Δυο κείμενα για μια "όμορφη Ελλάδα"

Δυο υπέροχα κείμενα, από διαφορετική σκοπιά, αλλά με την ίδια στόχευση: μια όμορφη Ελλάδα!

1)       Του Γιάννη Ξανθούλη

               Να ξαναγίνουμε φτωχοί. Όπως ήμασταν πάντα. Όπως οι ήρωες των παλιών
αναγνωστικών που οι γιαγιάδες έμοιαζαν με γιαγιάδες κι όχι με συνταξιούχες
πόρνες. Όπου οι μπαμπάδες επέστρεφαν το μεσημέρι για να καθίσει ΟΛΗ η
ελληνική οικογένεια στο τραπέζι και να φάει το σεμνό φαγητό -όσπρια
πεντανόστιμα και ζαρζαβατικά με μαύρο ψωμί μοσχοβολιστό- ενώ η γάτα και ο
σκύλος περίμεναν στωικά να 'ρθει η σειρά τους ... Να ξαναγίνουμε φτωχοί
όπως ήμασταν πριν σαράντα και πενήντα χρόνια. Τότε που ονειρευόμασταν εν
μέσω γκρι, μπλε και μπεζ χρωμάτων, τότε που καμιά Ελληνίδα δεν φιλοδοξούσε
να γίνει ψευδοξανθιά, τότε που η λάσπη κολλούσε συμπαθητικά στα παπούτσια
μας και οι αυθεντικοί ζήτουλες βρίσκονταν έξω απ' τις εκκλησιές
περιμένοντας το τέλος της λειτουργίας και του μνημόσυνου.

               Να ξαναγίνουμε φτωχοί πλην τίμιοι, χωρίς κινδύνους να ξεστρατίσουν οι
αρχιμανδρίτες προς την ψηφιακή παιδοφιλία. Να βρούμε ξανά τις σωστές μας
κλίμακες χωρίς αγωνία παρκαρίσματος και παχυσαρκίας. Να ξαναβρούμε τη
γεύση του «μπατιρόσπορου», των ελαχιστοποιημένων αναγκών, να ανακαλύψουμε
εκ νέου τον ποδαρόδρομο και το συγκινητικό μοντέλο της «γυναίκας της
Πίνδου». Μόνο με τέτοιες ηρωικές διαδρομές ενδεχομένως να ακυρώσουμε το
κόμπλεξ μας έναντι του Μπραντ Πιτ και της Ναόμι Κάμπελ.

                Να ξαναβρούμε -γιατί όχι- και τους παλιούς καλούς εχθρούς (κυρίως από τα
βόρεια) που σήμερα τους έχουμε σκλάβους στα παβιγιόν μας. Να ξετρελαθούμε
από την επικοινωνιακή μας υστερία με τα σιχαμένα κινητά τηλέφωνα που
κατάργησαν κάθε έννοια ιδιωτικής ζωής. Να σκάψουμε στις αυλές -όσοι έχουν
& nbsp;αυλές- και να κάνουμε παραδοσιακούς ασβεστόλακκους για να ασπρίζουμε τα
δέντρα έτσι για καλαισθησία και υγεία. Να βρούμε πάλι τη σημασία του
χώματος καταργώντας το καυσαέριο του επάρατου τρέχοντος πολιτισμού. Να
εφεύρουμε τις παλιές νοσοκόμες που σέρνονταν από σπίτι σε σπίτι ρίχνοντας
ενέσεις πενικιλίνης στα οπίσθια ολόκληρου του Έθνους.

                Να προσδιορίσουμε ξανά την ντροπή και τον «σεβασμό» προσέχοντας το
βλακώδες λεξιλόγιο των τέκνων μας. Επιτέλους, όποιο τέρας βρίζει ή
χρησιμοποιεί την πάνδημη και πολυμορφική λέξη «ΜΑΛΑΚΑΣ» πάνω από εκατό
φορές την ημέρα να το μπουκώνουμε με «κόκκινο πιπέρι εξόχως καυτερό», όπως
τον καιρό της εξαίρετης φτώχειας μας .

               Να μάθουμε να χρησιμοποιούμε τα κουλά μας χέρια σε δουλειές που σήμερα
δίνουμε του κόσμου τα λεφτά, όπως μεταποίηση ρούχων, αλλαγές γιακάδων στα
πουκάμισα, καρικώματα στις κάλτσες, υδραυλικές και σχετικές εργα σίες. Να
απαγορευτεί διά ροπάλου το γκαζόν που για μας τους πρώην φτωχούς δεν
σημαίνει απολύτως τίποτα. Στη θέση του να φυτευτούν λαχανικά ή και
οπωροφόρα για να μην καλοσυνηθίζουμε την κάστα των μανάβηδων. Κάποτε ο
μαϊντανός, τα κρεμμύδια και τα σκόρδα ήταν τα βασικά καλλωπιστικά των
κήπων μας .

                   Να επανακτήσουμε το κύρος μας, χρησιμοποιώντας βέργες κι ό,τι τέλος πάντων
απαιτούσε ο βασικός σωφρονιστικός κώδικας τα χρόνια της περήφανης
ανέχειας ... Σταματήστε τις ψυχολογίες και τις παραφιλολογίες για τα
«τραύματα» των παιδιών. Μόνο λύσεις γήινες και πρακτικές -χωρίς ενστάσεις
από τον Ρομπέν της ευαισθησίας, τον ΣΥΡΙΖΑ- θα αποκαταστήσουν την τρέλα
και το χάος που υπαινίσσονται οι στατιστικές.

                Να θυμηθούν οι Νεοέλληνες πως προέρχονται απ' τον Μεγαλέξανδρο, από τον
Μιλτιάδη, τον Αριστείδη και προφανώς απ' τον... Αλκιβιάδη, πράγμα που
σημαίνει ότι μπορούν να βάλουν σε ενέργεια τον «δίκαιο θυμό» αν συμπέσουν
με ληστές τραπεζών, περιπτέρων, σούπερ μάρκετ και κοσμηματοπωλείων.
Κανένας δισταγμός. Τα παλιά χρόνια για ψύλλου πήδημα σε μπαγλάρωναν.
Θυμήσου και κόψ' τους τα χέρια ή και τα αχαμνά. Επιτέλους ας σταματήσουμε
την ευρωπαϊκή μας ψυχοπάθεια ...

                ΠΟΤΕ κανένας Έλληνας δεν έγινε σωστός Ευρωπαίος. Ούτε καν ο Αβραμόπουλος
ούτε καν ο Σημίτης και άλλοι τέτοιοι που μου διαφεύγουν. Απ' τον καιρό που
σταματήσαμε να θυμώνουμε σωστά, την πατήσαμε. Σταματήστε το «ντόπινγκ» με
το τσουλαριό των λαϊκών ασματομουλάρων. ΠΟΣΟΥΣ ΠΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΕΣ ΧΩΡΑ Η
ΕΛΛΑΣ, κύριοι καναλάρχες της πλάκας; Δεν είναι καιρός να ξεβρωμίσει ο
τόπος απ' τους εκφραστές του τραγουδιστικού Κάμα Σούτρα; ΠΟΙΟΣ θα μαζέψει
τις ελιές στα περιβόλια όταν ο κάθε πικραμένος ονειρεύεται να γίνει αφίσα
στη Συγγρού; Ποιος θα καθαρίσει τη Συγγρού απ' το αίσχος της καψουρικής
ταπετσαρίας, κύριοι δήμαρχοι; Οι τραβεστί; Οι καημένες οι τραβεστί έχουν
άλλες υποχρεώσεις ...

                 Μη φοβάστε τη φτώχεια. Η πατρίδα μας είναι ευλογημένη έστω κι αν δεν
παράγει λαμαρίνες αυτοκινήτων ή καλής ποιότητας νάρκες και όπλα για
τριτοκοσμικούς. Θυμηθείτε την ευλογία του ελαιόλαδου, της κορινθιακής
σταφίδας, του χαλβά Φαρσάλων, των εσπεριδοειδών, της σαρδέλας και των
λατρεμένων ραδικιών. Λάδι, χόρτα, ελίτσες, λίγο τυρί και ψωμί ζεστό, να
φρεσκάρουμε στο μνημονικό μας το παλιό αναγνωστικό του Δημοτικού. Το ξέρω
πως είναι ζόρι να κόψουμε το σούσι απότομα, όμως ήρθε ο καιρός να
αναβιώσουμε την όπερα της πεντάρας, της δεκάρας και των άλλων χρηστικών
μας αξεσουάρ. Μια δοκιμή νομίζω πως θα μας πείσει ...

ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ και ο θεός των μικρών πραγμάτων μαζί μας.

2)   Μια απάντηση στον Ξανθούλη...

Της Eλευθερίας Τσακιροπούλου

               Να ξαναγίνετε φτωχοί χωρίς εμένα. Η δική μου γιαγιά ήρθε από απέναντι (Μ.Ασία)
μόνο με το φουστάνι που φόραγε και κατάφερε δουλεύοντας σκληρά να
μεγαλώσει τα παιδιά της, να προκόψει (έτσι το λέγαμε τότε) να δει τα
εγγόνια της να σπουδάζουν χωρίς να χρειάζονται ακριβοπληρωμένα
φροντιστήρια και μια φορά το χρόνο γριά πια να επιφυλλάσει στον εαυτό της
τη μέγιστη πολυτέλεια ενός ζευγαριού παπουτσίων από τον Σκλιά.

               Εμένα δεν μου άρεσε η λάσπη που κολλούσε στα παπούτσια μου. Μου άρεσαν οι
πικροδάφνες στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου, η μυρωδιά στα Αναφιώτικα, οι
νερατζιές στη Πανεπιστημίου, η θέα της Ακρόπολης από τη Πατησίων. Μου
άρεσε να διαβάζω στο Θέτρο του Διονύσου Σοφοκλή, Αισχύλο και Ευριπίδη, να
βλέπω παραστάσεις στο υπόγειο του Κουν και στο Ηρώδειο. Μου άρεσε ο
Χατζηδάκης και ο Τσαρούχης. Αυτά ήταν η πατρίδα μου και αυτά με έκαναν να
την ονειρεύομαι χωρίς λασπόδρομους, ζήτουλες και ψευδοξανθιές.

               Τίμια ήμουν ανέκαθεν και το ίδιο έμαθα και στο παιδί μου. Δουλέυω από την
ημέρα που τελείωσα το λύκειο. Δούλευα και σπούδαζα χωρίς φοιτητική άδεια
γιατί ο τότε διευθυντής μου έλεγε το αμίμητο «Δεσποινίς μου πρέπει να
διαλέξετε ή φοιτήτρια θα είστε ή εργαζόμενη». Και διάλεξα και τα δύο. Και
τα κατάφερα και στα δύο. Και παράλληλα έμαθα και τρεις ξένες γλώσσες. Και
πλήρωνα και πληρώνω σκληρούς φόρους, χωρίς ποτέ μα ποτέ να έχω κρύψει
ούτε δραχμή των εισοδημάτων μου.

                 Ναι λοιπόν δουλεύω 10 ώρες την ημέρα επί 24 συναπτά έτη και κάποια στιγμή
τα κατάφερα και έβγαλα λεφτά. Πρέπει να ντρέπομαι; Ούτε επιδοτήσεις για
ανύπαρκτες καλλιέργειες πήρα ποτέ, ούτε καμμία απευθείας ανάθεση, ούτε σε
επιτροπή ή Δ.Σ. ή οργανισμό του δημοσίου ήμουν μέλος, ούτε προαγωγή πήρα
μετά από τηλέφωνο πολιτικού προσώπου. Ότι έκανα το έκανα μόνη μου. Και
τα Μanolo που φοράω μόνη μου τα πήρα. Και κάθε φορά που ανεβαίνω πάνω
τους θυμάμαι τη γιαγιά μου και τη χαρά της όταν έφερνε στο σπίτι το
περίφημο κουτί από το salon sklia και τη περηφάνεια της όταν τα φόραγε και
μας έλεγε τι πέρασε στη ζωή της και πως τα κατάφερε να «προκόψει».

                  Και δεν θέλω να ξαναβρώ παλιούς εχθρούς, θέλω μόνο νέους φίλους και
συμμάχους για να πραγματοποιήσουμε το όνειρο μιας δίκαιης, αξιοκρατικής
και προοδευτικής κοινωνίας. Δεν θέλω καμμιά νοσοκόμα να «συρθεί» στο
σπίτι μου όταν αρρωστήσω. Θέλω να υπάρχει ένα σύστημα υγείας που θα με
περιθάλψει. Αυτό πληρώνω άλλωστε με το μισό του εισοδήματός μου. Δεν
πληρώνω για να τρώνε τα λαμόγια των νοσοκομείων και οι φαρμακευτικές
εταιρείες.

                  Και δεν θέλω να ράβω μόνη μου τα ρούχα μου, γιατί δεν προλαβαίνω και γιατί
δεν καταλαβαίνω το λόγο που πρέπει να σπρώξω στην ανεργία μια μοδίστρα.

                  Και δεν θέλω στη βεράντα μου να φυτέψω ζαρζαβατικά ( στο ρετιρέ του ο κος
Ξανθούλης ας το κάνει ), μου αρέσουν οι γαζίες μου και οι μυρτιές μου και
οι δάφνες μου. Και μου αρέσει και ο μανάβης της γειτονιάς μου. Και
μάλιστα πολύ. Γιατί αντί να δώσει το ιδιόκτητο μαγαζί γωνία που έχει στο
κέντρο της Αθήνας για να γίνει Everest ή Γερμανός, έχει το πείσμα, το
κουράγιο και τη τρέλλα να επιμένει να πουλάει τη πραμάτεια του υπό τους
ήχους κλασσικής μουσικής.

                  Και φυσικά δεν θέλω να χρησιμιποιήσω βέργες για να σωφρονίσω τη κόρη μου.
Η κόρη μου με κάνει περήφανη και μου δίνει τη δυνατότητα να ονειρεύομαι
μια καλύτερη πατρίδα.

                  Μια πατρίδα που οι αγρότες της δεν τρώνε επιδοτήσεις και αποζημιώσεις στα
μπουζουκομάγαζα, οι πολιτικοί της είναι και ηθικοί και νόμιμοι, η άρχουσα
τάξη της δεν αποτελείται από λαμόγια και απατεώνες, ψευτοκουλτουριάδες και
δήθεν διανοούμενους που συναναστρέφονται με κλέφτες πολιτικούς.

                  Μια πατρίδα με ανθρώπους σα τη γιαγιά μου και τη κόρη μου, εμένα και τους
φίλους μου και όλους αυτούς που δεν συμμετείχαν στο πάρτυ. Ε λοιπόν όχι
δεν ήμασταν εκεί όταν τρώγανε, όταν έχτιζαν βίλλες ή αγόραζαν καγιέν.
Ούτε τώρα είμαστε με αυτούς που κρύβουν τις πισίνες τους, φυγαδεύουν τα
λεφτά τους στο εξωτερικό και αγοράζουν ακίνητα όσο-όσο στο Λονδίνο.

                  Και ναι προερχόμαστε από το Μεγαλέξανδρο, το Μιλτιάδη, τον Αριστείδη, τον
Αλκιβ ιάδη. Αλλά και από τον Πλάτωνα και τον Επίκουρο. Το Σοφοκλή και τον
Αριστοφάνη. Και ελπίζω να μην ξαναζήσουμε στην Ελλάδα εποχές που σε
μπαγλάρωναν για ψύλλου πήδημα.

                 Και ναι μου αρέσει το ελαιόλαδο, η κορινθιακή σταφίδα, ο χαλβάς φαρσάλων,
τα εσπεριδοειδή, οι σαρδέλες και τα ραδίκια. Η φτώχεια όμως όχι. Δεν θα πάρω.

                Να δοκιμάσετε χωρίς εμένα!

Προσέλαβαν σεσημασμένο παιδόφιλο ως προπονητή παιδιών! - Trelokouneli.gr

Προσέλαβαν σεσημασμένο παιδόφιλο ως προπονητή παιδιών! - Trelokouneli.gr

Το απόλυτο φάρμακο για να γλυτώσεις καρδιοπάθειες, καρκίνο και έλκος στομάχου!

