Όσοι δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τα γεγονότα

Όσοι δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τα γεγονότα

προσπαθούν να τα αντιμετωπίσουν με την ερμηνευτική τους.

http://www.protothema.gr/blogs/blogger/post/?aid=199051

Κακές Γλώσσες

Αφήστε επιτέλους τα παιδιά μας να μάθουν και να πιστέψουν σε αξίες, έννοιες και θυσίες που τις κουβαλάνε μέσα τους, χωρίς να τους τριβελίζετε άλλο το μυαλό και χωρίς να μας διχάζετε με τις ιδεοληψίες σας.

Βυθισμένοι από καιρό σε μια μαζική αποχαύνωση, δεν χάνουμε πλέον ευκαιρία οι νεοέλληνες να δείχνουμε πόσο ανάξιοι είμαστε να λέμε πως καταγόμαστε από τους προγόνους μας, αλλά και πόσο άξιοι να έχουμε τους ηγέτες που έχουμε.

Αυτό το άρθρο δεν είναι "οικονομικό". Είναι εκτενές και ας μην το διαβάσει όποιος «καίγεται» πχ για τις εκλογές ή για τους νέους φόρους. Δεν αποσκοπεί σε «κλικ» και «like». Είναι περισσότερο μια παρακαταθήκη (για τον Ιστορικό του μέλλοντος περισσότερο) που κράταγα μήνες και χρόνια μέσα μου. Δεν ξέρω όμως πια πόσο χρόνο αντέχουν αυτές οι σκέψεις να μένουν κλεισμένες μέσα μου, για αυτό τις καταθέτω τώρα. Ο καιρός γαρ εγγύς...

Το λέω ξεκάθαρα εξ αρχής πως όσα αναφέρω πιο κάτω, μού δείχνουν πως ο λαός μας πληρώνει τις αριστερίστικες και λαϊκίστικες τάσεις του. Και δεν εννοώ απλοϊκά στην Οικονομία. Οι αριστεροί δημαγωγοί διέπρεψαν πρωτίστως στην Παιδεία. Οι αριστερές μανιέρες μάς φτάσανε εδώ που φτάσαμε. Δεν μας φταίνε ούτε οι ξένοι, ούτε ο καπιταλισμός, ούτε ο κακός μας εαυτός για την κατάντια και τον εκχυδαϊσμό γύρω μας. Αν κοιτάξουμε μέσα μας, φταίμε εμείς και η Αριστερά που μας κακόμαθε, ο Λαϊκισμός που περίσσεψε, οι Αξίες που καταβαραθρώθηκαν, ο σεβασμός που χάθηκε. Και φταίει και η "Δεξιά" φυσικά που υπέκυψε και πρόδωσε τα «ιδανικά» της –ώστε να ακούγονται μάλιστα σχεδόν σαν "οξύμωρο σχήμα" πια!

Δυστυχώς η Αριστερά κυβερνούσε πάντα και στα πάντα, και αυτό ακριβώς πληρώνουν τώρα και η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. «Εμπριμέ» κυβερνήσεις που αλληθώριζαν πάντα προς αριστερές «χυδαιολογίες» και ένας λαός με αριστερές ιδεολογίες αλλά δεξιά τσέπη, χρεωκοπούν με πάταγο τώρα.

Πώς συνέβαινε αυτό; Σε μια χώρα υπαλλήλων χωρίς δική της τάξη «αυτοδημιούργητων» και επιτυχημένων (είχε ίσως παλαιότερα κάποια «αστική τάξη» αλλά αυτή στιγματίστηκε και εξοντώθηκε από την αριστερά), ο λαός αρκούνταν μόνο «να πεθάνει η κατσίκα του γείτονα», γκρεμίζοντας και χωρίς να νοιάζεται πώς μπορεί να οικοδομήσει με σχέδιο για το γενικό συμφέρον. Για αυτό ο Έλληνας διέπρεπε μόνο στο εξωτερικό.

Τώρα λοιπόν –μπαίνω στο θέμα μας- «μας πονάει και μας κόπτει» η κυρία Ρεπούση και όσοι «σβήνουν» εμπειρίες και μνήμες που φτάνουν σε εμάς από γονείς και παππούδες μας για τις χαμένες πατρίδες, για την καταστροφή της Σμύρνης, για την γενοκτονία των Ποντίων. Ορισμένοι έζησαν αρκετά και μας είπαν από πρώτο χέρι τα γεγονότα, δεν είναι τόσο μακρινά για να χανόμαστε σε βιβλιογραφική μελέτη περί τούτων. Και για αυτό περισσεύει και δεν «συνωστίζομαι» με άλλους για να της ...κουνάω το δάχτυλο. Φτάνει που ξέρουν όσοι ξέρουν όλοι «από την πηγή» της Ιστορίας.

 Η «Ρεπούσεια» τακτική

 Δυστυχώς όμως οι «Ρεπούσηδες» που "ρέπουν" προς την αποκαθήλωση κάθε αξίας και μνήμης που μας έχει απομείνει, αφθονούν γύρω μας. Λες και αυτό προέχει και ασχολούνται μόνον, ενώ έχουν εξαντλήσει κάθε άλλη επιστημονική κατάκτηση.

