Παραμονή πρωτοχρονιάς

Το σπίτι δεν είχε τζάκι.  Στην κουζίνα όμως, δίπλα στο παράθυρο που ήταν πάνω από το νεροχύτη, είχε καμινάδα σαν τζάκι, που εκτελούσε χρέη απορροφητήρα, όπως είχαν τότε όλα τα παλιά αξιοπρεπή σπίτια.  Από την κουζίνα πήγαινες στην αποθήκη και το πλυσταριό.  Το πλυσταριό την εντυπωσίαζε πολύ.  Είχε μια τεράστια –ήταν; φαινόταν στα μάτια της;- γούρνα χτιστή και στο πλάι της σαν σκαλάκια για το τρίψιμο των ρούχων.  Δίπλα στη γούρνα η μαμά της είχε βάλει το πλυντήριο. Το παλιό και το καινούριο αντάμα.

Στο ισόγειο του σπιτιού υπάρχει το σαλόνι, με είσοδο από την Αθ. Διάκου, το καθιστικό, η τραπεζαρία, η κουζίνα, ένα μπάνιο, το πλυσταριό, η αποθήκη και η αυλή με είσοδο από την οδό Μαγνήτων.  Στο δεύτερο όροφο, το πλατύσκαλο της σκάλας με το παράθυρο που κοιτά στην Αθ. Διάκου, το παιδικό δωμάτιο, το δωμάτιο των γονιών και το δεύτερο μπάνιο.

Το σπίτι φαντάζει τεράστιο στα παιδικά ματάκια.  Φοβιτσιάρα καθώς ήταν , δεν τολμούσε να ανέβει μόνη της επάνω για να κοιμηθεί, κάποιος έπρεπε να τη συνοδέψει.  Όχι ότι σταματούσε να φοβάται όταν έφτανε, ήθελε κάποιον μαζί της μέχρι να κοιμηθεί.  Βοήθησε και ο αδερφούλης σ’ αυτό.  Έλεγε «αφήστε θα ανεβάσω εγώ τη μικρή».  Ανέβαινε μαζί της την έβαζε στο δωμάτιο και σαν αστραπή έσβηνε το φως, έβγαινε έξω και έκλεινε την πόρτα.  Κρατούσε και το πόμολο για να μην  μπορεί να ανοίξει η μικρή.  Είχε ένα σήριαλ τότε στην τηλεόραση με έναν κουλοχέρη και μια φωνή που ακουγόταν από το υπερπέραν τρομοκρατώντας υποτίθεται την ηθοποιό που έλεγε «Μαριαααάννααααααα, είμαι κι εγώ μαζί σουυυυυ». Έτσι λοιπόν κι ο αδερφούλης, έκλεινε την πόρτα και φώναζε κάνοντας μπάσα τη φωνή του «Μαριαααάννααααα, είμαι κι εγώ μαζί σουυυυ».  Τσιρίδες πανικού η μικρή.  Ένιωσε πριν τα έξη της τι σημαίνει ταχυκαρδία και πανικός.

Παρά το γεγονός αυτό της … τρομοκρατίας με τα σβηστά φώτα και τη φωνή, παρά το γεγονός ότι όταν τολμούσε να καθίσει η μικρή στα πεζοδρόμια της γειτονιάς ή στα πλακάκια της αυλής με καθαρά ρούχα ο αδερφούλης της έλεγε «σήκω αμέσως γιατί θα φωνάξω τη μαμά», η μικρή τον λάτρευε σα Θεό.  Τον λατρεύει και σήμερα και λογικά και όταν θα γεράσει και όσο ζει.

Ας ξαναπάμε στην κουζίνα.  Η μνήμη της συγκρατεί μόνο το νεροχύτη με το παράθυρο, το τζάκι-απορροφητήρα, τον χτιστό πάγκο, το τραπέζι και τα όμορφα κεραμικά πλακάκια με σχέδια, στο πάτωμα.  Της άρεσε πολύ η κουζίνα αυτή.  Δεν φοβόταν σ’ αυτό το δωμάτιο,  παρά το γεγονός ότι επικοινωνούσε με το πλυσταριό και την αποθήκη.  Μέχρι κάποια στιγμή όμως.  Από εκείνη την παραμονή πρωτοχρονιάς και μετά, ούτε με το φως της ημέρας δεν θα πατούσε.

Η κουζίνα της άρεσε και για έναν άλλο λόγο.  Είχε ακουστική επαφή με τους ενοίκους του διπλανού σπιτιού.  Η μαμά της τους έβλεπε κιόλας και μιλούσε με την κυρία που έμενε εκεί.  Αυτή, έτσι που ήταν μικρούλα μόνο τους άκουγε.  Δεν κατάλαβε ποτέ ποια ήταν τα παιδιά αυτής της οικογένειας ούτε η μαμά τους.  Αυτή έβγαινε στη γειτονιά από την οδό Μαγνήτων, από τη μεριά της αυλής και το σπίτι που γειτόνευαν τα παράθυρα της κουζίνας τους είχε είσοδο από την Αθ. Διάκου.  Τέτοια όμορφη κουζίνα ξανάδε όταν ήρθανε στην Καβάλα, στο σπίτι της φίλης της μαμάς της, της κυρίας Νίτσας, πριν γκρεμιστεί το σπίτι και γίνει πολυκατοικία.  Έτσι χτιστό τζάκι-απορροφητήρα είχε και η κυρία Νίτσα.  Χτιστό πάγκο και όμορφα διακοσμητικά κόκκινα τουβλάκια και παλιά πλακάκια με σχέδια στο δάπεδο.

Την αγαπούσε πολύ την κυρία Νίτσα όπως και η μαμά της.  Πόσο έκλαψε όταν έφυγε από αυτή τη ζωή!  Θαρρείς και ήταν θεία της αληθινή, εξ αίματος.  Πόσο προοδευτικός άνθρωπος ήταν!  Τι ωραίο μυαλό που είχε! Απολύθηκε από δημοτικός υπάλληλος λόγω κομμουνιστικών πεποιθήσεων και κέρδιζε τη ζωή της μαντάροντας, νομίζω.  Η κυρία Νίτσα ήταν σχεδόν κάθε βράδυ σπίτι τους και παίζανε χαρτάκι με τον μπαμπά και τη μαμά, πίνανε τσάι ή κανένα λικεράκι.  Πολλές φορές έφερνε και το φρούτο της μαζί.  Χάρη στην κυρία Νίτσα την άφηνε ο μπαμπάς καμιά φορά να δει τους Άγγελους του Τσάρλυ που ήταν αργά.  Γιατί  ήταν παιδιά με πρόγραμμα.  Στρατιωτάκια!  Στις ειδήσεις των εννιά έπρεπε να είναι στο κρεβάτι.  Εκτός Σαββάτων.  Τα Σάββατα μπορούσαν να μένουν παραπάνω και να δουν είτε την ελληνική ταινία στην ΥΕΝΕΔ είτε το Χαβάη 5-0 στην ΕΙΡΤ.  Καυγάς κάθε Σάββατο!  Ελληνική ταινία η μικρή, Χαβάη 5-0 ο αδερφούλης.  «Μα δεν προλαβαίνω να διαβάσω σου λέω» μυξόκλαιγε η μικρή.  «Επειδή είσαι χαζή» της έλεγε ο αδερφούλης και άρχιζε ο καυγάς.  Στο τέλος υποχωρούσε η μικρή γιατί ο αδερφούλης της έλεγε ότι θα της διαβάζει τους υπότιτλους.  Μπούρδες!  Στην αρχή μόνο κάτι ψιλοδιάβαζε, μετά βαριόταν.  Μπούρδες όμως από ένα σημείο και μετά και η μικρή.  Προλάβαινε, αλλά ήθελε να  τον κάνει να πληρώσει κάποιο τίμημα που γινόταν το δικό του.  Γιατί δεν ήθελε να δει την ελληνική ταινία επειδή δεν προλάβαινε να διαβάσει, αλλά για να ξεσηκώσει τις ατάκες και τα τραγούδια και μετά να τα επαναλαμβάνει, κάνοντας την ηθοποιό.