«Στα 35 χρόνια που ασκώ την ιατρική δεν έχω χάσει ούτε έναν ασθενή από καρδιακή προσβολή!» Αυτή είναι μια εκπληκτική δήλωση, αλλά ο Dr. John Christopher την κάνει με εμπιστοσύνη σε αυτό που λέει”. Εάν ακόμη αναπνέουν τους δίνω ένα φλιτζάνι τσάι από cayenne (ένα κουταλάκι του γλυκού σε καυτό νερό), και μέσα σε λίγα λεπτά ξαναγυρίζουν στην ζωή !”

Το cayenne είναι ένας από τους πιο ταχείς δραστικούς ενισχυτές για την καρδιά και αυτό διότι τροφοδοτεί την καρδιά άμεσα. Να πως δουλεύει: Το cayenne διατηρεί την καλή λειτουργία του …Ένας μπλοκαρισμένος “ποταμός της ζωής” οδηγεί σε στενώσεις που προκαλούν έλλειψη οξυγόνου, πράγμα το οποίο οδηγεί σε οργανική δυσλειτουργία, αρρώστιες και σε σοβαρές περιπτώσεις καρδιακή προσβολή. Το πιπέρι cayenne λειτουργεί σαν αποφρακτικό που διαπερνά τα μπλοκαρίσματα, προσφέροντας οξυγονωμένο αίμα στα άρρωστα όργανα πολύ γρηγορότερα από οποιοδήποτε φάρμακο ή βότανο.

Αλλά αυτά δεν είναι μόνο αυτά, το cayenne έχει πολλά πλεονεκτήματα υγείας: Το cayenne λαμβανόμενο εσωτερικά σαν τσάι θα σταματήσει την αιμορραγία – ακόμη και σε μια σοβαρή πληγή ή τραύμα από σφαίρα – στις περισσότερες περιπτώσεις μέχρι να μετρήσετε ως το 10. Το cayenne έχει φυσικό ισχυρή εξισορροπητική επίδραση στην πίεση του αίματος. Όταν ενεργήσει στην κυκλοφορία του αίματος – πράγμα που το κάνει αμέσως – ρυθμίζει την πίεση του αίματος από την κορυφή του κεφαλιού σας μέχρι τα δάχτυλα των ποδιών σας. Έτσι μειώνεται η υψηλή πίεση.
Το cayenne είναι ένας από τους πιο ταχείς δραστικούς ενισχυτές για την καρδιά και αυτό διότι τροφοδοτεί την καρδιά άμεσα. Να πως δουλεύει: Το cayenne διατηρεί την καλή λειτουργία του …Ένας μπλοκαρισμένος “ποταμός της ζωής” οδηγεί σε στενώσεις που προκαλούν έλλειψη οξυγόνου, πράγμα το οποίο οδηγεί σε οργανική δυσλειτουργία, αρρώστιες και σε σοβαρές περιπτώσεις καρδιακή προσβολή. Το πιπέρι cayenne λειτουργεί σαν αποφρακτικό που διαπερνά τα μπλοκαρίσματα, προσφέροντας οξυγονωμένο αίμα στα άρρωστα όργανα πολύ γρηγορότερα από οποιοδήποτε φάρμακο ή βότανο.«Στα 35 χρόνια που ασκώ την ιατρική δεν έχω χάσει ούτε έναν ασθενή από καρδιακή προσβολή!» Αυτή είναι μια εκπληκτική δήλωση, αλλά ο Dr. John Christopher την κάνει με εμπιστοσύνη σε αυτό που λέει”. Εάν ακόμη αναπνέουν τους δίνω ένα φλιτζάνι τσάι από cayenne (ένα κουταλάκι του γλυκού σε καυτό νερό), και μέσα σε λίγα λεπτά ξαναγυρίζουν στην ζωή !”

Το cayenne είναι ένα άλλο ένα δώρο στην ανθρωπότητα.

Πάνω από 3.000 επιστημονικές μελέτες καταχωρημένες στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ιατρικής υποστηρίζουν την χρήση του cayenne ότιπρολαμβάνει και θεραπεύει πολλές κοινές ασθένειες. Δεν είναι όλα τα πιπέρια cayenne το ίδιο! Κάθε μια από τις πολλές ποικιλίες έχει διαφορετική χρήση και επίπεδο θερμότητας.

Οι μονάδες θερμότητας ή βαθμοί “Scoville” καθορίζονται από την ποσότητα των χημικών στοιχείων  που περιέχονται στο cayenne και τις ρητίνες του. Όσο υψηλότερο το επίπεδο, τόσο πιο καυτό είναι – και όσο πιο καυτό είναι, τόσο πιο ισχυρά θεραπευτικό είναι.

Το Cayenne ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Paprika

Οι μονάδες θερμότητας στα πιπέρια cayenne κυμαίνονται από 0 έως 300.000 μονάδες. Η Paprika εχει 0 μονάδες.

Τα πιπέρια Jalapeno έχουν μεταξύ 50.000 και 80.000 μονάδες. Τα πιπέρια Serrano περίπου 100.000 θερμικές μονάδες. Τα African Bird Peppers έχει κατά μέσο όρο 200.000 θερμικές μονάδες και τα Mexican habaneros είναι μεταξύ στις 250.000 και 300.000 θερμικές μονάδες.

Το Ultra-hot cayenne tincture (από πιπεριές βιολογικής γεωργίας) 300.000 θερμικών μονάδων επιδρά άμεσα στην πίεση σας, φέρνοντας νέο οξυγόνο στα ζωτικά όργανα του σώματος σας και ταυτόχρονα μεταφέρει τα τοξικά απόβλητα από τις ίδιες περιοχές ώστε να αποβληθούν από τον οργανισμό με μεγαλύτερη ευκολία!!!

Είναι πράγματι όπως τα λέει ο καθηγητής. Αν θέλετε να έχετε αποδείξεις απλά δοκιμάστε το, είναι πάμφθηνο αλλά καυτό. Επιλέξτε βιολογικό Cayenne και αρχίστε να το χρησιμοποιείτε από μικρές δόσεις που σιγά σιγά να αυξάνονται.

Επιπτώσεις του Cayenne Pepper Στα Έλκη : Το πιπέρι cayenne  είναι μέλος της οικογένειας Capsicum των λαχανικών, που είναι ευρύτερα γνωστή ως πιπεριές τσίλι. Είναι γνωστό βοτανικά ως το Capsicum annuum. Τα οφέλη του πιπεριού cayenne για την υγεία είναι απίστευτα. Μπορεί να κάνει τα πάντα, από τη θανάτωση των καρκινικών κυττάρων ως και να σταματήσει αμέσως τις επιθετικές καρδιοπάθειες. Το πιπέρι cayenne έχει βρεθεί να ‘ναι επίσης αποτελεσματικό στη θεραπεία του έλκους και άλλων γαστρεντερικών ασθενειών

Το πεπτικό έλκος οφείλεται κατά κύριο λόγο σε ένα βακτήριο. Παραγωγή οξέος στο στομάχι πάνω από ορισμένα επίπεδα επιδεινώνει τα συμπτώματα του πεπτικού έλκους. Το πεπτικό έλκος μπορεί να αντιμετωπιστεί με φυτικά φάρμακα όπως το κόκκινο πιπέρι. Το πιπέρι cayenne εμποδίζει τα έλκη σκοτώνοντας τα βακτήρια ενώ βοηθά επίσης στην τόνωση των επιθηλιακών κυττάρων του στομάχου ώστε να εκκρίνει προστατευτικά ουδέτερες ουσίες που εμποδίζουν το σχηματισμό ελκών.

Παλιότερα το πιπέρι cayenne θεωρούνταν ότι αύξανε τον πόνο του έλκους και αποφευγόταν γενικά από τους ασθενείς με έλκος. Ωστόσο, σήμερα, τόσο οι επιστήμονες όσο και μελέτες έχουν δείξει ότι το πιπέρι cayenne είναι μια εξαιρετική επιλογή για τη θεραπεία του έλκους και είναι πολύ χρήσιμο για τη μείωση των συμπτωμάτων στους ασθενείς.

