Ανοικτή επιστολή του Ναυάρχου Νίκου Παππά

Ανοικτή επιστολή του Ναυάρχου Νίκου Παππά προς τον Πρωθυπουργό, τους Προέδρους των κομμάτων και τους βουλευτές:

Ναύαρχος Νίκος Παππάς

Επίτιμος Αρχηγός ΓΕΝ

Επτανήσου 44, Κυψέλη 11361

Τηλ: 2108213810

Αθήνα, 16 Φεβρουαρίου 2012

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Προς:  Τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας

           Τους Προέδρους των Ελληνικών πολιτικών κομμάτων

           Τους 300 βουλευτές

Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε της Κυβέρνησης,

Αξιότιμοι κύριοι Πρόεδροι των Κομμάτων,

Αξιότιμοι αντιπρόσωποι του ελληνικού λαού

Στον θαλασσινό πολιτισμό που βίωσα σε όλη τη διάρκεια των 82 χρόνων μου, το πρώτο αξίωμα που ενστερνιστήκαμε ήταν αυτό του «ουδέν μορφώνει όσο το παράδειγμα». Και το υπηρετήσαμε με ήθος και ανιδιοτέλεια στα οποία μας γαλούχησαν άξιοι γονείς και ακαδημαϊκοί και επαγγελματικοί δάσκαλοι.

Η σημερινή κρίση της πατρίδας μας, πέρα από οικονομική, χαρακτηρίζεται και από την κοινωνική αποσύνθεση, κατάσταση που οδηγεί, αν και σφόδρα απεύχομαι, σε τραγικά αδιέξοδα και εθνική καταστροφή.

Κύριος παράγοντας στην επικίνδυνη αυτή φάση του ελληνισμού είναι και η διαχείριση της ηγεσίας σε όλα τα επίπεδα. Η κοινωνία μας έχει ανάγκη ηγετών- ινδαλμάτων, που να δείχνουν στην πράξη ότι συμμερίζονται και συμμετέχουν έμπρακτα στις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο λαός του οποίου ηγούνται.

Η ασυλία και η ατιμωρησία των ηγητόρων που έπραξαν ιδιοτελώς, η διατήρηση προνομίων, απολαβών και προκλητικών περιουσιών εξοργίζουν τους πολίτες που βλέπουν τις δικές τους να εξαϋλώνονται και υποσκάπτουν την εμπιστοσύνη προς τους ηγέτες οδηγώντας τους μαζικά, ιδίως τους νέους χωρίς μέλλον, προς την αναρχία και την αυτοδικία.

Είναι καιρός να ενστερνιστείτε κι εσείς το «ουδέν μορφώνει όσο το παράδειγμα».

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας με την παραίτησή του από την Προεδρική αποζημίωση ας είναι φωτεινό παράδειγμα για όλους σας.

Πάρτε σκληρά μέτρα και για εσάς. Εφαρμόστε άμεσα τη δυνατότητα που σας δίνει το Σύνταγμα ώστε η επόμενη Βουλή να έχει 200 μόνο Βουλευτές. Μειώστε τις υπουργικές και βουλευτικές αποζημιώσεις σας στον μέσο όρο μισθοδοσίας του Δημοσίου. Καταργείστε τις βουλευτικές συντάξεις και θεωρείστε τον βουλευτικό χρόνο αντίστοιχο του επαγγέλματος ενός εκάστου Βουλευτή με τις ανάλογες κρατήσεις για την επαγγελματική και μόνο σύνταξή του.

Περιορίστε τους υπουργούς σε 15. Είναι τραγικός εμπαιγμός να κόβετε τις συντάξεις των πολιτών και να διατηρείτε 4 Υπουργούς Εθνικής Άμυνας!

Περιορίστε τις στρατιές των αυλικών, συμβούλων και φυλάκων σας. Καταργείστε επιτέλους τους Γενικούς Γραμματείς, Διευθυντές και Διοικητές που διορίζονται στις θέσεις αυτές με μόνο κριτήριο την αποτυχία τους να εκλεγούν βουλευτές και διορίστε Μόνιμους Γενικούς Γραμματείς με αξιοκρατικά κριτήρια και ευρεία κοινοβουλευτική στήριξη.

Μόνο από αυτά τα μέτρα θα εξοικονομούσατε περισσότερα από τα 300 εκατομμύρια που ψάχνετε ευτελίζοντάς μας στην παγκόσμια κοινότητα.

Τιμωρείστε επιτέλους τους ανάμεσά σας ευρισκόμενους ιδιοτελείς εκμεταλλευτές του δημόσιου χρήματος.

Μόνον έτσι έχετε ελπίδα να καταστείτε ηγήτορες που θα εμπνέουν τον θαυμασμό και την αγάπη, κυρίως δε την εμπιστοσύνη των πολιτών που σας ακολουθούν.

Αγάθων έφη: « Ο άρχων τριών δει μέμνησθαι: Πρώτον, ότι ανθρώπων άρχει, Δεύτερον ότι κατά Νόμον άρχει, και Τρίτον, ότι ουκ αεί άρχει.»

                                             Ναύαρχος Νίκος Παππάς Π.Ν.ε.α.

                                                    Επίτιμος Αρχηγός ΓΕΝ 

Η 1000ή εμμονή του κου Δοξιάδη

Ο κ. Θανάσης Χαλιώτης έστειλε ένα κείμενο απάντηση στο άρθρο του Απ. Δοξιάδη με τίτλο "Η 13η συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ"
Το παραθέτω αυτούσιο όπως το παρέλαβα.
Γ.Τ.

Ένα κείμενο δικό μου. Διάβασέ το. Αξίζει.
Η εμπάθεια είναι κακός σύμβουλος και ο κος Δοξιάδης είναι γνωστός χρόνια για τις εμμονές του.

Ας πλευρίσουμε όμως λίγο την  ουσία, ή αν θέλετε ας ακούσουμε και μια άλλη εκδοχή.

Το ΠΑΣΟΚ, δεν ήταν ποτέ του γούστου μου αλλά, άραγε, τι θέλει να πει  ο “ποιητής” κος Δοξιάδης;

-        Ότι στο ΠΑΣΟΚ υπήρχαν δύο πτέρυγες, η μια των βρώμικων υπό τον Τσοχατζόπουλο και η άλλη των καθαρών υπό τον Σημίτη. Ωραία λογική για μονομαχία γουέστερν αλλά δυστυχώς η ζωή είναι πιο πολύπλοκη. Η βρωμιά και η καθαρότητα έτεμναν οριζόντια το ΠΑΣΟΚ. Και η μία και η άλλη πτέρυγα είχαν διάσημα λαμόγια αλλά και έντιμους ανθρώπους. Να θυμίσω τον “εκσυγχρονιστή” Παπαντωνίου, τους κομιστές Τσουκάτο, Μαντέλη κλπ. Εκτός κι αν τους Ολυμπιακούς αγώνες και τα μεγάλα (μιζο)έργα τα έκανε το βαθύ και όχι το αβαθές ΠΑΣΟΚ.

-         Ότι το πολιτικό σύστημα του πολίτη –πελάτη, οι κομματάρχες και οι “Γκρούεζες”, οι “ημέτεροι” και τα κρατικοδίαιτα παράσιτα λειτουργούσαν εν αγνοία των ηγεσιών της Ν.Δ και του ΠΑΣΟΚ;

-        Ότι στις 6 του Μάη, αυτοί οι κακοί έφυγαν από το ΠΑΣΟΚ και πλεύρισαν το ΣΥΡΙΖΑ; Ασφαλώς, ένα σημαντικό μέρος αυτών των ποντικών ανήκει στην Ο.Φ.Α(Όπου Φυσάει ο Άνεμος) θα επιχειρήσει να πλευρίσει τους 2 πιο πιθανούς για κυβερνητική εξουσία. Στη Ν.Δ προηγούνται τα «δικά της παιδιά» -ας πάμε στο ΣΥΡΙΖΑ. Ε και; Τους δέχτηκε κανείς, είδατε να στελεχώνουν τις λίστες του ΣΥΡΙΖΑ; Κι εμένα άμα κέρδιζα το Τζόκερ θα με …αγαπούσαν ξαφνικά διάφοροι.

-        Ότι στις 6 του Μάη, έμειναν στο ΠΑΣΟΚ οι καλοί και έφυγαν τα καρκινώματα; Θαύμα χριστιανοί! Η Ν.Δ και το ΠΑΣΟΚ έγιναν καλά. Είναι πια υγιείς. Τα 2.025.583 που παρέμειναν και τους ψήφισαν δεν είναι πια πελατειακό παρασιτικό καρκίνωμα. Έγινε μετάσταση  3.282.678 καρκινωμάτων που έφυγαν και πήγαν κυρίως στο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό είναι λοιπόν το ρεύμα του ΣΥΡΙΖΑ; Ένας κόσμος που  ψήφισε υπέρ της επιστροφής στο πελατειακό κράτος, τη  λαμογιά, τη ρεμούλα και τη μίζα;; Οι άνθρωποι που γνωρίζεται γύρω σας και ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ τέτοιοι είναι;;

Αρκετά, το παραμυθάκι. Καλό, αλλά δεν έχει δράκο που να φοβίζει τα παιδιά.

