Κίτρινη ντροπή

Κίτρινη ντροπή

Του Κώστα Τζανίδη
http://networkedblogs.com/kWt18
Ένα χειμωνιάτικο βράδυ, σε μια ταβέρνα της επαρχίας, στην παρέα βρίσκεται ένας φίλος ταξιτζής. Όχι "ταρίφας". Απεχθανόταν τον τίτλο, δεν ήθελε να τον αποκαλούν έτσι. Ευκαιριακός, ας πούμε, στο επάγγελμα. Πούλησε το μαγαζί του, χρεώθηκε και αγόρασε μια άδεια ταξί - "για καλύτερα", όπως έλεγε.

- "Να προλάβω να ξεχρεώσω την άδεια και να την πουλήσω".
- "Γιατί; Δεν δουλεύεις καλά;", τον ρώτησα.
- "Βγαίνει το μεροκάματο, δε λέω. Ακούγεται ότι θα απελευθερώσουν το επάγγελμα, όμως. Και τότε...", συμπλήρωσε σκεφτικά.

Έκτοτε πέρασαν δέκα ολόκληρα χρόνια. Την άδειά του την πούλησε. Έβγαλε καλά χρήματα, άφησε πίσω τη μιζέρια, αύξησε κατά πολύ το βιωτικό του επίπεδο και άλλαξε επάγγελμα. "Ξέφυγε", θα μπορούσε να πει κανείς, από εκεί που και ο ίδιος ήθελε να είναι αποστασιοποιημένος.

Σήμερα οι ταξιτζήδες προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν γνώριζαν ότι θα άνοιγε το επάγγελμά τους. Απίθανο, για κάτι που συζητιέται ήδη εδώ και χρόνια. Και φυσικά, ενώ το γνώριζαν, δεν φρόντισαν να αυτορυθμίσουν την αγορά τους, μειώνοντας σταδιακά την τιμή (μετα)πώλησης των αδειών τους, μιας και αυτές θα περιέρχονταν, εν τέλει, σε αχρηστία. Μπορεί στην Ελλάδα να μην ξέρεις ποτέ τι σου ξημερώνει, όμως είναι χειρότερο να πιστεύεις ότι δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα, ποτέ.

Τα είχα γράψει και πέρυσι, όταν είχαν ξεσηκωθεί πάλι με το θέμα των αποδείξεων, τότε. Πάντοτε υπερβολικοί και πάντοτε "νταήδες" στη συμπεριφορά τους. Χωρίς καμία έγνοια για την κοινωνική δικαιοσύνη και συνοχή. Εγωιστές μέχρι το κόκκαλο. Κακότροποι.

Εννοείται ότι, έχοντας πληρώσει 300 χιλιάρικα για μία άδεια, δεν θέλεις να ανοίξει το επάγγελμά σου. Ένα επάγγελμα που εξαρχής ξεκίνησε ως κλειστό, εξυπηρετώντας σοβαρά κοινωνικά κριτήρια, κατέληξε να λειτουργεί με τους όρους της παραοικονομίας.

Οι ταξιτζήδες είναι από τις ελάχιστες εργασιακές κάστες που πριμοδοτούνται για χρόνια με κρατικό χρήμα αφειδώς, την ίδια στιγμή που ξόδευαν υπέρογκα ποσά για την απόκτηση της άδειάς τους. Άραγε, πόσο ανάγκη έχεις μια κρατική επιχορήγηση όταν ξοδεύεις εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ μόνο για τον "αέρα";

Είναι γνωστό τοις πάσι ότι κάθε επιχειρηματική κίνηση εμπεριέχει τον παράγοντα του ρίσκου. Θα μπορούσα να απαριθμήσω με ευκολία πολλά επαγγέλματα, ή και συγκεκριμένες επιχειρηματικές προσπάθειες ειδικότερα, που "δεν πήγαν" όπως λέμε στην πιάτσα. Άνθρωποι που έχασαν τις περιουσίες τους εν μία νυκτί, απλώς και μόνο γιατί η αγορά "αυτορυθμίζεται" πάντοτε και ο ανταγωνισμός είναι αμείλικτος. Ποιο ρίσκο, λοιπόν, βίωσαν οι ταξιτζήδες τόσα χρόνια σε ένα κλειστό επάγγελμα, όπου δεν έκοβαν αποδείξεις, έκλεβαν το κράτος και αύξαναν τα κόμιστρα κατά το δοκούν κάθε χρόνο εις βάρος μας;