Στα βιβλία της Δ΄ Δημοτικού που πηγαίνει η κόρη μου, μαθαίνουν για την «Νικίεια Ειρήνη» (αντί «Νικίειο»), την «Πύρρεια νίκη» και ... την «Ανταλκίδεια Ειρήνη». Φυσικά λίγοι μαθητές θα θυμούνται μετά από χρόνια ποιος ήταν πχ ο Ανταλκίδας ή ο Νικίας και με ποιούς συνήψε ειρήνη.  Τι και ποιους ενοχλεί όμως αν μάθαιναν τον όρο «Νικίειο» ή «Ανταλκίδειο Ειρήνη» όπως έμενε αμετάβλητος 2500 χρόνια τώρα; Έπρεπε να αλλάξει επειδή ήρθε ο Λαός στην Εξουσία; Ή μήπως καθημερινά μιλάμε για αυτές και έχουν επικρατήσει σε νέα μορφή στη γλώσσα μας;

Θα μάθαιναν μήπως ευκολότερα τα παιδιά το μάθημα, παραλλάσσοντας τον όρο «Πύρρειος νίκη»; Δεν βλέπω όμως άλλον λόγο που έγινε έτσι, παρά για να νεωτερίσουν αριστερόστροφα κάποιοι εκλεκτοί του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, αποκόπτοντας τα παιδιά μας από κάθε ευκαιρία να συγκρατήσουν -ακουστικώς και αισθητικώς τουλάχιστον- στο μυαλό τους, έναν όρο που θα τους συνδέει με το παρελθόν της πατρίδος τους, όποτε τον συναντούν στη ζωή τους –σπανίως δηλαδή αλλά έστω και για μία και μόνη φορά τουλάχιστον.

Ακόμα και αν ξεχνά κανείς μετά από χρόνια τις λεπτομέρειες ή το νόημα μιας ιστορικής νίκης που κατακτήθηκε με τρομακτικές απώλειες, ο μαθητής αισθάνεται ακούγοντας έναν όρο που παρέμενε «μπετόν αρμέ» στη μορφή αυτή επί χιλιετίες, το ιστορικό βάθος που έχει ο τόπος και ο λαός του, πριν από την εποχή που ζούμε. Ο όρος τού μεταδίδει μέσω της γλώσσας μιαν στιγμιαία αίσθηση του χωροχρόνου, τού  θυμίζει χωρίς ιδιαίτερη ανάλυση από πού προέρχεται, πού πατάει και πού πηγαίνει...

Αυτός ο «προσανατολισμός» που χάνουμε ήταν και το μόνο ίσως πραγματικά αποτελεσματικό όπλο που έχουμε ως λαός –και όλοι οι λαοί της Ευρώπης που θα μπορούσαμε να τους το προσφέρουμε- απέναντι στην πολλαπλή κρίση που ζούμε (οικονομική, πολιτική, ηθική, πολιτιστική).

 «Το δογμα του σοκ»

Η ιστορική συνείδηση του λαού είναι πράγματι ένα μεγάλο όπλο που χάσαμε. Το «δόγμα του σοκ» (που είναι της μόδας πια τώρα), όπως το θεμελίωσε η Σχολή του Σικάγου, μοιάζει σχεδόν με μια ... σκηνοθεσία από σκοτεινά κέντρα που θέλει να καταστήσει ολόκληρους λαούς «αιχμάλωτους» και τους κλείνει τα μάτια,  για να τους πανικοβάλουν και να τους επιβάλλουν με κάθε τρόπο το δράμα που ζουν, χωρίς να αντλούν ελπίδα, δύναμη και κατεύθυνση για το μέλλον από το παρελθόν τους.

Δυστυχώς γίναμε πια «λαός-όμηρος των ...Ρεπούσηδων», που ήθελαν και θέλουν  τον απροσανατολισμό μας. Αφθονούσαν από καιρό γύρω μας, αλλά δεν μας έννοιαζε στους «καλούς καιρούς» που όλα «μέτραγαν» μόνο με τα χρήματα και την «τσάμπα μαγκιά». Τα τελευταία 42 χρόνια έζησα όλην αυτήν την μεταπολιτευτική ξεφτίλα στο πετσί μου, και κάπου μέσα σε αυτά που θυμάμαι ίσως εύρισκε ο καθένας λίγο-πολύ τον εαυτό του.
 «Την γλώτταν μοί έδωκαν ελληνικήν»

Στο δημοτικό έμαθα τη γλώσσα μου στη μορφή που είχε για χιλιάδες χρόνια (τουλάχιστον από τους αλεξανδρινούς) με το πολυτονικό, στην έκτη δημοτικού όμως αυτό καταργήθηκε δια νόμου.

Μαζί καταργήθηκε όμως (ανεπισήμως) και η ορθογραφία. Στην δεκαετία του ’80 τα κείμενα των κουλτουριάρηδων των ΚΚΕ (ήσαν πολλά τότε τα ΚΚΕ) καταργούσαν τη γλώσσα μας και έγραφαν όλα τα «ι,υ,η» των λέξεων ...με «γιώτα», όλα τα «ο» με όμικρον κλπ.

Η γλώσσα φτώχαινε αλλά το Κράτος και οι δάσκαλοι μού το εξηγούσαν  λέγοντας πως «δεν πειράζει αν δεν γράφεις σωστά τις λέξεις, αρκεί να τις λες για να μπορείς να συνεννοηθείς». Η κυρίαρχη άποψη ήταν -αντί να θέλουμε όλοι να εξυψώσουμε το λαό μας και να μη μένει αναλφάβητος- πως «ο  αγράμματος λαός δεν πρέπει να νοιώθει άβολα και μειονεκτικά αν δεν ξέρει να γράφουν σωστά τις λέξεις». Για να μην «κομπλάρουν» δηλαδή και αποκτήσουν ψυχολογικά προβλήματα, φτασαμε στο «ωχ αδερφέ» για το πώς γράφεται ή τι σημαίνει μια λέξη και να πονάνε τα μάτια μας από ανορθογραφίες μέσω του ίντερνετ και των blogs -ακόμα και όταν «δημοσιογράφοι» μεταχειρίζονται τις λέξεις.