Πάμε πάλι πίσω στο σπίτι της γωνίας Αθ. Διάκου και Μαγνήτων.  Παραμονή πρωτοχρονιάς και η μαμά ψήνει τη βασιλόπιτα.  Α! η βασιλόπιτα της μαμάς τα σπάει!  Όλοι ζητάν τη συνταγή.  Μόνο της μικρής δεν της άρεσε ποτέ. Εκείνη ήθελε τσουρεκοειδή βασιλόπιτα.  Μοσχοβολούσε η κουζίνα και η μικρή έπαιζε με μια κούκλα της.

-Μαμά τι ώρα θα έρθει ο Άγιος Βασίλης;

-Τα μεσάνυχτα που θα αλλάξει ο χρόνος.

-Στο σπίτι μας θα έρθει;

-Ήσουν καλό παιδάκι;

- …..

-Λοιπόν; Ήσουν;

-Δεν ήμουν;

-Ήσουν.

-Θα μου φέρει δώρο;

-Θα σου φέρει.

-Και από πού θα μου το φέρει;

-Από την καμινάδα.

-Ποια καμινάδα;

-Εδώ, της κουζίνας.

-Κι άμα μαγειρεύεις και πέσει μέσα στο φαγητό και καεί ο Άγιος Βασίλης.

-Δεν θα μαγειρεύω.

-Και ποιος Άγιος Βασίλης θα έρθει;  Αυτός από την Καισαρεία ή αυτός με το έλκηθρο και τους τάρανδους που είδαμε στο Μινιόν πέρυσι;

- …..

- Ε;

Τι να απαντήσει η δόλια μάνα που είχε ήδη πει την ιστορία του Αγίου Βασιλείου στη μικρή;  Τι να απαντήσει που την προηγούμενη χρονιά είχανε πάει στην Αθήνα και η μικρή είχε γνωρίσει τον Άγιο Βασίλη αυτοπροσώπως με την κόκκινη στολή του και τα άσπρα γένια του;  Ούτε η μικρή θυμάται τι της απάντησε η μαμά.  Στο μυαλό της όμως δημιουργήθηκε μια αλλοπρόσαλλη εικόνα.  Ένας Άγιος Βασίλης με ράσα και ασκητική μορφή, μαυρογκαγκανιασμένος και καψαλισμένος από την κουζίνα με τα φαγητά που ψηνόντουσαν, με τρομακτική μορφή που άφηνε θυμωμένος το δώρο του.  Κι ένας Άγιος Βασίλης που διέσχιζε τον ουρανό με το έλκηθρο και τους τάρανδους και γελούσε κοροϊδεύοντας τον άλλον Άγιο Βασίλη.

Άλλαξε ο χρόνος και είπαν οι γονείς στα παιδιά να πάνε στην κουζίνα να δουν αν είχε έρθει ο ‘Αγιος Βασίλης με τα δώρα τους.  Γελούσε ο αδερφούλης «ο Άγιος Βασίλης;  Χα χα!».  Η μικρή δεν καταλάβαινε οτι ο αδερφούλης γελούσε για να κοροϊδέψει τη μικρή που πίστευε πως υπάρχει.  Νόμιζε ότι γελούσε για να κοροϊδέψει το Άγιο Βασίλη.  Έβλεπε και τους γονείς να κάνουν νοήματα και δεν καταλάβαινε ότι ήταν για να μην της αποκαλύψει την αλήθεια.

Δεν πήγαινε η μικρή στην κουζίνα.  Φοβόταν.  Στο τέλος αναγκάστηκε να πάει μαζί με τη μαμά.  Δεν ήθελε να πιάσει το κουτί με το δώρο της.  Το φοβόταν.  Το πήρε η μαμά στα χέρια της και γύρισαν στο καθιστικό.  Μετά φόβου Θεού το έπιασε και το άνοιξε.  Ένας πανέμορφος λαγούδος.  Γκρι με άσπρη κοιλίτσα και μουτράκι, πεταχτά αυτιά, μουστάκια χαριτωμένα και πεταχτά δόντια.  Μπορντώ τσόχινο σακάκι, πράσινο παντελόνι και πρασινομπορντώ παπιγιόν.  Κούκλος!  Θα μου πείτε τώρα, Πάσχα ήταν και πήρανε λαγούδο;  Όχι τα λαγουδάκια για το Πάσχα ήρθαν αργότερα από την Αμερική.  Τότε ήταν απλά μια κούκλα.  Κούκλος ξεκούκλος, ο λαγούδος ποτέ δεν κοιμήθηκε στο κρεβάτι της.  Ποτέ δεν τον αγκάλιασε με λατρεία. Πάντα ένιωθε τύψεις που δεν αγάπησε αυτό το δώρο που της χαρίστηκε εκείνη την πρωτοχρονιά.  Μέχρι που μεγάλωσε κι εξαφανίστηκε.  

Εξαφανίστηκε έτσι, χωρίς να έχει χαλάσει. Χωρίς να έχει πάρει τις αγκαλιές που του άξιζαν.  Και σήμερα, σχεδόν σαράντα πέντε χρόνια μετά, θα ήθελε να έχει εδώ το λαγούδο της.  Να τον πάρει αγκαλιά, η μικρή που πενηντάρισε.  Να του πει ότι λυπάται που δεν του χάρισε την αγάπη της, που δεν το ζούληξε, που δεν το φίλησε, που δεν το σκέπασε με το παιδικό της παπλωματάκι.   Αν τον είχε σήμερα θα του χάριζε όλα τα συναισθήματα που του άξιζαν.  

Γιατί τώρα ξέρει ότι δεν πρέπει να φοβάται ότι δεν υπάρχει. 

Γιατί τώρα ξέρει ότι οι αγκαλιές και η αγάπη διώχνουν όλες τις φοβίες του κόσμου.

Το MEGA σκάνδαλο

Όποιος πιστεύει ή λέει ότι το μαύρο στο κανάλι είναι απόφαση των μετόχων του δεν ξέρει πόσο βρώμικο είναι το πολιτικό παρασκήνιο που κρύβεται από πίσω. Και που έχει τη σφραγίδα της παρέας που κατοικεί στο Μέγαρο Μαξίμου. Όχι σήμερα. Πριν από το 2015.

Όπως έχουμε ξαναπεί και όπως το ζούμε, ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνησή του δεν ασχολείται με την ουσία των πραγμάτων. Ασχολείται με σύμβολα. Όταν πάει να ασχοληθεί με ο,τιδήποτε τα κάνει μαντάρα. Εκτός αν πρόκειται για προπαγάνδα και καταστροφή. Σ αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και το MEGA. Το MEGA ως σύμβολο, όχι σαν κανάλι, όχι σαν επιχείρηση, όχι σαν εργασιακός χώρος, όχι σαν δημοσιογραφικός κόμβος, όχι σαν παραγωγός προγραμμάτων. Όλα αυτά δεν υπάρχουν για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Όπως δεν υπάρχει και Δημοκρατία για τον ΣΥΡΙΖΑ. Η στοχοποίηση κάθε τινός που «δεν είναι μαζί μας» και η εκστρατεία συκοφάντησης και εξαφάνισής του εφαρμόζεται κατά κόρον. Μ' αυτό τον τρόπο δεν πλήττεται μόνο ο «αντίπαλος». Πλήττεται πρώτα η έννοια της δημοκρατίας. Η οποία θέλει την ελευθεροτυπία. Δηλαδή να διακινούνται γεγονότα και απόψεις, ακόμα κι αν δεν μας αρέσουν. Ακόμα κι αν δε συμφωνούμε. Αντικειμενική αλήθεια δεν υπάρχει. Παρά μόνο σε φασιστικά καθεστώτα.

