απορούν για τους τρεις νεκρούς της Marfin.
Πόσο κοστίζει η δημοκρατία τελικά;
Έπρεπε σε καιρό κρίσης να προσλαμβάνονται κι’άλλοι υπάλληλοι στη βουλή για να βολέψουν τα σόγια τους; Έπρεπε να δώσουν ένα τσουβάλι ευρώ στον καθένα για να αγοράσει υπολογιστή;
Ποιο είναι το κόστος της τοπικής αυτοδιοίκησης; Όταν ζητάς κρατήσεις από συντάξεις των 500 και 600 ευρώ δε δικαιούσαι να τρέχεις σε ταξίδια αναψυχής στην Ισπανία με το πρόσχημα μιας σύσκεψης εκεί. Είναι τόσο απαραίτητη η παρουσία σου; Και μια φορά πες «όχι δε θα παω»
Είναι τόσο απαραίτητο να υπάρχουν πανάκριβά αυτοκίνητα σταθμευμένα στις πυλωτές για κάθε τοπικό άρχοντα; Χωρίς αυτά δεν μπορεί να ασκήσει εξουσία; Ή προσπαθεί μέσω αυτών να ανακτήσει το ελλειμματικό του κύρος;
Φταίει η φοροδιαφυγή για τα οικονομικά ελλείμματα; Σίγουρα φταίει.
Μήπως όμως φταίει και η αλόγιστη σπατάλη πίσω από επιδόματα επί επιδομάτων; Πίσω από ανύπαρκτα οδοιπορικά; Πίσω από αμοιβές σε συμβούλια που γίνονται μέσα στα ωράρια εργασίας;
Όταν σου εμπιστεύονται τους φόρους πρέπει να τους διαχειρίζεσαι ανάλογα και με σύνεση. Δεν πληρώνει ο λαός για τα δικά σου γούστα.
Υπάρχει κράτος στη σύγχρονη Ευρώπη που κρατάει 1,5 χρόνο τώρα, ένα σύγχρονο νοσοκομείο σε αχρηστία πληρώνοντας παράλληλα ενοίκια για το υπάρχον;
Αν η φοροδιαφυγή λέγεται έγκλημα τότε η φοροσπατάλη πως πρέπει να ονομαστεί;
Η φοροδιαφυγή διώκεται. Για τη φοροσπατάλη ακούσατε κάτι σχετικό;
Πολυτελής εξουσία. Τζαμπατζίδικη εξουσία.
Καλημέρα σας