Το πιπέρι cayenne έχει βρεθεί επίσης αποτελεσματικό στη θεραπεία άλλων νοσημάτων του γαστρεντερικού συστήματος. Εάν πάσχετε από πεπτικό έλκος δωδεκαδακτύλου, λαμβάνοντας πιπέρι καγιέν θα μειώσει σημαντικά τον κίνδυνο ανάπτυξης του έλκους. Το πιπέρι cayenne μπορεί να μειώσει ακόμη και τον πόνο και χρησιμεύει ως τοπικό αναισθητικό για την ίαση πληγωμένων ιστών στο στομάχι όπως και στον έλεγχο της αιμορραγίας.

Έχει τη δυνατότητα αναδόμησης των ιστών στο στομάχι και ενισχύει τη μεταφορά του αίματος στην περιοχή του ιστού με ταχύτερους ρυθμούς, βελτιώνοντας και την αφομοίωση των τροφών. Το cayenne pepper είναι μια εξαιρετική πηγή βιταμίνης Α.

Είναι επίσης μια καλή πηγή βιταμίνης Β6, βιταμίνη C, βιταμίνη Κ, το μαγγάνιο και φυτικές ίνες.

Το λογικό και το παράλογο

Οκτώ χρόνια τώρα ψάχνουμε λύση στη μονοδρόμηση της Βενιζέλου. Πριν οκτώ χρόνια ένας δρόμος που τον χρησιμοποιούν ως έξοδο τα αυτοκίνητα, δοκιμάστηκε να γίνει είσοδος (από Φάληρο προς Ωκεανίς) και απέτυχε παταγωδώς. Φτάνουμε στη προεκλογική περίοδο του 2006 και η παράταξη Σιμιτσή έβαλε σαν προεκλογικό στόχο να αλλάξει την μονοδρόμηση της Βενιζέλου. Και το 2007 έκανε την αλλαγή. Και έγινε το λάθος! Τότε αντί να γίνει έξοδος των αυτοκινήτων (αντί της εισόδου) έγινε και πάλι διπλής κατεύθυνσης. Και ακολούθησε το παλιό αλαλούμ. Τα χρόνια πέρασαν και τώρα πάλι ξεκινάει το ίδιο λάθος του Εριφυλλίδη. Να γίνει… είσοδος από Φάληρο.

Αν σταθεί κάποιος στο Φάληρο θα δει πως περισσότερα αυτοκίνητα εξέρχονται από τη Βενιζέλου παρά το αντίθετο. Σήμερα είναι πολύ πιο εύκολο να μπεις στο κέντρο παρά να βγεις. Σε όλες τις πόλεις θέλουμε να φεύγουν τα αυτοκίνητα από το κέντρο εύκολα και όχι να μπαίνουν εύκολα. Εμείς επιμένουμε ανάποδα!

Και το κυκλοφοριακό κομφούζιο συνεχίζεται στη Βενιζέλου. Εναλλαγή του λογικού με το παράλογο!!! Φορτηγά να ξεφορτώνουν (λογικό) Τεράστια αστικά λεωφορεία να μπλοκάρουν το δρόμο όπου σταθμεύουν (στάση Παπαστράτου) και από τις δυο πλευρές παράλληλα, αδιαφορώντας για το φρακάρισμα του δρόμου στο σημείο εκείνο (παράλογο) και  αγανακτισμένους οδηγούς να περιμένουν να ανοίξει ο δρόμος (λογικό).

Προχθές ο Δήμαρχος μας μίλησε για αλλαγή των υλικών που είναι στρωμένα τα παρκινγκ στο κέντρο με πιο φιλικά που δεν θα θερμαίνονται το καλοκαίρι όπως η άσφαλτος που είναι στρωμένα τώρα. Δε ξέρω πόσο πιο δροσερά θα γίνουν τα καλοκαίρια μας με την αλλαγή του υλικού, μπορώ να υπολογίσω όμως πόσο πιο καθαρή θα γινόταν η ατμόσφαιρα όλο το χρόνο, αν δεν είχαμε ρυπογόνα παλιάς τεχνολογίας αστικά λεωφορία μέσα στη πόλη. Αν είχαμε μικρά μίνι μπας να μεταφέρουν τους επιβάτες αντί των τεράστιων αστικών που μπλοκάρουν τη κυκλοφορία και είναι ή κύρια αιτία του κυκλοφοριακού προβλήματος. Η κύρια. Όχι η μόνη.

Αν θέλει κάποιος να δώσει μια ανάσα στο κυκλοφοριακό ας ξεκινήσει από τα Αστικά λεωφορεία. Για 10 επιβάτες που θα ανέβουν και άλλους 8 που θα κατέβουν από μια συνοικία δεν υπάρχει λόγος θεόρατων αστικών. Αν θέλει καθαρό περιβάλλον ας ξεκινήσει από την κυκλοφορία οικολογικών λεωφορείων. Και αν θέλει να δώσει λύσεις στη μονοδρόμηση της Βενιζέλου ας την κάνει άνοδο προς Φάληρο γιατί τα δεκάδες μαγαζιά εκεί δουλεύουν με όσους εξέρχονται προς τα σπίτια τους και όχι με τους ελάχιστους που εισέρχονται.  Δεν θα νεκρώσουμε έναν κεντρικό δρόμο για να ικανοποιήσουμε μια συγκεκριμένη ομάδα αυτοκινητιστών. Ούτε μπορούμε να λέμε «κάποιοι θα ξεβολευτούν»  και να προχωράμε σε… ανάποδη μονοδρόμηση.

Ως πρώτη προτεραιότητα είναι η απρόσκοπτη κίνηση των ΙΧ που δεν εισπράττουν επιδοτήσεις, ούτε παίρνουν δωρεάν άδειες από τη Νομαρχία, ούτε βρωμίζουν τον αέρα που αναπνέουμε. Η φιλοσοφία ‘’να φύγουν τα ΙΧ από το κέντρο’’ όμορφα ακούγεται αλλά ας μετρήσουμε και πόσες χιλιάδες άνθρωποι κάθε μέρα εξυπηρετούνται με αυτά. Άλλωστε είναι γνωστό πως νόμοι που λειτουργούν ενάντια στο κοινωνικό σύνολο δεν έχουν μακροζωία.

Καλημέρα σας.

Πες μου την αλήθεια

Τέλος της δεκαετίας του 60. Ξεκινάει η γεώτρηση του "Πρίνου".

Και τι δεν είπαν τότε οι αυτόκλητοι "οικολόγοι" της εποχής...

- "Ένας απέραντος βούρκος θα γίνει η θάλασσα μας."

- "Μια διαρροή φτάνει να πνιγούμε για πάντα στο αργό πετρέλαιο και να καταστραφούμε"

- ‘’Ξεχάστε τα ψάρια που ξέρατε. Τώρα θα τα βλέπετε νεκρά στις ακρογιαλιές μας’’

Δεκαετία του 80 αποφασίζεται η κατασκευή του φράγματος "Θησαυρού"

Οι "οικολόγοι" της εποχής πανέτοιμοι με ...ατράνταχτα επιχειρήματα.

- "Η συσσώρευση τόσων εκατομμυρίων κυβικών νερού στο φράγμα θα προξενήσει μεγάλες  σεισμικές καταστροφές στη περιοχή μας"

- "Αν ανοίξει το φράγμα θα πνιγεί όλη η περιοχή και θα καταστραφούν περιουσίες"

- "Πεθαίνει ο υγροβιότοπος του Νέστου. Χιλιάδες πουλιά θα μεταναστεύσουν και θα έχουμε στις εκβολές του μια νεκρή φύση."

Σήμερα 40 χρόνια μετά την πρώτη εξόρυξη πετρελαίου μπορούμε να κρίνουμε τα ‘’επιχειρήματα’’ της εποχής εκείνης. Ούτε σε βούρκους πετρελαίου κάνουμε μπάνιο. Ούτε τα ψάρια βγαίνουν νεκρά εξαιτίας της ρύπανσης. Αντίθετα έχουμε εργασία εκατοντάδων ανθρώπων, ίδρυση στο ΤΕΙ τμήματος Πετρελαιου και εκατομμύρια ευρώ κέρδος κάθε χρόνο στο κράτος.