 Όσο για την υποψηφιότητα - για υπηρεσιακό πρωθυπουργό- του Αρσένη ακούστε και μιαν άλλη εκδοχή: Ο ΣΥΡΙΖΑ θέλησε να εμβολίσει εκλογικά ένα τελευταίο αλλά σημαντικό κομμάτι απλών ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ που εξακολουθούσαν να ελπίζουν στο παλιό ΠΑΣΟΚ των μη προνομιούχων. Ο συμβολισμός της πρότασης Αρσένη ήταν εν ολίγοις αυτός:

Το ΠΑΣΟΚ των μη προνομιούχων δεν υπάρχει πια. Τη θέση του έχει πάρει ένα ΠΑΣΟΚ της πλουτοκρατίας μπλα μπλα. Να! τους προτείναμε για υπηρεσιακό πρωθυπουργό, ένα ιστορικό στέλεχός σας και εκείνοι – αμετανόητοι τον απέρριψαν προτείνοντας τον μνημονιακό Παπαδήμο.

Τέλος, ο κος Δοξιάδης μπορεί να έχει όσο πρόβλημα θέλει με το ΠΑΣΟΚ του. Δικαίωμά του, να το αλλάξει, να το γκρεμίσει, να το βάψει, να το απλώσει να στεγνώσει. Ας καταλάβει μόνο 3 πράγματα:

-        Άλλο πράγμα το κράτος και άλλο το κομματικό κράτος. Κράτος (κομματικό) έχει η Ελλάδα, Κράτος (μη κομματικό) έχει η Φινλανδία.

-        Άλλο το μνημόνιο και άλλο το νέο μοντέλο ανάπτυξης της χώρας. Όποιος δε θέλει το μνημόνιο δε σημαίνει ότι δε θέλει να αλλάξει, να προκόψει η χώρα του

Ο «εκβιασμός» του κ. Τσίπρα, προς τους εταίρους μας, μοιάζει με την απειλή κάποιου άστεγου που έχει μια βόμβα και απειλεί τους γείτονες πως θα την πυροδοτήσει αν συνεχίσουν τον παραλογισμό, να του δανείζουν λεφτά για κοινόχρηστα και ευαίσθητα τρόφιμα για ένα ψυγείο που δεν έχει ρεύμα.

                                                                                                                                                   Αυτά

                                                                                                                                           Χαλιώτης Θανάσης

                                                                                                                                                    

Ιδού και μια άλλη σύντομη πολιτική αναδρομή στο παρελθόν.
Για να μάθουν και οι νεώτεροι, για το ποιόν του κου Δοξιάδη (κείμενο από τους Αγανακτισμένους που βρήκα στο διαδίκτυο και οι πιο παλιοί τα έχουμε ακούσει πολλές φορές).

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΔΟΞΙΑΔΗΣ. ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΥΜΕ ΑΛΛΟΝ ΕΝΑΝ ΠΡΩΤΕΡΓΑΤΗ ΤΗΣ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗΣ «ΤΟΛΜΗΣΤΕ» ΤΗΣ ΚΡΑΤΙΚΟΔΙΑΙΤΗΣ ΚΑΜΑΡΙΛΑΣ.

Το 1983 εμφανίστηκε στα πράγματα ο Απόστολος Δοξιάδης με την ταινία του «Υπόγεια Διαδρομή» μια πλήρης αποτυχία, κρατικής παραγωγής.
Τον Ιανουάριο του 1992, ως τότε σύμβουλος κινηματογραφίας του ΥΠΠΟ, ο Απόστολος Δοξιάδης, ζητάει την εξαίρεση της ταινίας της Φρίντα Λιάπα από τα κρατικά βραβεία, καταγγέλλοντας ότι, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, δήθεν κακοποιήθηκε ένα ανήλικο παιδί για τις ανάγκες μιας σκηνής. Ένα τρομερό σκάνδαλο ξεσπά και για σειρά ημερών γίνεται πρωτοσέλιδο εφημερίδων και πρώτο θέμα των τηλεοπτικών δελτίων ειδήσεων. Η Φρίντα αντικρούει τις άθλιες συκοφαντίες και καταγγέλλει τον σύμβουλο του ΥΠΠΟ για αναβίωση της λογοκρισίας. Η Μελίνα Μερκούρη, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο Ζιλ Ντασέν, ο Θάνος Μικρούτσικος, ο Νίκος Κούνδουρος και άλλοι τάσσονται με το μέρος της. Ο εισαγγελέας ασκεί αυτεπάγγελτη δίωξη, και η Φρίντα, η μητέρα του παιδιού και οι παραγωγοί της ταινίας καλούνται στην ανακρίτρια.
Το Φεβρουάριο του 1992 ο  Θόδωρος Αγγελόπουλος, με δήλωσή του στην Ημερήσιο Τύπο ζητάει την παραίτηση του Απόστολου Δοξιάδη, μετά από αυτά τα τραγικά γεγονότα. Αμέσως, η τότε Υπουργός Πολιτισμού, Άννα Ψαρούδα-Μπενάκη «παραιτεί» τον Απόστολο Δοξιάδη.
Τέλη Οκτωβρίου του 1992, η Φρίντα Λιάπα μπαίνει στο νοσοκομείο, σε κακή σωματική κατάσταση. Οι εξετάσεις αποκαλύπτουν έναν ευμεγέθη όγκο στον εγκέφαλο. Το Νοέμβριο, υποβάλλεται σε επέμβαση στη Νέα Υόρκη, και η βιοψία δείχνει ότι ο όγκος είναι κακοήθης.
Αρχές 1993: «Το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Αθήνας, με απαλλακτικό βούλευμα (το 2826/93), αποφαίνεται, μετά την εξέταση του ανακριτικού υλικού, ότι δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί κατηγορία κατά της Φρίντας Λιάππα, της μητέρας του παιδιού και των παραγωγών της ταινίας για κακοποίηση ανηλίκου.
Τέλη του 1993, η υγεία της Φρίντα Λιάπα αρχίζει να επιδεινώνεται με γρήγορους ρυθμούς.
Μετά από αυτό το φιάσκο, ο Απόστολος Δοξιάδης εξαφανίστηκε από τον κόσμο του Πολιτισμού. Το 1996  άρχισε να απασχολεί τον Τύπο, πάλι, και τα κανάλια με τις δικαστικές διαμάχες, με την τότε γυναίκα του Βάσια, χρησιμοποιώντας ακόμα και την ίδια του την κόρη.
Η ίδια του η γυναίκα καταθέτει τότε: «….ότι ο πρώην σύζυγός της Απόστολος Δοξιάδης από την εποχή που ήταν ακόμα παντρεμένοι την ζήλευε φριχτά και για το λόγο αυτό έβαζε κατά καιρούς ανθρώπους να την παρακολουθούν. Όπως η ίδια είχε αναφέρει σε φιλικό της κύκλο ο Απόστολος Δοξιάδης φανταζόταν πως η ίδια είχε αναρίθμητους εραστές και για το λόγο αυτό την παρακολουθούσε και παρακολουθούσε και το κινητό της τηλέφωνο….». Επιδιδόταν σε τηλεφωνικές υποκλοπές.
Τέλος του 2007 και 2008, και ενώ είχε εντελώς εξαφανιστεί από προσώπου γης, διορίστηκε επικεφαλής σε μια επιτροπή που σύστησε ο τότε Υπουργός Πολιτισμού Βουλγαράκης και Μιχάλης Λιάπης στην συνέχεια, για την δημιουργία νέου κινηματογραφικού Νόμου. Αυτός ο Νόμος απερρίφθη όμως από τον τότε  Υπουργό Αντώνη Σαμαρά…..
…Έτσι φτάνει στο τελευταίο στάδιο του εξευτελισμού με το κείμενο «ΤΟΛΜΗΣΤΕ», αρχές Ιουνίου του 2011, αμαυρώνοντας το όλο κίνημα των «αγανακτισμένων», σε μια στιγμή μάλιστα που απειλείται η ύπαρξή μας σαν έθνος και σαν λαός, εξυμνώντας το Δ.Ν.Τ. Έτσι, με την ομάδα του παίρνουν σβάρνα όλα τα κανάλια για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, μιας που το κράξιμο που έφαγαν από την πλειοψηφία του ελληνικού λαού ήταν τεράστιο..
Αυτός είναι ο Δοξιάδης, που την «Υπόγεια Διαδρομή» του την φέρνουμε στο φώς.
Μείνετε συντονισμένοι….
«Αγανακτισμένοι» Καλλιτέχνες που κάθε βράδυ ξενυχτάμε τον «νεκρό» στο Σύνταγμα

H δέκατη τρίτη συνιστώσα

H δέκατη τρίτη συνιστώσα

Tου Aποστολου Δοξιαδη*

Στα τέλη του 1995, ο Ανδρέας Παπανδρέου μπήκε στο νοσοκομείο, ορίζοντας ως αναπληρωτή πρωθυπουργό τον Ακη Τσοχατζόπουλο. Στα μέσα Ιανουαρίου του 1996, η υγεία του ανάγκασε τον Ανδρέα να παραιτηθεί από πρωθυπουργός και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Η Κοινοβουλευτική Ομάδα συνεδρίασε για να εκλέξει νέο πρόεδρο του κόμματος, που θα γινόταν αυτομάτως και πρωθυπουργός. Ισοψήφησαν ο Ακης Τσοχατζόπουλος με τον Κώστα Σημίτη, ενώ έμεινε πίσω ο Γεράσιμος Αρσένης και πολύ πίσω ο Γιάννης Χαραλαμπόπουλος. Πριν από την επαναληπτική ψηφοφορία μεταξύ των δύο πρώτων, ο Αρσένης εξέφρασε υποστήριξη στον Τσοχατζόπουλο. Μάλιστα, προτάθηκε από τον δεύτερο σενάριο δυαρχίας, με τον Αρσένη πρωθυπουργό και τον ίδιο πρόεδρο του κόμματος. Ο Σημίτης, που επέμεινε στην ανάγκη καθαρών λύσεων, κέρδισε με μικρή διαφορά τη νέα ψηφοφορία κι έγινε πρωθυπουργός.