Ήξερα και έννοιωθα όμως πως η γλώσσα μας, ειδικά η ελληνική γλώσσα είναι πολλά περισσότερα από λέξεις απλής συνεννόησης. Είναι ένα πλήρες σύστημα εννοιών και αξιών, κάθε γράμμα έχει τη θέση και το ρόλο του, είναι ένας κώδικας που κρύβει συγγένειες λεκτικές και εννοιολογικές που θα τα ζήλευαν οι προγραμματιστές των πιο ισχυρών ηλεκτρονικών υπολογιστών. Τα όρια της γλώσσας του καθενός μας είναι τα όρια του κόσμου του. Και αναρωτιόμουν πώς γινόταν στον ίδιο τόπο άνθρωποι αρχαίοι να μεταδίδουν  προσφορικά χιλιάδες στίχους της Ιλιάδος και της Οδύσσειας, να μιλούν για πρόσωπα και ταξίδια (ακόμα και για συναντήσεις ζωντανών με τους προγόνους τους) αλλά από όλα αυτά σήμερα να μην καταλαβαίνουμε καν λέξη!

Μετά καταργήθηκαν και οι επιθεωρητές στο σχολείο, οι βαθμοί (γίνανε χαρακτηρισμός), οι εξετάσεις. Μετά θεωρήθηκαν περιττά τα Αρχαία και ευτελίστηκαν τα μαθήματα του ανθρωπιστικού κύκλου («εκτός αν θέλεις να διοριστείς φιλόλογος στο δημόσιο» λέγανε).

Συν τοις άλλοις περιφρονήθηκαν επέτειοι και παρελάσεις. Ο μεγάλος χαβαλές όμως άρχισε από το 1984 και μετά που έζησα την είσοδο των πολιτικών νεολαιών στα γυμνάσια και λύκεια, με πρώτη και καλύτερη την ΚΝΕ που οργάνωνε την επανάσταση, τις συνελεύσεις, τις κατηχήσεις και τις καταλήψεις. Τα ίδια βρήκα μετά και στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, όπου αιώνιοι φοιτητές που δεν κάνανε ούτε ένα μήνα μάθημα λόγω των καταλήψεων των Σχολών, απαιτούσαν από τους καθηγητές τους να πάρουν και Πτυχίο σε μία εξεταστική κα χωρίς να καταλαβαίνουν «γρι» από επιστήμη, με το φτηνό επιχείρημα πως «εγώ αφιέρωσα τα χρόνια αυτά στον σπουδαστικό αγώνα για να έχουν αξία τα πτυχία μας». Ναι, αφού πρώτα έκαναν «παιδική χαρά» τα Πανεπιστήμια (είδα να καίγονται το Πολυτεχνείο, το Χημείο, η Νομική) ήθελαν να παίρνουν και ... «χαρτιά» χωρίς να σπουδάσουν, απαιτώντας να έχουν μάλιστα αυτά «αξία»!

Αηδίαζα με όλα τούτα, αλλά ο κόσμος γύρω μου ήταν πανευτυχής που τα καμάρια του «σπουδάζανε». Κάθε κριτήριο και προδιαγραφή είχε ισοπεδωθεί, πολλοί έπαιρναν πτυχίο «όπως οι άλλοι, έτσι και εμείς» δηλαδή με αντιγραφές, παρακάλια, ανοχή, γλύψιμο. Άσε τις μετεγγραφές και τα πτυχία επί πληρωμή από το εξωτερικό αλλά και το εσωτερικό.

Η "Ιστορία" που δεν γράφτηκε ακόμα

Δεν θέλω «να βάλω τα γυαλιά» στην κάθε Ρεπούση για όσα λέει και κάνει. Με την Ιστορία είχα άλλωστε πάντα μια σχέση πάθους-μίσους. Έμαθα όμως καλά εξ αιτίας της να μην κρίνω τα γεγονότα από μια «φωτογραφία της στιγμής», όπως συνηθίζουμε οι δημοσιογράφοι και ο πολύς ο κόσμος, αλλά να με τους κανόνες που ίσχυαν σε κάθε εποχή.

Για αυτό και δεν με πειράζει η κυρία Ρεπούση, όσο με πειράζει ολόκληρο το λαϊκίστικο εκπαιδευτικό σύστημα που παγίδευε γονείς και μαθητές σε μια νιρβάνα ή άλλες φορές «θυματοποιούσε» τη νέα γενιά (δηλ. «τα παλικάρια μας που σπούδασαν και αξίζουν πολλά και όχι τα 700 ευρώ που είναι λίγα, αλλά τουλάχιστον 1400 ευρώ πρώτο μισθό, γιατί όλοι μια κοιλιά έχουν και πρέπει να τη γεμίσουν» κλπ κλπ κλπ).

Αντιθέτως στα 15 μου, εγώ αισθανόμουν ντροπή επειδή ήμουν «ο καλύτερος μαθητής στο σχολείο» (καλύτερη όλων ήταν μια εξαιρετική μαθήτρια) αλλά ένοιωθα πως είχα τεράστιες ελλείψεις και ευχόμουν να υπάρχουν πολλοί καλύτεροι από εμένα για να δω πώς τα καταφέρνουν και να βελτιωθώ με τον συναγωνισμό. Στην Γ’ Λυκείου παρακαλούσα την καθηγήτρια (της Ιστορίας) να μην μου ξαναβάλει «19» σε επόμενο τρίμηνο επειδή δεν το αξίζω ενώ στο τελευταίο και μοναδικό μάθημα που ήθελα στο Πανεπιστήμιο για να πάρω πτυχίο και (που ήταν Αρχαία Ιστορία), παρακάλεσα την καθηγήτρια στα προφορικά να με «κόψει», γιατί ήθελα να μελετήσω ξανά το υπέροχο μάθημά της (δεν καιγόμουν και να πάρω ντε και καλά αμέσως πτυχίο γιατί ήδη δούλευα και είχα τελειώσει και το στρατό).