Όταν ανακοινώθηκε το άνοιγμα του επαγγέλματος από τον κ. Ρέππα, οι ταξιτζήδες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη νοιάστηκαν μόνο για τον εαυτό τους και ζήτησαν να εφαρμοστούν τα πληθυσμιακά κριτήρια μόνο στις δύο μεγαλουπόλεις - γεγονός που θα κρατούσε και πάλι το επάγγελμα πρακτικά κλειστό. Καμία μέριμνα για τους συναδέλφους τους στην επαρχία, βέβαια. Εκεί, ας άνοιγε το επάγγελμα, δεν πείραζε.

Όταν ο κ. Ραγκούσης πήρε πίσω το σχέδιο Π.Δ. του κ. Ρέππα, ξεκίνησαν οι κινητοποιήσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Τότε, δήλωναν τελείως ξεδιάντροπα, ότι θα κλιμακώσουν τις κινητοποιήσεις τους ζητώντας στήριξη και από τους συναδέλφους τους στην επαρχία, με την κάθοδο των ταξί σε πρωτεύουσα και συμπρωτεύουσα. Στήριξη δηλαδή από τους συναδέλφους που τους "πούλησαν" με ευκολία στις πρώτες διαπραγματεύσεις με το Υπουργείο.

Ταυτόχρονα, σε πολιτικό επίπεδο, συμβαίνει το εξής παράδοξο: ο βουλευτής ΠΑΣΟΚ Λακωνίας κ. Γρηγοράκος, ζήτησε δημόσια από τον κ. Ραγκούση να παραιτηθεί, παρότι και ο ίδιος είχε ψηφίσει το εν λόγω νομοσχέδιο για το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων μόλις τέσσερις μήνες πριν.

Ουγκ.

Στο δια ταύτα; Η Ελλάδα κόπηκε στα δύο με το κλείσιμο της γέφυρας Ρίου-Αντίρριου, οι τουρίστες διαμαρτύρονται και ταλαιπωρούνται, τα ξένα τουριστικά γραφεία απειλούν να αποκλείσουν την Ελλάδα ως προορισμό για τα κρουαζιερόπλοιά τους, ο κόσμος δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί εν μέσω καύσωνα και η οικονομία πλήττεται για άλλη μια φορά.

Ε, και;

Οι ταξιτζήδες συνεχίζουν το "ράδιο αρβύλα", μεθοδευμένα. Προσπαθώντας να βρουν λαϊκό και συντεχνιακό έρεισμα στις διεκδικήσεις τους, έχουν διαδώσει έντεχνα στην πιάτσα ότι μοναδικός σκοπός της κυβέρνησης είναι να παραδοθεί ο έλεγχος των ταξί σε μεγάλες εταιρίες, δημιουργώντας έτσι καρτέλ στον κλάδο.

Βέβαια, εγώ το μόνο καρτέλ που βλέπω εδώ είναι το δικό τους. Αυτό που τραβάει χειρόφρενο μια ζωή, όποτε του καπνίσει, για όσο του καπνίσει. Και αυτό είναι που δεν θέλουν να χάσουν πάνω απ' όλα.