Η επικράτηση του Σημίτη ήταν έκπληξη, καθώς το ΠΑΣΟΚ ήταν ώς τότε κυρίως αυτό που εξέφραζε ο Τσοχατζόπουλος: το μόρφωμα που συχνά αναφέρεται ως «βαθύ ΠΑΣΟΚ», δηλαδή ένα κόμμα βασισμένο στους ισχυρούς εσωτερικούς μηχανισμούς, στους επαγγελματίες κομματικούς, στον έλεγχο κλαδικών και συντεχνιακών οργανώσεων και τη διαπλοκή τους με τα δίκτυα πελατειακών σχέσεων που χτίστηκαν από το 1981 σε υπουργεία και οργανισμούς, μέσω εγκάθετων κομματικών κομισάριων -των λεγόμενων «πρασινοφρουρών», τα δίκτυα εξουσίας που ουσιαστικά υποκατέστησαν την επίσημη γραφειοκρατική ιεραρχία του κράτους, επιβάλλοντας ένα νέου τύπου παρακράτος. Στα χρόνια της πρωθυπουργίας του Σημίτη αναδείχθηκε για πρώτη φορά, μέσα από κάποια καινούργια πρόσωπα και κυβερνητικές πράξεις η νέα, τότε, «εκσυγχρονιστική» πτέρυγα του ΠΑΣΟΚ. Ομως η άλλη, των «τσοχατζοπουλικών» δεν εξαφανίστηκε. Τουναντίον. Αν και έχασε τη συμβολική ταύτισή της με τον ηγέτη του κόμματος, λειτούργησε ουσιαστικά ως αυτόνομη ομάδα σε κυβερνητικό επίπεδο, ελέγχοντας καίρια υπουργεία, με τον αρχηγό της, Ακη Τσοχατζόπουλο, πανίσχυρο υπουργό, αρχικά Αμυνας και μετά Ανάπτυξης. (Την πολιτεία του ως υπουργού τη μάθαμε πρόσφατα.) Και βέβαια, το βαθύ ΠΑΣΟΚ παρέμεινε πανίσχυρο στο μέσο και το κατώτερο οργανωτικό επίπεδο του κόμματος.
Με κάποια πολύ ουσιαστική έννοια, δηλαδή, το ΠΑΣΟΚ επί Σημίτη παρέμεινε εν πολλοίς το βαθύ, «τσοχατζοπουλικό» κόμμα, ενώ οι εκσυγχρονιστές έμειναν ξένο σώμα, τόσο που ύστερα από δεκαπέντε χρόνια, το 2009, ήταν ακόμη για τα περισσότερα στελέχη «αυτοί», οι άλλοι, οι μη-καθαροί και μη-γνήσιοι. Ο Γιώργος Παπανδρέου είχε στηρίξει από την αρχή τον Σημίτη, και όταν παρέλαβε από αυτόν το κόμμα, το 2004, προσπάθησε να το μεταλλάξει σε αμιγώς εκσυγχρονιστικό. Αν και απέτυχε, έδωσε την ευκαιρία στους ανθρώπους του βαθέος ΠΑΣΟΚ να ερμηνεύσουν την αναποτελεσματική διαχείριση της οικονομικής κρίσης από την κυβέρνησή του, που έφερε και την εκλογική συντριβή, ως ήττα του μετεξελιγμένου, εκσυγχρονιστικού κόμματος. Τα απομεινάρια αυτού του κόμματος είναι το βαθιά τραυματισμένο ΠΑΣΟΚ του σήμερα, ένα κόμμα-σκιά του εαυτού του, που δηλώνει έντρομο ότι θα κυβερνήσει και με τη Νέα Δημοκρατία και με τον εκ διαμέτρου αντίθετο ΣΥΡΙΖΑ. Που αντί, δηλαδή, να ηγείται στην κοινωνία, ακολουθεί, ζητώντας ελεημοσύνη από όποιον τη δώσει.
Θα μπορέσει άραγε ποτέ αυτό το ΠΑΣΟΚ να ξαναποκτήσει τη θέση πρωταγωνιστικού κόμματος στην πολιτική σκηνή; Και αν ναι, με ποια ταυτότητα; Και ποιον αρχηγό; Αυτά θα τα απαντήσει το μέλλον. Αυτό που έχει σημασία να σημειώσουμε τώρα είναι ότι το άλλο ΠΑΣΟΚ, το βαθύ, επιζεί. Απλώς έχει μετακομίσει: από την Ιπποκράτους στην Κουμουνδούρου. Αυτό άρχισε να συμβαίνει τον χειμώνα, με την προσχώρηση στον ΣΥΡΙΖΑ αρκετών βουλευτών του ΠΑΣΟΚ προερχόμενων από αυτή την τάση, αλλά και -εξίσου σημαντικό- με τη μεταγραφή σημαντικών κομματικών στελεχών, αρκετών από το προσωπικό επιτελείο του Ακη Τσοχατζόπουλου. Οι άνθρωποι αυτοί συμμετείχαν καθοριστικά στον επιτελικό σχεδιασμό και την καμπάνια του ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες εκλογές, και ήταν πίσω από το σύνθημα το «νέο ΠΑΣΟΚ».
Αυτή ακριβώς η μετάγγιση ήταν που έκανε τον ΣΥΡΙΖΑ να ξεχωρίσει από τα άλλα κόμματα της Αριστεράς και να τετραπλασιάσει το ποσοστό του 2009, αφού, όπως δείχνουν οι έρευνες, η συντριπτική πλειοψηφία των νέων ψηφοφόρων του ψήφιζαν ώς τότε ΠΑΣΟΚ. Από τις 6 Μαΐου και μετά συνεχίζονται οι μετακομίσεις στελεχών και συνδικαλιστών του βαθέος ΠΑΣΟΚ, ατομικά και ομαδικά, για να προσελκυστούν περισσότεροι ψηφοφόροι. Ως συμβολική ευλογία αυτής της κίνησης, μάλιστα, ήρθε η πρόταση από τον κ. Τσίπρα, του κ. Αρσένη ως υπηρεσιακού πρωθυπουργού. (Ετσι, ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ έγινε ο δεύτερος Ελληνας πολιτικός, μετά τον Ακη Τσοχατζόπουλο, που πρότεινε τον Γεράσιμο Αρσένη για πρωθυπουργό.)
Είναι τόσο πολλά τα στελέχη του βαθέος ΠΑΣΟΚ που μετακινήθηκαν πρόσφατα στον ΣΥΡΙΖΑ, που κατά κάποιον τρόπο αποτελούν μια ακόμη συνιστώσα του. Αυτή, η δέκατη τρίτη συνιστώσα, μπορεί να είναι μεν άτυπη, αλλά είναι μεγαλύτερη από τις άλλες δώδεκα μαζί, κι αποτελείται από στελέχη εμπειρότατα στον κομματικό έλεγχο του κράτους. Αναρωτιέμαι σε τι βαθμό το συνειδητοποιούν αυτό οι νέοι ψηφοφόροι, οι ιδεαλιστές και καλόπιστοι άνθρωποι που επιλέγουν να ψηφίσουν τον ΣΥΡΙΖΑ ως μια νέα πρόταση, μια ελπίδα για την ανανέωση της πολιτικής μας ζωής. Αναρωτιέμαι: ξέρουν ότι στην καρδιά του κόμματος που ψηφίζουν είναι οι παλιοί «τσοχατζοπουλικοί»; Και αν το ξέρουν, τους αρέσει; Το εγκρίνουν;
* Ο κ. Απόστολος Δοξιάδης είναι συγγραφέας.
 http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_03/06/2012_484334

Όνειρο ζω με τον Αλέξη, μη με ξυπνάτε!