Αντιθέτως, δεν θα ξεχάσω το «10» που έβαζε ένας νεαρός καθηγητής (Ιστορίας) στη Φιλοσοφική Σχολή σε όλους όσους επέλεγαν το μάθημά του –μόνο και μόνο για να ανεβάσουν τη βαθμολογία τους- ενώ το βιβλίο που είχε γράψει «βρώμαγε» πως ήταν  μια φτηνή συρραφή και άτακτη αντιγραφή από διάφορους άλλους. "Καθηγητής" ξέραμε πώς έγινε: με πολιτικό βύσμα.  Αυτός ήταν άλλη μια έκφραση του κομματισμού της μεταπολιτευτικής περιόδου.

Προτίμησα έτσι να παρατήσω το μάθημά του και να επιλέξω ένα άλλο από τα πάρα πολλά και πολύ ενδιαφέροντα της Φιλοσοφικής.

Και ενώ αυτά συνέβαιναν και το εκπαιδευτικό σύστημα των νέων Ελλήνων διαλύονταν διαρκώς επί 30-40 χρόνια, ήρθε το 2010 το ΠΑΣΟΚ και στις πρώτες 200 μέρες της νέας τότε κυβέρνησης, έφερε νόμο για να επαναφέρει την Αξιολόγηση στα σχολεία.

Και τότε, αντί πχ να πει τότε η ΝΔ (σαν «κόμμα του νοικοκύρη» υποτίθεται) πως πχ «εσείς του ΠΑΣΟΚ καταργήσατε στις 100 μέρες τον επιθεωρητή και διαλύσατε τα σχολεία, η ΝΔ αμέλησε να τον επαναφέρει, αλλά για να επιστρέψει η έννοια τουλάχιστον της Αξιολόγησης στο σχολείο και μπας και βλέπει και  κανένας ειδικός πού και πού αν γίνεται ή όχι δουλειά στην τάξη που στέλνουμε 12 χρόνια τα παιδιά μας ή αν χάνουν εκεί το χρόνο τους, υπερψηφίζουμε το μέτρο και ποτέ αν γίνουμε εμείς ξανά κυβέρνηση, θα το κάνουμε και καλύτερο», οι βουλευτές της αντιπολίτευσης ψήφιζαν όλοι ΟΧΙ ΣΕ ΟΛΑ. Τόσο «στον κόσμο τους» οι πολιτικάντηδες, παρότι η χώρα έμπαινε στο Μνημόνιο, η χώρα έκλαιγε τους νεκρούς της Μαρφίν και ο λαός έφτασε να σκαρφαλώσει στα σκαλιά του Κοινοβουλίου για να «μπουκάρει» μέσα. Κρίμα που τους σταμάτησαν τα ΜΑΤ –αν και θα τα σπάγανε για τους μισθούς και όχι για την Παιδεία.

 Ανοίξτε παντού «κρυφά σχολειά»

 Και μετά μου λέτε πολλοί πως «για όλα φταίει το Μνημόνιο». Το Μνημόνιο είναι το αποτέλεσμα, το φάρμακο ή η τιμωρία –όπως θέλετε πέστε το.

Αν δεν μπορούμε να βάλουμε όμως τέλος σε νοοτροπίες που μας έφεραν εδώ, πιστεύω πως από το να χάνουν όμως το χρόνο τους τα παιδιά μας και να διδάσκονται ανούσια και επικίνδυνα πράγματα, καλύτερα ήταν φέτος που δεν δίνανε βιβλία στα σχολεία. Ευκαιρία θα ήταν οι δάσκαλοι και οι γονείς να αρχίσουν λίγο το «κρυφό σχολειό» στα παιδιά μας, τώρα που είναι και υποαμειβόμενοι, γιατί αλλιώς δεν πρόκειται να δούνε άσπρη μέρα από κυβερνήσεις «Ρεπούσηδων» και τα βιβλία παραγωγής του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου που τα γράφουν διάφοροι «Ρεπούσηδες».

Ερωτήσεις που δεν απαντώνται:

Ερωτήσεις που δεν απαντώνται:

Έχετε δανείσει 100 ευρώ σε έναν με μισθό 100 ευρώ και 500 ευρώ σε κάποιον με μισθό 1000 ευρώ.

Ο πρώτος σας χρωστάει το 100% του μισθού του ενώ ο δεύτερος σας χρωστάει το 50% του μισθού του.

... Βάσει ποιάς λογικής θα κυνηγούσατε τον πρώτο που αδυνατεί να πληρώσει το χρέος του και θα αφήνατε τον δεύτερο που ΜΠΟΡΕΙ να πληρώσει; Γιατί προσπαθείτε να πάρετε τα 100 και όχι τα 500;

Αυτό ακριβώς είναι που συμβαίνει με το ΔΝΤ.

Είδα στο διαδίκτυο τον κατάλογο με τα χρέη όλων των χωρών της γης.

Ενδεικτικά...

-Η Γερμανία με 5 τρις έλλειμμα έχει χρέος στο 155% του ΑΕΠ της.

-Η Γαλλία πάλι με 5 τρις έχει χρέος στο 188% του ΑΕΠ της.

-Οι ΗΠΑ με 13 τρις έλλειμμα έχουν χρέος στο 94% του ΑΕΠ τους.

Οπότε είναι προφανές ότι δεν έχει τόση σημασία το μέγεθος του χρέους όσο το ποσοστό του επί του ακαθαρίστου εθνικού προϊόντος.