Με την ανάληψη της εξουσίας ο ΣΥΡΙΖΑ στόχευσε σε δύο στόχους που τους έκανε σημαία του: Το MEGA και τον ΔΟΛ. Ορκίστηκε ότι θα τα κλείσει. Θα ήταν τα σερνάμενα θύματα στο θρίαμβο του ΣΥΡΙΖΑ επί της διαπλοκής και της ολιγαρχίας των διαπλεκόμενων. Θα ήταν ο θρίαμβος του ηθικού πλεονεκτήματος επί του ανήθικου ελληνικού καπιταλισμού.

Και θα περιλαμβάνεται η εξόντωσή τους στήν προεκλογική ρητορεία του πρωθυπουργού, όποτε δεήσει να κάνει τις επόμενες εκλογές. Η εκτέλεση έγινε και η δικαιοσύνη αποδόθηκε! Ποια δικαιοσύνη; Στην ουσία, εκτός από τη σημειολογία θα είχαν εξαφανιστεί οι δύο μεγαλύτερες φωνές στα Media, που δεν ελέγχονταν από τον ΣΥΡΙΖΑ και που ήταν ισχυρές και εναντίον του.

Με την εξαφάνισή τους θα επικρατούσαν όλοι οι μικροί και πιο εύκολα ελεγχόμενοι μιντιάρχες και θα υποβαθμιζόταν κάθε ποιότητα ειδησεογραφίας. Επειδή, όσο κι αν διαφωνούσε κανείς με το μεγάλο κανάλι ή τον ΔΟΛ για τις φανερές συμπάθειές τους σε κόμματα και πολιτικούς, δεν ήταν φτηνιάρικα. Ήταν απολύτως επαγγελματικά και πρόσφεραν ποιότητα. Και όποιος πολίτης δεν ήθελε, άλλαζε κανάλι ή εφημερίδα.

Με την ανάληψη της εξουσίας, η παρέα του Μαξίμου έβαλε μπρός το σχέδιο εξόντωσης του MEGA σε δύο επίπεδα. Στο πρώτο θα γινόταν διάσπαση των μετόχων. Στο δεύτερο θα μπλοκάρονταν τα δάνεια της επιχείρησης.

Το πρώτο μέρος του σχεδίου μπήκε μπρός με στόχο τον αδύναμο κρίκο της τριάδας των μεγαλομετόχων του καναλιού: Τον κ. Φώτη Μπόμπολα. Ο οποίος δεν έκρυβε ούτε τις διαφωνίες του με τον πατέρα του, ούτε την απαρέσκειά του με την εκδοτική ενασχόληση, ούτε την επιθυμία του για ευνοϊκότερη οικονομική μεταχείριση. Παράλληλα, η οικογένεια αγωνιούσε για την εμπλοκή της εργοληπτικής της επιχείρησης στην Κύπρο σε νομικές περιπέτειες.

Ως δια μαγείας, πριν ο ΣΥΡΙΖΑ κλείσει χρόνο στην εξουσία, το «Έθνος» έκανε στροφή 90 μοιρών και έγινε φιλοκυβερνητικότερο της κυβέρνησης, ενώ ταυτόχρονα ο κ. Φώτης Μπόμπολας έδειχνε απρόθυμος να συνεργαστεί με τους άλλους δύο μεγαλομέτοχους του καναλιού κ.κ. Βαρδινογιάννη και Ψυχάρη για αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου, απαραίτητη για να συνεχίοει να ζει κανονικά το κανάλι/

Εντελώς συμπτωματικά (!) μπήκε μπρος η επιχείρηση διάλυσης του ΔΟΛ από την κυβέρνηση, με στοχοποίηση των οικονομικών του συγκροτήματος και της περιουσίας του ουσιαστικού ιδιοκτήτη του Α. Ψυχάρη. Την ίδια ώρα, εκδότες και ιδιοκτήτες άλλων καναλιών, εφημερίδων και ραδιοσταθμών που ήταν επίσης χρεωμένοι στις τράπεζες, χωρίς ταυτόχρονα να έχουν και την οικονομική αξία του ΔΟΛ και του MEGA ως εγγυήσεις, έμεναν στο απυρόβλητο! Δεν ήταν σύμβολα! Δεν ήταν οι ισχυρότεροι, που έπρεπε να γονατίσουν.

Η επίθεση κατά του ΔΟΛ είχε σαν αναπόφευκτο αποτέλεσμα να βρεθεί σε θέση αδυναμίας έναντι των άλλων μετόχων και των υποχρεώσεών του ο ιδιοκτήτης του ΔΟΛ. Το σχέδιο «μαύρο στο MEGA» ήταν σε καλό δρόμο. Η οικογένεια Βαρδινογιάννη είχε μείνει ουσιαστικά μόνη της και ακάλυπτη από την πλευρά των συμμετόχων της.

Ταυτόχρονα με το σχέδιο κατά των μετόχων του καναλιού εξαπολύθηκαν απειλές σε στελέχη τραπεζών για την αντιμετώπιση των δανείων του καναλιού. Κάθε ευνοϊκή αντιμετώπιση (όχι χαριστική, απλά ευνοϊκή) θα αντιμετώπιζε τον εισαγγελέα με την κατηγορία της απιστίας! Η απειλή έπιασε. Και έπιασε σε τέτοιο βαθμό, που ακόμα και οι εισπράξεις του καναλιού από τη λειτουργία του χωρίς ειδήσεις εδώ και 1,5 χρόνο από τους ηρωικούς εργαζόμενούς του, δεσμεύονται! Παρ όλο που ξεπερνάνε τα 50.000.000 ευρώ και μπορούν κάλλιστα να πληρώσουν χρέη και προς τράπεζες και προς εργαζόμενους και προς προμηθευτές!

Η θηλειά της παρέας του Μαξίμου στο λαιμό του MEGA έκλεισε. Στο μεταξύ, με την ουσιαστική διάλυση του ΔΟΛ και την πώληση της σκιάς του στον κ. Μαρινάκη μαζί με τις αναλογούσες μετοχές του MEGA άλλαξε το τοπίο, αλλά όχι ουσιαστικά. Κυρίως γιατί από την άλλη μεριά ο υιός Μπόμπολας ξεπούλησε τον «Πήγασσο» με το «Έθνος», εντελώς συμπτωματικά (!) στον Ιβαν Σαββίδη, μαζί με τις αναλογούσες μετοχές του MEGA. Με μια συμφωνία που ακόμα τα παρασκήνιά της παραμένουν γκρίζα στο ευρύ κοινό, αλλά όχι για πολύ.

Η νέα σύνθεση των μετόχων του καναλιού είχε έναν μόνο ένθερμο και δηλωμένο οπαδό του. Τον κ. Βαρδινογιάννη. Ο οποίος δεν θα μπορούσε να βάλει και τα λεφτά των υπολοίπων για να αυξηθεί το μετοχικό κεφάλαιο του καναλιού, προκειμένου να ξεμπλεχτεί το κουβάρι των τραπεζών και των αδειών.