Βάλσαμο στ΄ αυτιά των δοκιμαζόμενων Ελλήνων ο μελίρρυτος λόγος του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ κ. Αλέξη Τσίπρα. Με το αναμφισβήτητο χάρισμα του που θυμίζει άλλες εποχές κι άλλο ηγέτη, δεν άφησε κανένα παραπονούμενο.
Είχε να μοιράσει ελπίδες και δώρα σε όλους πλην των «λαομίσητων» εφοπλιστών, αλλά και εχόντων - κατεχόντων. Πρόγραμμα και λόγος που φουσκώνει το ρεύμα των αγανακτισμένων και πολύπαθων συμπολιτών μας και στοιχίζονται μαζί του για να επανακτήσουν τα απολεσθέντα εντόκως.
Κυβερνητικό πρόγραμμα που αποκαθιστά τα πράγματα και βάζει κάθε κατεργάρη στον πάγκο του. Ακόμα κι εγώ με τη δημοσιογραφική εμπειρία τριών δεκαετιών και βάλε, έπιασα τον εαυτό μου να συγκινείται με τη νέα εποχή που φέρνει μαζί του ο κ. Τσίπρας μαζί με το επιστημονικό δυναμικό επιτελείο του. Δεν το κρύβω πως μια φωνή μέσα μου σιγοψυθίρισε: «Και γιατί όχι, τι έχει να χάσεις εκτός από τις αλυσίδες σου;»
Όμως λίγο αργότερα όταν κάθισε ο κουρνιαχτός της αισιοδοξίας ήρθαν πάλι στο μυαλό μου αυτά τα αναθεματισμένα νούμερα που κατατρύχουν τη ζωή μου παιδιόθεν γαρνιρισμένα με κοινή λογική και πάει το όνειρο.
Έσβησε σαν πυροτέχνημα.

Και επειδή δεν αντέχω να τα κρατώ μέσα μου τα μοιράζομαι μαζί σας.
Πρώτον: Ακύρωση του μνημονίου και ακύρωση των εφαρμοστικών νόμων. Αυτό σημαίνει το υψηλότατο ρίσκο να μη μπλοφάρουν οι δανειστές και να διακόψουν τη χρηματοδότηση. Επομένως όλα τα άλλα περί αύξησης μισθών, συντάξεων κλπ παρέλκουν.
Δεύτερον: Κούρεμα των δανείων ιδιωτών και επιχειρήσεων. Αν υποτεθεί ότι αυτό το κούρεμα είναι της τάξεως του 20%( κάποιοι μιλάνε και για 30%) τότε αυτό σημαίνει ότι η τράπεζες αυτόματα θα παρουσιάσουν μια νέα τρύπα 40 δισ. ευρώ. Σ' αυτά θα πρέπει να προσθέσουμε 17 δισ. έντοκα που λήγουν μέχρι το τέλος του χρόνου και τα οποία αν δεν πληρωθούν από το κράτος(που δεν θα πληρωθούν) τότε η τρύπα μεγαλώνει στα 57 δισ. Με δεδομένο ότι δεν θα έρθουν και τα 50 δισ. από τα ταμείο χρηματοπιστωτικής στήριξης που είναι προγραμματισμένα, τότε η τρύπα ανοίγει στα 107 δισ.
Όμως, εν τοιαύτη περιπτώσει και επειδή ακόμα και στην Κούβα οι τράπεζες πρέπει να έχουν ένα δείκτη κεφαλαιακής επάρκειας, 2 τινά μπορούν να συμβούν: ή να κλείσουν οι τράπεζες πριν τις κάψει ο κόσμος που εμπιστεύθηκε τις αποταμιεύσεις του ή να κοπεί νέο χρήμα για να καλυφθεί η αναγκαία ρευστότητα. Ευρώ όμως δεν μπορούμε να τυπώσουμε και τα συμπεράσματα δικά σας.
Τρίτον: Τα 20 δισ. του ΕΣΠΑ για τα οποία τόσος λόγος γίνεται για την ορθολογική χρήση τους, εννοείται ότι μπαίνουν σε βαθιά κατάψυξη γιατί ποιος θα τα εκταμιεύσει προς μια χώρα που με το ένα πόδι βρίσκεται εκτός ευρωζώνης;
Τέταρτον: Οι επιδοτήσεις προς τους αγρότες που εφεξής θα αξιοποιούνται ορθολογικά, περιττό να πούμε ότι απλά δεν θα υπάρχουν. Απορίες μου έμειναν επίσης πως θα χαρισθούν τα χρέη των αγροτών κατά το μοντέλο Γεωργίου Παπαδόπουλου, αλλά αυτό ίσως διευκρινισθεί εν ευθέτω.
Πέμπτον: Κατάργηση των φοροαπαλλαγών των εφοπλιστών. Δεν θέλει ειδικές γνώσεις για να κατανοήσει κανείς ότι η αλλαγή σημαίας σε ένα πλοίο και σε στόλο ολόκληρο γίνεται εν μια νυκτί. Αυτό θέλουμε; Αν ναι, μαζί σας.
Έκτον: κατάργηση των χαρατσιών. Με τι όμως θα αναπληρωθούν;
Έβδομον: Φορολόγηση των κεφαλαίων που φεύγουν από τη χώρα κατά την έξοδο.
Άραγε δεν βρέθηκε κανείς να ρωτήσει να του πουν για την ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Το ήξερε και γι αυτό προφανώς δανείστηκε το παράδειγμα από άλλη ήπειρο
Αυτά όμως είναι ψιλά γράμματα γιατί εκεί που φθάσαμε ελάχιστοι είναι αυτοί που ακούν και σκέφτονται με τη λογική. Οι περισσότεροι ζουν ξανά το όνειρο της λαϊκής κυριαρχίας και το σύνθημα του '80 «ο λαός στην εξουσία».
Και όσοι τολμούμε διαφορετική άποψη γινόμαστε αντικείμενα λοιδορίας και υβριστικών συμπεριφορών. Τι να κάνουμε όμως, η ελευθερία της έκφρασης για την οποία τόσο αγωνίστηκε η αριστερά, στις μέρες μας δυστυχώς έχει μεγάλο τίμημα.
 Βασίλης Στεφανακίδης
Δημοσιεύθηκε στο protothema.gr

Το καπάκι του ΣΥΡΙΖΑ

Όταν ψηφίζουμε ένα κόμμα καλό είναι να ξέρουμε και ποιοι βρίσκονται πίσω από αυτό. Στον ΣΥΡΙΖΑ έχουμε ένα νέο άφθαρτο πρόσωπο για βιτρίνα. Ένα πρόσωπο που καταγγέλλει, υπόσχεται, τουμπάρει καταστάσεις, διορθώνει προηγούμενες τοποθετήσεις του. Ένα πρόσωπο που μιλάει απορριπτικά στην Βουλή και αιχμηρά όταν βγαίνει στην Ευρώπη. Ο Α. Τσίπρας δε θα μπορούσε να λειτουργήσει από μόνος του. Υπάρχει πίσω μια δεξαμενή κομμάτων, μικρών κομμάτων που παλιότερα έπιαναν ελάχιστα ποσοστά στις εκλογικές προτιμήσεις.

Μια δεξαμενή κομματικών στελεχών. Οι διαφορετικές απόψεις που ακούγονται στα πάνελ των τηλεοπτικών εκπομπών δεν είναι τυχαίες. Φανερώνουν τις απόψεις των συνιστωσών. Αν σηκώσουμε το καπάκι του ΣΥΡΙΖΑ μπορούμε να δούμε ποιες είναι αυτές και ποιοι τον στηρίζουν.

Τα κόμματα και οργανώσεις (συνιστώσες) που το αποτελούν είναι τα παρακάτω με αλφαβητική σειρά και επισημαίνεται η ιδεολογική τους αναφορά και το έτος ένταξής τους στο σχήμα.

1. Ανανεωτική Κομμουνιστική Οικολογική Αριστερά (ΑΚΟΑ) Ευρωκομμουνιστική/ Οικολογική συνιστώσα 2004

2.    Δημοκρατικό Κοινωνικό Κίνημα (ΔΗΚΚΙ) – Σοσιαλιστές/ Σοσιαλδημοκράτες 2007

3.    Διεθνιστική Εργατική Αριστερά (ΔΕΑ) – Τροτσκιστές Κομμουνιστές 2004

4.    Ενεργοί Πολίτες – Δημοκρατική Πατριωτική Αριστερά – 2004

5.  Κίνηση για την Ενότητα Δράσης της Αριστεράς (ΚΕΔΑ) – Ενωτικοί Κομμουνιστές/ Αριστεροί – 2004

6.    Κόκκινο – Τροτσκιστές κομμουνιστές – 2004

7.    Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (ΚΟΕ) – Μαοϊκοί Κομμουνιστές - 2007

8.  Οικοσοσιαλιστές Ελλάδας  - Μέλη του Διεθνούς Οικοσοσιαλιστικού Δικτύου (ΕΙΝ) – Πολιτική (Αριστερή) Οικολογία - 2008

9.  Ρόζα – Πολιτική Ομάδα που βασίζεται στο ριζοσπαστικό αριστερό Δίκτυο για τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα - 2008

10. Συνασπισμός της Αριστεράς των κινημάτων και της οικολογίας (ΣΥΝ) - πολυτασικό κόμμα που περιλαμβάνει από κλασικούς μαρξιστές έως σοσιαλδημοκράτες - 2004

11.  Ανένταχτοι Αριστεροί του χώρου Διαλόγου

12.   Αντικαπιταλιστική Ομάδα – ΑΠΟ - 2011

13. Ριζοσπάστες – 2011 (Οι ΑΠΟ και Ριζοσπάστες προστέθηκαν στις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ με την απόφαση της Συνόδου της Πανελλαδικής Συντονιστικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ περί συμμετοχής τους στη Γραμματεία, τον Σεπτέμβριο του 2011)

 

 Αυτές είναι οι οργανώσεις – Κόμματα που ίδρυσαν τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι ονομαζόμενες «συνιστώσες». Μη ξεχάσουμε και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ (Αντικαπιταλιστική Αριστερή Συνεργασία για την Ανατροπή) που πρόσφατα κόλλησε και αυτή στον ΣΥΡΙΖΑ. Με ανακοίνωσή της στις 9 Μάιου ανακοίνωσε τη στήριξή της.

