Δήμαρχοι φιλόδοξοι

Πριν από 30 χρόνια τα φυσικά Χριστουγεννιάτικα έλατα που στολίζαμε στα σπίτια μας τα εισάγαμε από Βέλγιο, Ολλανδία και Βουλγαρία. Φυτείες απλωμένες στα δάση, μεγάλωναν και μας τα πουλούσαν. Υπήρχε μεγάλη ζήτηση. Υπήρχε και εκροή συναλλάγματος.

Τότε ένας φιλόδοξος δασάρχης σκέφτηκε κάτι απλό. Γιατί αυτοί και όχι και εμείς; Και ξεκίνησε ένα μεγάλο πρόγραμμα. Στα φυτώρια της Αρναίας φυτεύτηκαν χιλιάδες έλατα και πεύκα με ποικιλίες που ενδιέφεραν εμπορικά. Κάλεσε αγρότες κατοίκους  του Χολομώντα που ζούσαν στα γύρω χωριά. Τους διέθεσε μικρές δασικές εκτάσεις 1-2 στρέμματα, για να τα καθαρίσουν από τα χόρτα και να φυτέψουν. τα φυντάνια του φυτωρίου.  Κάθε αγρότης ενδιαφερόταν για το μέρος που είχε φυτέψει. Ο δασάρχης αυτός, έκανε και κάτι άλλο. Απαγόρεψε την ελεύθερη βοσκή ζώων. Και οι κάτοικοι ζούσαν από την ξύλευση του δάσους, τη ρητίνη των πεύκων, τα γκι και ου που πουλούσαν τα Χριστούγεννα, το φυτόχωμα  που πουλούσαν όλο το χρόνο στα φυτώρια. Και το σημαντικότερο. Ποτέ δεν είχαμε καλοκαιρινές φωτιές στο Χολομώντα μέχρι σήμερα.

Τα χρόνια πέρασαν και οι απαιτήσεις άλλαξαν. Οι ιδέες όμως δεν χάνονται. Στο Δήμο Λάρισας ο εκεί Δήμαρχος ξεκίνησε να διαθέτει μικρές εκτάσεις των 100 τμ σε δημότες του για να δημιουργήσουν τους δικούς τους λαχανόκηπους. Ετοίμασε τις εκτάσεις και τις παρέδωσε στους ενδιαφερόμενους να τις καλλιεργήσουν.

Ένας άλλος Δήμαρχος, της Αλεξανδρούπολης, έκανε το ίδιο δημιουργώντας την υποδομή για βιολογικές καλλιέργειες. Και ένα μικρό μέρος της παραγωγής τους θα το δίνουν, ως αντάλλαγμα, στο Κοινωνικό Παντοπωλείο του Δήμου.

Και πιο κοντά. Ο Δήμαρχος Παγγαίου ξεκίνησε το ίδιο πρόγραμμα. Τη δημιουργία λαχανόκηπων για να βοηθήσει τους χαμηλού εισοδήματος κατοίκους του.

Δήμαρχοι που στέκονται κοντά στον δημότη τους και δε ζουν κολλημένοι στον αστερισμό του ΕΣΠΑ και της φράσης «δεν έχει ο Δήμος χρήματα». Ψάχνουν βρίσκουν δημιουργούν και προσφέρουν.

Τα φυτά στα παρτέρια των Δήμων είναι όμορφα. Πόσοι γνωρίζουν ότι τα μεγάλα δενδρώδη φυτά τα εισάγουμε από την Ιταλία; Φοίνικες, λιγούστρα, δαμασκηνιές. Λεμονοκυπάρισα,  εισάγονται επειδή εδώ δεν υπάρχει μια οργανωμένη υποδομή να παραχθούν από εμάς. Να δουλέψουν οι δικοί μας άνθρωποι και να βοηθηθεί η τοπική κοινωνία.

Ο Δήμος Θέρμης ξεκίνησε σε μεγάλη θερμοκηπιακή μονάδα την παραγωγή καλλωπιστικών φυτών, από τα πιο απλά και μικρά, όπως πετούνιες, πανσέδες, βιολέτες, χρυσάνθεμα κλπ ώστε όχι μόνο να είναι γεμάτα χρώμα τα παρτέρια του, αλλά να τα πουλάει και σε άλλους Δήμους. Και στη συνέχεια πέρασε στην παραγωγή των μεγάλων δένδρων. Που αναπτύσσονται στο φυτώριο και μεταφυτεύονται σε πρασιές. Και δυο φορές το χρόνο διοργανώνει γιορτή πράσινου. Δίνει δωρεάν φυτά στους πολίτες να τα φυτέψουν εκείνοι στους δικούς τους χώρους.

Ο Δήμος Κατερίνης έκανε το ίδιο. Σε θερμοκήπιο παράγει και φυτεύει τα φυτά που θέλει κάθε χρόνο αντί να τα αγοράζει από άλλα φυτώρια έξω από τη περιοχή του.Τα χρήματα που πλήρωνε κάθε χρόνο για να αγοράζει φυτά και δένδρα, τώρα τα παράγει απασχολώντας άτομα από προγράμματα αποφυλακιζομένων, απεξαρτημένων, κλπ κοινωνικών ομάδων.

Δήμαρχοι δημιουργικοί, με οράματα και φιλοδοξίες.

Καλημέρα σας.

Έζησα το όνειρο…

Αυτές τις γιορτές ήθελα να μείνω εδώ. Δεν είχα διάθεση να κάνω σκι στις Άλπεις. Ούτε να συναντήσω τον Πάπα στο Βατικανό. Που να τρέχεις μέσα στο καταχείμωνο για πριβέ συναντήσεις και χλιδάτα ρεβεγιόν σε γκλαμουράτα σαλέ. Έμεινα στο σπίτι μου. Είδα όλα τα πλούσια προγράμματα της τηλεόρασης, απόλαυσα ηλεκτρονική θαλπωρή τηλεοπτικής κουλτούρας. Δεκάδες καινούρια Χριστουγεννιάτικα και Πρωτοχρονιάτικα προγράμματα πλημμύρισαν τις τηλεοπτικές οθόνες. Να τα έχανα; Ποτέ.

Η πόλη μου στολίστηκε από τις αρχές του Δεκέμβρη με καινούρια ντεκόρ. Το άκρον άωτον της φαντασίας του Δήμου. Πολύχρωμα λαμπάκια σε πρωτοφανείς σχεδιασμούς έδωσαν μια διαφορετική αίγλη στη πόλη. Τίποτα δε θύμιζε το πέρυσι. Όλα καινούρια! Όλα λαμπερά! Τα είδα και σοκαρίστηκα. Ξανάγινα παιδί.