Σήμερα 30 χρόνια μετά την κατασκευή του φράγματος στον «Θησαυρό» της Δράμας… Ούτε πνίγηκε η περιοχή του Φράγματος. Ούτε τα πουλιά πέταξαν σε άλλη γη σ’άλλα μέρη. Αλλά και μια βόλτα στο Δέλτα του Νέστου θα μας δείξει έναν θαυμάσιο υγροβιότοπο. Και έναν νέο πολύ αξιόλογο υγροβιότοπο στα νερά του Φράγματος με χιλιάδες πουλιά να πετούν και ψάρια να κολυμπούν. Ένα τεχνολογικό θαύμα προστέθηκε που παράγει με τον πιο φιλικό τρόπο, ηλεκτρικό ρεύμα στη χώρα μας. Ένα τεχνολογικό θαύμα που αποτελεί σημείο αναφοράς πολλών επισκεπτών στον τουριστικό χάρτη της περιοχής μας.

Αναρωτιέσαι γιατί δεν κατααστραφήκαμε από τα δύο αυτά τεχνικά έργα; Απλά. Επειδή τηρήθηκαν οι κανόνες ορθής κατασκευής και λειτουργίας τους.

Το ΤΕΕ Αν.Μακεδονίας έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον με σύσκεψη που έκανε προχθές Τρίτη για τυχόν δοκιμαστικές έρευνες εξόρυξης χρυσού που ενδέχεται να γίνουν στη περιοχή μας.

Λογική η ανησυχία του. Όμως δεν είδαμε για τα εκατομμύρια τόνους αποβλήτων της ΒΦΛ που συσσωρεύονται δεκαετίες τώρα στη περιοχή Χαλκερού - Καρβάλης, κάποιες έντονες αντιδράσεις. Εκεί η ρύπανση από τον φωσφορούχο γύψο που στοιβάζεται, μάλλον δεν είναι άξια μελέτης και οικολογικής ανησυχίας. Ούτε υπάρχει κάποια πρόβλεψη για την τύχη όλων αυτών των αποβλήτων στο μέλλον.

Και αν πάμε λίγο δυτικά προς τις Σκουριές Χαλκιδικής εκεί τα πράγματα θολώνουν παντελώς. Προσφυγή οικολογικών οργανώσεων, στο Συμβούλιο της Επικρατείας απέρριψε τις ενστάσεις για νέκρωση της περιοχής από τη μόλυνση και τη νέκρωση του περιβάλλοντος. Όμως οι κάτοικοι επιμένουν για την καταστροφή. Φαντάσου και να τους δικαίωνε το Σ.τ.Ε. Αντί να επιμένουν να τηρηθουν οι κανόνες ορθής διαχείρισης, αντιθέτως θέλουν να μη γίνει το έργο.

Η εποχή των πολιτικών συνθημάτων είχα την εντύπωση ότι πέρασε. Μάλλον κάνω λάθος.

Καλημέρα σας

Πικρό φινάλε για τα γλυκά τρίγωνα Θεσσαλονίκης…

Από το 1944 που άνοιξε το πρώτο ζαχαροπλαστείο…
το όνομα «Αγαπητός» στη Θεσσαλονίκη παρέπεμπε σε γλυκά υψηλών προδιαγραφών. Με τα προφιτερόλ, τις καριόκες, τα ροδίνια και…
τις θρυλικές τούρτες «Μαρκησία» και «Ευφροσύνη» μεγάλωσαν γενιές και γενιές Θεσσαλονικέων, που θεωρούσαν τα γλυκά του σύμβολο κύρους και ανώτερης κοινωνικής θέσης. Ενα σύμβολο που όπως τόσα άλλα σήμερα βρέθηκε στη δίνη της οικονομικής κρίσης, με την επιχείρηση να έχει υποβάλει μία από τις χιλιάδες πια αιτήσεις για να υπαχθεί στο άρθρο 107 του Πτωχευτικού Κώδικα.



Στην οδό Τσιμισκή 53, στο ύψος της Αγίας Σοφίας, βρίσκεται από το 1944 το πρώτο ζαχαροπλαστείο που έκανε το όνομα «Αγαπητός» γνωστό σε όλη τη συμπρωτεύουσα. Ο ιδρυτής του, ο Αγαπητός Βαλογιώργης, άνθρωπος ανήσυχος, εργατικός και φιλόδοξος, θα δουλεύει ακατάπαυστα μέχρι τα βαθιά του γεράματα, πραγματοποιώντας το 2000 ένα ακόμα όνειρό του: να κάνει το όνομά του γνωστό και στην πρωτεύουσα. Από το 2002 που έφυγε από τη ζωή, τα εγγόνια του θα δημιουργήσουν αλυσίδα 11 καταστημάτων, θα αναπτύξουν το franchising, θα εισέλθουν στον χώρο του catering, ενώ η γκάμα των προϊόντων «Αγαπητός» θα φτάσει τον αριθμό 500. Τα επιχειρηματικά ανοίγματα, όμως, σύντομα θα βρουν τοίχο και τα πλοκάμια της οικονομικής κρίσης θα ζώσουν την επιχείρηση ασφυκτικά. Τόσο μάλιστα, που σήμερα τα τρία εγγόνια του ιδρυτή, οι Θεόδωρος, Αγαπητός και Αλέξανδρος, αναγκάστηκαν να καταθέσουν αίτηση υπαγωγής στο άρθρο 107 του Πτωχευτικού Κώδικα.


Από σουβλατζής, ζαχαροπλάστης
Ο Αγαπητός Βαλογιώργης γεννήθηκε στο Γομάτι Χαλκιδικής και σε ηλικία μόλις 7 ετών θα χάσει και τους δύο γονείς του. Λίγα χρόνια μετά, για βιοποριστικούς λόγους, θα εγκαταλείψει το γραφικό χωριό του για να εγκατασταθεί μόνιμα στη Θεσσαλονίκη, όπου ήδη εργάζονταν τα μεγαλύτερα αδέλφια του. Αν και τον πίεζαν να τελειώσει το σχολείο, ο ίδιος θα πάρει την απόφαση να βγει στο μεροκάματο για να μην τους επιβαρύνει οικονομικά. Θα περάσει από ψησταριές και παντοπωλεία, για να καταλήξει στο εργαστήρι του «Φλόκα», του πιο θρυλικού ζαχαροπλαστείου της εποχής στη συμπρωτεύουσα.


Το εργαστήρι του «Φλόκα» θα αποτελέσει για τον ίδιο ένα μεγάλο σχολείο. Για ώρες ολόκληρες θα δημιουργεί τα δικά του γλυκίσματα, που μόλις εμφανίζονταν στις προθήκες και τα ψυγεία γίνονταν αμέσως ανάρπαστα, εθίζοντας σχεδόν τους θαμώνες του ζαχαροπλαστείου. Ο νεαρός Βαλογιώργης είναι εργατικός και με καινοτόμες ιδέες, χαρίσματα που γρήγορα θα γίνουν αντιληπτά από τον ιδιοκτήτη του ζαχαροπλαστείου Φλόκα, ο οποίος τον εμπιστεύεται τόσο ώστε να του αφήσει απόλυτη ελευθερία κινήσεων. Πολύ περισσότερο όταν αντιλαμβάνεται ότι τα γλυκά του τεχνίτη του έχουν αποκτήσει φανατικό κοινό που όλο και αυξάνεται.


Ο Αγαπητός Βαλογιώργης, όμως, είναι άνθρωπος ανήσυχος και η ιδιότητα του «απλού υπαλλήλου» δεν καλύπτει τις φιλοδοξίες του. Είναι άριστος γνώστης της ζαχαροπλαστικής τέχνης, έχει αποκτήσει πείρα αλλά και κοινό που τον εμπιστεύεται, έχει δηλαδή το απαραίτητο υπόβαθρο για να πραγματοποιήσει το παιδικό του όνειρο: να γίνει επιχειρηματίας. Τη φιλοδοξία αυτή βέβαια φρέναρε για κάποιο διάστημα η γερμανική κατοχή, όμως με την Απελευθέρωση, το 1944, θα θέσει άμεσα σε εφαρμογή το σχέδιό του: με 30 χρυσές λίρες στην τσέπη που δανείζεται από έναν χρηματιστή θα νοικιάσει το κατάστημα στην Τσιμισκή. Για πάγκο θα χρησιμοποιήσει μια παλιά ντουλάπα, ενώ θα βάλει τραπεζοκαθίσματα μπροστά στο πεζοδρόμιο για να κάνει το μαγαζί του στέκι των Θεσσαλονικέων.