Συλλέκτες Ταμειακών Μηχανών

Στα τελευταία 15 χρόνια οι επιχειρήσεις έχουν αλλάξει τέσσερεις φορές ταμειακές μηχανές.
Από τις απλές ταμειακές περάσαμε στις νόμιμες που δεν δέχονταν επιστροφή χρημάτων στον πελάτη.
Μετά ήρθαν οι ταμειακές που δέχονταν δραχμές και ευρώ και στη συνέχεια αυτές των ευρώ.
Κάθε ταμειακή έχει μια μνήμη όπου κρατά το σύνολο των πωλήσεων που σταδιακά προστίθεται ημερησίως.
Και κάθε μέρα η μηχανή τυπώνει το κλείσιμο ημερήσιων πωλήσεων της επιχείρησης. (έκδοση «Ζήτα»)
Ενώ οι προηγούμενες ταμειακές είχαν μέχρι και 2.700 «Ζήτα» και στη συνέχεια έπρεπε να αντικατασταθούν με καινούρια, οι εισαγωγείς τοποθέτησαν μικρότερες μνήμες στις ταμειακές και με το κόλπο αυτό, κατέβασαν το νούμερο στα 1800 «Ζήτα» με αποτέλεσμα να απαιτείται συντομότερη αλλαγή ταμειακής μηχανής. Σε μια εποχή που οι ηλεκτρονικές μνήμες μεγαλώνουν αυτοί κατόρθωσαν να τις μειώσουν.
Μάλιστα πέτυχαν και κάτι πιο έξυπνο.
Οι καινούριες δεν εκδίδουν αποδείξεις την επομένη, αν για κάποιο λόγο υπάρξει έστω και μια κίνηση του ενός ευρώ την προηγούμενη χωρίς έκδοση «Ζ»
Ακόμη και αν ανοίξει το συρτάρι για να πάρει ο επαγγελματίας ένα ευρώ, θα πρέπει να εκδοθεί «Ζ» !
Φυσικά αυτά τα «Ζ» δεν εξυπηρετούν κάτι τόσο σημαντικό στον έλεγχο, αφού ο έλεγχος ουσιαστικά, γίνεται σε μηνιαία ή ετήσια βάση και όχι ανά ημέρα.
Το μόνο που εξυπηρετούν είναι να γεμίζουν οι μνήμες και να χαίρονται οι εισαγωγείς τους
Κάθε έξη χρόνια θα πρέπει να αγοράζει και μια ταμειακή η κάθε επιχείρηση.
Συλλέκτες άχρηστων ταμειακών μηχανών έγιναν οι επαγγελματίες και μάλιστα πρέπει να τις φυλάξουν για… 15 χρόνια μήπως… κάτι χρειαστούν οι ελεγκτές. Κάτι που δεν χρειάστηκε ποτέ μέχρι σήμερα. Όμως ο νόμος βγήκε και έμεινε.
Τώρα μελετούν την σύνδεση των ταμειακών με το Υπουργείο Οικονομικών. Δε ξέρω σε τι θα εξυπηρετήσει αυτό, αφού τα οικονομικά σύνολα μιας ταμειακής δεν αλλάζουν. Γνωρίζω όμως ποιός θα πληρώσει τις νέες ταμειακές που ονειρεύονται.
Μικρό το κόλπο των εισαγωγέων. Μεγάλος όμως ο τζίρος τους.
Ο λόγος τώρα στην Εθνική Συνομοσπονδία Ελληνικού Εμπορίου.

Καλημέρα σας.

Και καπνοφύλακες.

Αρχές τις δεκαετίας του 90. Ταξιδεύω από το Άμστερνταμ στο Ρότερνταμ με το τρένο. Στα βαγόνια του συρμού επιβιβάζονται καπνιστές και μη. Τα δεκάδες βαγόνια είναι εναλλάξ για καπνίζοντες το ένα και μη καπνίζοντες το άλλο.
Τόσο απλά χωρίζονται οι καπνίζοντες από τους μη.
Μάθαμε να κάνουμε τα εύκολα δύσκολα και τα απλά σύνθετα.
Μετά από ένα νόμο που έβαζε μια τάξη στο θέμα αυτό, διαπίστωσαν πως είναι «ώριμη» η κοινωνία να δεχθεί τη πλήρη απαγόρευση του καπνίσματος σε κάθε κλειστό χώρο.
Για τα καταστήματα, Βρήκαν και ποιοί θα ασκούν τον καπνοφύλακα… Οι ιδιοκτήτες των καταστημάτων. Αφού είναι ιδιοκτήτες άρα θα είναι και καπνοφύλακες !
Με τη λογική αυτή ο προϊστάμενος μιας υπηρεσίας θα είναι αυτός που θα τιμωρείται όταν καπνίζει ο υφιστάμενός του. Και όταν καπνίζει ένας υπάλληλος υπουργείου, θα τιμωρείται ο υπουργός. Σωστά;
Λάθος. Η ευθύνη σταματάει στους υπεύθυνους των καταστημάτων.
Όποιος ανοίγει μαγαζί εκτός από άμισθος φοροεισπράκτορας του Δημοσίου (ΦΠΑ) τώρα θα εκτελεί και χρέη καπνοφύλακα.
Ποιά μπορεί να είναι τα κριτήρια ώστε να χαρακτηρίζεται «ώριμη» η κοινωνία να δεχθεί πλήρη απαγόρευση καπνίσματος σε όλους τους χώρους από τη στιγμή που δεν είναι πρόθυμη να εφαρμόσει τον προηγούμενο νόμο με τις εξαιρέσεις του.
Ακούμε τις δηλώσεις του περιφερόμενου στα κανάλια εκπροσώπου της επιτροπής του Υπ. Υγείας. Δεν ακούμε καμιά άλλη άποψη.
Στην Ευρώπη η Αγωγή Υγείας ξεκινάει από το σχολείο. Αφού τα πατατάκια και τα γαριδάκια έγιναν «απαραίτητη» διατροφική καθημερινότητα στα παιδιά μας. Αφού γεμίσαμε με διαφημίσεις όπου μας προτρέπουν, αντί για φρέσκα φρούτα να καταναλώνουμε έτοιμους χυμούς από παγοκολόνες που έρχονται από τη Βραζιλία και το Μεξικό. Τώρα θέλουμε να επιβάλουμε την άποψή μας με νόμο!
Από ένα υπουργείο που αδυνατεί να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα στη λειτουργία των νοσοκομείων και μια υπουργό που θέλει πέντε μήνες για να τοποθετήσει Διευθυντές στα Νοσοκομεία, δεν μπορούμε να έχουμε και πολλές ελπίδες για περισσότερη και βαθύτερη δημιουργικότητα.
Σηκώνουμε τα μανίκια για να ασχοληθούμε με τα βασικά.
Εμείς τα σηκώσαμε και ασχολούμαστε με δηλώσεις.
Για να επιβεβαιώσουμε την ύπαρξή μας.
Καλημέρα σας.