Ποια είναι η αλήθεια; Ας δούμε τι προβλέπει το σχέδιο Π.Δ. Ραγκούση (αντιγράφω από την Κυριακάτικη "Ε" της 24/7/2011):

• Επιτρέπεται η αλλαγή έδρας στα ταξί, πράξη που σήμερα απαγορεύεται, μέσω της επέκτασης της περιοχής λειτουργίας (κοινώς, έχεις το περιθώριο να επεκτείνεις την επαγγελματική σου δραστηριότητα και παραέξω, κατά τη λογική που και ο ψαράς ψαρεύει όπου έχει ψάρια).
• Καταργείται ο ιδιοκτησιακός περιορισμός κατοχής έως και δύο αδειών. Εταιρίες οποιασδήποτε μορφής (Α.Ε., Ε.Π.Ε., Ο.Ε., Ε.Ε.) θα μπορούν να αγοράσουν άδειες ταξί (το "αγοράσουν" εδώ θεωρώ ότι είναι λάθος, προφανώς το σωστό είναι "εκδώσουν"). Θέτει όριο για μια εταιρία να κατέχει έως το 2% του συνόλου των αδειών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και το 5% στην επαρχία, ώστε να αποφευχθούν τα ολιγοπώλια ή τα μονοπώλια (βλ. καρτέλ).
• Απελευθερώνεται γενικά το επάγγελμα, καθώς καταργούνται όλα τα υφιστάμενα επαγγελματικά ασυμβίβαστα.
• Προστίθενται κοινωνικά κριτήρια σε δικαιούχους νέων αδειών (μοριοδότηση σε πολύτεκνους, μακροχρόνια ανέργους, ανάπηρους 67% και άνω).

Άρα, έχουμε και λέμε:

1. Διαλύεται το τεράστιο καρτέλ των παραδοσιακών ταξιτζήδων που έκοβαν και έραβαν κατά πώς τους κάπνιζε. Πλέον σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη θα μπορούν να υπάρχουν τουλάχιστον 50 διαφορετικές εταιρίες ταξί, αν υποθέσουμε ότι όλα τα ταξί θα ανήκουν σε εταιρίες.
2. Επιτρέπεται στον κάθε βιοπαλαιστή να ασχοληθεί με αυτό το επάγγελμα, χωρίς να υποθηκεύσει μέχρι και τα εγγόνια του. Οι ίδιοι οι ταξιτζήδες, βέβαια, θέλουν να αποφύγουν πάσει θυσία τους "ευκαιριακούς" του κλάδου. Φυσικά, όταν σαν ιδιοκτήτης εκμεταλλεύεσαι τους οδηγούς σου σαν είλωτες, είναι δύσκολο να ξεμάθεις.
3. Επιστρέφουν τα κοινωνικά κριτήρια στην αδειοδότηση, υπό μορφή μορίων. Γιατί δίνει μόρια το κράτος; Γιατί μάλλον το θεωρεί ένα ευγενές και προνομιούχο επάγγελμα.

Προφανώς με όλα τα παραπάνω αναφέρομαι στους ιδιοκτήτες και όχι στους οδηγούς ταξί - οι οποίοι φυσικά και δήλωσαν ότι δεν έχουν κανένα πρόβλημα με το άνοιγμα του επαγγέλματος, με αποτέλεσμα να φάνε ξύλο γι' αυτό.

Προφανώς και αναγνωρίζω ότι κάποιοι χρεώθηκαν για να πάρουν μια άδεια και είναι βιοπαλαιστές και οικογενειάρχες. Θέλω να τους πληροφορήσω ότι δεν είναι οι μόνοι που πλήττονται. Όμως είναι οι μόνοι που λειτουργούν τόσο εκβιαστικά, μεταξύ και άλλων -ολιγάριθμων ευτυχώς- συντεχνιών.

Η παραοικονομία, που οι ίδιοι δημιούργησαν και εξέθρεψαν, ήρθε η ώρα να σταματήσει.

ΕΟΤ 1950

Αφίσα του 1950 για τον Ελληνικό Οργανισμό Τουρισμού από τον Γιάννη Μόραλη. Ο Γιάννης Μόραλης ήταν διακεκριμένος Έλληνας ζωγράφος της λεγόμενης «γενιάς του '30». Poster of the 1950's for the Hellenic Tourism Organisation by Yiannis Moralis. Yiannis Moralis (1916 – 2009) was an important Greek painter and part of the so-called "Generation of the 30s".

Αγαπητέ θείε καλημέρα.