Ως υπαλλήλους θα απασχολήσει τη γυναίκα του και την πεθερά του που φτιάχνουν τα γλυκά στο σπίτι και τα δύο μεγαλύτερα παιδιά του που τα μεταφέρουν στα χέρια για να ψηθούν σε φούρνο του Βαρδάρη.


Το διάσημο πελατολόγιο και το άνοιγμα στην Αθήνα
Το πρώτο «επίσημο» δημιούργημά του ήταν τα θρυλικά ροδίνια. Αμυγδαλόπαστα που γέμισε με κρέμα σαντιγί, και για χάρη της το κατάστημά του, αφού έγιναν περιζήτητα σε όλη τη Θεσσαλονίκη.


Με το πέρασμα των χρόνων και έπειτα από σκληρή δουλειά ο «Αγαπητός» καταφέρνει να μεγαλώσει την γκάμα του φτιάχνοντας περισσότερα από 300 είδη γλυκών, εκ των οποίων οι τούρτες «Μαρκησία» και «Ευφροσύνη», το προφιτερόλ, τα ροδίνια και οι καριόκες παραμένουν μέχρι σήμερα περιζήτητα. Το μαγαζί της Τσιμισκή θα γνωρίσει μεγάλες δόξες και θα γίνει στέκι γνωστών προσωπικοτήτων. Η Αλίκη Βουγιουκλάκη, η οικογένεια Καραμανλή, η Μαρινέλλα, ο Γιάννης Πάριος, αλλά και όλα τα μεγάλα ονόματα της εποχής θα περάσουν από το ζαχαροπλαστείο «Αγαπητός», συνήθεια απαράβατη σε κάθε επίσκεψή τους στη συμπρωτεύουσα. Ονειρο του παππού Αγαπητού είναι να επεκταθεί σύντομα και στην πρωτεύουσα, αφού ήδη έχει αποκτήσει πολλούς Αθηναίους πελάτες. Η επιθυμία του θα γίνει πραγματικότητα το 2000, οπότε και εγκαινιάζεται το πρώτο αθηναϊκό ζαχαροπλαστείο στο Σύνταγμα.


Ο ιδρυτής της επιχείρησης θα αποκτήσει δύο γιους και δύο κόρες. Ολοι τους θα εργαστούν στην επιχείρηση διατηρώντας αναλλοίωτο το ύφος και την παράδοση. Την Πρωτοχρονιά του 2002 ο Αγαπητός Βαλογιώργης θα φύγει από τη ζωή σε ηλικία 97 ετών, ενώ θα δουλεύει μέχρι και την παραμονή Χριστουγέννων, ικανοποιημένος που κατάφερε να στήσει ένα ζαχαροπλαστείο-σημείο αναφοράς στη Θεσσαλονίκη. Από τότε τα ηνία κρατούν τα τρία εγγόνια, οι Θεόδωρος, Αγαπητός και Αλέξης, που ποτέ δεν θα κατεβάσουν την κορνίζα με τη μορφή του παππού πίσω από το ταμείο. Ο συνονόματος Αγαπητός θα μπει στην επιχείρηση σε ηλικία μόλις 6 χρονών, με κύριο καθήκον να κάνει «μασουράκια» τα κέρματα. Θα σπουδάσει στο Λονδίνο Hotel and Catering Management και με το τέλος των σπουδών του θα επιστρέψει αμέσως στην οικογενειακή επιχείρηση σε επιτελική θέση, καταφέρνοντας να την εισαγάγει στον χώρο του catering.


Οι τρεις κληρονόμοι θα δημιουργήσουν αλυσίδα 11 καταστημάτων και μία γκάμα 500 προϊόντων. Θα στραφούν επίσης και στην ανάπτυξη του «Αγαπητού» μέσω franchising. Τα επιχειρηματικά ανοίγματα όμως θα τους αφήσουν ξεκρέμαστους όταν η κρίση στην αγορά, αλλά και ο ανταγωνισμός θα φέρουν τα πρώτα χτυπήματα, τα οποία, όπως αποδείχτηκε σήμερα, ήταν αλλεπάλληλα και ανελέητα. Τόσο που τελικά το οχυρό «Αγαπητός» παραδόθηκε στην οικονομική κρίση.


Τα εγγόνια Αγαπητός (αριστερά) και Αλέξανδρος Βαλογιώργης (επάνω) θα πάρουν τα ηνία της επιχείρησης το 2002 και θα τη γιγαντώσουν. Θα δημιουργήσουν αλυσίδα 11 καταστημάτων, θα αναπτύξουν το franchising, θα εισέλθουν στον χώρο του catering, ενώ η γκάμα των προϊόντων «Αγαπητός» θα φτάσει τα 300 προϊόντα


Το φινάλε
Τα προβλήματα για την Αγαπητός Γαστρονομία Α.Ε. ξεκίνησαν τα τρία τελευταία χρόνια, στην απαρχή της οικονομικής κρίσης, με αποτέλεσμα να οφείλει δεδουλευμένα στους εργαζομένους και να αυξάνονται τα υπέρογκα χρέη προς τους προμηθευτές.


Ετσι, πριν από μερικές μέρες, κατατέθηκε στο Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης αίτηση προσωρινής πτώχευσης και εφαρμογής σχεδίου ανασυγκρότησης. Οπως αναφέρεται στην αίτηση της εταιρείας, τα τελευταία τέσσερα χρόνια τα έσοδά της μειώθηκαν κατά 47%. Συγκεκριμένα, το 2008 είχε τζίρο 6,6 εκατ. ευρώ, ενώ το 2011 ο κύκλος εργασιών της έκλεισε στα 3,4 εκατ. ευρώ. Οι συνολικές οφειλές της εταιρείας ανέρχονται στα 10,6 εκατ. ευρώ, μεταξύ αυτών 4,5 εκατ. σε τράπεζες, 1,8 εκατ. στα ασφαλιστικά ταμεία και 650.000 ευρώ στην Εφορία.

http://www.gkourou.com/2013/01/blog-post_1318.html

Οι φτωχοί σώζουν τους τραπεζίτες

- “Η διαφορά είναι ότι στην Ισλανδία αφήσαμε τις τράπεζες που αδυνατούσαν να ανταποκριθούν να χρεωκοπήσουν. Όπως θα γινόταν με κάθε ιδιωτική εταιρεία. Εμείς δεν δώσαμε χρήματα των φορολογουμένων για να τις σώσουμε. Το κράτος και οι πολίτες δεν έχουν καμια υποχρέωση να αναλαμβάνουν την ευθύνη αυτή”!!

Πάνε 4-5 χρόνια από τότε που η Ισλανδία έγινε η πρώτη χώρα που “κατέρρευσε”, ως επακόλουθο της σκηνοθετημένης “κρίσης”. Τα μετέπειτα γεγονότα έδειξαν οτι η Ισλανδία ήταν απλώς το πειραματόζωο πάνω στο οποίο έγινε το  μεγάλο πείραμα για το πως διαλύεις εν μια νυκτί μια χώρα με υψηλό βιοτικό και κοινωνικό επίπεδο.


Πώς όμως η Ισλανδία αντιμετώπισε το κραχ και σε τί κατάσταση βρίσκεται σήμερα;

 - Νέο Σύνταγμα από τους πολίτες
Με μια πρωτοφανή για τη σύγχρονη Ευρώπη συλλογική διαδικασία και συμμετοχή των πολιτών αναθεώρησε πλήρως το Σύνταγμά της. Το νέο σύνταγμα εκπονήθηκε από μια Συντακτική Συνέλευση την οποία αποτελούσαν 25 πολίτες οι οποίοι εκλέχθηκαν με καθολική ψηφοφορία ανάμεσα σε 522 υποψηφίους. Προβλέπει το δικαίωμα στην πληροφόρηση, την πρόσβαση του κοινού στα επίσημα έγγραφα (άρθρο 15), τη δημιουργία μιας επιτροπής για τον έλεγχο της λογοδοσίας της κυβέρνησης (άρθρο 63), το δικαίωμα για άμεσες διαβουλεύσεις (άρθρο 65). Μόλις το 10% των ψηφοφόρων μπορεί να ζητήσει δημοψήφισμα για νόμους που ψήφισε η Βουλή, καθώς και για το διορισμό του πρωθυπουργού από το Κοινοβούλιο.