Άστεγη ιστορία.

Δύο οικονομικά στοιχεία χαρακτήρισαν αυτό το τόπο στα χρόνια που πέρασαν.
Η επεξεργασία του καπνού και η θάλασσα που αντικρίζουμε.
Πέρα από καπνεργατούπολη, είμαστε παράλληλα και μια ναυτική πόλη. Με ναυτική ιστορία. Μια πόλη, που βίωσε τη ναυτιλία, που στήριξε την οικονομία της στη θάλασσα που τη περιβάλλει.

Το 2005 ιδρύθηκε το Ναυτικό Μουσείο Καβάλας. Συγκέντρωσε στοιχεία, δημιούργησε αρχεία, απόκτησε εκθέματα. Εκθέματα που πρόσφεραν αφιλοκερδώς συμπολίτες μας. Ο πρόεδρος του, Χρήστος Τζανάκος, πίστεψε στην ιδέα δημιουργίας του Ναυτικού Μουσείου Καβάλας.
Ενός μουσείου που θα το επισκέπτονται οι μαθητές, οι πολίτες, οι επισκέπτες και οι τουρίστες αυτής της πόλης.
Που θα βλέπουν από κοντά την ναυτική μας ιστορία. Που θα έχουμε να τους δείξουμε το δεύτερο σκέλος της οικονομικής μας ανάπτυξης, μετά τον καπνό.

Πέρυσι, έγινε έκθεση με τα ναυτικά μας εκθέματα στο αμφιθέατρο της Νομαρχίας και στη συνέχεια έκθεση του μοντελιστή Δημήτρη Μέτσικα στη Δημ. Καπναποθήκη.
Το Ναυτικό Μουσείο ξεκίνησε τις δραστηριότητές του. Ήδη μέλος του Διεθνούς Συμβουλίου Μουσείων (COM) και των Ναυτικών Μουσείων Ελλάδας, αναφέρεται στους καταλόγους. Άνθρωποι με διάθεση συγκέντρωσαν εκθέματα… Μόνο που δεν υπάρχει χώρος να τα στεγάσουν.