Παράλληλα με όλη αυτή την ενορχήστρωση, ο ΣΥΡΙΖΑ εξαπέλυσε μια υπόγεια και βρώμικη εκστρατεία λάσπης κατά του καναλιού σαν να ήταν η σημαία των δεινών των τελευταίων 20 ετών, τη στιγμή που όλα τα κανάλια εκπέμπανε στην ίδια ρότα, με την ίδια σχεδόν γραμμή και με την ίδια νοοτροπία. Μόνο που το MEGA ήταν το πρώτο, το μεγαλύτερο, και- κυρίως- το σημείο αναφοράς. «Το είπε το MEGA». Αυτό έπρεπε να εξαφανιστεί.

Ένα μέρος του λαού είναι επιρρεπές στη λάσπη. Ακόμα κι αν ήταν κολλημένο κάθε μέρα στην οθόνη του καναλιού για να βλέπει εκπομπές και ειδήσεις! Ξαφνικά ανακάλυψε στο MEGA την αιτία των δεινών του! Τον αποδιοπομπαίο τράγο. Και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ που ξέρει πόσο μπόσικος είναι ο λαός στη λάσπη, την έριξε με τους τόνους. Και έπιασε.

Το επικίνδυνο και συνάμα τραγικό είναι που δημοσιογράφοι συμμετείχαν σ αυτό το πογκρόμ κατά συναδέρφων τους, λες και δουλεύουν σε εκκλησίες και με τον κώδικα του BBC στο προσκέφαλο. Και ζητούσαν – και ακόμα το ζητάνε- να πέσει μαύρο στο κανάλι! Δημοσιογράφοι, που η σημαντικότερη δουλειά τους είναι να υπερασπίζονται την πολυφωνία, ακόμα και όταν τη θεωρούν ή είναι κακόφωνη, συμπεριφέρονται σαν τους μελανοχίτωνες του Μουσολίνι και σαν τους λογοκριτές του Παπαδόπουλου. Χωρίς να έχουν ίχνος δημοκρατικής συνείδησης ότι δημοκρατία σημαίνει πιο πολλές φωνές. Και δημοσιογραφία σημαίνει να υπερασπίζεσαι να υπάρχουν πιο πολλές φωνές.

Αυτοί οι ίδιοι που ζητάνε το κεφάλι του MEGA μαζί μ αυτούς που παρακολουθούσαν απ έξω και ξαφνικά… αγωνίζονται (!) δε λένε κουβέντα για τα σκουπίδια που εκπέμπουν σε τηλεόραση και ραδιόφωνο και για τα σκουπίδια που τυπώνονται σε χαρτί και για τα σκουπίδια που γεμίζουν το διαδίκτυο.

Όλα αυτά τα σκουπίδια καλώς υπάρχουν. Γιατί τα Μέσα τα κλείνουν μόνο οι ακροατές και οι αναγνώστες τους. Κανένας άλλος. Ακόμα κι αν αυτά τα σκουπίδια χρηματοδοτούνται από κυβερνήσεις ή μυστικά κονδύλια υπουργείων. Εδώ, ακόμα, δεν έχουμε φανερή χούντα. Γιατί υπόγεια έχουμε. Τη χουντική νοοτροπία μιας μερίδας του ΣΥΡΙΖΑ και της παρέας του Μαξίμου, που θέλει να ρίξει μαύρο εκεί που διαφωνεί. Σε όλα τα επίπεδα.

Από το καλοκαίρι του 2017, μια ομάδα εργαζόμενων στο κανάλι σε συνεργασία με έναν από τους μετόχους κατόρθωσε το ακατόρθωτο. Να συνεννοηθεί με τις τράπεζες, την τρόικα την οποία είχε εμπλέξει η κυβέρνηση (!), και έναν από τους νέους μετόχους σε ένα σχέδιο που έλυνε το οικονομικό προς όφελος και των τραπεζών και των εργαζόμενων και των μετόχων.

Το σχέδιο αυτό δεν υλοποιήθηκε ποτέ. Η ξαφνική αλλαγή της στάσης ενός από τους μεγαλομέτοχους στον πρόσφατο διαγωνισμό και η στάση του ΕΡΣ που απέρριψε τη λύση σωτηρίας του άλλου μεγαλομέτοχου έχουν οδηγήσει το κανάλι πάλι σε περιπέτεια. Την οποία επιχειρούν να ομαλοποιήσουν σε νέο γύρο συνεννοήσεων με όλους οι εργαζόμενοι. Παλεύοντας με τα θηρία. Και του δικού τους φυράματος.

Η υπόθεση MEGA δεν είναι θέμα οικονομικό. Είναι κατ αρχήν θέμα πολιτικό. Με ό,τι οικονομικό συμπαρασύρει. Και είναι η αποτύπωση του πώς βλέπει και πώς χρησιμοποιεί η κυβέρνηση την εξουσία και τα γούστα των κεφαλαιούχων. Σαν μαύρο. Το χρώμα που της ταιριάζει.

Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης

Αναδημοσίευση από το Liberal

http://www.liberal.gr/arthro/195026/apopsi/stili-alatos/to-MEGA-skandalo.html

Γνωρίζω έναν δημόσιο υπάλληλο.

Γνωρίζω έναν δημόσιο υπάλληλο.

Είναι 30+

Εργάζεται 8-3

Αμοίβεται με 1100 ευρώ.

Έχει την δυνατότητα να μένει μόνος του.
Έχει την δυνατότητα να βγει τις καθημερινές για ένα καφέ, να ασχοληθεί με το χόμπι του και φυσικά να είναι τελείως ελεύθερος από Παρασκευή μεσημέρι μέχρι Δευτέρα πρωί.
Είναι ικανός και τίμιος.
Τον εκτιμώ και τον συμπαθώ.

Αλλά πολλες φορές αναρωτιέμαι τι δεν θα εχει στην ζωή του:

☂Δεν θα έχει την ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ

ότι μπορεί να μείνει άνεργος.

☂Δεν θα εχει το ΑΓΧΟΣ

ότι αξιολογείται καθημερινά .

☂Δεν θα έχει το ΦΟΒΟ

ότι ενα λάθος του μπορεί να του στοιχίσει την απώλεια της εργασίας του η την απώλεια πελατών .

☂Δεν θα νιώσει την ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ

να εργαστεί 7 μέρες την εβδομάδα αν χρειαστεί και ισως σε 12 ωρη βάση σε περιόδους που το απαιτεί η δουλειά .

☂Δεν θα έχει την ΑΓΩΝΙΑ

για πληρωμή φόρου εισοδήματος και ΦΠΑ καθώς και όλης της συναλλαγής με την εφορία.

☂Δεν θα εχει την ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ

να πληρώνει ΙΚΑ και Δώρα εργαζομένων του, και ταυτόχρονα να πρέπει παρακολουθεί τους φρενήρεις ρυθμούς αλλαγής νομοθεσιών .

☂Δεν θα έχει την ΕΥΘΥΝΗ

της εκπαίδευσης , αξιολόγησης η και αντικατάστασης συνεργατών .

☂Δεν θα έχει την ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ

για βελτίωση της απόδοσης του, η των υπηρεσιών που προσφέρει.

☂Δεν θα νιώσει τον ΚΙΝΔΥΝΟ

να ξεπεραστεί από τις εξελίξεις και να επικρατήσουν οι ανταγωνιστές του.

☂Δεν θα αισθανθεί την ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ

ότι αν όλα πάνε στραβά θα κινδυνέψει να χάσει τα πάντα και να καταλήξει ακόμα και στα δικαστήρια για να γλυτώσει την φυλακή.