Θυμάσαι παλιά όταν κατεβαίναμε τη «κατηφόρα του Μενέλαου» και με ρωτούσες λίγο πριν τις καμάρες, τι είναι αυτά τα παλιά σπιτάκια; Εγώ δεν ήξερα τι ήταν αυτά. Νόμιζα τα έχτισαν κάποιοι άστεγοι για να μένουν. Τα χρόνια πέρασαν και τα σπιτάκια αυτά άρχισαν να καταρρέουν. Οι άστεγοι πέθαναν, οι τσατμάδες υποχώρησαν και τα παλιά δοκάρια της στέγης δε μπορούσαν να σηκώσουν το βάρος από τα κεραμίδια τους. Τώρα πια είναι ερείπια. Εσύ ρωτούσες εγώ δεν ήξερα. Εκείνο το διάστημα στο λύκειο μαθαίναμε για τη Τουρκία. Τέσσερις μήνες φάγαμε τότε, να μάθουμε για τον πολιτισμό και τη κτηνοτροφία της. Η δ. Μπουρμπούλια, μας υπαγόρευε το κείμενο και εμείς το γράφαμε για να το εμπεδώσουμε. Απίθανα χρόνια μόρφωσης θείε μου.

Προχθές όμως έμαθα! Αυτά τα παλιά σπιτάκια που είναι κολλημένα στις καμάρες, έχουν την επωνυμία «Μεντρεσές» Έμεναν εκεί στην εποχή της Τουρκοκρατίας οι σπουδαστές του ιεροδιδασκαλείου του Ιμαρέτ. Μάλιστα από κάτω από τον Μεντρεσέ υπήρχε και μικρό τζαμί που κατεδαφίστηκε μετά την υπογραφή της συμφωνίας, περί ανταλλαγής πληθυσμών. Τα θεμέλια του τζαμιού υπάρχουν ακόμη αν μπεις από το καρβουνιάρικο προς το βάθος μπορείς να τα δεις.

Τώρα θείε αυτά τα παλιά γκρεμισμένα σπιτάκια θα τα αναστηλώσουμε. Θα τα ξαναφτιάξουμε όπως ήταν. Θα μπορούμε εκεί να στεγάσουμε εκθέσεις φωτογραφίας ή ζωγραφικής. Θα γίνει χώρος σκέψης και περισυλλογής των ανθρώπων της τέχνης. Να έχουν και αυτοί το χώρο τους. Μη σκέφτονται έτσι αόριστα ανερμάτιστα. Βέβαια μέχρι τώρα τους παραχωρούσε ο Δήμος την παλιά Καπναποθήκη στη πλατεία Καπνεργάτη. Όμως φαίνεται πως δεν τους χωράει όλους εκεί. Γι’αυτό θα αναπαλαιώσουμε και τον Μεντρεσέ. Εκεί θα έχουν και θέα τις καμάρες εκθέτες και επισκέπτες όταν λογίζονται. Θα μπορούσε όλη η έκταση να γίνει ένα πάρκο πράσινου. Και οι εκθέσεις να γίνονται στη Καπναποθήκη. Άλλωστε δεν είναι πάνω από 10 το χρόνο. Όμως όχι. Εμείς θα ανακαινίσουμε τον Μεντρεσέ.

Τα χρήματα για την ανακαίνισή τους δεν είναι πολλά. Κάπου 720.000 ευρώ μόνο. Και αυτά από το ΕΣΠΑ θα τα πάρουμε. Εμείς μόνο την μετέπειτα συντήρησή τους θα αναλάβουμε. Και θα πληρώνουμε όλοι οι δημότες, για να υπάρχουν. Σε δουλειά να βρισκόμαστε θείε μου. Τι να κάνουμε; Αφού δεν μπορούσαμε να κάνουμε κάτι πιο παραγωγικό με τα λεφτά του ΕΣΠΑ σκεφτήκαμε να τα ρίξουμε στον Μεντρεσέ. Μη μας πουν μετά ότι δεν αξιοποιήσαμε έτοιμο χρήμα… Έχουμε ειδικότητα στο να αξιοποιούμε τα χρήματα σε έργα διαλογισμού και γόνιμης κουλτούρας.