Πρόχειρα στοιβαγμένα σε αποθήκες του λιμανιού, περιμένουν τη στέγη τους. Περιμένουν το χώρο που θα τα αναδείξει ώστε να είναι επισκέψιμα. Ο Δήμος Καβάλας βρήκε ένα χώρο στις αποθήκες στο Καρνάγιο. Ώστε με τη γενική ανάπλαση της περιοχής να ενταχθεί στο χώρο εκείνο και το Ναυτικό Μουσείο Καβάλας. Ξεκίνησαν διαδικασίες χρονοβόρες για το ιδιοκτησιακό τους καθεστώς… Έπονται οι κατασκευές ανάπλασης… «Ζωή νά’χουμε» που λέει και ο λαός.

Για να τελειώσει ένα έργο, ακόμη και το πιο απλό και το πιο μικρό, πρέπει να περάσουν χρόνια. Μας πνίγει η γραφειοκρατία, το χαρτομάνι και το «περίμενε».
Και όταν παραδοθούν οι αποθήκες στη Διοίκηση του Ναυτικού Μουσείου, θα ξεκινήσει ο γολγοθάς της ανακατασκευής.
Και τα εκθέματα θα μένουν στοιβαγμένα στο λιμάνι. Με κίνδυνο να καταστραφούν από τις καιρικές συνθήκες…

Καλημέρα σας

Βάλαμε το σκοτάδι για φάρο;

Ακόμη θυμούνται, την καθηγήτρια Αγγλικών, στο γυμνάσιο Λιμεναρίων, που παραμονές παρέλασης κρατούσε ένα ψαλίδι, κοιτάζοντας με βλοσυρό μάτι , το χτένισμα των μαθητριών… Δεκαετία του 70 και στη μόδα ήταν οι φαβορίτες και η χαίτη. Το είχε λανσάρει η Μαρινέλλα… Το αντέγραψαν οι κοπέλες της εποχής…
Αλλοίμονο αν κάποια είχε χτένισμα με χαίτη και φαβορίτες. Το ψαλίδι παραμόνευε. Ένα χρατς στο μαλλί και γέμιζε η άσφαλτος του κεντρικού δρόμου των Λιμεναρίων με μαλλιά. Με έναν μεγεθυντικό φακό στο χέρι, έλεγχε μήπως κάποια μαθήτρια έβγαλε τρίχες από τα φρύδια της. Μήπως κάποια άλλη, έσφιξε τη ζώνη της ποδιάς και έτσι κόντυνε επικίνδυνα!
Σκηνές απείρου κάλλους της εποχής εκείνης.
Άνθρωποι ανασφαλείς με τα τεκταινόμενα της εποχής, προσπαθούν να μας κρατήσουν πίσω. Στο σίγουρο. Το δοκιμασμένο. Διαγράφοντας όλες τις κοινωνικές εξελίξεις που συντελούνται γύρω τους .
Τους είδαμε όταν καθιερώθηκε το μονοτονικό.
Τους καμαρώσαμε με τις ταυτότητες και τα λάβαρα που κατέβασαν στο Σύνταγμα.
Προσπάθησαν να μας τρομάξουν με το συμβόλαιο ελεύθερης συμβίωσης των ζευγαριών.
Η καύση των νεκρών, μια άλλη πονεμένη ιστορία. Σε όλη την Ευρώπη επιτρέπεται. Εδώ περιμέναμε να ανοίξει ο χώρος, για να χωρέσει ένας τέτοιος νόμος.

Άνθρωποι με κολλημένη σκέψη, αντιδρούν σε κάθε τι νέο. Μονοπωλούν την αγάπη για τη πατρίδα