Αγαπητέ εργαζόμενε στο δημόσιο:

Δεν σε ζηλεύω γι' αυτά που δεν θα έχεις .

Εγώ επέλεξα να τα έχω.

Δεν φταις εσύ γι αυτό.

Φυσικά θα έχεις και εσύ τα δικά σου προβλήματα.

Κανενός μας η ζωή δεν είναι ΕΥΚΟΛΗ.

Αλλά θα σου επιστήσω την προσοχή ως προς το εξής:

Όχι μόνο επειδή και οι δικοί μου φόροι και εισφορές σου δίνουν την δυνατότητα να ΜΗΝ έχεις ΟΛΑ τα παραπάνω που σου ανέφερα, αλλά κυρίως επειδή, αν δεν συμμαχήσουμε δεν θα καταφέρουμε ούτε να επιβιώσουμε, (πόσο μάλλον να προοδεύσουμε) , θα σε παρακαλέσω να είσαι συνεργάσιμος και ευγενικός για να κάνεις και την δική μου γαμημένη ζωή λιγότερο ΔΥΣΚΟΛΗ .

Υπογραφή: 

Ο Σύμμαχος σου, Εργαζόμενος εκτός δημοσίου τομέα.

ανάρτηση απο  Θεοκλής Τσολακίδης

Σκέψεις.

Το 1961 Ο Γεώργιος Παπανδρέου παίρνει μαζί του, στην Ένωση Κέντρου, το κόμμα των Φιλελευθέρων.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου μετατρέπει τους Κεντρώους ψηφοφόρους (ΕΔΗΚ) σε Σοσιαλιστές. Τα ποσοστά ανεβαίνουν κερδίζει τις εκλογές και κάνει κυβέρνηση το 1981.

Ο ΓΑΠ αναλαμβάνει το 2009 στο ΠΑΣΟΚ και…

- Κάνει άνοιγμα προς τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ. Στα συνέδριά του καλείται ο Τσίπρας όπου έχει συμμετοχή και προνομιακή μεταχείριση.

- Η ομάδα Αρσένη προσχώρησε στον Τσίπρα ενισχύοντας έτσι το προφίλ ως κόμμα εξουσίας.

- Ακολουθούν τα «παιδιά» του Τσοχατζόπουλου (Κοτσακάς κλπ) που ανεβάζουν το προφίλ του ΣΥΡΙΖΑ.

- Η ομάδα «Σικάγου» από το Υπ. Οικονομικών (Βαρουφάκης κλπ) προβάλλουν έντονα την αλλαγή πολιτικού σκηνικού πλέον.
- Ο ΓΑΠ ιδρύει 3-1-2015 το ΚΙΔΗΣΟ. Σφήνα στο ΠΑΣΟΚ μειώνοντας τα ποσοστά του (από 12,28% το 2012 σε 4,68% το 2015). Μειώνοντας όμως ταυτόχρονα και την πολιτική προσωπικότητά του, στους ψηφοφόρους, που πλέον με τη συνθηματολογία του ΣΥΡΙΖΑ θεωρείται ως κόμμα δεινών και καταστροφών για την Ελλάδα.

- Η Γεννηματά καλεί στις 18-3-2016 τον Σ. Θεοδωράκη και τον ΓΑΠ για τη «συγκρότηση μεγάλης προοδευτικής παράταξης».

Ο ΓΑΠ αποδέχεται με τον όρο να συμμετέχει και ο Τσίπρας.

Καλημέρα σας

Γιάννης Τζανίδης

Θέλουμε φυσικό αέριο στη Καβάλα

Ένα μεγάλο αναπτυξιακό έργο για τη Καβάλα, είναι η κατασκευή δικτύου παροχής φυσικού αερίου στα σπίτια και τις επιχειρήσεις.
Ήδη η Περιφέρεια ΑΜΘ ξεκίνησε και έχουν ενταχθεί στη κατασκευή δικτύου οι πόλεις Δράμας, Κομοτηνής και Αλεξανδρούπολης.
Η Καβάλα; Τι κάνει η Δήμαρχος;

Που βρίσκονται οι σχεδιασμοί για την κατασκευή δικτύου μέσα στη πόλη της Καβάλας;
Ξέρουμε ότι είναι δύσκολο και δαπανηρό έργο για τη Καβάλα λόγω εδάφους. Δεν είναι όμως δικαιολογία αυτή. Με την ίδια λογική δεν θα έπρεπε να έχουμε υπογεια καλώδια του ΟΤΕ, ούτε υπογειο δίκτυο νερού και υπονόμων.
Και η υψηλή δαπάνη εγκατάστασης δικτύου για τη Καβάλα, πρέπει να συνυπολογιστεί και συμψηφιστεί οικονομικά, από την κατασκευαστική εταιρία, στην πολύ χαμηλή δαπάνη εγκατάστασης που έχει γιά τις άλλες πόλεις (λόγω εξαιρετικά ομαλού εδάφους).
Η ευκαιρία δεν πρέπει να πάει χαμένη. 
Και η Καβάλα πρέπει να αποκτήσει παροχή φυσικού αερίου.
Όχι μόνο λόγω χαμηλού κόστους, αλλά και για ένα πιο καθαρό περιβάλλον.

Εκτός και αν θέλει η κ. Τσανάκα να περάσει στην ιστορία ως "καλή διαχειριστής του Δήμου" χωρίς κανένα έργο.

Μια χαρούμενη Δήμαρχος

Με παρασκηνιακές, δόλιες και χωρίς ενημέρωση του κόσμου ενέργειες, προσπαθεί η Δήμαρχος Καβάλας κ. Δήμητρα Τσανάκα να μετονομάσει την οδό Ομονοίας σε Αποστόλου Παύλου.

Ντροπή και ασέβεια.

Ντροπή γιατί χωρίς να ενημερώσει κανένα πολίτη πριν ξεκινήσει τις διαδικασίες μετονομασίας, θέλει να περάσει την απόφαση έχοντας (απ' ότι διαβάζω) και τις σύμφωνες γνώμες μέρους της αντιπολίτευσης του Δήμου.

Ασέβεια γιατί τον πρώτο λόγο τον έχει ο κόσμος που κατοικεί που ζει και εμπορεύεται στον κεντρικότερο και εμπορικότερο δρόμο της πόλης μας.

Αν υπήρχε στοιχειώδης ευγένεια, ή έστω η παραμικρή κοινωνική ευαισθησία, θα έθετε πρώτα το ερώτημα στους ανθρώπους αυτούς. Θα το έθετε στη κοινωνία της Καβάλας. Θα συμβουλευόταν τον Εμπορικό Σύλλογο. 

Με ένα απλό ερωτηματολόγιο θα μάθαινε τις γνώμες των πολιτών. 

Με 2-3 ημερήσιες επισκέψεις σε ανθρώπους της αγοράς.

Και δεν θα εξέφραζε την «χαρά της» μόλις της το είπαν οι δυο ιερείς που ουσιαστικά εξέφρασαν την επιθυμία του Μητροπολίτη και η επίσκεψη έγινε με δική του εντολή και όχι… έτσι από καλή προαίρεση.

Με μια απόφαση που δεν ήταν ούτε καν στις προεκλογικές της δεσμεύσεις η Δήμαρχος προσπαθεί να περάσει ξαφνικά από το Δημ. Συμβούλιο μια απόφαση που στην πραγματικότητα είναι μια παλιά πρόταση του Μητροπολίτη που έσπευσε η Δήμαρχος να υλοποιήσει.

Απλά οι δυο ιερείς ήταν η έναρξη του στημένου σκηνικού.