Εκείνο τον δρόμο που κατεβαίνει από τον Αγ. Κωνσταντίνο προς τη ΔΕΥΑΚ, όχι θείε μου δεν τον ασφαλτοστρώσαμε ακόμη. Άλλωστε πριν τρία χρόνια τον κάναμε και είναι ακόμη στα χωματουργικά. Μη βιάζεσαι. Με ρωτάς ακόμη αν τελείωσε το πάρκο στη στροφή της Σαππαίων. Χθες που έριξα μια ματιά, μόνο μπάζα και σωρούς χωμάτων είδα. Αφού δεν έχουμε λεφτά…

Καλημέρα σας.

Το σύνδρομο του ώριμου φρούτου.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: "Τα Νέα" Τετάρτη 20 Ιουλίου 2011

Στη χώρα μας μπορεί να έχουν έρθει τα πάνω κάτω, αλλά μερικά πράγματα όπως δείχνει η ζωή δεν αλλάζουν ποτέ. Ενα από αυτά είναι η θεωρία του ώριμου φρούτου που η εκάστοτε αξιωματική αντιπολίτευση ενστερνίζεται από την επομένη της εκλογής της νέας κυβέρνησης.

Η Νέα Δημοκρατία αποδεικνύεται πιστός θεματοφύλακας των πολιτικών παραδόσεων. Σέβεται τους κανόνες των προκατόχων της, εφαρμόζει τις συνταγές τους και ακολουθεί κατά γράμμα την πεπατημένη. Ο Κώστας Καραμανλής ως αντιπολίτευση του Κώστα Σημίτη διακρίθηκε για τον λαϊκισμό και τη δημαγωγία που επέδειξε σε όλες τις κρίσιμες επιλογές τής τότε κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.

Πρώτα ταυτίστηκε με τους πράσινους συνδικαλιστές που παρέπεμψαν στις ελληνικές καλένδες το Ασφαλιστικό του Τάσου Γιαννίτση με τα γνωστά αποτέλεσμα για τους συνταξιούχους και την εθνική οικονομία. Μετά αγκάλιασε τις λαοσυνάξεις και υπέγραψε ο ίδιος κατά των ταυτοτήτων. Κέρδισε την εξουσία πανηγυρικά δύο φορές και δεν κατάφερε να κάνει ούτε μία μεταρρύθμιση στη χώρα. Πάτησε όλες τις νάρκες που είχε τοποθετήσει.

Την ίδια περίοδο το ΠΑΣΟΚ ως αντιπολίτευση περίμενε το φρούτο να ωριμάσει. Μπλοκάρισε τη συνταγματική μεταρρύθμιση και έκλεισε το μάτι για παροχές με το περίφημο «λεφτά υπάρχουν». Μια φράση που πλήρωσε ακριβά καθώς χρειάστηκε, έξι μήνες μετά, να πείσει με πολλή δυσκολία τούς υπουργούς και τα στελέχη του και να απευθυνθεί με δραματικό τρόπο στην κοινωνία για τη λήψη των επώδυνων μέτρων.

Ο Αντώνης Σαμαράς δείχνει να ακολουθεί την ίδια πορεία. Είναι τόσο σίγουρος ότι το φρούτο θα ωριμάσει και θα πέσει στα χέρια του, ώστε δεν αλλάζει ρότα ακόμη και όταν η καγκελάριος Μέρκελ τού ζητά να βάλει πλάτη να περάσουν τα μέτρα που εκείνη θέτει ως προϋπόθεση για να μας δανείσει.