 - Surprise! Η Ισλανδία δεν έσωσε καμία χρεωκοπημένη Τράπεζά της
Τη στιγμή που στις υπόλοιπες χώρες οι Τράπεζες διασώθηκαν με τα λεφτά των φορολογουμένων, στην Ισλανδία έγινε ακριβώς το αντίθετο: Η Ισλανδία άφησε τις Τράπεζες να χρεωκοπήσουν (όπως κάθε ιδιωτική εταιρεία) και επιπλέον θέσπισε νέους και πολύ αυστηρούς κανόνες που ισχυροποίησε το δίχτυ ασφαλείας των πολιτών απέναντί τους. Τη στιγμή που όλοι οι άλλοι είχαν σαν πρώτο μέλημα την “αποπληρωμή των διεθνών πιστωτών” η Ισλανδία επέβαλε ένα αυστηρότατο προσωρινό πλαίσιο ελέγχου διακίνησης των κεφαλαίων.

 - Oι υπεύθυνοι στην ψειρού
Η Ισλανδική δικαιοσύνη δίκασε και έστειλε στη φυλακή πολιτικούς, τραπεζίτες και όποιον άλλον συμμετείχε στο πάρτυ. Ένας ειδικός εισαγγελέας ανέλαβε την δικαστική διερεύνηση των ενόχων για την κρίση και έστειλε στη Δικαιοσύνη τους τραπεζίτες και τους κερδοσκόπους που προκάλεσαν την κατάρρευση του ισλανδικού χρηματοπιστωτικού συστήματος. Στην προσπάθειά του αυτή είχε τη συνδρομή ενός πρώην υψηλόβαθμου αστυνομικού που ήταν ειδικός στον εντοπισμό επικίνδυνων εγκληματιών.

 - Νέα Κοινωνική Πολιτική
Ψηφίστηκαν αυστηρότατοι νόμοι που αύξησαν θεαματικά την προστασία του κοινωνικού συνόλου από μελλοντικά παρόμοια φαινόμενα. Ήδη η Ισλανδία κατέχει το αυστηρότερο “δίχτυ κοινωνικής προστασίας” των πολιτών της από οποιαδήποτε άλλη χώρα στον κόσμο. Ακόμα, έχει πλέον τους ισχυρότερους νόμους για θεσμούς όπως η ελευθερία της πληροφόρησης παγκοσμίως!


- Τα αποτελέσματα
Το φοβερό είναι οτι με όλα αυτά, η Ισλανδία όχι μόνο δεν έχει πλέον ύφεση αλλά έχει κάνει εντυπωσιακή οικονομική πρόοδο:  Ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι σε ύφεση, η Ισλανδία παρουσίασε ρυθμό ανάπτυξης 2,1% το 2011 και 2,7% για το 2012, με το ποσοστό ανεργίας να είναι μόλις 6%!!! Η χώρα μάλιστα κατάφερε να κάνει πρόωρη αποπληρωμή του χρέους της προς το ΔΝΤ. Ακόμα και το ίδιο το ΔΝΤ (που προηγουμένως είχε “προβλέψει” καταστροφή) αναγκάστηκε να χαρακτηρίσει την Ισλανδία ως “ένα σημαντικό μάθημα στους καιρούς της οικονομικής κρίσης”.

Εσύ φταις

Κάνε πορείες.

Βρίσε τον Πάγκαλο, αν θες. Βρίσε και το Βενιζέλο. Βρίσε τον Καραμανλή, τον Αντρέα, τον Τσοβόλα, πήγαινε και πιο πίσω (γιατί όχι), βρίσε τη χούντα, τον εμφύλιο, το Βενιζέλο (όποιο Βενιζέλο), τον Καποδίστρια, τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, το Ρήγα το Φεραίο.

Βρίσε όποιον να ‘ναι.

Βρίσε την τρόικα, τη Μέρκελ και τους Αμερικάνους.

Αλλά ό,τι και να κάνεις, όσους κι αν τσουβαλιάσεις στο τσουβάλι της ευθύνης, η πραγματικότητα δεν αλλάζει.

Φταις.

ΕΣΥ, φταις.

Κι ο Πάγκαλος, κι η Μέρκελ και ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, κι αυτοί φταίνε, πάρα πολύ.
Αλλά φταις κι εσύ.

Αν διορίστηκες σε κάποια από τις εκατοντάδες υπηρεσίες του Δημοσίου χωρίς αντικείμενο, και πληρώνεσαι χωρίς να κάνεις τίποτα, φταις.

Αν παίρνεις δεκαέξι μισθούς για να δουλεύεις στη Βουλή, φταις

Αν πληρώνεσαι για πάντα χωρίς να ελέγχει κανένας την παραγωγικότητά σου, φταις

Αν έχεις πάρει χαμηλότοκο δάνειο από τράπεζα επειδή δουλεύεις στο δημόσιο, φταις.

Αν παίρνεις επιδόματα που δεν δικαιούσαι, φταις.

Αν δεν ζητάς απόδειξη, φταις

Αν δεν κόβεις απόδειξη, φταις

Αν έχεις φέρει αυτοκίνητο απ’ έξω για να γλιτώσεις δασμούς, φταις.

Αν έχεις γράψει τα σπίτια σου σε offshore για να μην πληρώνεις φόρους, φταις.

Αν έχεις κρύψει έστω και ένα ευρώ από την εφορία, φταις

Αν έχεις ψηφίσει με αντάλλαγμα διορισμούς ή διευκολύνσεις, φταις

Αν έχεις λαδώσει σε εφορίες, τελωνεία, πολεοδομίες «για να κάνεις τη δουλειά σου», φταις

Αν έχεις βάλει μέσον να σου σβήσουν την κλήση, φταις

Αν έχεις χτίσει αυθαίρετο, φταις

Αν έχεις πληρωθεί «μαύρα», φταις

Αν έχεις πληρώσει «μαύρα», φταις

Αν εισπράττεις σύνταξη πεθαμένου, φταις

Αν πήρες φακελάκι, φταις

Αν έδωσες φακελάκι, φταις

Αν απεργείς για να πας για καφέ, κι ενώ απεργείς πληρώνεσαι, φταις

Αν είσαι στο δρόμο αυτή τη στιγμή και διεκδικείς κεκτημένα που αδικούν κι επιβαρύνουν όλη την υπόλοιπη κοινωνία, φταις

Η κατάρρευση της Ελλάδας δεν είναι συνομωσία των ξένων ούτε μια περίπλοκη οικονομικοτεχνική συγκυρία. Είναι η ολοκληρωτική, παταγώδης αποτυχία μιας κοινωνίας να ζήσει ορθολογικά. Είναι κοινωνική αποτυχία, και είναι δικιά μας. Εμείς αποτύχαμε. Εμείς φταίμε.

Σου είναι δύσκολο να το χωνέψεις, το ξέρω, η μανούλα σου σ’ έχει διδάξει καλά ότι είσαι ένα ενάρετο αγγελούδι που αξίζει όλα τ’ αγαθά του Θεού μόνο και μόνο επειδή αναπνέεις, και ξέρω ότι το πρώτο ένστικτό σου είναι να αντιδράσεις σε όλα τα παραπάνω και να απαντήσεις με ένα «ΝΑΙ ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΙ ΦΤΑΙΝΕ ΠΕΡΙΣΣΌΤΕΡΟ«  και είναι κατανοητή αυτή η ανάγκη, να στρέψεις όλα τα βέλη προς τα έξω, κανένα να μη μπηχτεί προς τα μέσα (γιατί τσούζει), μια αντίδραση εξίσου ώριμη μ’ αυτό που λέγαμε στο προαύλιο του δημοτικού, «καθρεφτάκι».

Φυσικά και φταίνε αυτοί, φυσικά φταίνε περισσότερο (και ποιος τους ψήφισε, αλήθεια; Α ναι: ΦΤΑΙΣ).

Το ‘παμε, φταίνε, είναι άχρηστοι, να πάνε στα σπίτια τους, να φέρουμε άλλους. Το ξαναείπαμε. Συνέχεια το λέμε. 15 μήνες τώρα όλο αυτό λέμε. Σύμφωνοι.