Και τρέχοντας την αποδέχονται οι λοιποί συγγενείς πιστεύοντας πως έτσι θα αποκτήσουν την εύνοια για μελλοντική άγρα ψήφων από τους εκκλησιαστικούς κύκλους.

Όλα για τις επόμενες εκλογές.

Όλα για λίγες εκκλησιαστικές ψήφους.

Εκεί φτάσαμε. Να ξεπουλάμε την ιστορία μας για να μαζέψουμε ψήφους στις επόμενες εκλογές! Η οδός Ομονοίας έχει τη δική της εκατοντάχρονη ιστορία. Και η ιστορία γράφεται στις καρδιές όσων την έζησαν.

Όμως...

Ο Απόστολος Παύλος δεν έχει καμιά σχέση με την οδό Ομονοίας. Η διαδρομή του ήταν διαφορετική και δεν πέρασε ποτέ από την Ομονοίας.

Είναι παραχάραξη της εκκλησιαστικής ιστορίας, να λέμε στον επισκέπτη της πόλης μας, ότι η οδός αυτή ανήκει στα… βήματα του Απ. Παύλου.

Και δεν ανήκει βεβαίως αφού όταν ήρθε ο Απ. Παύλος η οδός αυτή δεν υπήρχε ούτε στις σκέψεις των τότε κατοίκων της Καβάλας.

Θέλουν να οδηγούν τον κόσμο από την οδό Ομονοίας στην εκκλησία του Απ. Παύλου, ώστε οι επισκέπτες να ανάβουν κεριά. Θέλουν να εμπορευματοποιήσουν την ιστορία της πόλης. Αυτός είναι ο λόγος και ας αφήσουν κατά μέρος τα μισόλογα περί «τιμής και δόξας» στον άγιο. Ο άγιος τιμάται ποικιλότροπα. Και οδός Αγίου Παύλου υπάρχει. Και μνημείο στην Κουντουριώτου. Και το λιμάνι της πόλης φέρει το όνομά του. Και στη γιορτή του η πόλη σημαιοστολίζεται. Οι αρχές και ο κόσμος τον τιμά με δοξολογίες. Και τα καταστήματα είναι κλειστά. Φτάνει.

Συγνώμη που επεμβαίνουμε στη χαρά της Δημάρχου μας, όμως οι πολλές τιμές και δόξες άρχισαν να αγγίζουν τα όρια του κιτς.

Καλημέρα σας.

Σημείωση: Στη φωτογραφία η οδός Ομονοίας στη περίοδο της κατοχής.

Υπάρχει αξιοπρέπεια;

Ουρές ανθρώπων στοιβαγμένες σε διαδρόμους. Κατάλοιπο μιας άλλης εποχής. Μιας παρηκμασμένης εποχής που δεν λέει να τελειώσει και στη χώρα μας.

Ουρές ανθρώπων, για το τίποτα.

Όπως κάποτε στη Κατοχή που μοίραζαν ψωμί.

Τώρα ουρές για μια υπογραφή! Όπως κάποτε στις Εφορίες. Ουρές ανθρώπων που στοιβάζονται σε υπηρεσιακούς διαδρόμους για μια θεώρηση Βιβλιαρίου Υγείας!

Σιγά τα ωά. Μη σπάσουν και τι θα απογίνουμε.

Αυτό το Βιβλιάριο Υγείας γιατί πρέπει να θεωρείται κάθε χρόνο;  Σε τι εξυπηρετεί η ετήσια θεώρηση;

Στην εποχή της ηλεκτρονικής κοσμογονίας, εμείς μείναμε να δημιουργούμε ανθρώπινες ουρές, για να βρεθούμε μπροστά σε έναν υπάλληλο, να δει στον υπολογιστή ότι έχουμε το προνόμιο να δικαιούμαστε Βιβλιάριο Υγείας και για φέτος, να το σφραγίσει και έτσι να έχουμε πρόσβαση στην υγεία.

Μια βδομάδα τώρα ταλαιπωρούνται οι ασφαλισμένοι του ΙΚΑ γι’ αυτή τη θεώρηση.

Από τις 2 τα χαράματα στήνονται έξω από το ΙΚΑ για να πάρουν σειρά. Εκατοντάδες άνθρωποι. Ανθρώπινη ουρά. Και η ουρά το πρωί έφτασε να τελειώνει στον κάτω μαχαλά!

Βλέπεις τον κόσμο να ταλαιπωρείται σε ατελείωτες ουρές. Χρόνια τώρα. Να περιμένει ο άλλος για μια υπογραφή, για μια συναλλαγή, για μια δουλειά ενός ή δύο λεπτών. Και χάνονται εργατοώρες. Αισθάνεται ο άλλος σαν ζώο στη σειρά.  Όλη η κατάντια μιας υπηρεσίας σε μια ανθρώπινη ουρά.
Πού είναι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια;

Και όχι μόνο στο ΙΚΑ. 

Και στον ΟΑΕΕ. 

Και στον ΟΑΕΔ.

Όπου κρατική υπηρεσία και ουρές. Και ανοργανωσιά. Και ανθρώπινος εξευτελισμός της προσωπικότητας του συναλλασσόμενου.

«Μπορούν οι ασφαλισμένοι να το θεωρούν και ηλεκτρονικά» μας λέει ο Διοικητής του ΙΚΑ, στα ρεπορτάζ.

Αυτό μεγάλε το είπες πριν ξεκινήσει η διαδικασία; 

Αυτή η ταλαιπωρία των πελατών σου;

Των ασφαλισμένων σου;

Ενημέρωσες με ένα σποτ στη τηλεόραση τους ανθρώπους αυτούς;

Και οι δημοσιογράφοι δείχνουν αυτάρεσκα τις ουρές. Και ακούς υπέροχους διαλόγους:

- Από τις δύο το πρωί περιμένω!

- Έτρεξαν όλοι μαζί και έριξαν τον υπάλληλο που μοίραζε τα χαρτάκια!

- Τρεις μέρες έρχομαι και δεν μπορώ να κάνω τη δουλειά μου.

- Κάλεσαν την αστυνομία γιατί άρχισαν να δέρνονται μεταξύ τους. Να. Δείτε εκεί και το περιπολικό.

Για μια δουλειά δύο λεπτών κοντέψαμε να σκοτωθούμε!!!

Και όμως…

Δεν θα μπορούσε να ΜΗΝ θεωρείται αυτό το κωλοβιβλιάριο,  όσο ζεις, και να διακόπτεται η χρήση του από το σύστημα όταν δεν είσαι ταμειακά εντάξει ή όταν αποχαιρετήσεις τον μάταιο αυτό κόσμο;

Ένα σκασμό λεφτά πληρώσαμε για την μηχανογράφηση του ΙΚΑ του ΟΑΕΕ του ΟΑΕΔ.

Αυτό δεν προβλέφθηκε;

Η μεγάλες ηλικίες, πράγματι δεν έχουν καλές σχέσεις με υπολογιστές. Και δεν μπορούν να το θεωρήσουν ηλεκτρονικά.  Συμφωνώ.

Ένας εγγονός δεν υπάρχει που θα μπει να το κάνει;
Ένας νεαρός στη πολυκατοικία τους δεν θα μπορούσε να εξυπηρετήσει αυτούς τους λίγους;

Αν όλοι αυτοί που συνωστίζονται στα σκαλάκια από τα χαράματα, πήγαιναν στο λογιστή τους θα τελείωνε η δουλειά τους, με μια αμοιβή των 5 ευρώ.

Κι’ αν κάποιοι είναι πένητες, είμαι σίγουρος, πως δεν θα τους ζητούσε ούτε αυτή τη μικρή αμοιβή το λογιστικό γραφείο.