Η αξιωματική αντιπολίτευση φλερτάρει ανοιχτά με όποιον δηλώσει αδικημένος. Επιτρέπει στους γαλάζιους συνδικαλιστές να είναι σημαιοφόροι στην κατάληψη του υπουργείου Υγείας από τους γιατρούς του ΙΚΑ. Κλείνει το μάτι στους υπαλλήλους των ΔΕΚΟ ζητώντας να βγαίνουν διά βίου σε εργασιακή εφεδρεία, δηλαδή να κάθονται και να πληρώνονται εάν κλείσουν οι οργανισμοί τους. Χαμογελά στους πρυτάνεις και υπόσχεται στους χαμηλοσυνταξιούχους ότι θα τους δώσει πίσω όσα έχασαν. Και το χειρότερο: δεν αποδοκιμάζει το κομματικό στέλεχος της Ν.Δ. - πρόεδρο των ταξιτζήδων - που πρωτοστατεί στα προκλητικά «κίτρινα μπλόκα».

Η ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας δεν έχει ανάγκη τις αντιγραφές των σκονισμένων συνταγών. Σε λίγο τίποτε δεν θα είναι το ίδιο στη χώρα και εάν έρθει στην εξουσία θα πληρώσει ακριβά τις σημερινές επιλογές της. Ιδιαίτερα τώρα που ξέρουμε όλοι καλά ότι... λεφτά δεν υπάρχουν.

 

http://www.tanea.gr/kyrioarthro/?aid=4643743

 

Απλές Ιδέες - από τον George Carlin

Μικρές, απλές ιδέες, από τον George Carlin:

•  Πετάξτε τους ασήμαντους αριθμούς .  Αυτό συμπεριλαμβάνει την ηλικία, το βάρος και το ύψος. Αφήστε τους γιατρούς να νοιάζονται γι' αυτά.  Γι' αυτό τους πληρώνετε άλλωστε.
•  Κρατήστε μόνον τους ευχάριστους φίλους.  Οι γκρινιάρηδες σας χαλάνε τη διάθεση.
•  Να μαθαίνετε συνεχώς! Μάθετε περισσότερα για τους υπολογιστές, τις τέχνες, την κηπουρική, οτιδήποτε, ακόμη και για το ραδιόφωνο.  Να μην αφήνετε ποτέ τον εγκέφαλο ανενεργό.  «Ένα ανενεργό μυαλό είναι το εργαστήρι του Διαβόλου».  Και το επίθετο του διαβόλου είναι Αλτζχάιμερ.
• Απολαύστε τα απλά πράγματα.
• Γελάτε συχνά, διαρκώς και δυνατά. Γελάστε μέχρι να σας κοπεί η ανάσα.
• Τα δάκρυα συμβαίνουν.  Υπομένετε, πενθήστε, και προχωρήστε παραπέρα. Το μόνο άτομο, που μένει μαζί μας για ολόκληρη τη ζωή μας είναι ο εαυτός μας. Να είστε ζωντανοί ενόσω είστε εν ζωή.
• Περιβάλλετε τον εαυτό σας με ό,τι αγαπάτε, είτε είναι η οικογένεια, τα κατοικίδια, η μουσική, τα φυτά, τα ενδιαφέροντά σας, οτιδήποτε. Το σπίτι σας είναι το καταφύγιό σας.
•   Να τιμάτε την υγεία σας : εάν είναι καλή, διατηρήστε την.  Εάν είναι ασταθής, βελτιώστε την. Εάν είναι πέραν της βελτιώσεως, ζητήστε βοήθεια.
• Μην κάνετε βόλτες στην ενοχή. Κάντε μια βόλτα στα μαγαζιά, ακόμη και στον διπλανό νομό ή σε μια ξένη χώρα αλλά ΜΗΝ πηγαίνετε εκεί που βρίσκεται η ενοχή.
•   Πείτε στους ανθρώπους που αγαπάτε ότι τους αγαπάτε, σε κάθε ευκαιρία.

γιατί :

• η ζωή δεν μετριέται από τον αριθμό των αναπνοών που παίρνουμε, αλλά από τις στιγμές που μας κόβουν την ανάσα
• το ταξίδι της ζωής δεν είναι για να φθάσουμε στον τάφο με ασφάλεια σ' ένα καλοδιατηρημένο σώμα, αλλά κυρίως για να ξεγλυστρούμε προς όλες τις πλευρές, πλήρως εξαντλημένοι, φωνάζοντας «...ρε γαμώτο.....τι  βόλτα!».