                Τα συμπεράσματα θα τα βγάλετε εσείς οι αναγνώστες, δηλαδή ένα κόμμα που το στηρίζουν οι παραπάνω άγνωστες μέχρι σήμερα για πολλούς Έλληνες οργανώσεις «σ υ ν ι σ τ ώ σ ε ς», αυτές οι οργανώσεις που στηρίζουν το ΣΥΡΙΖΑ είναι ποτέ δυνατόν να εξασφαλίσουν την παραμονή μας στο Ευρώ; Ή θα μας οδηγήσουν κατακόρυφα στην δραχμή, στην πτώχευση της χώρας και την έξοδο μας από την Ευρωπαϊκή οικογένεια μένοντας έρμαιο κράτος στην βουλιμία των γειτόνων μας που περιμένουν την ευκαιρία να μας κατασπαράξουν.  

   

Καλημέρα σας.    

Κώστα Μπαξεβάνη βγάλε στην φόρα όλα τα ονόματα!

Κώστα Μπαξεβάνη είπες στη  Real News της Κυριακής: «Να αποκαταστήσουμε την αξιοπρέπεια της δημοσιογραφίας». Είπες επίσης: «Δε μπορούν τα κανάλια και οι δημοσιογράφοι να είναι ντουντούκες και να παίζουν το ρόλο του μπαμπούλα απέναντι στον ίδιο το λαό».

 


Επειδή είσαι από τους δημοσιογράφους που δε μασάς πρέπει να μιλήσεις κάποια στιγμή και για τους καταλόγους των δημοσιογράφων που πληρωνόντουσαν από τα μυστικά κονδύλια του Υπουργείου Εξωτερικών. Να μιλήσεις για τους δημοσιογράφους που είναι στο pay roll επιχειρηματιών.

Και προ παντός να βγάλεις στη φόρα τα ονοματεπώνυμα των δημοσιογράφων που με την πένα τους ή το μικρόφωνό τους, μαζί και εκδότες και καναλάρχες, εκβιάζουν επιχειρηματίες, τραπεζίτες και γενικά αυτούς που κουβαλάνε γερά πορτοφόλια. 

Μη με ρωτάς για ποιο λόγο. Για να τα κονομήσουν οι ίδιοι; Γιατί είναι σε διατεταγμένη υπηρεσία από σκοτεινά κέντρα που θέλουν να εξοντώσουν ό, τι ελληνική επιχειρηματική δραστηριότητα υπάρχει στην Ελλάδα; 

Κώστα Μπαξεβάνη μίλα και για τους δημοσιογράφους, έχουν και αυτοί ονοματεπώνυμο, που τους διαβάζουμε, τους ακούμε και τους βλέπουμε να εκβιάζουν πολιτικούς και κόμματα. Γνωστά μεγαλολαμόγια της πιάτσας. Της δικής σου πιάτσας.

Μίλα και για δημοσιογράφους-εκδότες που είναι πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών. Ξένων και της ΕΥΠ. Ψάξε και σίγουρα θα βρεις, κάποιους που έχουν αρπάξει μέχρι και πενήντα χιλιάρικα ντάλα καλοκαίρι του 2011από τη Β’ Διεύθυνση της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών. Εσύ δεν κώλωσες και τα ‘βαλες μέχρι και με τον παντοδύναμο Βενιζέλο. Βγάλε μία άκρη και δώσε όλα τα ονόματα στη φόρα. Δεν έχει σημασία αν τον λένε Κώστα, Βασίλη και πάλι Βασίλη, Γιώργο ή όπως αλλιώς τους λένε. Στα χέρια σου έχεις το κουτί της Πανδώρας. Άνοιξέ το για να δούμε πόσες εκπλήξεις κρύβει μέσα.

Βλέπω ότι κάποια blog έχουν τη γενναιότητα να παλεύουν μαζί σου Κώστα Μπαξεβάνη, για να παραδοθούν στο λαό οι επίορκοι δημοσιογράφοι. Αυτοί στους οποίους αναφέρεσαι στην κυριακάτικη συνέντευξή σου. 

Θα σε διευκολύνω με μερικά ακόμα στοιχεία για να καθαρίσεις από προσώπου γης αυτούς που ενώ παριστάνουν τους δημοσιογράφους ασκούν και το επάγγελμα του πράκτορα της ΕΥΠ.

Δεν ξέρω πόσα κονέ μπορεί να έχεις στις υπηρεσίες του Μπίκα, αλλά ψάξε να βρεις αν κυκλοφορεί απόδειξη με 50.000 ευρώπουλα, ημερομηνία 15/6/2011 για παροχή υπηρεσιών το πρώτο εξάμηνο του 2011. Είναι βγαλμένο από τη Β’ Διεύθυνση της ΕΥΠ και ο δημοσιογράφος που το υπέγραψε έχει βάλει υπογραφή που πιο πολύ μοιάζει με τα αρχικά του ονοματεπώνυμού του. 

Κώστα Μπαξεβάνη ψάξε αν τον λένε Κώστα ή Βασίλη ή πάλι Βασίλη, ή Γιώργο ή οτιδήποτε άλλο. 

Προσπαθώ να σε διευκολύνω στον αγώνα της κάθαρσης στον οποίο θέλεις να δώσεις πρώτος το παράδειγμα.  

Ένας φανατικός οπαδός σου

 http://mlagananews.blogspot.com/2012/05/blog-post_5548.html

Όσοι δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τα γεγονότα

Όσοι δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τα γεγονότα

προσπαθούν να τα αντιμετωπίσουν με την ερμηνευτική τους.

http://www.protothema.gr/blogs/blogger/post/?aid=199051

Κακές Γλώσσες

Αφήστε επιτέλους τα παιδιά μας να μάθουν και να πιστέψουν σε αξίες, έννοιες και θυσίες που τις κουβαλάνε μέσα τους, χωρίς να τους τριβελίζετε άλλο το μυαλό και χωρίς να μας διχάζετε με τις ιδεοληψίες σας.

Βυθισμένοι από καιρό σε μια μαζική αποχαύνωση, δεν χάνουμε πλέον ευκαιρία οι νεοέλληνες να δείχνουμε πόσο ανάξιοι είμαστε να λέμε πως καταγόμαστε από τους προγόνους μας, αλλά και πόσο άξιοι να έχουμε τους ηγέτες που έχουμε.

Αυτό το άρθρο δεν είναι "οικονομικό". Είναι εκτενές και ας μην το διαβάσει όποιος «καίγεται» πχ για τις εκλογές ή για τους νέους φόρους. Δεν αποσκοπεί σε «κλικ» και «like». Είναι περισσότερο μια παρακαταθήκη (για τον Ιστορικό του μέλλοντος περισσότερο) που κράταγα μήνες και χρόνια μέσα μου. Δεν ξέρω όμως πια πόσο χρόνο αντέχουν αυτές οι σκέψεις να μένουν κλεισμένες μέσα μου, για αυτό τις καταθέτω τώρα. Ο καιρός γαρ εγγύς...

Το λέω ξεκάθαρα εξ αρχής πως όσα αναφέρω πιο κάτω, μού δείχνουν πως ο λαός μας πληρώνει τις αριστερίστικες και λαϊκίστικες τάσεις του. Και δεν εννοώ απλοϊκά στην Οικονομία. Οι αριστεροί δημαγωγοί διέπρεψαν πρωτίστως στην Παιδεία. Οι αριστερές μανιέρες μάς φτάσανε εδώ που φτάσαμε. Δεν μας φταίνε ούτε οι ξένοι, ούτε ο καπιταλισμός, ούτε ο κακός μας εαυτός για την κατάντια και τον εκχυδαϊσμό γύρω μας. Αν κοιτάξουμε μέσα μας, φταίμε εμείς και η Αριστερά που μας κακόμαθε, ο Λαϊκισμός που περίσσεψε, οι Αξίες που καταβαραθρώθηκαν, ο σεβασμός που χάθηκε. Και φταίει και η "Δεξιά" φυσικά που υπέκυψε και πρόδωσε τα «ιδανικά» της –ώστε να ακούγονται μάλιστα σχεδόν σαν "οξύμωρο σχήμα" πια!

Δυστυχώς η Αριστερά κυβερνούσε πάντα και στα πάντα, και αυτό ακριβώς πληρώνουν τώρα και η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. «Εμπριμέ» κυβερνήσεις που αλληθώριζαν πάντα προς αριστερές «χυδαιολογίες» και ένας λαός με αριστερές ιδεολογίες αλλά δεξιά τσέπη, χρεωκοπούν με πάταγο τώρα.

Πώς συνέβαινε αυτό; Σε μια χώρα υπαλλήλων χωρίς δική της τάξη «αυτοδημιούργητων» και επιτυχημένων (είχε ίσως παλαιότερα κάποια «αστική τάξη» αλλά αυτή στιγματίστηκε και εξοντώθηκε από την αριστερά), ο λαός αρκούνταν μόνο «να πεθάνει η κατσίκα του γείτονα», γκρεμίζοντας και χωρίς να νοιάζεται πώς μπορεί να οικοδομήσει με σχέδιο για το γενικό συμφέρον. Για αυτό ο Έλληνας διέπρεπε μόνο στο εξωτερικό.