Και φτάσαμε στη φορτισμένη ατμόσφαιρα των τελευταίων ημερών. Βρήκαν αφορμή και έκαναν την εμφάνισή τους, τα γνωστά αναχρονιστικά ανθρωπάκια. Προσπαθώντας να διαγράψουν τις σκέψεις και τα όνειρα των νέων. Να επιβάλλουν τις δικές τους ξεπερασμένες απόψεις.
Καπηλευόμενοι το θάνατο ενός παιδιού, βάζουν τα δικά τους ερωτήματα.
Κάνοντας χρήση της ιδιότητάς τους, μοιράζουν φυλλάδια με τις σαχλές απορίες τους. «Πού βαδίζει η κοινωνία μας;»
Ηρεμήστε κ. Διευθυντά του Πειραματικού. Η κοινωνία μας βαδίζει με τις σκέψεις των νέων να κοιτάζουν μπροστά.
Αλλοίμονο αν οι σκέψεις των νέων μαθητών σας, ήταν ταυτόσημες με τις δικές σας.
Τότε, πράγματι θα ανησυχούσαμε.
Το σκοτάδι, ουδέποτε, χρησίμευσε σαν φάρος.

Καλημέρα σας

Μεγαλόσχημοι τενεκέδες

Πρέπει να αισθάνεται ο πολίτης πολύ όμορφα όταν ο πρωθυπουργός της χώρας του «δεσμεύεται» να κάνει εξοικονόμηση δαπανών 10 δις ευρώ. Και φυσικά τον ψηφίζει. Γιατί ο πολίτης, θέλει να υπάρχει ισχυρή οικονομία που θα τον προστατεύει.

Πρέπει να αισθάνεται ο πολίτης πολύ άβολα όταν διαπιστώνει, 4 χρόνια μετά, πως οι «δεσμεύσεις» του πρωθυπουργού ήταν λόγια του αέρα. Δεσμεύσεις χωρίς αντίκρισμα. Το «σπάταλο κράτος», έγινε άσωτο κράτος. Οι χρυσοκάνθαροι που «έτρεξαν», βολεύτηκαν. Βολεύτηκαν αυτοί και έχουν και για τα δισέγγονά τους.

Όταν σε 4 χρόνια προστέθηκαν 40.000 επιπλέον υπάλληλοι που μας κοστίζουν 1,5 δις. καπέλο στους υπάρχοντες.

Όταν οι δημόσιες δαπάνες στην τετραετία Καραμανλή, αντί της περικοπής κατά 10 δις, έφτασαν τρεις φορές πάνω από τον πληθωρισμό. Θέλετε ένα παράδειγμα; Το 2007 με μέσο τιμάριθμο 2,7% οι κρατικές δαπάνες αυξήθηκαν 10,6%.

«Πριν τρέξουμε να πάρουμε δάνειο υποθηκεύοντας το μέλλον μας, ας δούμε τι περικοπές θα κάνουμε, κονδύλι-κονδύλι.» Δεν το λέω εγώ. Ο Στέφανος Μάνος το έγραψε σε άρθρο του, πριν μέρες στην «Ημερησία».

Και τώρα που δεν φτάνουν να ξοδέψουμε περισσότερα, τώρα που δεν έχουμε άλλους πόρους, βάζουμε μπροστά τις διαφημίσεις. «Ας αποκτήσουμε φορολογική συνείδηση» (σικ). Δηλαδή… Να εισπράξουμε περισσότερους φόρους, για να έχουμε να ξοδέψουμε! Ωραία λογική. Και περιμένουν από τον πολίτη, ανταπόκριση.

Όταν οι διοικούντες δεν σέβονται το δημόσιο χρήμα, όταν δεν έχουν πολιτική συνείδηση, τότε καλούν το πολίτη να αποκτήσει εκείνος… φορολογική συνείδηση! Σε ένα κράτος που το απαξίωσαν οι πολιτικές του, πρέπει να αποκτήσουν οι πολίτες του φορολογική συνείδηση.

Οι φόροι έχουν ανταποδοτικότητα. Ο πολίτης πληρώνει φόρους για να έχει αστυνομία στη γειτονιά του και όχι έξω από τα σπίτια των υπουργών, παιδεία χωρίς παραπαιδεία, υγεία με γιατρούς και νοσοκόμους και όχι με δασοφύλακες. Ο πολίτης δε θέλει οι φόροι του να γίνονται ταξίδια αναψυχής με το πρόσχημα συμμετοχής σε «συνέδρια» και «τουριστικές εκθέσεις», των μεγαλόσχημων τενεκέδων, που πηγαινοέρχονται σ’αυτά.