Tα 10 αναπάντητα ερωτήματα ενός καθηγητή του Αριστοτελείου

Ερωτήσεις που δεν απαντώνται:

Ερώτηση 1. Πως γίνεται και ενώ το Λουξεμβούργο, η Αγγλία, η Ελβετία,
το Βέλγιο, η Γαλλία, η Δανία και η Αυστρία έχουν ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ποσοστό
χρέους από εμάς, αυτοί να ΜΗΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ σώσιμο, αλλά αντίθετα
έρχονται να σώσουν εμάς;

Ερώτηση 2. Πως γίνεται το Αφγανιστάν με περίπου μισόν αιώνα συνεχείς
πολέμους να έχει μόνο 23% του ΑΕΠ του χρέος, την στιγμή που ξέρουμε
ότι ένας πόλεμος μερικών ημερών μπορεί να " ξετινάξει" μία χώρα;

Ερώτηση 3. Πως γίνεται να χρωστάνε 29% το Κουβέιτ, 54% το Μπαχρέιν και
τα Αραβικά εμιράτα 56% την στιγμή που είναι παγκόσμιοι προμηθευτές
πετρελαίου;

Ερώτηση 4. Πως γίνεται στην Ελβετία με 271% χρέος, μία απλή
καθαρίστρια σε νοσοκομείο (περίπου το 2000) να πληρώνεται με 2000 ευρώ
μισθό όσα έπαιρνε την ίδια στιγμή (στα βρώμικα καρβουνο-εργοστάσια της
ΔΕΗ) ένας «υψηλόμισθος» τεχνικός, ανώτερης στάθμης εκπαίδευσης,
ενταγμένος στα υπερ-βαρέα/ανθυγιεινά με 25 χρόνια προϋπηρεσία;

Ερώτηση 5. Πως γίνεται η Νορβηγία με 143% χρέος να μην έχει πρόβλημα
και να μην χρειάζεται σώσιμο ή περικοπές;
Ένα πραγματικό παράδειγμα από εκεί: Γνωστός μου μετακόμισε στην
Νορβηγία πριν δύο χρόνια. Προσέξτε τώρα τι «έπαθε» εκεί:
α) Έπιασε δουλειά σε κουζίνα εστιατορίου σαν ανειδίκευτος και έπαιρνε
2.500 ευρώ τον μήνα μισθό!
β) Μετά τρεις μήνες στην δουλειά δήλωσε ότι ήταν «ψυχικά κουρασμένος»
και του έδωσαν αμέσως άδεια 15 ημερών!
γ) Με τις επιστροφές φόρων (κάτι σαν το δικό μας δώρο) πήγε μαζί με
την γυναίκα του στο Θιβέτ διακοπές.
δ) Τώρα είναι άνεργος (με την δικαιολογία ότι ΔΕΝ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕ εκεί που
δούλευε!) και για δύο χρόνια παίρνει 1700 ευρώ τον μήνα!

Ερώτηση 6. Γιατί οι παγκόσμιοι δανειστές δεν ανησυχούν μήπως χάσουν τα
13, 5 τρις που χρωστάνε οι ΗΠΑ, τα 2 τρις που χρωστάει το
Λουξεμβούργο, τα 9 τρις που χρωστάει η Αγγλία (κλπ, κλπ) αλλά
ανησυχούν για τα 500 δις που χρωστάμε εμείς;

Ερώτηση 7. Πως γίνεται και ολόκληρος ο πληθυσμός της γης χρωστάει το
98% των χρημάτων του;

Ερώτηση 8. Ποιοι έχουν τόσα πολλά ώστε να «αντέχουν» να δανείσουν τόσο
πολύ χρήμα;

Ερώτηση 9. Πού τα βρήκαν τόσα χρήματα;

Ερώτηση 10. Γιατί τα χρήματά τους δεν συμμετέχουν στο ΑΕΠ της χώρας τους;

Τελικά μήπως τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι η παγκόσμια οικονομία δεν
είναι παρά μία τεράστια φούσκα,ενώ το χρήμα είναι ψεύτικο, τυπωμένο
στα άδυτα των πολυεθνικών τραπεζών μόνο και μόνο για να επιτευχθεί
ένας παγκόσμιος έλεγχος ;

Prof. Konstantinos Tokmakidis
Aristotle University of Thessaloniki
Greece

25 χρόνια για 200 δένδρα

Εικοσιπέντε χρόνια περιμένουμε την ολοκλήρωση της περιμετρικής οδού. Ενός δρόμου που θα συνδέει το Ανατολικό με το Δυτικό άκρο της πόλης. Και ενώ τα 2 χιλ. του δρόμου έγιναν πριν εικοσιπέντε χρόνια, μείναμε να περιμένουμε την ολοκλήρωσή της μέχρι σήμερα.

Αιτία τα 200 δένδρα που πρέπει να κοπούν σε μια έκταση 10 στρεμμάτων ώστε να ολοκληρωθεί το έργο. Αιτία η διαφωνία αν πρέπει να γίνει σήραγγα 1000 μ. ή σήραγγα 500 μ. ώστε να αποφευχθεί η κοπή 200 δένδρων.

Κανείς δεν θα ισχυρισθεί ότι πρέπει να κόβονται αλόγιστα τα δένδρα. Δένδρα, ανάσα ζωής, για μια πόλη.

Κανείς όμως δεν μπορεί να μειώνει την (εκτός των άλλων) περιβαλλοντολογική αξία της περιμετρικής που πρέπει να κατασκευαστεί. Σε μια πόλη με στενούς δρόμους, άσχημη ρυμοτομία, όπου πνίγονται οι κάτοικοι από το καυσαέριο των ρυπογόνων αστικών και λοιπών αυτοκινήτων. Σήμερα είναι αδύνατον να περάσεις από το ένα άκρο της πόλης στο άλλο χωρίς να περάσεις υποχρεωτικά από το βεβαρυμμένο κέντρο της πόλης.  Με την καθυστέρηση τον εκνευρισμό και το καυσαέριο που μας «προσφέρει» απλόχερα.