Όχι δε πήγα στην Ονειρούπολη της Δράμας. Τι να δω; Μέχρι και τα Τίμια Δώρα των Μάγων έφεραν από την Μονή του Αγίου Παύλου, στο Άγιο Όρος, για να τα προσκυνήσουν οι κάτοικοι. Ένα ξύλινο χωριό στήθηκε μέσα στο Πάρκο της Δράμας για να ονειρευτούν τα παιδιά. Άκουσα ότι πήγαν εκδρομικά από όλη την Ελλάδα στην Ονειρούπολη. Σιγά τα ωά. Αυτοί Ονειρούπολη εμείς Κοσμόπολις.

Ούτε στα Τρίκαλα πήγα. Εκεί έστησαν στο χωριό του Αι Βασίλη, τον «Μύλο Των Ξωτικών». Κάπνιζαν και τα φουγάρα του παλιού «Μύλου Μουτσόπουλου». Λάδωσαν τις μηχανές και άρχισε να λειτουργεί ο Μύλος. Μαζεύτηκε κόσμος από όλη τη Θεσσαλία να δει το Εργοστάσιο του Αι Βασίλη. Πήγαν και από άλλες περιφέρειες. Βλακείες θέαμα.

Προτίμησα τη πόλη μου. Περπάτησα στους πεζόδρομους του κέντρου. Άνετοι πεζόδρομοι. Να περπατάς και να χαίρεσαι. Να αφήνεις το παιδί σου να παίζει και να μη φοβάσαι μη το χτυπήσει κανένας βιαστικός ντελιβεράς με το δίκυκλο. Ούτε να μπλέκεσαι μέσα σε τραπεζοκαθίσματα και τέντες. Αγόρασα και κάστανα από τον Ευθύμη. Οι καλύτεροι πεζόδρομοι της Ευρώπης βρίσκονται στη Καβάλα. Πεζόδρομοι με άποψη.

Προτίμησα και τη κεντρική πλατεία. Με τις δεκάδες φαντασμαγορικές εκδηλώσεις της. Γύριζε το καρουζέλ… γεμάτο παιδάκια. Πουλούσαν μεγάλα μπαλόνια οι γύφτισσες. Το σιντριβάνι πετούσε πολύχρωμο νερό. Απέναντι τα σουβλάκια του Δεληκάρη χόρευαν πάνω στα κάρβουνα! Είχαμε και παγοδρόμιο! Χιόνια δεν είχαμε. Είχαμε όμως πάγο για πατινάζ.

Στη τέντα της Πλατείας, κάθε βράδυ είχε και μια εκδήλωση. Κόσμος πολύς τις παρακολουθούσε. Το αδιαχώρητο στη πλατεία. Όλοι με ενδιαφέρον κοίταζαν τη τέντα. Η τέντα στα χάι της. Της έβαλαν και πλάτη από πίσω για να μη κρυώνουν οι καλλιτέχνες. Τη φώτισαν. Τη πρώτη μέρα, πήγε και ο Δήμαρχος. Και άναψε τα φώτα στη πλατεία! Δηλαδή για να λέμε την αλήθεια, ο ηλεκτρολόγος τα άναψε. Απλά ο Δήμαρχος έκανε ότι τα άναψε. Για το σόου της υπόθεσης δηλαδή…

Και τα όμορφα σπιτάκια, μοναδικής τεχνοτροπίας και ξεχωριστής κουλτούρας, έφεραν χιλιάδες κόσμο στη πλατεία μας. Και τι δε πουλούσαν εκεί… Μέχρι τσιμπιδάκια για τα μαλλιά.  

Απαραίτητη φιγούρα ο Γιάννης με τα σπιτικά γλυκά της Καρβάλης. Φορούσε και σκούφο για να προστατευτεί από τις νιφάδες χιονιού που έπεφταν στο σπιτάκι του.

Είχε και λαχειοπώληδες. Αγόρασα και εγώ λαχεία. Δε κέρδισαν. Του χρόνου πάλι. Αν είμαι εδώ και δε πάω στις Άλπεις, ίσως κερδίσω. Δε βαριέσαι.

Και του χρόνου.