Οι πολίτες έχουν φορολογική συνείδηση. Οι διοικούντες έχουν τσίπα;

Καλημέρα σας.

Όταν γνώρισα τη Σούλα

Είχα γνωρίσει τη Σούλα. Αξιόλογη οικογενειακή φίλη.
Η Σούλα μέσα από τις ατέλειωτες συζητήσεις που κάναμε, έλεγε για το οικόπεδο που έχει στο Περιγιάλι. Φανέρωνε τη χαρά της για τις αλλαγές που γίνονται τώρα στο Περιγιάλι και θα μπει στο σχέδιο πόλης, ώστε να μπορέσει επιτέλους να αξιοποιήσει το κτήμα που άφησε στην οικογένειά της, ο παππούς της.
Περιέγραφε με πολύ ζωντάνια το τι τράβηξε 10 τόσα χρόνια, μέχρι να φτάσουμε στο σημείο αυτό σήμερα. Μάλιστα έκανε αρκετά σχέδια για το πώς θα αξιοποιηθεί το οικόπεδο που θα προκύψει. Ήθελε να χτίσει ένα διώροφο με ένα δωμάτιο μεγάλο στο πάνω μέρος που θα έχει καλή θέα…
Επειδή το οικόπεδο ήταν αρκετά μεγάλο, θα μπορούσε να αξιοποιήσει και το υπόλοιπο για τα παιδιά της με κάποιο δεύτερο κτίσμα.
Αυτά ήταν τα σχέδια της Σούλας, για το οικόπεδο στο Περιγιάλι.
Ήταν τέλος του 1978 όταν μου τα έλεγε, όλα αυτά !
Πέρασαν χρόνια… Τριάντα χρόνια…
Η Σούλα περιμένει ακόμη να τελειώσει το σχέδιο Περιγιαλίου…
Περίμενε 10 χρόνια τότε. Το 1978.
Περίμενε και άλλα 30 μέχρι να φτάσουμε στο σήμερα. Και τώρα που φτάσαμε στο σήμερα, ακόμη περιμένει η Σούλα. Ακόμη το έχουμε μπροστά μας ως πρόβλημα. Με ένα μεγάλο ΘΑ γραμμένο πάνω στο σχέδιο.
Από την εποχή της χούντας που ξεκίνησε αυτό το περιβόητο «σχέδιο Περιγιαλίου» ακόμη περιμένουν οι ιδιοκτήτες των κτημάτων εκεί.
Άνθρωποι με χαμηλά εισοδήματα. Άνθρωποι της καθημερινότητας. Που περιμένουν να στεγάσουν τα όνειρά τους…
Δε ξέρω τους λόγους που δεν τελείωσε αυτή η ιστορία. Δεν έψαξα να ακούσω όλους τους δημάρχους και τους προϊσταμένους των αρμόδιων υπηρεσιών, που έχουν εμπλακεί, μισό αιώνα κοντά, με το θέμα αυτό. Ίσως και να μη ζουν οι άνθρωποι.
Δεν έψαξα γιατί δεν με ενδιαφέρουν τα πισωγυρίσματα.
Με ενδιαφέρει όμως όλη αυτή η κοροϊδία που γίνεται στις πλάτες απλών ανθρώπων.
Με ενδιαφέρει να ρωτήσω… «πόσες φορές θα πάει και θά’ρθει αυτό το έρημο το σχέδιο στα υπουργεία;» Τις μέτρησε κάποιος;
Πόσες αλλαγές και τροποποιήσεις σχεδίου, έχουν γίνει, τόσα χρόνια; Τις μέτρησε κάποιος;
Πόση αηδία μπορεί να αισθάνεται ένας πολίτης γι’αυτό το κράτος; Αυτή την απέχθεια, μπορεί να τη μετρήσει κάποιος;

Καλημέρα σας