Η περιμετρική πρέπει να προχωρήσει και να ολοκληρωθεί. Χωρίς παλινωδίες και οικολογικούς προβληματισμούς για τα 200 δένδρα που θα κοπούν. Ας κοπούν. Υπάρχουν εκτάσεις τεράστιες στο περιαστικό δάσος όπου μπορούν να φυτευτούν χιλιάδες δένδρα σε αντικατάσταση όσων κοπούν. Μήπως και στα πρανή της περιμετρικής δεν θα μπορούσαν να φυτευτούν χιλιάδες δένδρα κατά μήκος της;  Ακόμη και εκεί όπου υπάρχει το άσχημο θέαμα με τους κομμένους γρανίτες, θα μπορούσαν να φυτευτούν κισσοί ώστε να μη χάνεται η εικόνα του πράσινου.

Σε κράτη με μεγαλύτερη οικολογική ευαισθησία έχουν κατασκευαστεί αυτοκινητόδρομοι που περνούν μέσα από δάση. Εκεί γιατί; Τους περίσσεψαν τα δένδρα ή μήπως είναι αναίσθητοι περιβαλλοντολογικά;

Κάποιοι μπέρδεψαν τον κλειστό αυτοκινητόδρομο με τον περιμετρικό δρόμο. Σε κλειστούς αυτοκινητόδρομους μπορούν να κατασκευαστούν μεγάλα τούνελ. Στις περιμετρικές πρέπει να υπάρχουν ανοίγματα επικοινωνίας με τις συνοικίες της πόλης. Γι’αυτό κατασκευάζονται οι περιμετρικές. Για να επικοινωνούν οι πολίτες με τις συνοικίες και τα σπίτια τους.

Ένα τούνελ 1000μ. (αντί των 500μ.) ανεβάζει το κόστος από τα 27 εκατομμύρια στα 52 εκατομμύρια ευρώ. Πολύ απλά. Για να μη κοπούν τα 200 δένδρα θα πληρώσουμε 25 εκατομμύρια ευρώ! Και θα επιβαρυνθούμε με το κόστος λειτουργίας του τούνελ με άλλες 300 χιλ ευρώ ετησίως! Σαν πολύ ακριβά δεν θα μας κοστίσουν 200 δένδρα;

Το έργο με τις αναβολές κατασκευής της περιμετρικής στη Καβάλα, πρέπει να τελειώνει. Η πόλη το έχει ανάγκη το έργο αυτό. Είναι έργο που πρέπει να συνεχιστεί από το ξενοδοχείο ‘’Εγνατία’’ όπου τελειώνει σήμερα και να επεκταθεί προς το Παλιό, αν θέλουμε να βλέπουμε λίγο μακριά στο χρόνο. Τα 200 δένδρα δίνουν λιγότερο οξυγόνο από όσο καυσαέριο αναπνέουμε εξαιτίας της έλλειψης της περιμετρικής. Το λόγο τον έχουν οι αιρετοί της πόλης που λογοδοτούν και κρίνονται και όχι διορισμένοι Δημόσιοι Υπάλληλοι.

Καλημέρα σας.

Μάρθα και Τένα

Με τη Μάρθα όταν μίλησα πριν τρεις μήνες στο τηλέφωνο, ήταν αγχωμένη. «Έρχομαι Ελλάδα!» μου είπε. «Τρέχω να οργανώσω το συνεργείο. Θα κάνουμε λήψεις από Ελλάδα σε μια εκπομπή που ετοιμάζουμε στη κρατική τηλεόραση εδώ» Με το ‘’εδώ’’ εννοούσε τη Τσεχία όπου συνεργάζεται με τη Τσέχικη τηλεόραση.

Η Μάρθα και η αδελφή της η Τένα είναι τραγουδίστριες. Γεννήθηκαν και μένουν στη Πράγα. Χρόνια τώρα κάνουν γνωστά τα Ελληνικά Τραγούδια μας στο τόπο τους. Βγάζουν όλη την αγάπη που κρύβουν για την Ελλάδα. Τη χώρα του πατέρα τους, που έφυγε στην εποχή του εμφύλιου και βρέθηκε στην τότε Τσεχοσλοβακία.

Ανήσυχα κορίτσια, πέρα από το τραγούδι και τη μουσική, έκαναν και κάτι ακόμη. Οργάνωσαν έναν σύνδεσμο Ελλήνων εκεί, και τους μάθαιναν χορούς. Δικούς μας χορούς. Ώστε να μη χαθεί η ταυτότητα αυτών των ανθρώπων. Να έχουν μια επαφή με την Ελλάδα. Με το χορό το τραγούδι και τη γλώσσα. Γιατί στον σύνδεσμο αυτό, μάθαιναν στα παιδιά εκτός της μουσικής και την Ελληνική γλώσσα.

Όταν είπε ότι θα έρθει Ελλάδα, εκείνη εννοούσε την Αθήνα. Της πρότεινα να έρθει και στη Καβάλα με το συνεργείο για να παρουσιάσει και τα δικά μας μέρη. Το δέχθηκε με χαρά. Και έπιασα δουλειά. Ενημέρωσα τον περιφερειάρχη τουρισμού. Αμέσως πήρε τηλέφωνο. Μίλησαν και συμφώνησαν να έρθει και εδώ. Στη συνέχεια η Δημωφέλεια του Δήμου Καβάλας ανέλαβε τα διαδικαστικά. Από κοντά και η πρόεδρος του Λυκείου Ελληνίδων, η κ. Π. Σαμαρά. Να οργανώσει το χορευτικό τμήμα και να δείξει τις παραδοσιακές στολές που υπάρχουν στις προθήκες του Λυκείου.