Η ευθύνη της Αριστεράς

Μπορεί πολλοί από εμάς να ξυπνήσαμε οργισμένοι από την ακατανόητη αντοχή που δείχνει το πρακτικά αλληλοστηριζόμενο σύστημα ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, αλλά εγώ θα σας πρότεινα να ανοίξουμε λίγο το κάδρο. Μπορεί να φαίνεται παράδοξο, αλλά ένας από τους σημαντικούς παράγοντες επιβίωσης της σημερινής πολιτικής παθογένειαςείναι η στάση της Αριστεράς. Ο φαινόμενος πολιτικός ακτιβισμός του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ δεν παράγει ουσιαστικό πολιτικό αποτέλεσμα μεταβολής συσχετισμών. Στην ουσία και τα δύο κόμματα είναι αυτοπεριορισμένα στο περιθώριο των πολιτικών εξελίξεων και μάλιστα σε μια κατάσταση πρωτοφανούς κρίσης, που λογικά προσφέρει προνομιακό πεδίο αύξησης της επιρροής τους.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, ένα ανομοιογενές μόρφωμα τάσεων και προσώπων, έχει τις ιστορικές καταβολές του στο ΚΚΕ εσωτερικού, αλλά μετά τον Κωνσταντόπουλο τη μουσική την παίζουν στελέχη που αποχώρησαν από το ΚΚΕ. Αυτό έχει αποτέλεσμα τη διαμόρφωση ενός οξύ αλλά κοινότοπου κεντρικού καταγγελτικού λόγου και ενός πολιτικού στίγματος στα όρια του χωρίς αρχές εξτρεμισμού. Ο ΣΥΡΙΖΑ απλώς καταγγέλλει, φοβίζει τους συνετούς ριζοσπάστες, αδυνατεί να κάνει προτάσεις και φλερτάρει με την ιδέα της δραχμής και της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας. Αυτό οροθετεί και την επιρροή του ποιοτικά και ποσοτικά. Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να καταγγέλλει, αλλά δεν ενοχλεί το πολιτικό κατεστημένο. Στην ουσία αποτελεί μεταλλαγμένο μεταπολιτευτικό κατάλοιπο που η επιβίωσή του κρίνεται κάθε φορά τα ξημερώματα της Δευτέρας των εκλογών.
Το ΚΚΕ είναι ό,τι πιο σταθερό, ιστορικό, παραδοσιακό διαθέτει η εγχώρια πολιτική σκηνή. Διαφέρει από τους άλλους όσο ο αριστοκράτης από τους νεόπλουτους. Μετά το «αμάρτημα» του 1989 στην Ελλάδα και την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού μπήκε σε μια κατάσταση απόλυτης περισυλλογής και εσωστρέφειας. Αρνήθηκε τη νέα πραγματικότητα, την ανάγκη ανοικτής αναζήτησης των αιτίων της ιστορικής ήττας του κομμουνισμού. Την ανάγκη μελέτης των εντυπωσιακών μεταλλάξεων του καπιταλισμού σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης και νέων τεχνολογιών. Οδήγησε στην έξοδο τους ανήσυχους και κράτησε τους «πιστούς», συγκροτώντας την αυθεντική κιβωτό της κουμμουνιστικής ορθοδοξίας και παραδόσεων. Αυτό οδήγησε σε μια επανασυσπείρωση των δυνάμεών του στη βάση των «αρχών και των αδιάψευστων δογμάτων».
Στο επίπεδο της πολιτικής δράσης εκφράστηκε με το σύνθημα «πολλά κόμματα, δυο πολιτικές», αρνούμενο κάθε ενδεχόμενο συντονισμού δράσης με οποιονδήποτε άλλον πολιτικό σχηματισμό. Αυτό μπορεί να φέρνει μια αύξηση επιρροής λόγω καθαρότητας, αλλά σε οδηγεί στο περιθώριο των εξελίξεων. Στην ουσία αποφεύγει την «πολιτική μόλυνση» αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στους φορείς της, περιφρουρώντας μόνο τον χώρο του. Δεν το απασχολούν λεπτομέρειες δανειακών συμβάσεων, επιτόκια, όροι, δεσμεύσεις, πιθανές βελτιώσεις, αλλαγές. Είναι κόλπα της πλουτοκρατίας. Ας ασχοληθούν μ’ αυτά αυτοί που έχουν τα χέρια τους βουτηγμένα στο κρίμα. Το ΚΚΕ επαγγέλλεται το αύριο της οριστικής ανατροπής που θα πραγματοποιηθεί μέσα από τις γραμμές του, χωρίς ανίερες συμμαχίες με οπορτουνιστές. Ο εθελούσιος περιορισμός του ΚΚΕ στην πολιτική καθαρότητα και τη μονομερή πολιτική δράση μέσω των συντεταγμένων εκδηλώσεων της πολιτικής του επιρροής είναι ελάχιστα ενοχλητική για το πολιτικό κατεστημένο. Μια ανοικτή πολιτική αντιμνημονιακών συσπειρώσεων, διατύπωσης ρεαλιστικών εναλλακτικών προοπτικών και στοχευμένων κινητοποιήσεων θα το είχαν φέρει σε πολύ δύσκολη κατάσταση, θα είχαν πυροδοτήσει ουσιαστικές πολιτικές εξελίξεις και ενδεχομένως να είχαν μετριάσει τα δεινά που υφίστανται οι πολίτες.
Όσο κι αν φαντάζει παράδοξο, η αντοχή του πολιτικού κατεστημένου νομής της εξουσίας δεν είναι άσχετη και με την εθελούσια αυτοαπομόνωση της Αριστεράς.

Του Θανάση Σκόκου Από το http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=9983

Χαμόγελο ανθρωπιάς

Χαμόγελο ανθρωπιάς.

Μέσα από την οικονομική κρίση βγαίνουν οι παράπλευρες απώλειές της. Δεν είναι μόνο η οικονομική ένδεια που βλέπουμε μπροστά μας. Σπάει ο θεσμός της κοινωνικής αλληλεγγύης που διέπει μια οργανωμένη κοινωνία. Και από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε ο θεσμός της κοινωνικής αλληλεγγύης πρέπει να δυναμώσει. Να δείξουμε τη θετική πλευρά που όλοι διαθέτουμε απέναντι στο μοιρολατρικό ύφος που πήρε το πρόσωπό μας. Και ο αλτρουϊσμός είναι ένα Κοινωνικό Κεφάλαιο. Που βοηθάει να υπάρχει κοινωνική συνοχή. Απαραίτητη σε κοινωνικές δυσκολίες. Μας βγάζει από τη ξενοφοβία και τον ατομικισμό. Η κοινωνική αλληλεγγύη μας βοηθάει ψυχικά σε δύσκολες περιόδους, αφού αισθανόμαστε ότι μπορούμε να στηριχτούμε στον συγγενή, το φίλο, το γείτονα ή ακόμη και σε κάποιον ξένο. Η ανάπτυξή της βοηθάει να αισθανθούμε ευχάριστα μέσα στη κοινωνία ως μονάδες. Να αισθανθούμε ότι δεν είμαστε αποξενωμένοι.

Σαν χώρα το 2009 είχαμε την 51^η θέση ανάμεσα σε 110 κράτη που αντιπροσωπεύουν το 90% του πλανήτη, στη μέτρηση «Κοινωνικό Κεφάλαιο». Σήμερα η μέτρηση προξενεί θλίψη. Κατέχουμε την 100^η θέση! (Μελέτη: Prosperity Index™)

Πως μπορούμε να ξεκινήσουμε; 

Μέσα στο σπίτι μας έχουμε τόσα αντικείμενα που δε τα θέλουμε. Που μας είναι περιττά και απλά τα ξεσκονίζουμε. Βιβλία που διαβάσαμε. CD που ακούσαμε. Ρούχα που δεν μας βολεύουν. Μια σακούλα με τρόφιμα που αγοράσαμε για το σκοπό αυτό. Κάποια έπιπλα που θα μπορούσαν να τα πάρουν υπάλληλοι του Δήμου και με κάποια επιδιόρθωση να διατεθούν στη συνέχεια σε νοικοκυριά που τα θέλουν. Αυτό που βαρεθήκαμε ή είναι λίγο χαλασμένο δεν είναι για πέταμα! Μπορεί να πάρει ζωή στα χέρια ενός συμπολίτη μας.

Ο Δήμος Καβάλας ξεκινάει και πάλι το «Κοινωνικό Παντοπωλείο». Ένας θεσμός που υπάρχει σε πάρα πολλούς Δήμους όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε άλλα κράτη. Κράτη που δεν τα άγγιξε η οικονομική υποτέλεια. Σε πόλεις σύγχρονες όπως η Ν.Υόρκη το φαινόμενο είναι σύνηθες.