Πάντως ο αρμόδιος υπουργός όταν βγήκε, δήλωσε δημόσια: «Μειώθηκε το προσωπικό του ΙΚΑ και θα λυθεί το θέμα αυτό. Θα κάνουμε προσλήψεις προσωπικού»
Από έναν κρατικοδίαιτο συνδικαλιστή υπουργό, ειλικρινά δεν περίμενα να ακούσω κάποια πιο έξυπνη…  λύση.

Καλημέρα σας.

Το ΔΕΤΕ της Λ.Κατσέλη

Άνοιξε έναν λογαριασμό της ΔΕΗ και διάβασε:

Υπάρχει μια χρέωση με τα περίεργα αρχικά: ΕΤΜΕΑΡ
Είναι ένα σύνολο 5 ενσωματωμένων φόρων:

- Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης - ΕΦΚ (Ν. 3336/05)

- Ειδικό Τέλος Τελωνειακών εργασιών ΔΕΤΕ 5‰ (Ν. 2093/92)

- Ειδικό Τέλος Μείωσης Εκπομπών Αερίων Ρύπων (ΕΤΜΕΑΡ)

- Τέλος Ακίνητης Περιουσίας (ΤΑΠ) Υπέρ Δήμων.

- ΝΕΡΙΤ (Ν.4173/26.07.13)

Πάμε πίσω στο 2010. Τότε Υπουργός Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας (2009-2010) ήταν η κ.Λούκα Κατσέλη.

Το 2010 όταν άρχισαν οι περικοπές στα ειδικά προνόμια Εφοριακών και Τελωνειακών, ξεκίνησαν οι Τελωνειακοί συνεχόμενες απεργίες.

Τα προϊόντα στα τελωνεία έμεναν ατελώνιστα.

Το κράτος έχανε δασμούς.

Και η κ. Λούκα Κατσέλη βρήκε... λύση!!!

Επανέφερε τον (ήδη καταργηθέντα) νόμο του 1992 (Κυβέρνηση Μητσοτάκη) που αφορούσε • Xρέωση Δικαιωμάτων Εκτέλεσης Τελωνειακών Εργασιών (ΔΕΤΕ)  , 5‰ σύμφωνα με το Ν.2093/92 άρθρο 9 παρ. 5,6,7."

 Ήταν ένας φόρος 0,5% (5‰) στις εισαγωγές και το ποσό μοιραζόταν ως ΔΕΤΕ στους Τελωνειακούς. (έξτρα μπόνους) Από τότε οι κυβερνώντες φρόντιζαν για την καλή επιβίωση των υπαλλήλων τους.
Όμως με την κατάργηση των προνομιακών μπόνους το 2010, καταργήθηκε και ο ΔΕΤΕ. (Τι τραγικό)
Η κ. Κατσέλη όμως, τον επανέφερε με πλάγιο τρόπο.

Φόρτωσε το ΔΕΤΕ στους λογ/σμούς της ΔΕΗ.

Τον πρώτο χρόνο αναγραφόταν κανονικά ως ΔΕΤΕ Μετά επειδή προστέθηκαν κι'άλλοι 4 φόροι στους λογ/σμούς της ΔΕΗ, ενσωματώθηκε στον ΕΤΜΕΑΡ.

Και έτσι όλοι οι καταναλωτές πληρώνουμε (μέσα στο ΕΤΜΕΑΡ) και ένα φόρο 0,5% υπέρ Τελωνειακών.

Δεν είναι και μεγάλο το ποσό. Κάπου 2 ευρώ ανά λογαριασμό μας πέφτουν.

Δηλαδή περίπου 3 εκατ ευρώ κάθε μήνα.

Που μοιράζονται οι 3.000 Τελωνειακοί. Και τους πέφτουν 1.000 ευρώ στο μισθό τους κάθε μήνα εξτραδάκι.

Δεν είναι και άσχημα.

Τα χρόνια πέρασαν και η κ. Λ.Κατσέλη άλλαξε πολιτικό μετερίζι. Τώρα δεν είναι ΠΑΣΟΚ πλέον.
Η κ. Λ.Κατσέλη τώρα μας κουνάει το δάκτυλο από τον ΣΥΡΙΖΑ ότι θα μας σώσει από τα… κακά μνημόνια, αλλά και κανείς από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν μιλάει για το χαράτσι υπέρ των Τελωνειακών που πληρώνει ο κόσμος.
Θα βρείτε πληθώρα ενεργών Φιλοζωικών Οργανώσεων.
Που στη παραμικρή κακοποίηση ζώου είναι έτοιμες να επέμβουν.
Δεν θα βρείτε παρά ελάχιστες ανενεργές Οργανώσεις Προστασίας του Καταναλωτή.
Η προστασία του καταναλωτή, δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία μάλλον.

Καλημέρα σας.

20 πράγματα που θα ήθελα να μου είχαν πει για το πένθος

 της συγγραφέως Shannon Kaiser

Το πρόβλημα με τον θάνατο είναι ότι ανεξαρτήτως με το πόσο προετοιμασμένοι είμαστε, πάντα θα μας σοκάρει. Η διαδικασία του πένθους είναι ένας τρόπος να μάθουμε ποιοί είμαστε πραγματικά. Όσο πιο πολύ αγαπούσαμε κάποιον, τόσο πιο πολύ υποφέρουμε. Ο θάνατος, η τραγωδία και η απώλεια μας επιτρέπουν να κοιτάξουμε πιο βαθιά στην ψυχή μας και να δούμε τι αξίζει περισσότερο κι αυτό δεν είναι πάντα κακό.

Ακόμα κι έτσι, θα ήθελα κάποιος να μου έχει πει τι να περιμένω. Αλλά μέχρι να συμβεί σε μας του ίδιους, δεν μπορούμε να το καταλάβουμε. Μέσα από την καρδιά μου, γράφω αυτά που έμαθα εγώ και αφιερώνω αυτό το κείμενο σε όποιον νιώθει θλίψη ή βιώνει μια απώλεια, έναν χωρισμό, ένα διαζύγιο ή τον θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου.

1. Στην πραγματικότητα δεν ξεπερνάμε ποτέ μια απώλεια. Την αφομοιώνουμε, κι αυτή μας οδηγεί σε έναν τρόπο ζωής με πιο ουσιαστικές προτεραιότητες.

2. Θα ανακαλύψετε το βάθος της αγάπης που διαθέτετε, κάτι που ποτέ πριν δεν γνωρίζατε ότι υπήρχε.

3. Ποτέ να μην λυπάστε για τον τρόπο που αγαπήσατε. Η αγάπη πάντα έχει αξία.

4. Οι άνθρωποι μερικές φορές λένε πράγματα που μπορεί να σας φανούν ανόητα ή να σας πληγώσουν. Μην το πάρετε προσωπικά. Συνήθως απλώς προσπαθούν να βοηθήσουν.

5. Δεν υπάρχει πάντα μια κατάλληλη στιγμή ή κάποια αιτία. Μερικές φορές τα πράγματα απλώς συμβαίνουν.

6. Να ξέρετε ότι κάνατε ό,τι καλύτερο μπορούσατε τη στιγμή που έπρεπε. Συγχωρήστε τον εαυτό σας. Δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο που θα μπορούσατε να κάνετε ή να πείτε.

7. Είναι φυσιολογικό να νιώθετε θυμό. Αγκαλιάστε αυτό το συναίσθημα κι αφήστε το να λειτουργήσει μέσα σας.

8. Ένας θάνατος μπορεί να φέρει στην επιφάνεια τα καλύτερα στοιχεία σε μια οικογένεια, μπορεί όμως να βγάλει και τα χειρότερα. Να είστε προετοιμασμένοι για όλα.