Στη Δημωφέλεια η κ. Μαρία Καραφυλλίδου οργάνωσε το πρόγραμμα. Στα ουζερί του Αγ. Νικολάου. Στη Παλιά Πόλη για λήψεις. Στο Φρούριο. Να δείξουμε τον κόσμο της Καβάλας. Τα στέκια μας. Τους δρόμους μας. Και μετά στους Φιλίππους για τα αξιοθέατά μας. Να δουν στην Ευρώπη τι θα πει Ελλάδα. Τι θα δουν όταν έρθουν οι Τσέχοι στη Καβάλα.

Άνθρωποι ακούραστοι και κοινωνικοί να βοηθήσουν το πενταμελές συνεργείο να κάνει τέλεια δουλειά. Πάντα με ένα χαμόγελο η Μαρία δίπλα τους. Τρεις μέρες φρόντισε τη κάθε λεπτομέρεια. Έδινε λύση σε ότι ζητούσαν. Απαντούσε σε κάθε απορία τους.

«Δε περιμέναμε τόση αγάπη και διάθεση για εξυπηρέτηση», εκμυστηρεύτηκε ένας από το συνεργείο.

Απλά μεταφέρω τις ευχαριστίες τους.

Καλημέρα σας.

Περισσότερα:

 http://diskoryxeion.blogspot.com/2010/05/blog-post_23.html

Μας προστατεύει ο Θεός

Σιγά μην άφηναν ανεκμετάλλευτη την ευκαιρία. Σε λαϊκή της Θεσσαλονίκης πουλούσαν φασόλια Κίνας ως «φασόλια Πρεσπών». Που καμιά σχέση δεν είχαν με τα λεπτόφλουδα, νόστιμα, βραστερά φασόλια που παράγουμε στις Πρέσπες.

Ενας από τους καταναλωτές που είχε γνώση του φασολιού των Πρεσπών (ψιλόφλουδο και διαφορετικού χρώματος) έστειλε δείγμα του προϊόντος στον Αγροτικό Συνεταιρισμό Φασολοπαραγωγών Εθνικού Δρυμού Πρεσπών «ο Πελεκάνος» και η «ελληνοποίηση» δεν άργησε να αποκαλυφθεί. «Ο Συνεταιρισμός συνεργάζεται με ειδικό εργαστήριο στη Γερμανία που μπορεί να πιστοποιήσει αν το φασόλι είναι Πρεσπών ή όχι και στην προκειμένη περίπτωση προέκυψε ότι επρόκειτο για κινέζικο», ανέφερε ο πρόεδρος του Συνεταιρισμού κ. Ν. Στεργίου.

Το έχουμε στο DNA μας. Να εκμεταλλευόμαστε κάθε ευκαιρία. Γνωρίζοντας ότι δεν υπάρχει έλεγχος, δεν αφήνουμε τίποτα ανεκμετάλλευτο.

Χρόνια τώρα οι παραγωγοί των λαϊκών έβλεπαν πόσο πουλιέται το προϊόν τους στο μανάβικο, έβαζαν την ίδια ή λίγο ακριβότερη τιμή στη πραμάτεια τους.

Κάθε χρόνο γνώριμη η εικόνα των σταφυλοπαραγωγών, στην Εθνική οδό πάνω από το Ελαιοχώρι. Να πουλάνε τα σταφύλια στην ίδια τιμή με το μανάβικο. Στη παραλία να πουλάνε τα ροδάκινα ακριβότερα. «Πάρε ροδάκινα από δέντρο» διαλαλούσε πέρσι ένας!

Ο παραγωγός πάντα μπορούσε να πουλήσει φθηνότερα τη παραγωγή του. Κανείς δεν τον εμπόδισε να πουλήσει φθηνά. Χωρις να υπολογίζει το χονδρεμπορικό και λιανεμπορικό κέρδος. Που σε τελευταία ανάλυση πρέπει να υπάρχει για να διακινηθεί το εμπόρευμα. Στις στροφές του Αγίου Σίλα οι πατάτες Νευροκοπίου, χρόνια τώρα πουλιούνται 70 και 80 λεπτά το κιλό. Και ας μένουν απούλητες (όπως λένε) στο τόπο παραγωγής τους.

Γιατί το εμπόριο κερασιών πέρασε στους γύφτους; Γιατί πολύ απλά η συλλογή κερασιού έχει εργατικό. Και ο γύφτος πολλά χέρια της οικογένειας. Τους δίνουν όσο όσο, τη παραγωγή πάνω στο δένδρο οι παραγωγοί. Οι γύφτοι εκμεταλλεύονται την αστεία τιμή, βάζουν την οικογένεια να τα μαζέψει και νάτο το datsun στη παραλία να τα πουλάει 3 ευρώ το κιλό.

Έπρεπε να φτάσουμε οικονομικά στο πάτο για να σκεφτούμε πράγματα απλά. Για να φτάσουμε στο κίνημα της πατάτας και των όσπριων.

Οι λαϊκές αγορές υπάρχουν σε όλο τον κόσμο. Για να κατεβαίνουν οι παραγωγοί να πουλάνε τη παραγωγή τους. Εμείς μετατρέψαμε τις λαϊκές σε εμποροπανήγυρη όπου βρίσκεις από καλτσόν Κίνας μέχρι γυαλιά οράσεως. Από κομπινεζόν και μανταλάκια μέχρι παπούτσια και τανάλιες. Μετατρέψαμε τις άδειες των λαϊκών σε ψήφους στο χωριό.

Και στο ενδιάμεσο όλων αυτών των εμπόρων, βρίσκεις ελιές τουρσί και λαχανικά από πραγματικούς παραγωγούς. Που δε γυρίζουν κάθε μέρα σε διαφορετική λαική όπως οι έμποροι λαϊκών. Που ξέρεις ότι θα αγοράσεις ένα καθαρό προϊόν της περιοχής.