Μπορούμε να εμπιστευθούμε το Δήμο μας, ως φορέα υλοποίησης και να δώσουμε εκεί αυτό που έχουμε τη δυνατότητα. Αυτό που θα ανακουφίσει ένα συνάνθρωπό μας να αισθανθεί ότι δίπλα του υπάρχουν άνθρωποι. Άνθρωποι με κοινωνικό πρόσωπο. Άνθρωποι που διατηρούν ζεστή τη ψυχή τους. Που ενδιαφέρονται. Που δε στοιβάζουν για να ικανοποιήσουν τον εγωκεντρικό τους χαρακτήρα, αλλά κοιτάζουν και στο περίγυρό τους. Που δεν μοιρολογούν για τα 100  ή 200 ευρώ που μειώθηκε ο μισθός τους. Αλλά χαίρονται γιατί μπορούν και πληρώνονται ακόμη.

Μέσα στο Δήμο Καβάλας υπάρχουν άνθρωποι που στηρίζουν αυτές τις απόψεις. Δημοτικοί Σύμβουλοι που είναι πρόθυμοι να σταθούν αρωγοί στη προσπάθεια του «Κοινωνικού Παντοπωλείου». Ας σταθούμε και εμείς οι απλοί πολίτες, στο ύψος των περιστάσεων και ας βοηθήσουμε.

Για να αισθανθούμε ψυχικά καλύτερα και να χαρίσουμε ένα χαμόγελο ανθρωπιάς στους ανθρώπους που δυσκολεύονται. 

Καλημέρα σας.

Δάκρυα για το χυμένο γάλα

Τώρα αισθάνεσαι εθνικά ταπεινωμένος. Τώρα αισθάνεσαι ότι θίγεται η εθνική σου ανεξαρτησία. Ενώ πριν… Πριν ήσουν εθνικά περήφανος.

Όταν έκαναν απεργία μέσα στο κατακαλόκαιρο στην Ολυμπιακή για να πάρουν αυξήσεις, το θεωρούσες δίκαιο. Και σερνόταν οι τουρίστες με τις μέρες στο κλειστό αεροδρόμιο του Ελληνικού. Δε διασυρόταν τότε ο τουρισμός μας.

Όταν ο Πιπεργιάς κατέβαζε τους διακόπτες για να πάρουν αυξήσεις οι σκληρά εργαζόμενοι της ΔΕΗ τότε δεν θίχθηκε η εθνική σου συνείδηση. Ούτε σε ενοχλεί που ακόμη και σήμερα δικαιούνται τζάμπα ρεύμα, όχι μόνο όσο εργάζονται στη ΔΕΗ αλλά και όταν συνταξιοδοτηθούν. Και η τζαμπατζίδικη παροχή συνεχίζεται ακόμη και στη χήρα του αποθανόντος υπαλλήλου της ΔΕΗ. Αυτό το ήξερες; Πολλά θα μάθεις ακόμη.

Όταν κρέμασαν στον ΟΤΕ το πανό «Πωλείται» ήξεραν γιατί ήθελαν τον κρατικό έλεγχο οι εργαζόμενοι εκεί. Δεν διαμαρτυρήθηκαν όμως που έβαζαν τα παιδιά τους χωρίς διαγωνισμό. Ούτε για τις υψηλές αποδοχές τους σε σχέση με τον ιδιωτικό τομέα.

Ένας ολόκληρος μηχανισμός παροχών σε επιδόματα, σε ανύπαρκτες υπερωρίες και εκτός έδρας ακόμη και για μια ολιγόωρη μετακίνησή τους μέσα στο νομό.

Ένας ολόκληρος κόσμος σιτιζόμενος από τον δημόσιο κορβανά. Με απευθείας αναθέσεις έργων και έργα που τα πληρώναμε 5 και 10 φορές ακριβότερα της αξίας τους.

Θίγεται η εθνική σου περηφάνια τώρα που αλλάζει το συνταξιοδοτικό. Δεν θίχθηκε όμως που άνθρωποι 45 και 50 χρονών έβγαιναν στη σύνταξη για να ξεκινήσουν νέα επαγγελματική καριέρα, στο όνομα ενός συγγενούς τους βέβαια.

Ούτε ποτέ διαμαρτυρήθηκε κάποιος από τους προοδευτικούς και συμπαραστάτης των αγανακτισμένων, για τα μαϊμούδες επιδόματα.

Θα χάσουν από το «κούρεμα» τα ασφαλιστικά ταμεία. Αυτά που χάνουν κάθε χρόνο από τη αυθαίρετη συνταγογράφηση δε τα μέτρησες.

Και φτάσαμε στη τεράστια αδικία όπου οι αμοιβές στο Δημόσιο έφτασαν 5 – 8 φορές πάνω από τον ιδιωτικό τομέα. Με υπηρεσίες που αλληλεπικάλυπταν η μια την άλλη. Με διευθύνσεις επί διευθύνσεων και προσωποπαγείς θέσεις για να εξυπηρετηθούν τα όποια κομματικά πρόσωπα.

Μη μας λείψουν και χάσουμε το σουσούμι τους. Και τι θα απογίνουμε χωρίς κομματικούς ινστρούχτουρες. Αλλοίμονο.

Τώρα ξεβολευόμαστε. Θα περάσουμε από μια στενωπό. Καλύτερα έτσι. 

Ας μη πάρει επίδομα ο Δημ. Υπάλληλος που θα πέσει στην αγορά για να αγοράσει τα εισαγόμενα προϊόντα. Αφού απαξιώσαμε κάθε παραγωγικό τομέα κάθε βιοτεχνία και βιομηχανία τώρα μας έπιασε η εθνική ταπείνωση. Γεμίσαμε τα ψυγεία μας με εισαγόμενα τρόφιμα από τη Γερμανία και τη Δανία και στενοχωριόμαστε που θα μας επιτηρούν οι Γερμανοί.

Έφτασε μια θέση στο Δημόσιο να έχει δεκαπλάσια αξία από μια θέση στη γεωργική παραγωγή. Όμως δε μας αρέσει που τρώμε 2 ευρώ τη ντομάτα.

Μεμψιμοιρούμε για την απόφαση της 26^ης Οκτωβρίου. Ψάχνουμε στα ψιλά γράμματα μήπως και επιδαψιλεύονται την εθνική μας κυριαρχία. Τρομάρα μας. Τώρα τη σκεφτήκαμε.

Μια αγγλική παροιμία λέει: «δεν υπάρχει λόγος να κλαίμε πάνω από το χυμένο γάλα». Πληροφοριακά και μόνο. 

Ακόμη και το γάλα που πίνουμε, το εισάγουμε κατά το 1/3.

Καλημέρα σας.

Τα γαϊδούρια

Μια μέρα εμφανίστηκε σε ένα χωριό ένας άνδρας με γραβάτα...
Ανέβηκε σε ένα παγκάκι και φώναξε σε όλο τον τοπικό πληθυσμό ότι θα αγόραζε όλα τα γαϊδούρια που θα του πήγαιναν, έναντι 100 ευρώ και μάλιστα μετρητά.