Μα κάποτε πρέπει να καταλάβεις ότι φταις κι εσύ. Να επιμείνεις λίγο σ’ αυτό, πριν σπεύσεις στα φωναχτά «ΝΑΙ ΑΛΛΑ..........». 

Να το σκεφτείς λιγάκι.

Τους τελευταίους 15 μήνες, αντί να εγκαινιαστεί μια νέα εποχή αυτογνωσίας και αυτοκριτικής, εξαπλώνεται όλο και περισσότερο το κύμα της αγανάκτησης ενός «αγνού», «ανεύθυνου» λαού, που είναι (ήταν, και θα είναι) θύμα των άλλων, που δε φταίει σε τίποτα. Εγκαθιδρύεται αυτή η αυτοαθώωση του λαού ως το νέο Εθνικό κόμπλεξ που θα γαλουχήσει τις επόμενες γενιές, κι έτσι περνάμε τις μέρες μας βρίζοντας Πάγκαλους, Βενιζέλους και Σαμαράδες (δημιουργήματα ατόφια δικά μας, όλοι τους), αλλά χωρίς να μαθαίνουμε απολύτως τίποτα για τους εαυτούς μας και για το μέλλον.

Ποιο είναι το μάθημα αυτής της καταστροφής; Τί μάθαμε, δηλαδή, ώς Έλληνες, για να μη την ξαναπατήσουμε έτσι;

Κοίταξέ τους στους δρόμους. Κοίτα τους. Άκου τί φωνάζουν, αφουγκράσου τί λένε.

(να φύγουν οι πολιτικοί, να γίνουν εκλογές, να μην πληρώσουμε το χρέος, να μην αλλάξει τίποτα, να ξαναγίνει ξαφνικά, μαγικά, 2002 και να πληρωνόμαστε όλοι από το κράτος και να μην πληρώνει κανένας φόρους για πάντα)

Τί έχουν μάθει οι Έλληνες από την Ελληνική Πτώχευση;

Απολύτως τίποτα.

Η διαλυμένη κοινωνία μας, αυτή ή μη-κοινωνία εγωιστών που τα ξέρουν όλα και μισιούνται με πάθος, φτάνει πλέον στο τέλος της. Δεν έχει άλλο. Ό,τι κι αν γίνει με την έκτη δόση και με τις απεργίες (θα κάψουν τα σκουπίδια τα σκουπίδια;), και με το αν θα πέσει η κυβέρνηση και με το κούρεμα (μήπως μας συμφέρει να το πάμε στο 130% ας πούμε, να μας χρωστάνε κι όλας;), εμείς εδώ τελειώνουμε.

Και το χειρότερο είναι πως την «επόμενη μέρα», όπως κι αν θα είναι αυτή, εμείς θα την υποδεχτούμε με τα ίδια μυαλά που είχαμε πριν, χωρίς να έχουμε διδαχτεί τίποτα.

Τα οκτώ σπιτάκια

Το 1969 εκτός από το Χριστουγεννιάτικο δένδρο στη κεντρική πλατεία, προστέθηκε και ένας τεράστιος Αι Βασίλης!!! Χαρά εμείς. Καμαρώναμε τον Αι Βασίλη μας. Ήταν θεόρατος Θα είχε 15 μ. ύψος… Παιδιά εμείς ψάχναμε να δούμε πως είναι φτιαγμένος. Οι γονείς κρατούσαν τα παιδάκια τους που ήθελαν να πάνε να τον πιάσουν.
Οι φωτογράφοι χαμογελαστοί έβγαζαν φωτογραφίες. Όλα τα παιδιά της εποχής εκείνης έχουν και μια αναμνηστική φωτογραφία σε εκείνον τον τεράστιο Αι Βασίλη. Τέτοιο θέαμα και να μη το φωτογραφίσεις. Δε γίνεται.
Και κάθε χρόνο ο ίδιος Αι Βασίλης. Εκεί. Σταθερός, ακλόνητος και αειθαλής. Με τη τεράστια χερούκλα του να κρατάει μια κούκλα που έμοιαζε να σπαρταράει μέσα στα γιγάντια δάκτυλά του! Κάτι σαν σκηνή από Κίνκ Κόγκ.
Κάθε χρόνο το ίδιο σκηνικό. Ο Αι Βασίλης φτιαγμένος από λινάτσα και γύψο στη θέση του. Και τα παιδιά έβγαζαν φωτογραφίες. Μόνη αλλαγή στις φωτογραφίες εκείνες ήταν ότι άλλαζε το ύψος του παιδιού. Τώρα που ξανακοιτάζω τις φωτογραφίες διαπιστώνω πως δε πρέπει να ήταν πάνω από 4 μέτρα. Τι είναι η φαντασία καμιά φορά! Το πιο μικρό φαντάζει τεράστιο. Και το πιο φτηνό, πανάκριβο.

Πριν από πέντε χρόνια τέτοια εποχή, στα γραφεία της τότε ΔΑΝΕΚ έγινε μια σύσκεψη. Θέμα της ο πανηγυρικός εορτασμός των Χριστουγέννων. (Σιγά τα ωά)
Ο τότε διευθυντής της έριξε για άλλη μια χρονιά την μεγάλη του πρόταση στο τραπέζι. Ο πρόεδρος της ΔΑΝΕΚ την επικροτούσε.
«Έχουμε 8 σπιτάκια. Τα αγοράσαμε πέρισυ και τα βάλαμε στη πλατεία για τα Χριστούγεννα. Όμως δεν ήταν καλά στημένα. Φέτος θα τα ξαναστήσουμε και θέλουμε επαγγελματίες να έρθουν να πουλάνε τα προϊόντα τους.»
Ο τότε εκπρόσωπος του Εμπορικού Συλλόγου του εξήγησε ότι δεν μπορεί ένας έμπορος να φύγει από το μαγαζί του που είναι 100 μ. μακριά από τη πλατεία και να πάει στο μικρό σπιτάκι της πλατείας να πουλήσει τα εμπορεύματά του. Πέρα από τις φορολογικές διαδικασίες, έκδοσης αποδείξεων κλπ.
Τα σπιτάκια στήθηκαν, τα μπιχλιμπίδια απλώθηκαν και το παζάρι έτοιμο! Ένα παζάρι σε όλο του το… μεγαλείο. Ντυμένο με Χριστουγεννιάτικα τραγούδια.Μια κασέτα που έλεγε τα ίδια και τα ίδια εκείνα βαρετά τραγουδάκια. Έβαλαν και το καρουζέλ. Έβαλαν και τα παπάκια στο νερό. Και γέμισαν ευτυχία όλοι.

Τα χρόνια πέρασαν, η ΔΑΝΕΚ έγινε ΔΗΜΩΦΕΛΕΙΑ, άλλαξε και ο πρόεδρός της, άλλαξε και ο διευθυντής της.
Τα σπιτάκια όμως δεν άλλαξαν… Υπάρχουν! Σταθερά οκτώ σπιτάκια έτοιμα να γίνουν ντεκόρ. Και πρέπει να τα αξιοποιούμε κάθε χρόνο. Να στήνουμε το ίδιο σκηνικό. Να ψάχνουμε επαγγελματίες που θα τα γεμίσουν.
Τώρα στην σύσκεψη παραβρίσκονται και ο Δήμαρχος αλλά και η Αντιδήμαρχος Πολιτισμού. Σοβάρεψε η σύνθεσή της. Το θέμα της σύσκεψης ίδιο. Οι ιδέες δεν άλλαξαν. Τι θα κάνουμε με εκείνα τα οκτώ σπιτάκια.
Όλοι ετοιμάζονται να καμαρώσουν. Να βγάλουν και τις απαραίτητες αναμνηστικές φωτογραφίες τους.
Μόνο που όταν τις ξαναδούν θα διαπιστώσουν πως το ντεκόρ πίσω τους θα είναι ίδιο. Όπως τα παιδάκια της εποχής εκείνης με τον Αι Βασίλη. Κάθε χρόνο φωτογραφίες με το ίδιο σκηνικό. Η μόνη διαφορά στις φωτογραφίες θα είναι η καμπούρα που απόκτησαν από τα χρόνια που έβαλαν στη πλάτη τους.
Χρόνια που άφησαν ρυτίδες αλλά δεν έδωσαν καινούργιες ιδέες.

Καλημέρα σας.