Τώρα λοιπόν –μπαίνω στο θέμα μας- «μας πονάει και μας κόπτει» η κυρία Ρεπούση και όσοι «σβήνουν» εμπειρίες και μνήμες που φτάνουν σε εμάς από γονείς και παππούδες μας για τις χαμένες πατρίδες, για την καταστροφή της Σμύρνης, για την γενοκτονία των Ποντίων. Ορισμένοι έζησαν αρκετά και μας είπαν από πρώτο χέρι τα γεγονότα, δεν είναι τόσο μακρινά για να χανόμαστε σε βιβλιογραφική μελέτη περί τούτων. Και για αυτό περισσεύει και δεν «συνωστίζομαι» με άλλους για να της ...κουνάω το δάχτυλο. Φτάνει που ξέρουν όσοι ξέρουν όλοι «από την πηγή» της Ιστορίας.

 Η «Ρεπούσεια» τακτική

 Δυστυχώς όμως οι «Ρεπούσηδες» που "ρέπουν" προς την αποκαθήλωση κάθε αξίας και μνήμης που μας έχει απομείνει, αφθονούν γύρω μας. Λες και αυτό προέχει και ασχολούνται μόνον, ενώ έχουν εξαντλήσει κάθε άλλη επιστημονική κατάκτηση.

Στα βιβλία της Δ΄ Δημοτικού που πηγαίνει η κόρη μου, μαθαίνουν για την «Νικίεια Ειρήνη» (αντί «Νικίειο»), την «Πύρρεια νίκη» και ... την «Ανταλκίδεια Ειρήνη». Φυσικά λίγοι μαθητές θα θυμούνται μετά από χρόνια ποιος ήταν πχ ο Ανταλκίδας ή ο Νικίας και με ποιούς συνήψε ειρήνη.  Τι και ποιους ενοχλεί όμως αν μάθαιναν τον όρο «Νικίειο» ή «Ανταλκίδειο Ειρήνη» όπως έμενε αμετάβλητος 2500 χρόνια τώρα; Έπρεπε να αλλάξει επειδή ήρθε ο Λαός στην Εξουσία; Ή μήπως καθημερινά μιλάμε για αυτές και έχουν επικρατήσει σε νέα μορφή στη γλώσσα μας;

Θα μάθαιναν μήπως ευκολότερα τα παιδιά το μάθημα, παραλλάσσοντας τον όρο «Πύρρειος νίκη»; Δεν βλέπω όμως άλλον λόγο που έγινε έτσι, παρά για να νεωτερίσουν αριστερόστροφα κάποιοι εκλεκτοί του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, αποκόπτοντας τα παιδιά μας από κάθε ευκαιρία να συγκρατήσουν -ακουστικώς και αισθητικώς τουλάχιστον- στο μυαλό τους, έναν όρο που θα τους συνδέει με το παρελθόν της πατρίδος τους, όποτε τον συναντούν στη ζωή τους –σπανίως δηλαδή αλλά έστω και για μία και μόνη φορά τουλάχιστον.

Ακόμα και αν ξεχνά κανείς μετά από χρόνια τις λεπτομέρειες ή το νόημα μιας ιστορικής νίκης που κατακτήθηκε με τρομακτικές απώλειες, ο μαθητής αισθάνεται ακούγοντας έναν όρο που παρέμενε «μπετόν αρμέ» στη μορφή αυτή επί χιλιετίες, το ιστορικό βάθος που έχει ο τόπος και ο λαός του, πριν από την εποχή που ζούμε. Ο όρος τού μεταδίδει μέσω της γλώσσας μιαν στιγμιαία αίσθηση του χωροχρόνου, τού  θυμίζει χωρίς ιδιαίτερη ανάλυση από πού προέρχεται, πού πατάει και πού πηγαίνει...

Αυτός ο «προσανατολισμός» που χάνουμε ήταν και το μόνο ίσως πραγματικά αποτελεσματικό όπλο που έχουμε ως λαός –και όλοι οι λαοί της Ευρώπης που θα μπορούσαμε να τους το προσφέρουμε- απέναντι στην πολλαπλή κρίση που ζούμε (οικονομική, πολιτική, ηθική, πολιτιστική).

 «Το δογμα του σοκ»

Η ιστορική συνείδηση του λαού είναι πράγματι ένα μεγάλο όπλο που χάσαμε. Το «δόγμα του σοκ» (που είναι της μόδας πια τώρα), όπως το θεμελίωσε η Σχολή του Σικάγου, μοιάζει σχεδόν με μια ... σκηνοθεσία από σκοτεινά κέντρα που θέλει να καταστήσει ολόκληρους λαούς «αιχμάλωτους» και τους κλείνει τα μάτια,  για να τους πανικοβάλουν και να τους επιβάλλουν με κάθε τρόπο το δράμα που ζουν, χωρίς να αντλούν ελπίδα, δύναμη και κατεύθυνση για το μέλλον από το παρελθόν τους.

Δυστυχώς γίναμε πια «λαός-όμηρος των ...Ρεπούσηδων», που ήθελαν και θέλουν  τον απροσανατολισμό μας. Αφθονούσαν από καιρό γύρω μας, αλλά δεν μας έννοιαζε στους «καλούς καιρούς» που όλα «μέτραγαν» μόνο με τα χρήματα και την «τσάμπα μαγκιά». Τα τελευταία 42 χρόνια έζησα όλην αυτήν την μεταπολιτευτική ξεφτίλα στο πετσί μου, και κάπου μέσα σε αυτά που θυμάμαι ίσως εύρισκε ο καθένας λίγο-πολύ τον εαυτό του.
 «Την γλώτταν μοί έδωκαν ελληνικήν»

Στο δημοτικό έμαθα τη γλώσσα μου στη μορφή που είχε για χιλιάδες χρόνια (τουλάχιστον από τους αλεξανδρινούς) με το πολυτονικό, στην έκτη δημοτικού όμως αυτό καταργήθηκε δια νόμου.

Μαζί καταργήθηκε όμως (ανεπισήμως) και η ορθογραφία. Στην δεκαετία του ’80 τα κείμενα των κουλτουριάρηδων των ΚΚΕ (ήσαν πολλά τότε τα ΚΚΕ) καταργούσαν τη γλώσσα μας και έγραφαν όλα τα «ι,υ,η» των λέξεων ...με «γιώτα», όλα τα «ο» με όμικρον κλπ.

Η γλώσσα φτώχαινε αλλά το Κράτος και οι δάσκαλοι μού το εξηγούσαν  λέγοντας πως «δεν πειράζει αν δεν γράφεις σωστά τις λέξεις, αρκεί να τις λες για να μπορείς να συνεννοηθείς». Η κυρίαρχη άποψη ήταν -αντί να θέλουμε όλοι να εξυψώσουμε το λαό μας και να μη μένει αναλφάβητος- πως «ο  αγράμματος λαός δεν πρέπει να νοιώθει άβολα και μειονεκτικά αν δεν ξέρει να γράφουν σωστά τις λέξεις». Για να μην «κομπλάρουν» δηλαδή και αποκτήσουν ψυχολογικά προβλήματα, φτασαμε στο «ωχ αδερφέ» για το πώς γράφεται ή τι σημαίνει μια λέξη και να πονάνε τα μάτια μας από ανορθογραφίες μέσω του ίντερνετ και των blogs -ακόμα και όταν «δημοσιογράφοι» μεταχειρίζονται τις λέξεις.

Ήξερα και έννοιωθα όμως πως η γλώσσα μας, ειδικά η ελληνική γλώσσα είναι πολλά περισσότερα από λέξεις απλής συνεννόησης. Είναι ένα πλήρες σύστημα εννοιών και αξιών, κάθε γράμμα έχει τη θέση και το ρόλο του, είναι ένας κώδικας που κρύβει συγγένειες λεκτικές και εννοιολογικές που θα τα ζήλευαν οι προγραμματιστές των πιο ισχυρών ηλεκτρονικών υπολογιστών. Τα όρια της γλώσσας του καθενός μας είναι τα όρια του κόσμου του. Και αναρωτιόμουν πώς γινόταν στον ίδιο τόπο άνθρωποι αρχαίοι να μεταδίδουν  προσφορικά χιλιάδες στίχους της Ιλιάδος και της Οδύσσειας, να μιλούν για πρόσωπα και ταξίδια (ακόμα και για συναντήσεις ζωντανών με τους προγόνους τους) αλλά από όλα αυτά σήμερα να μην καταλαβαίνουμε καν λέξη!

Μετά καταργήθηκαν και οι επιθεωρητές στο σχολείο, οι βαθμοί (γίνανε χαρακτηρισμός), οι εξετάσεις. Μετά θεωρήθηκαν περιττά τα Αρχαία και ευτελίστηκαν τα μαθήματα του ανθρωπιστικού κύκλου («εκτός αν θέλεις να διοριστείς φιλόλογος στο δημόσιο» λέγανε).