Οι ντόπιοι το βρήκαν λίγο περίεργο, αλλά η τιμή ήταν πολύ καλή και όσοι προχώρησαν στην πώληση γύρισαν σπίτι με το τσαντάκι γεμάτο και το χαμόγελο στα χείλη.


Ο άνδρας με τη γραβάτα επέστρεψε την επόμενη μέρα και πρόσφερε 150 ευρώ για κάθε απούλητο γάιδαρο, κι έτσι οι περισσότεροι κάτοικοι πούλησαν τα ζώα τους. Τις επόμενες ημέρες προσέφερε 300 ευρώ για όσα ελάχιστα ζώα ήταν ακόμα απούλητα με αποτέλεσμα και οι τελευταίοι αμετανόητοι να πουλήσουν τα γαϊδούρια τους.

Μετά συνειδητοποίησε ότι στο χωριό δεν έμεινε πια ούτε ένας γάιδαρος και ανακοίνωσε σε όλους ότι θα επέστρεφε μετά από μια εβδομάδα για να αγοράσει οποιοδήποτε γάιδαρο έβρισκε έναντι … 500 ευρώ!! Και αποχώρησε.

Την επόμενη μέρα ανέθεσε στον συνέταιρό του το κοπάδι των γαϊδάρων που είχε αγοράσει και τον έστειλε στο ίδιο χωριό με εντολή να τα πουλήσει όλα στην τιμή των 400 ευρώ το ένα.

Οι κάτοικοι βλέποντας την δυνατότητα να κερδίσουν 100 ευρώ την επόμενη εβδομάδα, αγόρασαν ξανά τα ζώα τους 4 φορές πιο ακριβά από ότι τα είχανε πουλήσει, και για να το κάνουν αυτό, αναγκάστηκαν να ζητήσουν δάνειο από την τοπική τράπεζα.

Όπως φαντάζεστε, μετά την συναλλαγή οι δύο επιχειρηματίες έφυγαν διακοπές σε έναν φορολογικό παράδεισο της Καραϊβικής, ενώ οι κάτοικοι του χωριού βρέθηκαν υπερχρεωμένοι, απογοητευμένοι, και με τα γαϊδούρια στην κατοχή τους που δεν άξιζαν πλέον τίποτα.

Φυσικά οι αγρότες προσπάθησαν να πουλήσουν τα ζώα για να καλύψουν τα χρέη. Μάταια. Η αξία τους είχε πατώσει. Η τράπεζα λοιπόν κατάσχεσε τα γαϊδούρια και εν συνεχεία τα νοίκιασε στους πρώην ιδιοκτήτες τους.

Ο τραπεζίτης όμως πήγε στον δήμαρχο του χωριού και του εξήγησε ότι εάν δεν ανακτούσε τα κεφάλαια που είχε δανείσει θα κατέρρεε και αυτός, και κατά συνέπεια θα ζητούσε αμέσως το κλείσιμο της ανοικτής πίστωσης που είχε με τον δήμο.

Πανικόβλητος ο δήμαρχος και για να αποφύγει την καταστροφή, αντί να δώσει λεφτά στους κατοίκους του χωριού για να καλύψουν τα χρέη τους, έδωσε λεφτά στον τραπεζίτη, ο οποίος παρεμπιπτόντως … ήταν κουμπάρος του δημοτικού συμβούλου…

Δυστυχώς όμως ο τραπεζίτης αφού ανέκτησε το κεφάλαιό του, δεν έσβησε το χρέος των κατοίκων, και ούτε το χρέος του δήμου, ο οποίος φυσικά βρέθηκε ένα βήμα πριν την πτώχευση.

Βλέποντας τα χρέη να πολλαπλασιάζονται και στριμωγμένος από τα επιτόκια, ο δήμαρχος ζήτησε βοήθεια από τους γειτονικούς δήμους. Αυτοί όμως του έδωσαν αρνητική απάντηση, γιατί όπως του είπαν είχαν υποστεί την ίδια ζημιά με τους δικούς τους γαιδάρους!!...

Ο τραπεζίτης τότε έδωσε στον δήμαρχο την «ανιδιοτελή» συμβουλή / οδηγία να μειώσει τα έξοδα του δήμου: λιγότερα λεφτά για τα σχολεία, για το νοσοκομείο του χωριού, για την δημοτική αστυνομία, κατάργηση των κοινωνικών προγραμμάτων, της έρευνας, μείωση της χρηματοδότησης για καινούρια έργα υποδομών… Αυξήθηκε η ηλικία συνταξιοδότησης, απολύθηκαν οι περισσότεροι υπάλληλοι του δημαρχείου, έπεσαν οι μισθοί και αυξήθηκαν οι φόροι.

Ήταν έλεγε αναπόφευκτο, αλλά υποσχόταν με αυτές τις διαρθρωτικές αλλαγές «να βάλει τάξη στη λειτουργία του δημοσίου, να βάλει τέλος στις σπατάλες» και να … ηθικοποιήσει το εμπόριο των γαϊδάρων.

Η ιστορία άρχισε να γίνεται ενδιαφέρουσα όταν μαθεύτηκε πως οι δυο επιχειρηματίες και ο τραπεζίτης είναι ξαδέρφια και μένουν μαζί σε ένα νησί κοντά στις Μπαχάμες, το οποίο και αγόρασαν … με τον ιδρώτα τους. Ονομάζονται οικογένεια Χρηματοπιστωτικών Αγορών, και με μεγάλη γενναιότητα προσφέρθηκαν να χρηματοδοτήσουν την εκλογική εκστρατεία των δημάρχων των χωριών της περιοχής.

Σε κάθε περίπτωση η ιστορία δεν έχει τελειώσει γιατί κανείς δεν γνωρίζει τι έκαναν μετά οι αγρότες. Εσύ τι θα έκανες στην θέση τους? Τι θα κάνεις εσύ?



(Μετάφραση από το ιταλικό κείμενο το οποίο ήταν μετάφραση του γαλλικού και πάει λέγοντας. Φυσικά τα κείμενα αυτά είναι μεταφρασμένα σε όλες τις γλώσσες γιατί ως γνωστό στην ιστορία αυτή εμπλέκονται επιχειρηματίες, τραπεζίτες, δημοτικές αρχές και φουκαράδες χωρικοί όλου του κόσμου καθώς όλος ο πλανήτης υπόκειται στους «κανόνες της αγοράς» … των γαιδάρων.)

himaira.blogspot.com

Διαβάστε περισσότερα: 24ωρο: Επίκαιρη ιστορία με πολλά διδάγματα http://24wro.blogspot.com/2011/10/blog-post_9798.html#ixzz1c6rG8HJ6

Η χαμένη τιμή του χλιδόφτωχου

Η χαμένη τιμή του χλιδόφτωχου

ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΒΑΞΕΒΑΝΗ

 

Η συντριβή του συστήματος και το τέλος του διεστραμμένου «εγώ».