9. Η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου μπορεί να σας κάνει να αναζητήσετε τον δικό σας σκοπό και τους στόχους σας κι αυτό είναι κάτι θετικό.

10. Θα βρείτε παρηγοριά στα πιο απρόσμενα μέρη.

11. Οι ξαφνικές συναισθηματικές εκρήξεις αποτελούν μέρος της όλης διαδικασίας. Αφήστε τον εαυτό σας να τις βιώσει.

12. Δεν υπάρχει φυσιολογική ή μη αντίδραση όταν πρόκειται για πένθος. Να είστε υπομονετικοί και ελαστικοί με τον εαυτό σας.

13. Οι άνθρωποι γύρω σας θα σας δείξουν ποιοί πραγματικά είναι. Στις δυσκολίες θα δείτε το πραγματικό τους πρόσωπο.

14. Ποτέ δεν θα γίνετε όπως ήσασταν παλιότερα.

15. Δεν υπάρχει συγκεκριμένο χρονικό διάστημα που θα πρέπει να κρατήσει η θλίψη σας.

16. Η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου μας υπενθυμίζει αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία στη ζωή.

17. Μια μεγάλη απώλεια είναι μια ευκαιρία να πάψετε να σκέφτεστε το εγώ σας και να ζήσετε περισσότερο με το συναίσθημα.

18. Μην αποφεύγετε τον πόνο, διότι θα κάνετε τα πράγματα χειρότερα και θα παρατείνετε τη διαδικασία. Αφήστε τα συναισθήματά σας ελεύθερα.

19. Η ζωή σας ήταν πιο πλούσια και όμορφη χάρη στην αγάπη που είχατε.

20. Αυτό που νομίζετε ότι είναι το τέλος συχνά αποτελεί μια καινούρια αρχή.

Read more: http://enallaktikidrasi.com/2014/10/20-pragmata-pou-tha-ithela-na-gnorizo-gia-to-penthos/#ixzz3FY3a1GLn

55 Όμηροι ενός σαράβαλου

Πριν λίγες μέρες θέλησα με την οικογένειά μου, να κάνουμε ένα μικρό ταξίδι στη Κωνσταντινούπολη.

Έχουμε πάει κι' άλλες φορές. Και απολαύσαμε και τη διαδρομή αλλά και την παραμονή μας εκεί.

Όμως αυτή τη φορά ήταν λίγο διαφορετικά.

Ήρθε το λεωφορείο από Θεσ/νίκη για να παραλάβει και τους Καβαλιώτες. (εμάς δηλαδή μαζί με άλλους).

Ο οδηγός ράθυμος, μας ρώτησε: "Έχετε και βαλίτσες;"

(Την άλλη φορά θα πάρω ένα σλιπάκι στη τσέπη μου για να μην σε βάζω σε κόπο)

Μπήκαμε σε ένα λεωφορείο τρισάθλιο. Βρώμικο (λάσπες στα παράθυρα) σπασμένα κάποια καθίσματα (έπεφταν πίσω οι πλάτες μόλις ακουμπούσες να ξεκουραστείς) και βρώμικο στο πάτωμα.

Και ως ένα σημείο κάποια είναι ανεκτά.

Όμως να ταξιδεύεις με το σώμα σου σε ορθή γωνία, 10 ώρες, γιατί αν ακουμπούσες στη πλάτη του καθίσματος, θα βρισκόσουν στην αγκαλιά του πίσω σου, δεν είναι και ότι καλύτερο.

Γιατί δεν άλλαζα κάθισμα; Γιατί το λεωφορείο ήταν φουλ!!!

Δεν υπήρχε ούτε μια θέση κενή.

Μπήκαμε και στη Ξάνθη. Μπήκαμε και στη Κομοτηνή και γέμισε το... βαπόρι.

Όταν άνοιξε το μικρόφωνο ο ξεναγός (Ο Άρης ένας πολύ έμπειρος ξεναγός Κωνσταντινουπολίτης) άρχισε το μικρόφωνο να τσιρίζει και να σφυρίζει. Δήλωνε την ταλαιπωρία του κι' αυτό...

Κάθε φορά που θα μας μιλούσε, το μικρόφωνο σφύριζε δαιμονισμένα.. Τρέλα! Νυχτερινό εγερτήριο!!!

Και ανάμεσα στα σφυρίγματα προσπαθούσες να ακούσεις τι λέει.

Ευτυχώς στη Πόλη αγόρασαν ένα καινούργιο μικρόφωνο και ηρέμησαν τα αφτιά μας. Εκεί το λεωφορείο πλύθηκε και είχε πλέον μια καλή όψη.

Συντήρηση που έπρεπε να είχε γίνει πριν ξεκινήσει αυτό το σαράβαλο, με κόσμο, το ταξίδι του.

55 όμηροι μέσα σε ένα βρώμικο, ταλαιπωρημένο και ασυντήρητο λεωφορείο, κατασκευασμένο από την ΕΛΒΟ (όταν λειτουργούσε) με αμάξωμα που προοριζόταν για φορτηγά, εμείς το κάναμε λεωφορείο...

Με προβληματική ανάρτηση, αφού όσοι καθόταν μετά τη μέση του λεωφορείου, σε κάθε μικρή λακκούβα πετόντουσαν στο κάθισμά τους. Είχα τη τύχη να κάθομαι στην προτελευταία σειρά και το ένιωθα έντονα.

Στην Εγνατία δεν είχαμε πρόβλημα. Όταν όμως περάσαμε στην "απέναντι πλευρά" εκεί το κατάλαβα!!!

Μόλις προσπαθούσες να χαλαρώσεις, στο θύμιζε το σαράβαλο που βρισκόσουν μέσα του.

Και όταν είχε κάπως έντονη κακοτεχνία ο δρόμος τότε άκουγες να τρίζει η ανάρτηση... Χρουπ Χρουπ...

Στην επιστροφή περίμενα να φτάσουμε στα σύνορα. Να πιάσουμε "Εγνατία" να ηρεμήσουμε λίγο.

Όμως ο οδηγός είχε άλλη άποψη. Πήραμε την παλιά Εθνική. Για να βρούμε βενζινάδικο να βάλουμε πετρέλαιο. Και συνεχίσαμε να χορεύουμε στα καθίσματα...

Στη διαδρομή το λεωφορείο σταματούσε. Έσβηνε και τη μηχανή και μετά από 10 λεπτά έβαζε μπρος και συνέχιζε το μαρτυρικό του δρομολόγιο.

- Που το βρήκατε αυτό το λεωφορείο; ρώτησα με αφέλεια τον οδηγό.

- Του "Ζορπίδη" είναι. Το νοίκιασε το "Άθως".

- Δεν είχε ποιό σαβούρα να δώσει στο 'Άθως" ο "Ζορπίδης" ;

- Τι να σου πω;

"Τι να μου πεις Τι να σου πω Μαρτυράμε και οι δυό" που λέει και το τραγούδι.

Όταν φτάσαμε επιτέλους στη Καβάλα, οι συνταξιδιώτες μας αποχαιρέτησαν... "Α ρε τυχεροί. Τελείωνει το μαρτύριό σας Εμείς έχουμε μέχρι τη Θεσ/νίκη ακόμη..."

Μη με ρωτάτε αυτές τις μέρες γιατί περπατώ μονόπαντα.

Ακόμη πονάει ο σβέρκος μου από τα τινάγματα του λεωφορείου.

ΥΓ Το σαράβαλο με ωραία όψη μετά το πλύσιμό του.