Κάποτε ένας τσαρλατάνος κομπογιαννίτης γιατρός κατόρθωσε να διοριστεί προσωπικός γιατρός του Βασιλιά. Το έγραψε γεμάτος καμάρι στη πινακίδα του ιατρείου του. «Ιατρός του Βασιλέως» Και ένας έγραψε από κάτω… «Ο Θεός σώζει τον Βασιλέα»

Ποιος ελέγχει ότι πουλιέται στις λαϊκές; Ο καλός Θεός που μας προστατεύει.

Μεγάλη η χάρη Του.

Καλημέρα σας.

Σημείωση. Στη τελευταία φωτογραφία βλέπετε μια λαική αγορά. 

Σωστά μαντέψατε. Δεν είναι στην Ελλάδα. 

Σεβασμός στο χώρο και στον υποψήφιο πελάτη.

Μια ευκαιρία στη κρίση

Στα τέλη της δεκαετίας του 80 ο τότε πρωθυπουργός Α. Παπανδρέου, είχε κάνει μια πολύ σημαντική για τα ελληνικά δεδομένα, ανακοίνωση. Θα ερχόταν με αγωγό το φυσικό αέριο στην Ελλάδα. Το γεγονός χαιρετίστηκε ευνοϊκά και όπως ανακοινώθηκε θα έφτανε το φυσικό αέριο σε όλα τα σπίτια, ώστε να έχουμε μια φθηνότερη και πολύ πιο οικολογική ενέργεια.

Τα χρόνια πέρασαν και τέλος της δεκαετίας του 90 ο τότε πρωθυπουργός Κ. Σημίτης έφερε τον αγωγό από τον Προμαχώνα στη χώρα μας. Ένα τμήμα του διακλαδίστηκε προς Θράκη περνώντας από το Χαλκερό (όπου δημιουργήθηκε σταθμός) δόθηκε αέριο στη ΒΦΛ και συνέχισε ο αγωγός για να τροφοδοτήσει το εργοστάσιο της ΔΕΗ στη Κομοτηνή.

Πέραν αυτού, ουδέν. Χρόνια τώρα περιμένουμε στα σπίτια μας το φυσικό αέριο. Μια εταιρεία που θα αναλάμβανε να το εγκαταστήσει στις πόλεις Σέρρες, Δράμα και Καβάλα, δεν μάθαμε τι έγινε. Ούτε ποτέ διαβάσαμε έστω στις προεκλογικές υποσχέσεις κάτι σχετικό για ένα τόσο σοβαρό θέμα.

Η Καβάλα έχει δύσκολο υπέδαφος, γι’αυτό και στην εταιρεία που θα είχε την ευθύνη κατασκευής του έργου θα διδόταν παράλληλα η Δράμα και οι Σέρρες όπου το υπέδαφός τους έχει μεγάλη ευκολία ανάπτυξης των δικτύων αυτών.

Αυξήθηκε η μόλυνση στο περιβάλλον, επειδή όλο και περισσότεροι καίνε καυσόξυλα, λένε οι οικολόγοι. Τόσους αιώνες με καυσόξυλα ζεσταινόταν ο κόσμος. Αφού βρώμισε με χημικά απόβλητα ο αέρα μας, η κάπνα από τα καυσόξυλα τους ενόχλησε.

Θέλουμε έργα ανάπτυξης. Θέλουμε θέσεις εργασίας. Γιατί δε ξεκινάει σε επίπεδο Περιφέρειας μια πρόσκληση ενδιαφερομένων ώστε να αποκτήσει όλη η Περιφέρειά μας το φυσικό αέριο στις πόλεις της;

Η Ένωση Δήμων στη περιοχή μας γιατί δε ξεκινάει μια  πρωτοβουλία αναζήτησης αναδόχων του έργου, που θα ανακουφίσει οικονομικά τα νοικοκυριά;

Μεγάλο έργο πνοής που θα δώσει δουλειά σε κόσμο. Που θα δώσει δουλειά σε εγκαταστάτες υδραυλικούς. Ανάπτυξη στις μικρές βιομηχανίες και  βιοτεχνίες της Αν. Μακεδονίας και Θράκης. Που θα μπορέσουν να δημιουργηθούν θερμοκηπιακές μονάδες παραγωγής λαχανικών με φθηνό κόστος θέρμανσης. Που θα περάσουμε από το φάσμα της κοινόχρηστης θέρμανσης στην ατομική.

Παράλληλα θα ελαχιστοποιηθεί το λαθρεμπόριο καυσίμων και δε θα χάνει το κράτος φόρους.

Το φυσικό αέριο σε όλη την Ευρώπη είναι το βασικό ενεργειακό εργαλείο σε κάθε χώρο. Σε τελική φάση ολοκλήρωσης μπήκε το έργο επέκτασης φυσικού αερίου (από τη ΔΕΠΑ ΑΕ) στη Πελοπόννησο μετά την υπογραφή έγκρισης των περιβαλλοντικών όρων από τον Γενικό Γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Πελοποννήσου-Δυτικής Ελλάδας και Ιονίου κ. Τάσο Αποστολόπουλο.
Σκοπός του έργου είναι η τροφοδότηση με φυσικό αέριο των αστικών και βιοτεχνικών καταναλωτών της ευρύτερης περιοχής του Δήμου Λουτρακίου – Αγίων Θεοδώρων.

Εδώ τι περιμένουμε; Η ανάπτυξη του φυσικού αερίου είναι μια ευκαιρία στη κρίση.

Ο Άρης Γιαννακίδης είναι ένας δραστήριος Περιφερειάρχης. Τι σκέφτεται για το θέμα αυτό;

Οι  Δήμαρχοι της περιοχής μας θα το θέσουν σε κάποια συζήτηση στη Περιφέρεια; Σε κάποια διαβούλευση;

Τουλάχιστον σήμερα που η οικονομική κρίση χτυπάει τις πόρτες μας, το φυσικό αέριο το έχουμε ανάγκη.

Καλημέρα σας.