 

Χειρότερο απ το βλέμμα ενός δαρμένου σκύλου είναι το βλέμμα ενός ανθρώπου σαν δαρμένου σκύλου. Το βλέμμα του φόβου που δεν τον φιλτράρει η λογική, που δεν τον αναιρεί καμιά ελπίδα. Δεν υπάρχει χειρότερος φόβος απ τον αόριστο φόβο. Δεν ξέρεις τι πρέπει να φοβάσαι και καταλήγεις να φοβάσαι τα πάντα. Λίγο πριν απ το τέλος, φοβάσαι τον φόβο σου και καταλήγεις να φοβάσαι τον εαυτό σου.

 

Γέμισαν οι δρόμοι τέτοια βλέμματα. Άνθρωποι που δεν ξέρουν τι πρέπει να φοβούνται, σαν τα σκυλιά που περιμένουν το χτύπημα. Πού πάμε; Τι θα μας συμβεί; Κανένας δεν μπορεί ν απαντήσει αλλά και κανένας δεν θέλει. Τι κακό θα συμβεί; Θα χάσουμε τη δουλειά μας, το σπίτι; Θ αναγκαστούμε να ζήσουμε με λιγότερα; Η τηλεόραση 52 ιντσών δεν θα προσφέρει καμιά απόλαυση; Θ αναγκαστούμε να ψάχνουμε στα σκουπίδια; Θα είμαστε υποχρεωμένοι να πίνουμε ρετσίνα με τον γείτονα που δεν γνωρίζουμε καν, όπως σ εκείνες τις ταινίες με τον Ρίζο και τη Βλαχοπούλου; Υπάρχει περίπτωση να χτυπήσει η πόρτα και να είναι ο διπλανός που ζητάει ένα λεμόνι; Ποιο απ όλα είναι το δικό μας σενάριο;

 

Δεν είμαι σίγουρος πως η πτώχευση είναι η καταστροφή της Ελλάδας. Προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που θα πτωχεύσει. Η Παιδεία των προσωπικών Πανεπιστημίων και της κομματικής συναλλαγής; Οι εφορίες της διαφθοράς; Τα νοσοκομεία με το φακελάκι; Μήπως θα συντριβεί το πολιτικό μας σύστημα, αυτή η μεγάλη αποθήκη με ψεύτες, φαφλατάδες και ανεπάγγελτους; Θ' αναγκαστεί ο Δημήτρης Ρέππας να γίνει οδοντογιατρός, ο Καραμανλής δικηγόρος και ο Βενιζέλος αδύνατος; Ποια, αλήθεια, είναι η μεγάλη καταστροφή που φοβόμαστε;

 

Υπάρχουν πολλά που θα χάσουμε, αλλά δεν ξέρω αν είναι αυτά που δικαιούμαστε και πολύ περισσότερο αυτά που χρειαζόμαστε. Στη γειτονιά μου θα κλείσουν τα 7 καταστήματα μανικιούρ-πεντικιούρ και τα 6 κομμωτήρια και θα μείνει μόνο ο ένας φούρνος που θα πουλάει είδος ανάγκης: ψωμί. Οι κυρίες θα πάψουν να ισορροπούν επικίνδυνα πάνω σε αφόρετες γόβες και τεχνητές επιθυμίες. Οι τράπεζες δεν θα έχουν διακοποδάνεια. Ο Ρέμος δεν θα βρίσκει κανέναν να του ρίξει δυο γαρύφαλλα. Η Φιλιππινέζα δεν θ αναθρέφει πια τα παιδιά. Οι σύγχρονες μανάδες ίσως δεν θ αναφωνούν «δεν αντέχω», γιατί θ ανακαλύψουν τη σημασία και της λέξης και της αντοχής. Τα παιδιά μας, όταν βγάζουν με 10 το λύκειο, θα πηγαίνουν σε κάποια τεχνική σχολή και όχι στο ιδιωτικό Πανεπιστήμιο του Λονδίνου που αναλαμβάνει να βαφτίσει τους κατιμάδες επιστήμονες με το αζημίωτο.

 

Ίσως χρησιμοποιούμε το κινητό τηλέφωνο όπως σε όλη την Ευρώπη, για να επικοινωνούμε και όχι για να εξευτελιζόμαστε. Το «ουάου» θα πάψει να είναι το υποκατάστατο του οργασμού στις κουβέντες που ψάχνουν την επιβεβαίωση της ανοησίας. Μπορεί να ψάξουμε περισσότερο τον πραγματικό οργασμό, μαζί με τους κανονικούς ανθρώπους που θα μας κάνουν να τους εκτιμάμε. Θ αρχίσουμε να αξιολογούμε ποιος είναι ικανός και χρήσιμος και όχι αναγνωρίσιμος. Οι μανάδες δεν θα ζητάνε αυτόγραφο από την Τζούλια για τις κόρες τους.

 

Πιο πολύ, νομίζω, θα καταστρέψουμε με τα χέρια μας εκείνο το διεστραμμένο «εγώ» που επιμένει να μας αξιολογεί και να μας συγκρίνει με βάση τις πισίνες, τη μάρκα του αυτοκινήτου και τις κακόγουστες καρό ταπετσαρίες που φοράμε επειδή γράφουν Burberry. Μπορεί να μη θέλουμε πια να γίνουμε πλούσιοι, αλλά ουσιαστικοί. Μπορεί ίσως και ν αγαπηθούμε περισσότερο, ανακαλύπτοντας τη συλλογικότητα και το ενδιαφέρον για μια ζωή που είναι κοινή. Οι επιπόλαιοι θα ξαναγίνουν επιπόλαιοι και δεν θα είναι πια τρέντι.

 

Οι αγρότες θα επιστρέψουν στα χωράφια. Και οι Ουκρανές, που έτρωγαν τις ψεύτικες επιδοτήσεις, στα σπίτια τους. Στα καφενεία των χωριών θα συζητάνε ξανά ποιο παιδί πρόκοψε και όχι ποιο πήγε σε ριάλιτι. Οι DJs, οι image makers, οι κουρείς σκύλων, ίσως χρειαστεί να βρουν μια άλλη δουλειά.