Συν τοις άλλοις περιφρονήθηκαν επέτειοι και παρελάσεις. Ο μεγάλος χαβαλές όμως άρχισε από το 1984 και μετά που έζησα την είσοδο των πολιτικών νεολαιών στα γυμνάσια και λύκεια, με πρώτη και καλύτερη την ΚΝΕ που οργάνωνε την επανάσταση, τις συνελεύσεις, τις κατηχήσεις και τις καταλήψεις. Τα ίδια βρήκα μετά και στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, όπου αιώνιοι φοιτητές που δεν κάνανε ούτε ένα μήνα μάθημα λόγω των καταλήψεων των Σχολών, απαιτούσαν από τους καθηγητές τους να πάρουν και Πτυχίο σε μία εξεταστική κα χωρίς να καταλαβαίνουν «γρι» από επιστήμη, με το φτηνό επιχείρημα πως «εγώ αφιέρωσα τα χρόνια αυτά στον σπουδαστικό αγώνα για να έχουν αξία τα πτυχία μας». Ναι, αφού πρώτα έκαναν «παιδική χαρά» τα Πανεπιστήμια (είδα να καίγονται το Πολυτεχνείο, το Χημείο, η Νομική) ήθελαν να παίρνουν και ... «χαρτιά» χωρίς να σπουδάσουν, απαιτώντας να έχουν μάλιστα αυτά «αξία»!

Αηδίαζα με όλα τούτα, αλλά ο κόσμος γύρω μου ήταν πανευτυχής που τα καμάρια του «σπουδάζανε». Κάθε κριτήριο και προδιαγραφή είχε ισοπεδωθεί, πολλοί έπαιρναν πτυχίο «όπως οι άλλοι, έτσι και εμείς» δηλαδή με αντιγραφές, παρακάλια, ανοχή, γλύψιμο. Άσε τις μετεγγραφές και τα πτυχία επί πληρωμή από το εξωτερικό αλλά και το εσωτερικό.

Η "Ιστορία" που δεν γράφτηκε ακόμα

Δεν θέλω «να βάλω τα γυαλιά» στην κάθε Ρεπούση για όσα λέει και κάνει. Με την Ιστορία είχα άλλωστε πάντα μια σχέση πάθους-μίσους. Έμαθα όμως καλά εξ αιτίας της να μην κρίνω τα γεγονότα από μια «φωτογραφία της στιγμής», όπως συνηθίζουμε οι δημοσιογράφοι και ο πολύς ο κόσμος, αλλά να με τους κανόνες που ίσχυαν σε κάθε εποχή.

Για αυτό και δεν με πειράζει η κυρία Ρεπούση, όσο με πειράζει ολόκληρο το λαϊκίστικο εκπαιδευτικό σύστημα που παγίδευε γονείς και μαθητές σε μια νιρβάνα ή άλλες φορές «θυματοποιούσε» τη νέα γενιά (δηλ. «τα παλικάρια μας που σπούδασαν και αξίζουν πολλά και όχι τα 700 ευρώ που είναι λίγα, αλλά τουλάχιστον 1400 ευρώ πρώτο μισθό, γιατί όλοι μια κοιλιά έχουν και πρέπει να τη γεμίσουν» κλπ κλπ κλπ).

Αντιθέτως στα 15 μου, εγώ αισθανόμουν ντροπή επειδή ήμουν «ο καλύτερος μαθητής στο σχολείο» (καλύτερη όλων ήταν μια εξαιρετική μαθήτρια) αλλά ένοιωθα πως είχα τεράστιες ελλείψεις και ευχόμουν να υπάρχουν πολλοί καλύτεροι από εμένα για να δω πώς τα καταφέρνουν και να βελτιωθώ με τον συναγωνισμό. Στην Γ’ Λυκείου παρακαλούσα την καθηγήτρια (της Ιστορίας) να μην μου ξαναβάλει «19» σε επόμενο τρίμηνο επειδή δεν το αξίζω ενώ στο τελευταίο και μοναδικό μάθημα που ήθελα στο Πανεπιστήμιο για να πάρω πτυχίο και (που ήταν Αρχαία Ιστορία), παρακάλεσα την καθηγήτρια στα προφορικά να με «κόψει», γιατί ήθελα να μελετήσω ξανά το υπέροχο μάθημά της (δεν καιγόμουν και να πάρω ντε και καλά αμέσως πτυχίο γιατί ήδη δούλευα και είχα τελειώσει και το στρατό).

Αντιθέτως, δεν θα ξεχάσω το «10» που έβαζε ένας νεαρός καθηγητής (Ιστορίας) στη Φιλοσοφική Σχολή σε όλους όσους επέλεγαν το μάθημά του –μόνο και μόνο για να ανεβάσουν τη βαθμολογία τους- ενώ το βιβλίο που είχε γράψει «βρώμαγε» πως ήταν  μια φτηνή συρραφή και άτακτη αντιγραφή από διάφορους άλλους. "Καθηγητής" ξέραμε πώς έγινε: με πολιτικό βύσμα.  Αυτός ήταν άλλη μια έκφραση του κομματισμού της μεταπολιτευτικής περιόδου.

Προτίμησα έτσι να παρατήσω το μάθημά του και να επιλέξω ένα άλλο από τα πάρα πολλά και πολύ ενδιαφέροντα της Φιλοσοφικής.

Και ενώ αυτά συνέβαιναν και το εκπαιδευτικό σύστημα των νέων Ελλήνων διαλύονταν διαρκώς επί 30-40 χρόνια, ήρθε το 2010 το ΠΑΣΟΚ και στις πρώτες 200 μέρες της νέας τότε κυβέρνησης, έφερε νόμο για να επαναφέρει την Αξιολόγηση στα σχολεία.

Και τότε, αντί πχ να πει τότε η ΝΔ (σαν «κόμμα του νοικοκύρη» υποτίθεται) πως πχ «εσείς του ΠΑΣΟΚ καταργήσατε στις 100 μέρες τον επιθεωρητή και διαλύσατε τα σχολεία, η ΝΔ αμέλησε να τον επαναφέρει, αλλά για να επιστρέψει η έννοια τουλάχιστον της Αξιολόγησης στο σχολείο και μπας και βλέπει και  κανένας ειδικός πού και πού αν γίνεται ή όχι δουλειά στην τάξη που στέλνουμε 12 χρόνια τα παιδιά μας ή αν χάνουν εκεί το χρόνο τους, υπερψηφίζουμε το μέτρο και ποτέ αν γίνουμε εμείς ξανά κυβέρνηση, θα το κάνουμε και καλύτερο», οι βουλευτές της αντιπολίτευσης ψήφιζαν όλοι ΟΧΙ ΣΕ ΟΛΑ. Τόσο «στον κόσμο τους» οι πολιτικάντηδες, παρότι η χώρα έμπαινε στο Μνημόνιο, η χώρα έκλαιγε τους νεκρούς της Μαρφίν και ο λαός έφτασε να σκαρφαλώσει στα σκαλιά του Κοινοβουλίου για να «μπουκάρει» μέσα. Κρίμα που τους σταμάτησαν τα ΜΑΤ –αν και θα τα σπάγανε για τους μισθούς και όχι για την Παιδεία.

 Ανοίξτε παντού «κρυφά σχολειά»

 Και μετά μου λέτε πολλοί πως «για όλα φταίει το Μνημόνιο». Το Μνημόνιο είναι το αποτέλεσμα, το φάρμακο ή η τιμωρία –όπως θέλετε πέστε το.

Αν δεν μπορούμε να βάλουμε όμως τέλος σε νοοτροπίες που μας έφεραν εδώ, πιστεύω πως από το να χάνουν όμως το χρόνο τους τα παιδιά μας και να διδάσκονται ανούσια και επικίνδυνα πράγματα, καλύτερα ήταν φέτος που δεν δίνανε βιβλία στα σχολεία. Ευκαιρία θα ήταν οι δάσκαλοι και οι γονείς να αρχίσουν λίγο το «κρυφό σχολειό» στα παιδιά μας, τώρα που είναι και υποαμειβόμενοι, γιατί αλλιώς δεν πρόκειται να δούνε άσπρη μέρα από κυβερνήσεις «Ρεπούσηδων» και τα βιβλία παραγωγής του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου που τα γράφουν διάφοροι «Ρεπούσηδες».

Ερωτήσεις που δεν απαντώνται:

Ερωτήσεις που δεν απαντώνται:

Έχετε δανείσει 100 ευρώ σε έναν με μισθό 100 ευρώ και 500 ευρώ σε κάποιον με μισθό 1000 ευρώ.

Ο πρώτος σας χρωστάει το 100% του μισθού του ενώ ο δεύτερος σας χρωστάει το 50% του μισθού του.

... Βάσει ποιάς λογικής θα κυνηγούσατε τον πρώτο που αδυνατεί να πληρώσει το χρέος του και θα αφήνατε τον δεύτερο που ΜΠΟΡΕΙ να πληρώσει; Γιατί προσπαθείτε να πάρετε τα 100 και όχι τα 500;

Αυτό ακριβώς είναι που συμβαίνει με το ΔΝΤ.

Είδα στο διαδίκτυο τον κατάλογο με τα χρέη όλων των χωρών της γης.

Ενδεικτικά...

-Η Γερμανία με 5 τρις έλλειμμα έχει χρέος στο 155% του ΑΕΠ της.

-Η Γαλλία πάλι με 5 τρις έχει χρέος στο 188% του ΑΕΠ της.