 

Το σύστημα της αξιολόγησής μας θ αλλάξει και ίσως απαιτήσουμε πραγματικά να τιμωρηθούν αυτοί που τα έφαγαν. Παρουσία μας, πάντα. Ίσως δεν ξαναψηφίσουμε εκείνους που μας έφεραν σε αυτήν τη θέση. Και ίσως καταλάβουμε πως τα κοράκια του εξτρεμιστικού καπιταλισμού, που φαίνονταν καναρίνια μέσα από τα κουστούμια και τις τηλεοράσεις, ήταν αυτοί που μας εξαπάτησαν την ώρα που ζαλιζόμασταν με Johnnie Black. Ίσως ψάξουμε για μια πιο δίκαια ζωή, χωρίς να μετράμε την απόδοση δίκιου με τη σύγκριση τραπεζικών λογαριασμών.

 

Μπορεί ξαφνικά οι καλλιτέχνες ν αρχίσουν να παράγουν κι αυτοί, πατώντας σε αυτό που είναι ζωή και όχι στις κρατικές επιδοτήσεις, σαν να πουλάνε βαμβάκι, και στις δημόσιες σχέσεις.

 

Δεν είμαι σίγουρος πως όλα αυτά είναι κακά. Ναι, θα υπάρξουν χιλιάδες άνεργοι. Θα χτυπηθεί το Δημόσιο. Αυτό που βρίζουμε όλοι πως είναι αντιπαραγωγικό, μας ταλαιπωρεί και δεν μας εξυπηρετεί. Θ απολυθούν κάποιοι απ αυτούς που μπήκαν με ρουσφέτι, γλείψιμο, αναξιοπρέπεια. Τα επαρχιακά μουσεία της χώρας δεν θα έχουν δέκα κηπουρούς, θα καταργηθούν οι «Οργανισμοί Αναξιοπαθούντων Κορασίδων» και οι «Πολιτιστικοί σύλλογοι για τη σουρεαλιστική προσέγγιση της ζωής του Λάμπρου Κατσώνη». Οι ανύπαντρες κόρες αξιωματικών δεν θα παίρνουν επίδομα. Και όσες απ αυτές είναι επώνυμες δεν θα είναι «κατά του γάμου από άποψη», για να παίρνουν το επίδομα.

 

Φοβάμαι, όπως όλοι. Αλλά θέλω και να συντριβεί ένα σύστημα που αναπαράγει τη σαπίλα. Που βαφτίζει Δημοκρατία τον διεφθαρμένο του εαυτό, Δικαιοσύνη την ατιμωρησία του κι ευτυχία την κενότητα και τον ευδαιμονισμό. Φοβάμαι. Γι αυτό θέλω να τελειώνουμε.

 

Η πορεία ξεκίνησε - όλα τα "παιδιά" ήταν εκεί

Η πορεία ξεκίνησε σαν χείμαρρος, κινούμενη από παλμό , ωθούμενη από τα νέα μέτρα της κυβέρνησης.

Στην πρωτη γραμμη διεκρινα τον Μακη, δεν ξερω τι δουλεια κανει, τοσα χρονια συνδικαλιστη τον ξερω.

Διπλα του η ξαδερφη μου η Μαρθα από τα 37 της συνταξιουχος, γιατι ειχε κλεισει 15ετία στον Ευαγγελισμο με ανηλικο τεκνο.

Μαζι της η φιλη της η Στέλα, που 30 χρονια τωρα επαιρνε συνταξη σαν αγαμη θυγατερα.

Παραδιπλα ο Σταθης, η εθελουσια από τον ΟΤΕ του ειχε αποφερει 120. 000 ευρω και τωρα αγωνιζοταν στο ψαρεμα.

Παραδιπλα ο Σωτήρης, ο Γρηγορης (40αρηδες... ??? η και λιγοτερο???) με το νομο 3717/08 εθελουσια από τον ΟΑ με 1200 .....το μηνα (ετσι λεμε.....) - το εφ' απαξ δεν το αναφερω καν - μολις ειχαν γυρισει απο ουζερι στη Καισαριανη.

Μαζι και ο Κωστας 46 χρονων, πυροσβεστης, που εχει καταθεσει εδώ και ένα μηνα τα χαρτια του για συνταξη (ειχε προλαβει να κατοχυρωσει, λεει) και περιμενει και καποιο χοντρο εφαπαξ.

Διπλα τους ο θειος μου, δεξιος από σοι, που κατεβαινει σε πορειες μονο όταν ηταν το ΠΑΣΟΚ κυβερνηση.

Και από κοντα τα δυο αδερφια: ο Στελιος, που του ειχε βαλει το κομμα τα 2 παιδια στο Δημοσιο, και ο Γρηγορης, που επαιρνε τα εργα του Δημου υπερτιμολογημενα λογω γνωριμιων.

Πισω, στην δευτερη σειρα, ακολουθουσε ο Γιαννης, πατερας: εδώ και κατι μηνες εκανε εξασκηση του νεου νομου περι αδειας και του πατερα στο Δημοσιο, αγκαλια με την γυναικα του την Μαρω, που με τρεις γεννες ειχε να πατησει στην δουλεια της 3 χρονια.

Και από κοντα ο Μιχαλης. Εργολαβος με συνεργειο 27 ανασφαλιστους
αλλοδαπους και 3 ελληνες. .

Στα δεξια τους ο Λακης: φοιτητης ετων 32, παρεα με τον Γιωργο, γιατρο, τον επονομαζομενο και "ταχυδρομο" από τα φακελακια.

Μαζι τους και ο Θοδωρος, γιατρος του ΙΚΑ, που στο ιδιωτικο του ιατρειο δεν εκοβε ποτε του αποδειξεις, με τον Κυριακο της Εφοριας, που δεν ειχε δει ποτε του παραβαση τα τελευταια 6 χρονια. . .

Και φυσικα δεν θα ελειπε και ο Βασιλης, λιμενικος, πρωτος ταβλαδορος στο τελωνειο.

Να και ο Μηνάς, που ειχε ξεχασει ποτε εκοψε το τελευταιο του τιμολογιο, μαζι με τον Ορεστη επιδοτουμενο χρονια αγροτη, που δεν ηξερε πού ηταν τα χτηματα του.

Ολοι μαζι με αλλους τοσους σηκωσαν τα χερια ψηλα και με σφιγμενες τις γροθιες βροντοφωναξαν,

"Κατω τα χερια από τα ΛΕΦΤΑ ΜΑΣ !"

Το τέλος της ΕΤ1

 Το τέλος της ΕΤ1
της Έλσας Παπαδημητρίου
Κατά τα τελευταία – μπόλικα – χρόνια, ένα από τα ελάχιστα που απολαμβάνω όταν βρίσκομαι εκτός Ελλάδας, είναι η «τηλεόραση» και το πολιτιστικό στίγμα που αυτή εκπέμπει μέσα από πολλές ενημερωτικές – και όχι μόνο – εκπομπές.

Απολαμβάνω κυρίως την επιλογή των θεμάτων και τον τρόπο που εκφέρονται τα «νέα», που παρουσιάζονται τα γεγονότα και κρίνονται οι πρωταγωνιστές τους, τα ίδια «νέα» που στην Ελλάδα μας «βάλλουν» ως εκκωφαντικές πολεμικές ανταποκρίσεις .

Είχα κατασταλάξει να συντονίσω το remote control μου μόνο με τα τρία κρατικά κανάλια και δύο – μόνο – ιδιωτικά. Έτσι η απόφαση που πάρθηκε για το κλείσιμο της ΕΤ1 μου στερεί το 20% των επιλογών μου και ίσως παρά τα – κάποια κατά κυβερνητικούς καιρούς – παρατράγουδα  την πρώτη εξ αυτών.

Τέτοια ώρα τέτοια λόγια…
«Όλες οι αλλαγές, ακόμα και οι πιο επιθυμητές, έχουν την μελαγχολία τους» έγραψε ο Alphonse Daudet. Μελαγχολία για τους συντελεστές και τους fans της ΕΤ1, πρόβλημα για πολλούς εκ των σήμερα εργαζομένων και καινούργια ερωτήματα που προστίθεται σε όσα για χρόνια παραμένουν αναπάντητα.

Πώς ένα κράτος 10 εκατομμυρίων έχει τρία κρατικά κανάλια και μάλιστα εξαιρετικά δαπανηρά για τις δυνατότητές του;

Πώς φτάσαμε στη γνωστή δομή, στους γνωστούς μισθούς, στις γνωστές αργομισθίες και στις – ίσως – άγνωστες οικονομικές και πολιτικές συναλλαγές που αποδυνάμωσαν επιπλέον κάθε προοπτική υγιούς λειτουργίας;

Μπορεί να υπάρξει εξορθολογισμός στην συγκρότηση και λειτουργία του νέου σχήματος και ουσιαστική μείωση των δαπανών αλλά διατήρηση της ποιότητας και ενίσχυση της ανεξαρτησίας;

Θα περιμένω να δω την τροπολογία που θα έρθει στην Βουλή και θα τοποθετηθώ αναλόγως. Δεν μπορεί όμως κανένας και καμία μας να αρνηθεί το νοικοκύρεμα και την αναδόμηση της κρατικής τηλεόρασης (και των κρατικών ερτζιανών) επιδιώκοντας και, αν όχι κέρδος, την επιχειρηματική υγεία του νέου εγχειρήματος.

*Η Έλσα Παπαδημητρίου είναι ανεξάρτητος βουλευτής του νομού Αργολίδας. 
http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=8842

Λοβέρδος μαινόμενος κατά των δημοσίων υπαλλήλων

Ευθεία επίθεση στους δημοσίους υπαλλήλους - στους οποίους καταλόγισε την ευθύνη για τα σημερινά αδιέξοδα - εξαπέλυσε ο υπουργός Υγείας Ανδρέας Λοβέρδος.

«Το ένα εκατομμύριο δημοσίων υπαλλήλων που ταλαιπωρούν δέκα εκατομμύρια πολίτες με τη βεβαιότητα ότι ο δημόσιος τομέας είναι ισόβιος, μας έφτασε εδώ που μας έφτασε», ανέφερε χαρακτηριστικά στην Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής.

Μάλιστα, δεν δίστασε να «αποδομήσει» το σημερινό συνταγματικό πλαίσιο, καθώς υποστήριξε ότι «το ισχύον Σύνταγμα αποτελεί την πρώτη "γραμμή Μαζινό" υπέρ της γραφειοκρατίας». «Οποιος πιστεύει ότι μπορεί να ασκήσει πολιτικές χωρίς να νικήσει το Ελληνικό Δημόσιο, αυταπατάται», πρόσθεσε ο κ. Λοβέρδος, προκαλώντας έντονα ερωτηματικά μεταξύ των βουλευτών για τους λόγους που τον ώθησαν «να ρίξει λάδι στη φωτιά», μία ημέρα μετά την ανακοίνωση των οδυνηρών διαρθρωτικών μέτρων της κυβέρνησης στον ευρύτερο δημόσιο τομέα.

Κατά της Αριστεράς. 

Λίγο αργότερα, ο υπουργός Υγείας, αν και δεν προκλήθηκε, εξαπέλυσε πυρά κατά της Αριστεράς και επικαλούμενος τους νεκρούς της Marfin είπε: «Σας θυμίζω τον τραγικό θάνατο των τριών προσώπων στη Marfin. Σας θυμίζω ότι με το που πέθαναν αυτοί οι άνθρωποι, σαν να μην ήταν άνθρωποι, επειδή δεν ανήκαν στην Αριστερά, το θέμα "ξεπετάχτηκε" σε δέκα λεπτά, άντε σε ένα βραδινό δελτίο ή στις κηδείες τους! Διότι, στη μεταπολιτευτική Ελλάδα, η αξία της ζωής είναι μόνο εάν είσαι αριστερός. Εάν δεν είσαι αριστερός, σε πεθαίνουν σε δύο ημέρες. Ο,τι γινόταν μετά τον Εμφύλιο, αντεστράφη μετά τη Μεταπολίτευση»!

Εντονες ήταν οι αντιδράσεις από την αντιπολίτευση ενώ αποστάσεις έλαβε και ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Κ. Σκανδαλίδης, ο οποίος έγινε αποδέκτης των πυρών που εξαπέλυσαν τα κόμματα κατά του κ. Λοβέρδου στη συζήτηση του νομοσχεδίου για τους αγροτικούς συνεταιρισμούς. «Δεν μπορώ να σχολιάσω. Καθένας είναι υπεύθυνος για τα λόγια του», είπε σημειώνοντας πάντως ότι δεν τις ξέρει τις ακριβείς δηλώσεις.

Είχε προηγηθεί ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ Κ. Μαρκόπουλος, ο οποίος διερωτήθηκε αν η κυβέρνηση «θα καλύψει τις δηλώσεις Λοβέρδου» και έκανε λόγο για «θράσος» και «αλαζονεία». «Είναι δυνατόν να συνεχίσετε να κυβερνάτε έτσι τον τόπο όταν αναφέρεστε σε συντεχνίες για κάθε κοινωνική ομάδα που αμύνεται;», σημείωσε, καταγγέλλοντας την κυβέρνηση ως «συντεχνία υπουργών που καταδυναστεύει μια κοινωνία πολιτών λέγοντας ότι θέλει να τη σώσει». 

 

http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4655352