-Οι ΗΠΑ με 13 τρις έλλειμμα έχουν χρέος στο 94% του ΑΕΠ τους.

Οπότε είναι προφανές ότι δεν έχει τόση σημασία το μέγεθος του χρέους όσο το ποσοστό του επί του ακαθαρίστου εθνικού προϊόντος.

Tα 10 αναπάντητα ερωτήματα ενός καθηγητή του Αριστοτελείου

Ερωτήσεις που δεν απαντώνται:

Ερώτηση 1. Πως γίνεται και ενώ το Λουξεμβούργο, η Αγγλία, η Ελβετία,
το Βέλγιο, η Γαλλία, η Δανία και η Αυστρία έχουν ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ποσοστό
χρέους από εμάς, αυτοί να ΜΗΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ σώσιμο, αλλά αντίθετα
έρχονται να σώσουν εμάς;

Ερώτηση 2. Πως γίνεται το Αφγανιστάν με περίπου μισόν αιώνα συνεχείς
πολέμους να έχει μόνο 23% του ΑΕΠ του χρέος, την στιγμή που ξέρουμε
ότι ένας πόλεμος μερικών ημερών μπορεί να " ξετινάξει" μία χώρα;

Ερώτηση 3. Πως γίνεται να χρωστάνε 29% το Κουβέιτ, 54% το Μπαχρέιν και
τα Αραβικά εμιράτα 56% την στιγμή που είναι παγκόσμιοι προμηθευτές
πετρελαίου;

Ερώτηση 4. Πως γίνεται στην Ελβετία με 271% χρέος, μία απλή
καθαρίστρια σε νοσοκομείο (περίπου το 2000) να πληρώνεται με 2000 ευρώ
μισθό όσα έπαιρνε την ίδια στιγμή (στα βρώμικα καρβουνο-εργοστάσια της
ΔΕΗ) ένας «υψηλόμισθος» τεχνικός, ανώτερης στάθμης εκπαίδευσης,
ενταγμένος στα υπερ-βαρέα/ανθυγιεινά με 25 χρόνια προϋπηρεσία;

Ερώτηση 5. Πως γίνεται η Νορβηγία με 143% χρέος να μην έχει πρόβλημα
και να μην χρειάζεται σώσιμο ή περικοπές;
Ένα πραγματικό παράδειγμα από εκεί: Γνωστός μου μετακόμισε στην
Νορβηγία πριν δύο χρόνια. Προσέξτε τώρα τι «έπαθε» εκεί:
α) Έπιασε δουλειά σε κουζίνα εστιατορίου σαν ανειδίκευτος και έπαιρνε
2.500 ευρώ τον μήνα μισθό!
β) Μετά τρεις μήνες στην δουλειά δήλωσε ότι ήταν «ψυχικά κουρασμένος»
και του έδωσαν αμέσως άδεια 15 ημερών!
γ) Με τις επιστροφές φόρων (κάτι σαν το δικό μας δώρο) πήγε μαζί με
την γυναίκα του στο Θιβέτ διακοπές.
δ) Τώρα είναι άνεργος (με την δικαιολογία ότι ΔΕΝ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕ εκεί που
δούλευε!) και για δύο χρόνια παίρνει 1700 ευρώ τον μήνα!

Ερώτηση 6. Γιατί οι παγκόσμιοι δανειστές δεν ανησυχούν μήπως χάσουν τα
13, 5 τρις που χρωστάνε οι ΗΠΑ, τα 2 τρις που χρωστάει το
Λουξεμβούργο, τα 9 τρις που χρωστάει η Αγγλία (κλπ, κλπ) αλλά
ανησυχούν για τα 500 δις που χρωστάμε εμείς;

Ερώτηση 7. Πως γίνεται και ολόκληρος ο πληθυσμός της γης χρωστάει το
98% των χρημάτων του;

Ερώτηση 8. Ποιοι έχουν τόσα πολλά ώστε να «αντέχουν» να δανείσουν τόσο
πολύ χρήμα;

Ερώτηση 9. Πού τα βρήκαν τόσα χρήματα;

Ερώτηση 10. Γιατί τα χρήματά τους δεν συμμετέχουν στο ΑΕΠ της χώρας τους;

Τελικά μήπως τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι η παγκόσμια οικονομία δεν
είναι παρά μία τεράστια φούσκα,ενώ το χρήμα είναι ψεύτικο, τυπωμένο
στα άδυτα των πολυεθνικών τραπεζών μόνο και μόνο για να επιτευχθεί
ένας παγκόσμιος έλεγχος ;

Prof. Konstantinos Tokmakidis
Aristotle University of Thessaloniki
Greece

25 χρόνια για 200 δένδρα

Εικοσιπέντε χρόνια περιμένουμε την ολοκλήρωση της περιμετρικής οδού. Ενός δρόμου που θα συνδέει το Ανατολικό με το Δυτικό άκρο της πόλης. Και ενώ τα 2 χιλ. του δρόμου έγιναν πριν εικοσιπέντε χρόνια, μείναμε να περιμένουμε την ολοκλήρωσή της μέχρι σήμερα.

Αιτία τα 200 δένδρα που πρέπει να κοπούν σε μια έκταση 10 στρεμμάτων ώστε να ολοκληρωθεί το έργο. Αιτία η διαφωνία αν πρέπει να γίνει σήραγγα 1000 μ. ή σήραγγα 500 μ. ώστε να αποφευχθεί η κοπή 200 δένδρων.

Κανείς δεν θα ισχυρισθεί ότι πρέπει να κόβονται αλόγιστα τα δένδρα. Δένδρα, ανάσα ζωής, για μια πόλη.

Κανείς όμως δεν μπορεί να μειώνει την (εκτός των άλλων) περιβαλλοντολογική αξία της περιμετρικής που πρέπει να κατασκευαστεί. Σε μια πόλη με στενούς δρόμους, άσχημη ρυμοτομία, όπου πνίγονται οι κάτοικοι από το καυσαέριο των ρυπογόνων αστικών και λοιπών αυτοκινήτων. Σήμερα είναι αδύνατον να περάσεις από το ένα άκρο της πόλης στο άλλο χωρίς να περάσεις υποχρεωτικά από το βεβαρυμμένο κέντρο της πόλης.  Με την καθυστέρηση τον εκνευρισμό και το καυσαέριο που μας «προσφέρει» απλόχερα.

Η περιμετρική πρέπει να προχωρήσει και να ολοκληρωθεί. Χωρίς παλινωδίες και οικολογικούς προβληματισμούς για τα 200 δένδρα που θα κοπούν. Ας κοπούν. Υπάρχουν εκτάσεις τεράστιες στο περιαστικό δάσος όπου μπορούν να φυτευτούν χιλιάδες δένδρα σε αντικατάσταση όσων κοπούν. Μήπως και στα πρανή της περιμετρικής δεν θα μπορούσαν να φυτευτούν χιλιάδες δένδρα κατά μήκος της;  Ακόμη και εκεί όπου υπάρχει το άσχημο θέαμα με τους κομμένους γρανίτες, θα μπορούσαν να φυτευτούν κισσοί ώστε να μη χάνεται η εικόνα του πράσινου.

Σε κράτη με μεγαλύτερη οικολογική ευαισθησία έχουν κατασκευαστεί αυτοκινητόδρομοι που περνούν μέσα από δάση. Εκεί γιατί; Τους περίσσεψαν τα δένδρα ή μήπως είναι αναίσθητοι περιβαλλοντολογικά;

Κάποιοι μπέρδεψαν τον κλειστό αυτοκινητόδρομο με τον περιμετρικό δρόμο. Σε κλειστούς αυτοκινητόδρομους μπορούν να κατασκευαστούν μεγάλα τούνελ. Στις περιμετρικές πρέπει να υπάρχουν ανοίγματα επικοινωνίας με τις συνοικίες της πόλης. Γι’αυτό κατασκευάζονται οι περιμετρικές. Για να επικοινωνούν οι πολίτες με τις συνοικίες και τα σπίτια τους.

Ένα τούνελ 1000μ. (αντί των 500μ.) ανεβάζει το κόστος από τα 27 εκατομμύρια στα 52 εκατομμύρια ευρώ. Πολύ απλά. Για να μη κοπούν τα 200 δένδρα θα πληρώσουμε 25 εκατομμύρια ευρώ! Και θα επιβαρυνθούμε με το κόστος λειτουργίας του τούνελ με άλλες 300 χιλ ευρώ ετησίως! Σαν πολύ ακριβά δεν θα μας κοστίσουν 200 δένδρα;

Το έργο με τις αναβολές κατασκευής της περιμετρικής στη Καβάλα, πρέπει να τελειώνει. Η πόλη το έχει ανάγκη το έργο αυτό. Είναι έργο που πρέπει να συνεχιστεί από το ξενοδοχείο ‘’Εγνατία’’ όπου τελειώνει σήμερα και να επεκταθεί προς το Παλιό, αν θέλουμε να βλέπουμε λίγο μακριά στο χρόνο. Τα 200 δένδρα δίνουν λιγότερο οξυγόνο από όσο καυσαέριο αναπνέουμε εξαιτίας της έλλειψης της περιμετρικής. Το λόγο τον έχουν οι αιρετοί της πόλης που λογοδοτούν και κρίνονται και όχι διορισμένοι Δημόσιοι Υπάλληλοι.

Καλημέρα σας.